ရဲရင့်သော စစ်သည်တော် ဘောင်းဘီမဝတ်သူ

မိုရိုးစ် တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားရ၏။

သူက အရှင်ရှားလော့ခ်ကို သူ့အရည်အချင်း သက်သေပြပြီး ဒန်ဂျင်၌ ဆက်နေနိုင်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။ ရှားလော့ခ်၏ မျက်နှာသာ ရရှိရန် အတော်ဆုံး ဂိုဘလင်ဆယ်ကောင်ကို ရွေးချယ်ပြီး ပင့်ကူအရှင်တစ်ကောင် ဖမ်းဆီးရန် သူ့ကို ကူညီစေပြီး ထိုပင့်ကူကို လေ့ကျင့်ရေးကိရိယာအဖြစ် အသုံးပြုရန် ဖြစ်ချေ၏။

သူသည် ထိုဂိုဘလင်ဆယ်ကောင်ကို သူ့လက်ထောက်အဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့သော်လည်း သူတို့သည် သူ့အတွက် အနှောင့်အယှက်များ ဖြစ်လာကြချေပြီ။

ခေါင်းပေါ်၌ ရင်မွှေးမီးလောင် ဟူသော စာလုံးစိမ်းများ ရှိသော ဂိုဘလင်တစ်ကောင်သည် မီတာတစ်ရာခန့် အပြေးထွက်သွားပြီး အမြင့်တစ်နေရာတွင် မတ်တပ်ရပ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စိုးရိမ်တကြီး စူးစမ်းနေ၏။

မိုရိုးစ်က ဂိုဘလင်တို့၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ စာလုံးစိမ်းများအကြောင်း ရှားလော့ခ်ကို မေးမြန်းခဲ့ရာ သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် “ဒါက သူတို့ရဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှုကို တိုးမြှင့်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ။ မင်း စိတ်မပူပါနဲ့” ဟုသာ ပြန်ဖြေခဲ့၏။

ဒန်ဂျင်အရှင်က စိတ်မပူရန်ပြောပြီး ထိုအကျိုးသက်ရောက်မှုကို မာနာစွမ်းရည် အသုံးပြု၍ ဖန်တီးထားသည်သာ ဖြစ်သောကြောင့် မိုရိုးစ် ထပ်မံမမေးမြန်းတော့ပေ။

“ရှေ့မှာ ဘေးကင်းတယ်။ မြေအောက်ပင့်ကူတွေ မရှိဘူး။” ရှေ့ပြေး ထောက်လှမ်းသူ ရင်မွှေးမီးလောင် ပြန်လာပြီး ပြောဆို၏။

“မင်းတို့ လုံခြုံရေးကို ပေါ့ဆလို့ မရဘူး။ ငါတို့ သေသွားရင် ဒုတိယအခွင့်အရေး မရှိဘူး။ အန္တရာယ်ရှိပြီး ပင့်ကူတွေ များလွန်းရင် ငါတို့ အသက်ရှင်ဖို့ ဆုတ်ပြေးရမယ်။ မတွန့်ဆုတ်နဲ့” ဟု ဘောင်းဘီမဝတ်သူက သူ၏ ရဲဘော်များကို ပြတ်သားစွာ ပြောသည်။

အာသာသည် မိုရိုးစ်၏ အကောင်းဆုံး သင်တန်းသားဖြစ်ပြီး အရည်အချင်းပြည့်မီသော စစ်သည်တော် ဖြစ်လာနိုင်သည်။ သူသည် မျက်နှာထား တင်းမာစွာဖြင့် သူ့ဓားသွားကို ကျောက်ဖြင့် သွေးနေ၏။

အခြားဂိမ်းမာများအားလုံး သတိကြီးစွာဖြင့် မိုရိုးစ် ပတ်လည်တွင် ကာကွယ်ရေးစက်ဝိုင်းကြီးတစ်ခု ဖွဲ့စည်းထားကြသည်။ သူတို့သည် မိုရိုးစ်ရှေ့တွင် ပင့်ကူကို မည်သို့ ဖမ်းဆီးမည်၊ အန္တရာယ်ရှိပါက အခြားသူများ လွတ်မြောက်နိုင်ရန် မည်သူက ကိုယ်ကျိုးစွန့်၍ ပင့်ကူများကို နှောင့်နှေးစေမည် စသည်တို့ကို ဆွေးနွေးနေကြသည်။

“တော်ပြီ။ မင်းတို့ ဒါကို ရှုခင်းကြည့် မစ်ရှင်လို့ ထင်နေတယ်ဆိုရင် အခု ပြန်သွားကြတော့။ ရှေ့က လေချွန်နေတဲ့ ထောက်လှမ်းတဲ့ကောင်၊ ငါတို့ရဲ့ တည်နေရာကို ဖော်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ ငါ့ကို ဝိုင်းထားတဲ့ မင်းတို့ ကောင်တွေ ပစ်မှတ်တစ်ခုကို တွေ့ပြီး ငါ မဖမ်းနိုင်ဘူးဆိုရင် မင်းတို့ ဖမ်းမှာလားကွ” ဟု မိုရိုးစ် စိတ်မရှည်တော့ဘဲ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူတို့က သူ့ကို နည်းပြအဖြစ် မသတ်မှတ်ကြချေ။

သူသည် ဤမစ်ရှင်၏ အဓိကဇာတ်ကောင် မဟုတ်ဘူးလား။ ဂိုဘလင်တို့သည် သူတို့ အသက်ဆုံးရှုံးနိုင်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူ့နောက်မှ သတိကြီးစွာဖြင့် လိုက်သင့်သည် မဟုတ်လော။ သူတို့က “သူ သေရင် မစ်ရှင် ကျရှုံးမယ်” ဟု ပြောနေကြသော်လည်း မိုရိုးစ်သည် ဂိုဘလင်များက မည်သို့ သေရမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည်ကို မမြင်ရပေ။ သူ့အပေါ် သူတို့၏ အကြည့်များလည်း ထူးဆန်းနေသည်။ ဘာလို့ မိုရိုးစ် သေမှာကို သူတို့ စိုးရိမ်နေကြတာလဲ။ ဂိုဘလင်တွေက သူတို့ သေမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ဒီလောက် ‌သေချာနေတာလား။

မိုရိုးစ်သည် ဂိုဘလင်များ အဓိကဇာတ်ကောင်များ ဖြစ်လာပြီး သူ့စွမ်းရည်များအား မေးခွန်းထုတ်နေရသည်ဟု ခံစားရ၏။ သူ ဒေါသတကြီး ပေါက်ကွဲပြီးနောက် ဂိုဘလင်များက စကားပြောဆိုခြင်း ရပ်ကာ သူ့ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း သူ့ဘေးတွင် နေကြသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ ပုံစံကွက်အတိုင်း ရှေ့သို့ ချီတက်ကြသည်။

“ဒီ နည်းပြ အမ်ပီစီက စိတ်ခံစားချက်ရှိတာပဲ။ အေအိုင်က တကယ် မိုက်တယ်။ အမ်ပီစီကို ငါတို့နဲ့ ဆက်ဆံခွင့်ပြုထားတာ”

“တိတ်တိတ်နေ၊ နည်းပြ မကြားစေနဲ့။ သူ မင်းကို ပြန်ပို့ပြီး မင်းရဲ့ မစ်ရှင်ကို ပယ်ဖျက်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ မင်း ခရီးထွက်လာတာ အလကား ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”

“ငါတို့ စကားပြောလို့ဆိုပြီး သူ ငါ့မစ်ရှင်ကို ပယ်ဖျက်နိုင်မှာလား”

“သူ လုပ်နိုင်တာပဲ။ ဒီဂိမ်းက တကယ်ကို လက်တွေ့ဆန်တယ်။ လုပ်နိုင်ရင်လည်း ငါ နောက်ထပ် မအံ့သြတော့ဘူး။”

ဂိုဘလင်များ အချင်းချင်း တီးတိုးပြောဆိုနေကြဆဲဖြစ်ပြီး မိုရိုးစ် ဒေါသထွက်ခါနီးတွင် အာသာက စိုးရိမ်တကြီး “တိတ်၊ တိတ်နေ။ တစ်ခုခု ရှိတယ်။” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လူတိုင်း အာသာ၏ သတိပေးချက်ကို ကြားကြပြီး သတိကပ်လိုက်ကြ၏။ မိုရိုးစ် ဒူးထောက် ထိုင်လိုက်ပြီး လှမ်းကြည့်ရာ မြေအောက်ပင့်ကူနှစ်ကောင် လှိုဏ်ဂူအ၀င်ဝရှိ ကြီးမားသော ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုမှ တွားထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်သည်။ ပင့်ကူများ သူတို့ကို မြင်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

“ငါ တစ်ကောင်ကို သတ်မယ်။ မင်းတို့ ကျန်တဲ့ ပင့်ကူကို အာရုံလွှဲထားကြ။” ဟု မိုရိုးစ်က ဂိုဘလင်များကို အမိန့်ပေးပြီး ပင့်ကူများဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ ဘောင်းဘီမဝတ်သူနှင့် ဂိုဘလင်များက မိုရိုးစ်နောက်သို့ လိုက်သွားကြ၏။

မိုရိုးစ် လျင်မြန်စွာဖြင့် ပင့်ကူတစ်ကောင်ဆီ ခုန်ဝင်ပြီး သူ့မျက်လုံးနှင့် အစွယ်များကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ အစိမ်းရောင်သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။ သူ တွန့်ဆုတ်မနေပေ။

မိုရိုးစ် ပင့်ကူကို ထပ်မံခုတ်ပိုင်းတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ပင့်ကူက သူ့ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို မြှောက်ကာ သူ့ကို တိုက်ခိုက်သည်။ မိုရိုးစ် စိတ်ငြိမ်ငြိမ်ထားပြီး အာရုံစိုက်နေ၏။ သူ ရှောင်တိမ်းပြီး ပင့်ကူကို သေစေနိုင်သော ထိုးနှက်ချက် ပေးလိုသည်။ သူ သူ့လှုပ်ရှားမှုကို လုပ်ဆောင်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ဘောင်းဘီမဝတ်သူ ပင့်ကူဆီသို့ ပြေးဝင်သွားရာ ပင့်ကူခြေထောက်က ဘောင်းဘီမဝတ်သူ၏ ဗိုက်ကို ဖောက်ဝင်သွားသည်။ ပင့်ကူ ဟန်ချက်ပျက်သွား‌သော်လည်း မိုရိုးစ် ထိတ်လန့်သွား၏။ ထိုဂိုဘလင် အသက်ရှင်ရသည်ကို ငြီးငွေ့နေပြီလား။

ဘောင်းဘီမဝတ်သူ၏ ရဲစွမ်းသတ္တိရှိသော အပြုအမူကြောင့် ဟန်ချက်ပျက်သွားသော ပင့်ကူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို မိုရိုးစ် အခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး ခွဲလိုက်နိုင်၏။ ပင့်ကူက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ပြီးနောက် မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ ဘောင်းဘီမဝတ်သူကတော့ ပင့်ကူ၏ ခြေထောက်တွင် တွဲလွဲစိုက်နေ၏။

မိုရိုးစ်က ဘောင်းဘီမဝတ်သူ အသက်ရှင်နေသေးခြင်း ရှိ၊မရှိကို စောင့်ကြည့်မနေဘဲ ကျန်ပင့်ကူဆီသို့ ပြေးသွားသည်။ ဂိုဘလင်များ မိုရိုးစ်၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ပင့်ကူကို ဝိုင်းထားကြသည်။ သူတို့ အသစ်သင်ယူထားသော တိုက်ခိုက်နည်းများကို အသုံးပြု၍ ပင့်ကူခြေထောက်များကို တိုက်ခိုက်ပြီး ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် လုပ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ပင့်ကူပတ်လည်တွင် သံကြိုးကို အနည်းငယ် ပတ်ချည်လိုက်ကြသည်။ မိုရိုးစ်၏ အကူအညီဖြင့် ပင့်ကူ၏ ခြေထောက်များကို ချည်နှောင်လိုက်ပြီးနောက် ပင့်ကူ မလှုပ်နိုင်တော့ပေ။

မစ်ရှင် အောင်မြင်သွားလေပြီ။ သို့သော် ဂိုဘလင်တစ်ကောင်ကို စတေးလိုက်ရသည်။ မိုရိုးစ်က သူတို့တွင် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိဟု ခံစားရသည်။ အကယ်၍ ထိုဂိုဘလင်က သူ့အမိန့်ကို နားထောင်ပြီး ကျန်ပင့်ကူကို ထိန်းချုပ်ရန် အခြားဂိုဘလင်များနှင့် ပူးပေါင်းခဲ့ပါက ထိုဂိုဘလင် သေမည် မဟုတ်ပေ။ ကျန်ပင့်ကူကို ထောင်ချောက်ဆင်ခြင်းက ကိစ္စမရှိပေ။

မိုရိုးစ်က ဂိုဘလင် အဘယ်ကြောင့် သူ့ကိုယ်သူ သေကြောင်းကြံသကဲ့သို့ ပြေးဝင်သွားသည်ကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ တစ်ခုတည်းသော ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ မိုရိုးစ်ကို ကာကွယ်ရန် ဖြစ်သော်လည်း ထိုဂိုဘလင်က မိုရိုးစ်ကို တစ်ရက်သာ သိသေးသည်။ အဘယ်ကြောင့် သူ မိုရိုးစ်အတွက် ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ရမည်နည်း။

မိုရိုးစ်က သံကြိုးကို သေချာစွာ ချည်နှောင်ထားကြောင်း သေချာအောင် လုပ်ပြီးမှ ဘောင်းဘီမဝတ်သူဆီသို့ အလျင်အမြန် သွားသည်။

ဘောင်းဘီမဝတ်သူ အသက်ရှင်နေသေးသော်လည်း ပင့်ကူခြေထောက်က သူ့ဗိုက်ကို ဖောက်ဝင်ထားသည်။ ကြီးမားသော အားကြီးက ချပ်ဝတ်ကို ထိုးဖောက်သွားသည်။ ပင့်ကူခြေထောက်၏ ပြင်းထန်သော ထိုးဖောက်နိုင်အားကို ချပ်ဝတ်က တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

သွေးနီနီများ မြေကြီးပေါ်သို့ ဖိတ်စဉ်ကျနေသည်။ ဘောင်းဘီမဝတ်သူ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုပေ။ သူ ပင့်ကူခြေထောက်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပင့်ကူခြေထောက်ကို ခုတ်ပိုင်းနေ၏။ သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော လှုပ်ရှားမှုများ‌‌ကြောင့် သွေးနီနီများ သူ့ပါးစပ်မှ ပိုမို စီးကျလာသည်။ မိုရိုးစ်က သူ သူ့ကိုယ်သူ ကယ်တင်ရန် ပင့်ကူခြေထောက်ကို ခုတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားနေသည်ကို သိသည်။ မည်မျှ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာပြီး အသက်ရှင်လိုစိတ် ပြင်းပြသော ဂိုဘလင်ပါလား။။

မိုရိုးစ်သည် ဘောင်းဘီမဝတ်သူအပေါ် လေးစားမှု အပြည့်ရှိသော်လည်း သူ့ကိုယ်သူ သေကြောင်းကြံသည့် လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ခေါင်းရှုပ်နေရ၏။ ဘောင်းဘီမဝတ်သူ၏ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှုဖြင့်ဆိုလျှင် သူ့ကို အရည်အချင်းပြည့်ဝသော စစ်သည်တော်တစ်ဦးဟု သတ်မှတ်နိုင်ပါပြီ။ မဟုတ်။ ထူးချွန်သော စစ်သည်တော် တစ်ဦးပင်ဖြစ်နိုင်သည်။

ထူးချွန်သော စစ်သည်တော်တစ်ဦးသည် သူ၏ သေဆုံးမှု၌ ဆင်းရဲဒုက္ခ မခံစားနေရသင့်ပေ။

“ညီလေး၊ ဘာလို့ ငါ့ကို ကာကွယ်လိုက်လဲဆိုတာတော့ ငါ မသိဘူး။ ငါ မင်းကို အမြဲ မှတ်မိနေမှာပါ” ဟု မိုရိုးစ်က ဘောင်းဘီမဝတ်သူကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချကာ ပြောသည်။ သူ၏ အစိမ်းရောင်သွေး စွန်းထင်းနေသော ဓားတိုကို ထုတ်ယူပြီး ဘောင်းဘီမဝတ်သူ၏ ပခုံးများကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။ သူ့နာကျင်မှုကို အဆုံးသတ်ပေးရန် ဘောင်းဘီမဝတ်သူ၏ လည်ပင်းကို ခုတ်ပိုင်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

“နေပါဦး၊ ခင်ဗျား ဘာလုပ်နေတာလဲ” ဘောင်းဘီမဝတ်သူက နည်းပြ အမ်ပီစီအသစ်က သူ့ကို ရုတ်တရက် စကားပြောလိုက်ခြင်းကို အံ့အားသင့်သွားသည်။ အထူးမစ်ရှင် ရှိနိုင်ပါသလား။ နည်းပြ အမ်ပီစီအသစ်က သူ့လည်ပင်းကို ဓားတိုဖြင့် ထိုးရန် ပြင်နေသည်ကို မြင်ပြီး ချက်ချင်း သူ့လက်ဖြင့် ဓားသွားကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ‌ကောင်းလိုက်တာ၊ သူ မသေခင် သူ့လက်ဖဝါး နောက်ထပ် ဒဏ်ရာရသွားပြီ။

“မင်းက ရဲရင့်တဲ့ စစ်သည်တော်တစ်ယောက်ပဲ။ မင်းကို ရဲရင့်တဲ့ စစ်သည်တော်နဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ သေဆုံးမှုကို ငါ ပေးမယ်။ စိတ်ဖြောင့်ဖြောင့်နဲ့ မင်း သွားတော့။ ဝိညာဉ်လောကမှာ ကောင်းမွန်စွာ အနားယူပါ” ဟု မိုရိုးစ်က ဝမ်းနည်းစွာ ပြောဆိုပြီး ဘောင်းဘီမဝတ်သူ၏ လက်ကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ သူ ဓားသွားကို ဘောင်းဘီမဝတ်သူ၏ လည်ပင်းပေါ် တင်လိုက်ပြီး “တိတ်၊ စကားမပြောနဲ့။ မြန်မြန်လေး ပြီးသွားလိမ့်မယ်...” ဟု ပြောသည်။

“နေဦး။ ငါ့မှာ မျှော်လင့်ချက် ရှိသေးတယ်။ အာသာ။ ရင်မွှေး။ ငါ့ကို လာကူကြပါဦး။” ဟု ဘောင်းဘီမဝတ်သူက ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။

ဘောင်းဘီမဝတ်သူက “ငါ့ကို ကူညီကြပါဦး။ ငါ ဒီပင့်ကူခြေထောက်နဲ့ ညှပ်နေပြီ။ ဘာလို့ ဒီအမ်ပီစီက ငါ့ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ။ ဘာကိစ္စတုံး။ ဒါက ဂိမ်းအခြေအနေအသစ်လား။ ငါ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရသွားရင် ဒါကို သေတယ်လို့ သတ်မှတ်တာလား” ဟု အာသာနှင့် ရင်မွှေးမီးလောင် ရောက်လာစဉ် ပြောဆို၏။ သူတို့က ဘာဖြစ်နေသည်ကို သေချာမသိသော်လည်း ပင့်ကူခြေထောက်ကို ကူပြီး ခုတ်ဖြတ်ပေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

မိုရိုးစ် အံ့အားသင့်ပြီး တွေးမိသည်။ ဒီဂိုဘလင် ဘာလို့ နာကျင်မနေရတာလဲ။ အထူးသဖြင့် ဒီလို ကြီးမားတဲ့ ပင့်ကူခြေထောက်က သူ့ဗိုက်ကို ဖောက်ဝင်ပြီး သူ့အူတွေ ထွက်ကျနေတဲ့ အခါမှာပေါ့။ သူ မသေရင်တောင် နာကျင်မှုနဲ့ အော်ဟစ်နေသင့်သည်။ သူ ကံကောင်းရင် မေ့လဲပြီး မသိစိတ်နဲ့ သေသွားလိမ့်မည်။ ကံမကောင်းရင်တော့ နာရီပေါင်းများစွာ နာကျင်ခံစားရလိမ့်မည်။ သိသာတာက သူက ကံမကောင်းတဲ့ အမျိုးအစားထဲ ပါနေတာပင်။ မိုရိုးစ် သူ့နာကျင်မှုကို သက်သာအောင် လုပ်ပေးနေခြင်းသာ၊ ဒါပေမယ့် ဘောင်းဘီမဝတ်သူက ခုခံနေ၏။ ဘောင်းဘီမဝတ်သူက မိုရိုးစ်ရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ။” ဒါမှမဟုတ် အဲဒီလိုမျိုး ဆင်တူတစ်ခုခုပြောသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား။

မိုရိုးစ် ‌တွေဝေနေစဉ်မှာပင် အာသာနှင့် ရင်မွှေးမီးလောင်တို့ ပင့်ကူ၏ ခြေထောက်ကို ခုတ်ဖြတ်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ ဘောင်းဘီမဝတ်သူကို မတ်တပ်ထရပ်ရန် ကူညီကြ၏။ သူ လမ်းလျှောက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဒဏ်ရာက ပြင်းထန်လွန်းနေသည်။ သူ နာကျင်မှုဆက်တင်ကို ပိတ်ထားသောကြောင့် မနာကျင်သော်လည်း သူ့ခြေထောက်များက တုန်ယင်နေ၏။

သူတို့ သူ့ကို ထမ်းသွားရတော့မည်။

ဘောင်းဘီမဝတ်သူ သူ အသက်ရှင်နိုင်သေးကြောင်း ခံစားရပြီး ဆက်လက်ကြိုးစားလိုသည်။ထို့ကြောင့် မိုရိုးစ်က သူ့ကို ဂုဏ်ရှိသောသေဆုံးမှု ပေးရန် လက်လျှော့လိုက်၏။ ဘောင်းဘီမဝတ်သူ အဘယ်ကြောင့် နာကျင်မှု မခံစားရသည်ကို သူ့မဖြေနိုင်ပေ။ ဘောင်းဘီမဝတ်သူတွင် ခိုင်မာသော စိတ်ဓာတ်ရှိသည်ဟုသာ သုံးသပ်လိုက်သည်။

နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်ရပ်များက မိုရိုးစ်ကို ပိုမို အံ့အားသင့်စေပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးစေခဲ့သည်။

ဘောင်းဘီမဝတ်သူက သေဆုံးခြင်းအပေါ် ပေါ့ပေါ့ဆဆ နေရုံသာမက ကျန်ဂိုဘလင်များပါ သူ့အသက်ရှင်ရေးနှင့် သေဆုံးခြင်းအပေါ် စိတ်မပူကြဘဲ ပျော်ရွှင်နေကြ၏။

“ဘောင်းဘီမဝတ်သူ၊ မင်း အမိုက်စားပဲ။ ငါတို့ သတိလွတ်သွားတာ၊ ဒါပေမယ့် မင်း ပြေးထွက်ပြီး ထိုးချက်ကို ကာလိုက်တယ်”

“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ မင်းသာ အဲဒီထိုးချက်ကို မကာခဲ့ရင် ငါတို့ မစ်ရှင် ကျရှုံးသွားလိမ့်မယ်။”

“အမိုက်စားပဲ။”

လူတိုင်း ဘောင်းဘီမဝတ်သူကို ချီးကျူးနေကြ၏။ မိုရိုးစ်၏ ရဲစွမ်းသတ္တိကိုမူ မည်သူမျှ မပြောဆိုကြပေ။ မိုရိုးစ် အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ဖြစ်လာသည်ကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ သူတို့ သူ့ကို ဝိုင်းအုံပြီး သူ ရဲစွမ်းသတ္တိ ရှိကြောင်းကို ဆွေးနွေးသင့်သည် မဟုတ်လော။

သူတို့ ဘောင်းဘီမဝတ်သူနှင့် ရယ်မောပြောဆိုနေကြပြီး သူကလည်း သူ့ဗိုက်ထဲ ပင့်ကူခြေထောက် စိုက်ဝင်မနေသကဲ့သို့ပင် ရယ်ရွှင်စရာများ ပြောဆိုနေ၏။ သူ့မျက်နှာ ဖြူဖျော့လာပြီး သွေးများ လမ်းတစ်လျှောက် စီးကျနေသည့်တိုင်အောင် သူ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် စကားပြောနေဆဲပင်။ မကြာမီ သေဆုံးရတော့မည့်သူ၏ ဝမ်းနည်းမှု သို့မဟုတ် စိတ်ဓာတ်ကျမှု လုံးဝမရှိပေ။

သူတို့ ချည်နှောင်ထားသော မြေအောက်ပင့်ကူကို ဆွဲပြီး ဘောင်းဘီမဝတ်သူကို ထမ်းကာ ပြန်လာကြသည်။ သူတို့ ပြုံးရယ်လျက် ပြန်ချီတက်လာကြ၏။ ဒန်ဂျင်အ၀င်ဝသို့ ရောက်လုနီးပါးတွင် ဘောင်းဘီမဝတ်သူ အသက်ရှူ ရပ်တန့်သွား၏။

မိုရိုးစ် မျက်လုံးမှိတ်ပြီး သူ တစ်ရက်သာ သိခဲ့သည့် ဤရဲရင့်သော ဂိုဘလင်အတွက် တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းပေးလိုက်သည်။ အကယ်၍ စစ်သည်တော်ပြိုင်ကွင်း၌ ရှိခဲ့ပါက သူသည် စစ်သည်တော် ကြယ်ပွင့်တစ်ဦး ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

မိုရိုးစ်သည် ကျန်ဂိုဘလင်များကို နှစ်သိမ့်ပေးရမည်ဟု ခံစားရ၏။ သူ ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် “အားလုံးပဲ၊ ဘောင်းဘီမဝတ်သူ ငါတို့ဆီက ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်ပေမယ့် ဝမ်းမနည်းကြပါနဲ့။ သူ့အတွက် တိတ်တိတ်လေး ဆုတောင်းပေးကြစို့” ဟု ပြောဆိုလိုက်၏။

“နည်းပြ၊ ဆုတောင်းတာ ရပ်လိုက်ပါတော့။ ဒန်ဂျင်က ရှေ့လေးတင်ပဲ။ ကျွန်တော် အော့ဖ်လိုင်းမသွားခင် ထမင်းစားသွားရမယ်” ဟု ရင်မွှေးမီးလောင်က အလျင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်သည်။