အခန်း (၁၇)

"ဝိုး...ဒါက ကုစားခြင်းစာလုံးပေါင်းပဲ"

"သူတို့တကယ်ပဲ ကုစားခြင်းစာလုံးပေါင်းကို ရွတ်ဆိုလိုက်ပြီ"

"ဂါရက် မင်းက အံ့မခန်းပဲ"

ခန်းမတစ်ခုလုံး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆူညံနေသည်။ ငါးနှစ်၊ ခြောက်နှစ်၊ ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးများ၊ ဆယ်ကျော်သက် ယောက်ျားလေးများ၊ တောင်သူလယ်သမားများနှင့် ၎င်းတို့၏ ဇနီးမယားများအားလုံး စိတ်အားထက်သန်စွာ အတွင်းသို့ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လာကြသည်။ ဂါရက်၏ အဖော်သုံးဦးဖြစ်သော လှံကိုင်သူ ရေမွန်၊ လေးသမား တမ် နှင့် ဒိုင်းကာစစ်သည် ဗေလီတို့သည် လက်မောင်းချင်းချိတ်ကာ တစ်ဝက်စက်ဝိုင်းပုံစံ ပြုလုပ်၍ ၎င်းတို့၏ ခေါင်းဆောင်အား ပရိသတ်များ မဝိုင်းရံမိစေရန် ကြိုးစားနေကြသည်။

လူငယ်ဘုန်းတော်ကြီး ဂျွန်၏ မျက်နှာသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် လင်းလက်နေပြီး သူ၏ တင်းတိပ်များပင် တလက်လက် တောက်ပနေပုံရသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် သူရဲကောင်း ရိုမန်၏ မျက်နှာထားမှာ ပိုမို မှောင်မိုက်လာသည်။

ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို ဝါကြွားနိုင်သော်လည်း ဘုရားသခင်၏ မှော်ပညာကို လိမ်ညာ၍မရပေ။ တကယ့် ကုစားခြင်းစာလုံးပေါင်းကို ရွတ်ဆိုသောအခါ သူတို့ရှေ့တွင် မတ်တပ်ရပ်နေသော ပိတ်ချည်ကြမ်းဝတ် ဆယ်ကျော်သက်လေးသည် ဘုရားသခင်၏ ကောင်းချီးကို တကယ်ပင် ခံစားရသူဖြစ်သည်။

ဓမ္မဆရာများကြားတွင် အနည်းဆုံး အမည်အားဖြင့်တော့ လူတိုင်းတန်းတူဖြစ်သည်။ ဘုန်းတော်ကြီး ဒေါ်နယ်လ်လ်က အစောပိုင်းက ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း "ကျွန်တော်တို့အားလုံး ဘုရားသခင်ရဲ့ အစေခံတွေပါပဲ" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် မတူညီသော ဘုရားများကို အစေခံသူများကြားတွင် မည်သူမျှ အခြားသူတစ်ဦးဦးအပေါ် အာဏာမရှိပေ။ ဘုရားကျောင်းသူရဲကောင်းများက ဘုန်းတော်ကြီးများကို ကြီးကြပ်သည်ဟူသော အယူအဆမှာ ရယ်စရာပင်။

ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ၊ အဲဒီ မလေးမစားလုပ်တဲ့ လူအများနဲ့ ရောနှောနေတဲ့ ကောင်လေးကို သူတို့ ထပ်ပြီး ရင်ဆိုင်လို့ မရတော့ဘူး...

သူသည် ဓားရိုးမှ သူ့လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ လျှော့ချလိုက်သည်။ ထိုအတောအတွင်း ဂါရက်သည် ကျောခိုင်းလျက်ပင် လုံးဝသတိမထားမိဘဲ သူ၏ အတွေးများထဲတွင် လုံးလုံးလျားလျား နစ်မြုပ်နေသည်။

ဟစ်ပိုကရက်တစ် ကျိန်ဆိုချက်။

ရှေးဂရိခေတ်မှ ယနေ့အထိ၊ နှစ်ပေါင်း ၂၅၀၀ နီးပါး မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်း၍ ဆရာဝန် သန်းပေါင်းများစွာ၊ သန်းရာပေါင်းများစွာပင် ၎င်းကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ရန် ကျိန်ဆိုခဲ့ကြသည်။

ကျန်းမာရေးနယ်ပယ်တွင် အသက်များကို လွှဲအပ်ခြင်းခံရသည်။

၁၉၉၁ ခုနှစ်မှစ၍ တရုတ်ဆေးကျောင်းသားမျိုးဆက်များစွာသည် ဤကျိန်ဆိုချက်ကို ရွတ်ဆိုရင်း ဆေးပညာတံခါးဝသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ ကုသခြင်းသည် သူတို့၏ တာဝန်ဖြစ်လာသည်။ ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ်များကြုံတွေ့ရချိန်တွင် သူတို့၏ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံများကို စစ်သည်တော်များကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ကာ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရှေ့သို့ ချီတက်ခဲ့ကြသည်။

ဤစုဆောင်းထားသော ယုံကြည်ခြင်းသည် ကြီးမားသော စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်သည်။

"ဖြစ်နိုင်ရင်ပေါ့နော်... အကယ်၍ ဖြစ်နိုင်ရင်... အဲဒီယုံကြည်မှုရဲ့ တစ်စက်ကလေးလောက်များ ဒီမရင်းနှီးတဲ့ကမ္ဘာပေါ်မှာရှိတဲ့ ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာခဲ့ရင်၊ ကျွန်တော် ခြေကုပ်ရဖို့ လုံလောက်ပြီ။"

"ဟစ်ပိုကရက်စ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ရှေ့ဆောင်တွေနဲ့ ဆရာသမားတွေကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်၊ အနာဂတ်မှာ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြတဲ့ ဆရာဝန်တွေကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ဂါရက်၏ အတွေးများ မြင့်မားစွာ ပျံဝဲနေသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် သူသည် မိမိကိုယ်ကို အတင်းအဓမ္မ ပြန်လည် ဆွဲခေါ်ကာ ဒဏ်ရာရသူများအပေါ် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

သူ နောက်ဆုံးတွင် ရွတ်ဆိုနိုင်ခဲ့သည့် ကုသရေးစာလုံးပေါင်းသည် တိကျစွာ ညွှန်ကြားထားရမည်ဖြစ်ပြီး မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ အလဟဿ မဖြစ်စေရပေ။

ဝမ်းဗိုက်ဒဏ်ရာကို ပိုးသတ်ပြီး ပိုးသန့်စင်ရမယ်…

ပဋိဇီဝဆေးရည်ဖြင့် ဆေးကြောခြင်း၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ရရှိစေကာ ခွဲစိတ်မှုအပြီး ပိုးဝင်ခြင်းမှ ကာကွယ်ခြင်း…..

ကြွက်သားအတွင်းသွေးယိုခြင်း၊ နောက်ကျောနာခြင်း၊ အူနှင့် ရောင်ရမ်းမူများကို ကုသခြင်း….

စွမ်းအင်ကျန်သေးပါက အခြားဒဏ်ရာများကို တတ်နိုင်သမျှ ပြုပြင်ပါ...

အမ်... ဒါဆို ဒီကုသရေးစာလုံးပေါင်းကို ငါလိုချင်တဲ့အတိုင်း ဘယ်လိုအလုပ်လုပ်စေရမလဲ။

ဂါရက်မှာ မသိနားမလည် ဖြစ်နေသည်။

သူသာ တရားဝင် ဘုန်းတော်ကြီး သို့မဟုတ် ဘုန်းတော်ကြီး၏ တပည့်တစ်ဦးဖြစ်ပါက စတင်ကတည်းက နည်းလမ်းများကို သင်ကြားပေးခဲ့မည်ဖြစ်သည်။ စိတ်ဖြင့် မည်သို့လမ်းညွှန်ရမည်၊ မည်သည့်အချက်များကို သတိပြုရမည်ဆိုသည်ကို သီအိုရီအရသာမကဘဲ လက်တွေ့လည်း လေ့လာခဲ့ရမည်ဖြစ်သည်။ သူ၏ ပထမဆုံး ကုသရေးစာလုံးပေါင်းကို မထုတ်လွှတ်မီ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သရုပ်ပြသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရမည်ဖြစ်သည်။

ပြဿနာမှာ ဂါရက်သည် ကုသရေးစာလုံးပေါင်းများနှင့် ပတ်သက်၍ လုံးဝအတွေ့အကြုံမရှိသူဖြစ်သည်။ သဘာဝဝိညာဉ်များ၏ စိတ်အားထက်သန်မှု ရရှိခဲ့သည်ဟု သူ၏ ပြောဆိုချက်များသည် အချည်းနှီးသော ကြွားလုံးများသာ ဖြစ်သည်...

ဘယ်လိုမှ မတတ်နိုင်ဘူး စိတ်ကူးကြည့်ရုံပဲ.

ဂါရက် စတင် စိတ်ကူးပုံဖော်တော့သည်။ ခွဲစိတ်မှုအတွင်း သူမြင်ခဲ့သမျှနှင့် လူ့ခန္ဓာဗေဒအကြောင်း သူ၏ ဆေးခန်းအတွေ့အကြုံများစွာမှ နားလည်ထားသမျှကို ပြန်လည်မှတ်မိရန် အားထုတ်သည်။ ထို့နောက် အလွန်ပင်ပန်းစွာဖြင့် သူ၏စိတ်ထဲတွင် အားလုံးကို စတင်ပုံဖော်တော့သည်...

ဘုရားသခင်၏ အလင်းရောင်သည် ဝမ်းဗိုက်အတွင်းသို့ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ၎င်းရောက်ရှိရာ နေရာတိုင်းတွင် Staphylococcus aureus, Escherichia coli, Pseudomonas aeruginosa... ပိုးမွှားအမျိုးမျိုးတို့သည် အမြစ်ပြတ်သွားကြသည် (ဂါရက်သည် ဤဘက်တီးရီးယားများ၏ ပုံရိပ်များကိုပင် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာဖြင့် ဖန်တီးခဲ့သည်)။

အဖြူရောင်အလင်းအောက်တွင်၊ ဒဏ်ရာအရွယ်အစားတိုင်း၌ သွေးဥမွှာများစွာ စုဝေးလာပြီး၊ သွေးခဲကာ ဒဏ်ရာများကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

ကုသရေးဆေးရည် လောင်းချသကဲ့သို့ပင် နီရဲနေသော ကြွက်သားများ၊ ဖြူဖျော့နေသော နောက်ကျေပြင်၊ ပွယောင်းနေသောအူနှင့် စုတ်ပြဲနေသောအရေအပြားတို့သည် သူချုပ်ထားသည်ဖြစ်စေ၊ လွဲချော်ခဲ့သည်ဖြစ်စေ မည်သည့်ဝမ်းဗိုက်ဒဏ်ရာများမဆို လျင်မြန်စွာ အလွှာလိုက် အလွှာလိုက် ပျောက်ကင်းသွားသည်။

Granulation တစ်ရှူးများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သွေးကြောများ ကြီးထွားကာ epithelial ဆဲလ်များ တက်လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် တစ်ချိန်က ဒဏ်ရာရခဲ့သော တစ်ရှူးများသည် စုံလင်သော အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်...

ဤပုံရိပ်ဖော်မှုသည် မည်မျှထိရောက်မည်ကို ဂါရက် မသိပေ။ သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး လုံးဝအာရုံစိုက်ကာ သူ၏ခိုင်မာသော အသိပညာနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပုံဖော်နိုင်စွမ်းကို အသုံးပြု၍ ဝမ်းဗိုက်အတွင်း ဖြစ်သင့်သည်များ သို့မဟုတ် ဖြစ်နိုင်သည်များကို အားလုံးပုံဖော်နေသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ဆရာဝန်တိုင်းသည် ပန်းချီဆရာတစ်ဦး သို့မဟုတ် အနည်းဆုံးတော့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပန်းချီဆရာတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး လူနာများကို ရှင်းပြရန် ခန္ဓာဗေဒပုံများကို မကြာခဏ ရေးဆွဲလေ့ရှိသည်။ ဂါရက်အတွက်မူ ဤအရာအားလုံးကို သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပုံကြမ်းဆွဲခြင်းမှာ လွယ်ကူသော အရာဖြစ်သည်။

သူသည် အာရုံစူးစိုက်စွာ ပုံဖော်နေသည်။ ကြည့်ရှုသူများအတွက် သူသည် ကုသရေးစာလုံးပေါင်းကို ကြိုးကြိုးစားစား လမ်းညွှန်နေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ ခန်းမသည် မည်သူမျှ သတိမထားမိဘဲ တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ယခင်က တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောနေကြသော စစ်သည်တော်များနှင့် လယ်သမားများသည် အသက်ရှူခြင်းကိုပင် ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

မသိနားမလည်သော၊ မကြောက်တတ်သော ကလေးအနည်းငယ်သာ ကီကီကဲ့ကဲ့ ရယ်မောကစားနေကြသည်။ သို့သော် သူတို့ကို ကြမ်းတမ်းသော တောင်သူလယ်သမားလက်များက အလျင်အမြန် ဆွဲယူကာ သူတို့၏ ရယ်မောသံများကို အတင်းအကြပ် ဖိနှိပ်လိုက်ကြသည်။

တိတ်ဆိတ်မှု လွှမ်းခြုံသွားသည်။ ဂါရက်သည် မီးရှူးမီးတိုင်များ၏ တဖျစ်ဖျစ်မြည်သံနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှ တမင်ဖိနှိပ်ထားသော လေးလံသည့် အသက်ရှူသံများကိုသာ ကြားနေရသည်။ ဤတိတ်ဆိတ်မှုထဲတွင် ရုတ်တရက် ရှည်လျားသော အသံသည် ကျယ်လောင်ပြီး ရှည်ကြာကာ ထူးခြားစွာ ကြားရသည်။ ခန်းမထဲတွင် ကပ္ပတိန် ကရင်ကို ဝိုင်းရံထားသော စစ်သည်တော်များ ရယ်မောကြသည်။

ဘူ…..

"ဟားဟားဟား ကပ္ပတိန် လေလည်တာ"

"ကပ္ပတိန် တကယ်ပဲ လေလည်တာ"

စစ်သားများ အားရပါးရ ရယ်မောကြသည်။ ရယ်သံများကြားမှ ဂါရက်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး ထခုန်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် သူသည် ပြင်ပဆရာဝန်တစ်ဦးအဖြစ် အူအတက်ရောင် ခွဲစိတ်ပြီးနောက် လူနာ၏ ပထမဆုံး လေလည်သံကို ကြားရခြင်းနှင့် တူညီသည်။

"သူ လေလည်ပြီ"

သူသည် လက်သီးများကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး မြှောက်ကာ ကောင်းကင်သို့ အားရပါးရ ဝှေ့ယမ်းသည်။ ခွဲစိတ်မှု အောင်မြင်ပြီ။ ပြန်လည်ကျန်းမာရေး လမ်းကြောင်းပေါ်ရောက်ပြီ။ သူ၏ ပုံရိပ်ဖော်မှုက အလုပ်ဖြစ်သွားပုံရသည်။

"ဦးလေးကရင် ဦးလေးရဲ့ အူလမ်းကြောင်းတွေ ကျန်းမာသွားပြီ"

“တကယ်လား”

ကပ္ပတိန် ကရင် နည်းနည်း ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသည်။ ဂါရက်က နှစ်ကြိမ်မြောက် ထပ်ပြောမှသာ သတိပြန်ဝင်လာပုံရပြီး အနည်းငယ် မယုံကြည်နိုင်သေးသည့် မျက်နှာဖြင့်၊

"တကယ်လား"

"ပျောက်ကင်းသွားပြီ"

"တကယ် ပျောက်သွားတာလား"

"အနည်းဆုံးတော့ အလုပ်လုပ်တော့မယ်။ လေလည်တယ်ဆိုတာ အူတွေ ပြန်လှုပ်ရှားလာတာ၊ ဦးလေးကရင်၊ အခု စားလို့ရပြီ"

"ဒါက အရမ်းကောင်းတာပဲ"

ကပ္ပတိန် ကရင် ပျော်ရွှင်နေသလို စစ်သားတွေလည်း ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ သူတို့ထက် ပိုပျော်နေသည်က ကပ္ပတိန် ကရင်၏ ယခင်ရဲဘော်ဟောင်း၊ ယခု လယ်သမား ဖြစ်သူ အက်ဒမွန်ပင်။ ဂါရက်က စားသောက်ခွင့်ပြုကြောင်း ကြေညာလိုက်သည့်အခိုက်အတန့်တွင် အက်ဒမွန်သည် ချက်ချင်းလှည့်ကာ အော်လိုက်သည်။

"ကလေးတွေ အစားအစာတွေ ထုတ်လာကြ။ ဝိုင်ကောင်း၊ အစားအစာကောင်း၊ အသားတုံးကြီးတွေ၊ အကုန်ထုတ်လာခဲ့"

အမ်... ခဏလေး။ ဂါရက်က သူ့ကို တားရန် အလျင်အမြန် ခုန်တက်သွားသည်။

"ခဏလေး သူ နို့ပဲ သောက်လို့ရမယ်။ အများဆုံးဆို ပါးပါးလေး ဂျုံယာဂု။ တခြား ဘာမှ စားလို့မရဘူး"

"ဘာ ပျောက်ကင်းသွားပြီလို့ မင်းမပြောခဲ့ဘူးလား"

"ခုမှ ပျောက်ကင်းတဲ့နေရာက ဖိအားများများ မခံနိုင်ဘူး..."

အစားအစာ ယူလာရန် အော်ဟစ်ခြင်း၊ တားဆီးရန် ကြိုးစားခြင်း၊ ရှင်းပြခြင်းဖြင့် အားလုံးသည် ရှုပ်ထွေးပွေလီသွားသည်။ ဆူညံသံများကြားတွင် သူရဲကောင်း ရိုမန်သည် လက်ပိုက်လျက် ဂါရက်ကို အေးစက်စက် ကြည့်နေပြီး သူ၏အကြည့်က ရေခဲပမာ အေးစက်နေသည်။