အခန်း (၁၈)

ကုသရေးစာလုံးပေါင်းကို အောင်မြင်စွာ ရွတ်ဆိုပြီးနောက် ဂါရက်သည် စားပွဲသို့ ပြန်လာပြီး အထူးပင် ယုံကြည်မှုရှိနေသည်။ သူသည် ဘုန်းတော်ကြီးနှင့်အတူ နေ့လယ်စာ စားသောက်ရင်း စကားပြောဆိုနေပြီး ကလေးတွင် ဓာတ်မတည့်မှုများ ပြန်မပေါ်လာစေရန် တစ်နာရီကြာ စောင့်ကြည့်ပြီးမှသာ အနားယူနိုင်ခဲ့သည်။

ညမအိပ်မီ ကလေးသည် မည်သည့်မသက်မသာမှုကိုမျှ ခံစားရပါက ချက်ချင်းနှိုးရမည်ဟု သူက တင်းတင်းကြပ်ကြပ် မှာကြားခဲ့သည်။

သူသည် ကုသပေးသူဖြစ်၍ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် ကလေးကို ကယ်တင်ပေးခြင်းအတွက် ကျေးဇူးတင်၍ဖြစ်စေ လယ်သမား အက်ဒမွန်က သူ့နှင့် သူ၏ရဲဘော်များကို အတူတူ အိပ်ခိုင်းခြင်းမပြုဘဲ ဂါရက်အတွက် သီးခြားအခန်းတစ်ခု စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။ ပိတ်ချည်စောင်များ၊ နူးညံ့သောအိပ်ရာခင်းပေါ် ဂါရက်သည် အိပ်ရာပေါ် လှဲချလိုက်ပြီး သက်သောင့်သက်သာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

...ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာသည့် ပထမဆုံးနေ့သည် နောက်ဆုံးတော့ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

ယနေ့မှစ၍ ဤထူးဆန်းသော၊ အခြားကမ္ဘာမြေ၌ သူတစ်ယောက်တည်း အသက်ရှင်ရပ်တည်ရမည်။ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော အားကိုးရာမှာ သူ၏ သိပ္ပံပညာ၊ အသစ်သင်ယူထားသော ကုသရေးစာလုံးပေါင်းနှင့်...

သူသည် ရင်ဘတ်ကို ထိလိုက်သည်။ ဖယောင်းဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော လျှော်ကြိုးတစ်ချောင်းသည် သူ၏ ငယ်စဉ်ကတည်းက ဘယ်သောအခါမျှ ခွာမသွားခဲ့ဖူးသော ဆွဲသီးတစ်ခုကို ချည်နှောင်ထားသည်။

အရွက်ပုံသဏ္ဌာန် ဖောက်ထွင်းမြင်ရသော၊ ဖျော့တော့သော အစိမ်းရောင် ဆွဲသီးတစ်ခု။ ရွှေလည်းမဟုတ်၊ ကျောက်စိမ်းလည်းမဟုတ်၊ သစ်သားလည်းမဟုတ်၊ ကျောက်လည်းမဟုတ်ပေ။

"ဒီပစ္စည်းက ဘာလဲမသိဘူး... ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဆက်ပြီး ဆင်မြန်းထားတာ ပိုကောင်းပါတယ်..."

ဂါရက်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူမျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်စက္ကန့်မပြည့်မီ အမှောင်ထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။

ဂါရက် အိပ်မောကျနေသည်။

ဤအခြားကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာပြီး မည်မျှမိုင်ပေါင်းများစွာကို တစ်ခါတည်း ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီး၊ အရေးပေါ် အသက်ကယ်တင်မှု နှစ်ကြိမ်ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် ဂါရက်သည် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်။ တစ်ညလုံး လုံးဝနိုးကြားခြင်းမရှိဘဲ သစ်တုံးတစ်တုံးကဲ့သို့ အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်။

သူ၏အိပ်စက်ခြင်းကို တစ်ခုတည်းသော အနှောင့်အယှက်မှာ သူ၏ စာတမ်းကို ဆက်လက်လှည့်ပတ်ရေးသားနေသည့် အိပ်မက်တစ်ခုဖြစ်သည်။

"လူနာ၊ အမျိုးသား၊ အသက် ၃၇ နှစ်... ဒဏ်ရာများအတွက် ကုသပေးခဲ့သည်။ ရောဂါရှာဖွေတွေ့ရှိချက်... အဆင့် III အသည်းကွဲခြင်း၊ အူကျိုးခြင်း တစ်ခု၊ အရှည် ၅ စင်တီမီတာ... မေ့ဆေးမပါဘဲ အူပြန်ဆက်ခွဲစိတ်မှု၊ ထို့နောက် ကုသရေးဆေးရည်များ၊ ပြန်လည်ကောင်းမွန်ရန် ကုသရေးစာလုံးပေါင်းများ အသုံးပြုပြီး အူလမ်းကြောင်း ပါဝင်သည်။ အူခွဲစိတ်မှုအပြီး ခြောက်နာရီအကြာတွင် လူနာ လေလည်သည်။"

ဆွေးနွေးချက်- အူခွဲစိတ်မှုအပြီးတွင် မေ့ဆေးနှင့် ခွဲစိတ်မှုဒဏ်ရာတို့ကြောင့် လူနာ၏ အူပြန်လည်ကောင်းမွန်မှုသည် နှေးကွေးတတ်ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် ၄၈-၇၂ နာရီ ကြာမြင့်သည်။ ဤကိစ္စတွင် လူနာသည် ခြောက်နာရီအတွင်း အူလှုပ်ရှားမှု ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီး သိသိသာသာ အချိန်တိုတောင်းခဲ့သည်။

ခွဲစိတ်ပြီးနောက် ကုသရေးစာလုံးပေါင်းများ အသုံးပြုခြင်းသည် အူပြန်လည်ကောင်းမွန်ခြင်း လုပ်ငန်းဆောင်တာအတွက် သိသိသာသာ အထောက်အကူပြုသည်ဟု မှတ်ယူနိုင်သည်။ ဤကိစ္စကို အခြေခံ၍ နောက်ထပ် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ သုတေသနများ ပြုလုပ်ရန် အကြံပြုအပ်ပါသည်။

ကျိန်စာသင့် စာတမ်း။

ဂါရက် ထူပူစွာ နိုးလာပြီး သူ့ခေါင်းကို ရိုက်လိုက်ရာ ပီပီပြင်ပြင် အသံထွက်လာသည်။

"ငါ ဒီဘက်ကမ္ဘာကို ရောက်နေပြီ၊ ပါမောက္ခရာထူးအတွက် ကျမ်းကာကွယ်ဖို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပင်ပန်းအောင် လုပ်စရာမလိုတော့ဘူး၊ ငါ့ကို နည်းနည်းတော့ လျှော့ပေးပါဦး..."

ဒီ သိပ်မဆိုးတဲ့ အိပ်မက်ဆိုးကြောင့် မနက်အိပ်ယာထပြင်ဆင်ချိန်မှာ ဂါရက် နည်းနည်း ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသည်။ အဝတ်အစားလဲပြီး အိပ်ချင်စုံမွှားဖြင့် မနက်စာစားပြီး သူ၏ ရဲဘော်များနှင့် စုဝေးတော့မယ့် အချိန်မှာ သတင်းတစ်ခု ရောက်လာသည်။

လာမယ့် ရှာဖွေရေး စစ်ဆင်ရေးမှာ ပါဝင်ဖို့ ဘုရားကျောင်းစောင့်များက သူတို့ကို ခေါ်ယူလိုက်တာ ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော်တို့လား"

ဂါရက် အံ့သြသွားသည်။ သူ့ဘေးတွင် လူငယ်ဘုန်းတော်ကြီး ဂျွန်က ထိတ်လန့်စွာဖြင့်

"ဂါရက်၊ မင်း မသွားနဲ့။ မနေ့က အဲဒီသူရဲကောင်းက မင်းကို တကယ် မကြိုက်ဘူး၊ ဒီခေါ်ယူမှုက မင်းကို ရည်ရွယ်တာ ဖြစ်ရမယ်။ မင်းသာသွားရင် သူ မင်းကို ဘယ်လိုဒုက္ခပေးရမယ်ဆိုတာ သိသွားလိမ့်မယ်"

"ဪ တကယ်လား"

ဂါရက် ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။

"ဘုန်းတော်ကြီးကတော့ တော်တော်အကျိုးအကြောင်း နားလည်ပုံရပြီး ကျွန်တော့်အပေါ် သူ့အထင်လည်း မဆိုးပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့က မြို့စောင့်တွေလေ။ လှည့်ကင်းလှည့်ရမှာ"

"ဒါပေမယ့် အဲဒီသူရဲကောင်းက သခင်ကြီးရဲ့ တူလေ..."

ကပ္ပတိန် ကရင်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကူကယ်ရာမဲ့နေဟန်ဖြင့်။

"နွေဦးနတ်ဘုရားမရဲ့ ဘုရားကျောင်းကို 'သူကောင်းမျိုးဘုရားကျောင်း' လို့ သတ်မှတ်ထားတယ်၊ သူ့ဘုန်းတော်ကြီးတွေနဲ့ သူရဲကောင်းအများစုက သူကောင်းမျိုးတွေချည်းပဲ။ ကျွန်တော်တို့ မြို့စောင့်တွေကို ကြိုတင်အကြောင်းမကြားဘဲ ခေါ်ယူတာက အဆင်ပြေအောင် လုပ်တဲ့ သဘောပဲ။

ပြန်ရောက်ရင် လှည့်ကင်းတာဝန်တွေအတွက် အထောက်အထားပေးမယ်လို့ ပြောတယ်။ ဂါရက်လေးရယ် မေ့လိုက်ပါတော့။"

"ဒါပေမယ့် ကပ္ပတိန် ကရင် ဦးလေးရဲ့ ဒဏ်ရာက လုံးဝမကျက်သေးဘူးလေ။ ကျွန်တော် သူတို့ကို သွားရှာမယ်"

"ဂါရက်လေး..."

ကပ္ပတိန်၏ တားဆီးမှုများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဂါရက်သည် ခန်းမထဲသို့ အပြေးဝင်သွားသည်။ သူရဲကောင်း ရေမွန်က အဝင်ဝကို ပိတ်ထားပြီး သူ၏တောင်းဆိုမှုကို စိတ်ရှည်စွာ နားထောင်ပြီး ပြုံးကာ

"မင်းက ကုသပေးသူဆိုတော့ မင်း မပါဝင်ဘဲနေဖို့ အခွင့်အရေးရှိတယ်။ ကပ္ပတိန် ကရင်ဆိုရင် သူ့ဒဏ်ရာက ကျက်ပြီးပြီ မဟုတ်ဘူးလား"

ဂါရက် အကြည့်ကို အနည်းငယ် လျှော့ချလိုက်သည်။ ရေမွန်၏ စကားများသည် သူ့ကို ကင်းလွတ်ခွင့်ပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး လုပ်ငန်းစဉ်တွင် မပါဝင်ရန် အကြောင်းပြချက် လုံလောက်စွာ ပေးထားသည်။ သူ တကယ်ပဲ မသွားဘဲ နေလို့ရသည်။ သို့သော် သူ မသွားခဲ့လျှင် သူ၏ အသင်းဖော်များ ဘာဖြစ်သွားမည်နည်း။

ရေမွန်၏ ဆိုးညစ်သော ရည်ရွယ်ချက်သည် ထင်ရှားသည်။ မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့၊ တစ်ယောက်တည်းဖြစ်ပြီး ခေါ်ယူမှုကို ခုခံနိုင်ခြင်း မရှိ။ သူသာ မသွားခဲ့လျှင် သူရဲကောင်း၏ ဒေါသနှင့် မကောင်းကြံစည်မှုတို့သည် သူတို့အပေါ် အသေအချာ ကျရောက်လာမည်။

ရှာဖွေရေးတာဝန်က အန္တရာယ်အမျိုးမျိုးနဲ့ ကြုံတွေ့ရမှာဖြစ်ပြီး၊ သူတို့သာ သွားခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘုရားကျောင်းစောင့်တွေရှေ့မှာ ယဇ်ကောင်တွေ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။

သူတို့ရဲ့ ရဲဘော်စိတ်ဓာတ် ဒါမှမဟုတ် ကပ္ပတိန် ကရင်က မူရင်းသူ့အပေါ် ထားရှိတဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေကို ထည့်မတွေးရင်တောင် ဆရာဝန်တစ်ဦးအနေနဲ့ သူတို့ရဲ့ အသက်အန္တရာယ်ရှိနိုင်ချိန်မှာ သူတို့ကို ပစ်မထားနိုင်ဘူး…

ဘာလုပ်ရမလဲ၊ ဘာလုပ်ရမလဲ...

သူ ထပ်မငြင်းတော့ဘဲ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ကာ လှည့်ပြီး ထွက်သွားလိုက်သည်။ အကြိမ်အနည်းငယ် ပတ်ပြီးနောက် သူသည် ကောက်ရိုးပုံတစ်ဖက်ရှိ အခန်းထဲသို့ ခိုးဝင်ကာ ဘုရားကျောင်းစောင့်တစ်ဦးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

"ဘုန်းတော်ကြီး ဘယ်မှာလဲ။ ကျွန်တော့်အတွက် သတင်းပို့ပေးလို့ ရမလား"

"ဂုဏ်ယူထိုက်တဲ့ ဘုန်းတော်ကြီးက မနက်ခင်းဆုတောင်းပွဲမှာ ရှိနေတုန်းပဲ"

ဘုရားကျောင်းစောင့်က သူ့ကို ထူးဆန်းသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်သည်။ မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်းနှင့် သံသယဝင်ခြင်း ရောနှောနေသည့်ပုံစံဖြင့်…..

မင်းတို့ နေ့တိုင်း မနက်တိုင်း ဘုရားသခင်ကို ဆုတောင်းကြတာ မဟုတ်ဘူးလားဆိုသလို။

ဂါရက်: "..."

ဘုန်းတော်ကြီးတွေက သူတို့ရဲ့ ကုသနိုင်စွမ်းတွေကို ပြန်လည်ရရှိဖို့ နေ့တိုင်း မနက်တိုင်း ဆုတောင်းကြတယ်လို့ တစ်နေရာရာမှာ ဖတ်ဖူးတာ သတိရမိတယ်။ ဟုတ်တယ်၊ အစောပိုင်းက မျက်နှာသစ်တုန်းက တင်းတိပ်နဲ့ ကလေးက နေကို တစ်ခုခု တီးတိုးပြောနေတာ ကြားမိတယ်။

ဪ မဟုတ်သေးဘူး၊ ဒီမနက်မှာ ငါက ကျမ်းအတွက်ပဲ ညည်းညူနေခဲ့တာ၊ ဆုတောင်းဖို့ လုံးဝမေ့နေခဲ့တာ။ ဒါ့အပြင်၊ ငါဆုတောင်းခဲ့ရင်တောင် ဘယ်သူ့ကို ဆုတောင်းရမှာလဲ။ သဘာဝနတ်ဘုရားကိုလား။

သဘာဝနတ်ဘုရား၏ နာမည်၊ အယူဝါဒ၊ ဆုတောင်းစာများပင် သူ မမှတ်မိပေ...

ငါ တကယ်ပဲ နတ်ဆရာအတုပဲ။

ဂါရက် မြည်တမ်းလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း လက်လျှော့ခြင်းက ဂါရက်ရဲ့ စတိုင် မဟုတ်ပေ။ သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ငြိမ်သက်အောင် လုပ်ပြီး လှည့်ကာ လယ်သမား အက်ဒမွန်ကို ရှာတွေ့ပြီး မြို့ထဲကို ချက်ချင်း သတင်းပို့ခိုင်းလိုက်သည်။ ပြီးနောက် သူရဲကောင်း ရေမွန်ကို ထပ်တွေ့ပြီး သူ့နဲ့ ဆက်ပြီး ငြင်းခုန်နေခဲ့သည်။

ဂါရက်က တောင်းပန်ကာ အကြောင်းပြချက် ပေးခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ခြိမ်းခြောက်မှုကို သာ အသုံးပြုခဲ့သည်။

"ဒါဆို ကျွန်တော့်ကို ကပ္ပတိန် ကရင်အစား သွားခွင့်ပြုပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်က ကုသပေးသူ၊ ကျွန်တော်မှာ အခွင့်အရေးရှိတယ်၊ ခင်ဗျားတို့ သဘောမတူရင် ကျွန်တော် မသွားဘူး"

"ကောင်းပြီ ပြီးပြီ"

လက်ဖဝါးချင်း ဖြောင်း ကနဲ ရိုက်လိုက်ကြသည်။ လက်ချင်းထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် ဂါရက်၏ ဘေးတွင် တွဲလောင်းကျနေသော ဘယ်ဘက်လက်က သတိမမူမိဘဲ လက်သီးဆုပ်လိုက်သည်။

ဒီလူ တကယ် ဒုက္ခပေးတော့မယ်။ ငါ သတိထားရမယ်။

ကျောပိုးအိတ်နဲ့ ရေဘူးကို ဆွဲပြီး ဂါရက် ခရီးထွက်ရန် ထပ်မံပြင်ဆင်သည်။ ထွက်ခွာခါနီးတွင် ခရီးဆောင်အိတ်များ သယ်လာသော လူငယ်ဘုန်းတော်ကြီး ဂျွန်က အလျင်အမြန် ပြေးလာပြီး သူ့ဘေးတွင် မဆိုင်းမတွ ရပ်လိုက်သည်။

"ဂါရက် ကျွန်တော် ခင်ဗျားနဲ့ လိုက်ခဲ့မယ်"

"မင်း ဘာလို့လိုက်မှာလဲ"

"ခင်ဗျားတို့ အားလုံး ကျွန်တော့်ကို အိမ်ပြန်မပို့ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်လည်း ခင်ဗျားတို့နဲ့ လိုက်ရမှာပေါ့"

ဂျွန်က မျက်လုံးချင်းမှိတ်ပြရင်း၊ ရဲရင့်သော်လည်း နွဲ့နွဲ့နှောင်းနှောင်း အပြုံးဖြင့် သူ၏ တင်းတိပ်များက မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပနေသည်

"ကျွန်တော့်ကို ပစ်ထားလို့ မရဘူးနော်"

ဂါရက်မှာ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ လက်ဆန့်ထုတ်ပြီး သူ့ကို ခိုင်မြဲစွာ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ရှာဖွေရေးအဖွဲ့ထဲသို့ အတင်းအကြပ် ခေါ်ယူခံခဲ့ရသော်လည်း သူတို့ ဘာရှာနေသည်ကို ဂါရက် လုံးဝမသိပေ။ သူသည် အဖွဲ့နောက်မှ လိုက်ပါရင်း တောင်များကို ဖြတ်ကျော်ကာ တောင်ထိပ်သုံးခုကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ချောင်းနှစ်ချောင်းကို ဖြတ်ကူးခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် စွန့်ပစ်ထားသော ရဲတိုက်တစ်ခုတွင် ညအိပ်တည်းခိုပြီးနောက် အော်သံတစ်ခုကြောင့် ကြမ်းတမ်းစွာ နိုးလာသည်။

"အား... အရိုးစု"

ချလန် ချလန် ချလန် ချလန်…

ဓားအိမ်မှ ဓားဆွဲထုတ်သံ ပြတ်သားစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရဲတိုက်က ဝေးလံခေါင်ဖျားသော်လည်း တော်တော်လေး ကျယ်ဝန်းပြီး အဓိကရဲတိုက်၊ ခန်းမ၊ ကင်းမျှော်စင်နှင့် အဆောက်အဦများစွာ ပါဝင်သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် အများစုမှာ ပြိုကျနေပြီဖြစ်သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် အဓိကခန်းမသည် အများစုမှာ အကောင်းပတိ ဖြစ်ပြီး အဆောက်အဦအချို့ရှိ အခန်းများတွင် အမိုးများရှိနေသေးကာ အရှေ့တောင်နှင့် အရှေ့မြောက်ထောင့်ရှိ မျှော်စင်နှစ်ခုသာ နေထိုင်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

ဘုရားကျောင်းစောင့်များသည် ရဲတိုက်၏ အထိခိုက်အနည်းဆုံး အဓိကခန်းမကို သိမ်းပိုက်ထားသည်။ ဘုန်းတော်ကြီး ဒေါ်နယ်လ်လ်နှင့် သူရဲကောင်း ရေမွန်တို့သည် သူတို့နှင့်အတူ မနေဘဲ အပေါ်ထပ်တွင် အခန်းနှစ်ခန်း စီစဉ်ထားသည်။ အဖွဲ့၏ မြင်းများသည် အဆောက်အဦများတွင် တည်းခိုကြပြီး၊ သူတို့နှင့်အတူ ကျပ်ကျပ်ညှပ်ညှပ်နေမည့်အစား ဂါရက်တို့ ငါးယောက်အဖွဲ့သည် အရှေ့တောင်မျှော်စင်တွင် တဲထိုးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အရှေ့မြောက်မျှော်စင်မှ ဆူညံသံများ၊ အော်ဟစ်သံများ၊ ခြေသံများနှင့် ဓားသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။