အခန်း (၂၂)

ဘုရားကျောင်းစောင့်များသည် သူတို့၏ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်သွားကြသည်။

နက်ခရိုမန်ဆာ၏ အရိုးလှံတံသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။ ဖျတ်ခနဲ၊ ဖျတ်ခနဲ၊ ဖျတ်ခနဲ ဟူသော အသံများနှင့်အတူ အဖြူရောင် အရိုးတိုင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် ခန်းမကြမ်းပြင်မှ ထောင်မတ်ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဘုရားကျောင်း စစ်သည်များ၊ ဘုန်းတော်ကြီး ဒေါ်နယ်လ်၊ သူရဲကောင်း ရိုမန်နှင့် ဂါရက်၏ အဖွဲ့မှ စစ်သားအချို့တို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အလှမ်းဝေးသော အကွက်ငါးကွက် သို့မဟုတ် ခြောက်ကွက်အတွင်းတွင် ပြန့်ကျဲလဲလျောင်းနေပြီး အချင်းချင်း စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ဂါရက် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ သူ ဒါကို ကြားဖူးသော်လည်း ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းပင်။

ဒါ အရိုးလှောင်အိမ် လား။

သူသေချာကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအရိုးများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ဖြူဖျော့နေပြီး တစ်ခုချင်းစီမှာ တစ်မီတာကျော် ရှည်ကာ အချို့မှာ ပို၍ပင် ရှည်လျားသည်။ ဂါရက်၏ စိတ်ဝင်စားမှု လျော့ကျသွားသည်။ လူ့အရိုးများမဟုတ်၍ စိတ်ဝင်စားစရာမကောင်းပေ။ ၎င်းတို့၏ မူလဇစ်မြစ်ကို အတိအကျ ဖော်ထုတ်ရန် သူက မှုခင်းကျွမ်းကျင်သူ သို့မဟုတ် ရှေးဟောင်းသတ္တဗေဒပညာရှင်လည်း မဟုတ်ပေ။

အရိုးအမျိုးအစားများကို စူးစမ်းနေမည့်အစား သူ့အဖွဲ့အတွက် တောင်းပန်ရန် ဤအချိန်ကို အသုံးပြုခြင်းက ပို၍ကောင်းသည်။

"အင်း..."

ဂါရက် စကားပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း နက်ခရိုမန်ဆာက ချက်ချင်း ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မပူနဲ့၊ သူတို့ကို သတ်မှာမဟုတ်ဘူး။ သူတို့ ဖျက်ဆီးမှုတွေ မလုပ်စေချင်ရုံသက်သက်ပါ။ မနက်ဖြန်မနက်ကျရင် လွှတ်ပေးလိုက်မယ်။"

သူက လက်ဟန်ပြကာ ဂါထာများ ရွတ်ဖတ်လိုက်ရာ မှောင်မည်းသော ဝိညာဉ်ငွေ့များ အတွင်းသို့ စုစည်းလာသည်။ ခဏအကြာတွင် ကွဲကြေနေသော ကျောက်ဂူလ်များ ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းကာ ကင်းလှည့်စပြုကြသည်။

အင်း၊ ကျောက်ဂူလ်တွေရှိတော့ ဒီလှောင်အိမ်တွေထဲမှာ ပိုလုံခြုံတာပေါ့... ဒီမှာအိပ်တာကလည်း အားသာချက်ရှိတယ်၊ လေဒဏ် မိုးဒဏ် ကာကွယ်ပေးတယ်...

ခန်းမထဲက မကြာသေးမီက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုတွေကို ထည့်တွက်ကြည့်တော့ နက်ခရိုမန်ဆာရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ငြင်းခုံဖို့ ဂါရက်မှာ စကားလုံးမရှိတော့ပေ။ သူ့အဖွဲ့ဖော်များဖြစ်တဲ့ ဘုန်းတော်ကြီး ဂျွန်နဲ့ အစ်ကိုကြီး ရေမွန်တို့ကလည်း တိတ်ဆိတ်စွာ နေဖို့ လက်ဟန်ပြနေကြသည်။

စိတ်ချလက်ချဖြစ်သွားသော ဂါရက်သည် နက်ခရိုမန်ဆာနှင့်အတူ နှစ်လှမ်းခန့် လှမ်းလိုက်ပြီးနောက် ဘုန်းတော်ကြီး ဒေါ်နယ်လ်က လှောင်အိမ်ဆီသို့ ခုန်ဆင်းလာကာ အော်ဟစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ခဏလေး သူ့ကို ကုသပါရစေ။ ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို ကုသပါရစေ။ မဟုတ်ရင် သူ သေလိမ့်မယ်"

သူရဲကောင်း ရိုမန်မှာ အခြားအရိုးလှောင်အိမ်တစ်ခုတွင် သတိမေ့မြောနေပြီး စစ်သားနှစ်ဦးက သူ့ကို ပြန်လည် သတိရလာအောင် ကြိုးစားနေသော်လည်း အချည်းနှီးပင်ဖြစ်ကာ ဒဏ်ရာများကို ပိုဆိုးစေခဲ့သည်။

ဂါရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် သူရဲကောင်းရိုမန် ထိုသို့ဖြစ်နေသည်ကို မြင်ရသည်မှာ သူ့ကို အနည်းငယ် စိတ်ကျေနပ်မှု ဖြစ်စေသည်။ သူရဲကောင်းကို ကုသပေးရမည့် ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍မူ...

ထိုသို့ ထိခိုက်မှုမျိုးနှင့်ဆိုလျှင် ဦးခေါင်း သို့မဟုတ် ဝမ်းဗိုက်အတွင်း ပြင်းထန်စွာ သွေးထွက်နေမည်မဟုတ်လား။ သေတောင် သေနေပြီလား မသိဘူး။

နက်ခရိုမန်ဆာက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဂါရက်၏ တုံ့ပြန်မှုမရှိခြင်း သို့မဟုတ် တောင်းပန်ခြင်းမရှိသည်ကို မြင်သောအခါ နက်ခရိုမန်ဆာ၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာသွားပြီး "မပေးဘူး" ဟု အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။

ဘုန်းတော်ကြီး လန့်သွားသည်။ နက်ခရိုမန်ဆာက သူ့ကို သိပ်အထင်သေးပုံမရပေ။ ခဏတာ ရပ်တန့်ပြီးနောက် နက်ခရိုမန်ဆာက "ကုသဆေးရည်တွေ ရှိလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ရှိတယ် ရှိတယ်"

ဘုန်းတော်ကြီးက အားတက်သရော ခေါင်းညိတ်ကာ ကုသဆေးရည် သုံးပုလင်းကို ထုတ်ပေးသည်။ လှောင်အိမ်မှနေ၍ လက်လှမ်းပေးရာ နက်ခရိုမန်ဆာက ၎င်းတို့ကို စစ်ဆေးပြီး ပုလင်းတစ်လုံးကို ညွှန်ပြကာ "ဒါကို ပေးလိုက်" ဟု ပြောသည်။

ကြောင်နက်ကြီးသည် သွက်လက်စွာ ခုန်လိုက်ပြီး ဆေးရည်ပုလင်းကို သူရဲကောင်းရိုမန်၏ လှောင်အိမ်သို့ သယ်သွားသည်။

စစ်သားများ အံ့ဩဝမ်းသာဖြစ်ကာ ဆေးရည်ကို တိုက်လိုက်ကြသည်။ ဘုန်းတော်ကြီး၏ ကုသဆေးရည်သည် ဂျွန်လေး၏ အခြေခံဆေးရည်ထက် အများကြီး ပိုမိုပြင်းထန်သည်။ ဆေးရည်သည် သူရဲကောင်း၏ နှုတ်ခမ်းကို ထိသည်နှင့် သူ့အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်လာသည်။ သူ ညည်းတွားရင်း မျက်လုံးများ ဖွင့်လိုက်သည်။

"သတိရလာပြီ အရှင်"

စစ်သားများ ပျော်ရွှင်သွားကြသည်။ နိုးလာသော သူရဲကောင်းသည် ဆေးရည်ကို မြင်သည်နှင့် လောဘတကြီး လှမ်းယူကာ သူ့လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်သို့ လောင်းချလိုက်သည်။

"မလုပ်နဲ့"

ဂါရက် ရုတ်တရက် အော်လိုက်သည်။ သူရဲကောင်း၏ လက်တုန်သွားပြီး ဆေးရည်ပုလင်းကို ပြုတ်ကျလုနီးပါးဖြစ်ကာ ဂါရက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း "မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဂါရက်သည် အပြစ်တင်ခံရသဖြင့် မျက်နှာပူသွားသည်။

သူရဲကောင်း၏ အခြေအနေကို သိပ်ဂရုမစိုက်ဘဲ အတန်ကြာ မှင်တက်နေခဲ့ရာ မြို့စောင့်တပ်သားများ၏ အော်သံကြောင့် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ကာ အော်လိုက်ခြင်းမှာ ဗီဇဆန်သော တုံ့ပြန်မှုသာဖြစ်သည်။ အော်လိုက်ပြီးပြီဖြစ်၍ သူရဲကောင်း၏ ဒေါသကို ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်ရာ သူက ပုံမှန်အတိုင်းပင် ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

"ဒီဒဏ်ရာကို အဲဒီလို ကုလို့မရဘူး... အပြင်ပန်း ကုသရုံနဲ့ မရဘူး၊ အတွင်းပိုင်း ထိခိုက်မှုတွေကို အရင် ဂရုစိုက်ရမယ်..."

"မင်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားကို ဘယ်သူနားထောင်နေလို့လဲ"

သူရဲကောင်းသည် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ဆေးပုလင်းကို စောင်းလိုက်သည်။ ကုသဆေးရည်သည် သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်သို့ စီးကျသည်နှင့် ဒဏ်ရာသည် ချက်ချင်းကျက်သွားပြီး အသားအရေမှာ အရင်အတိုင်း ချောမွေ့ပြစ်မျိုးမရှိ ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် သူ၏ညာဘက်လက်မတစ်ချောင်းသာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ အနည်းငယ် ကွေးနေသေးသည်။

ဂါရက် သက်ပြင်းချကာ ကျောခိုင်းလိုက်သည်။

နက်ခရိုမန်ဆာသည် သူတို့၏ အပြန်အလှန်ဆက်ဆံမှုကို စိတ်ဝင်တစားကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်ပြီး ရွှေရောင်အရိုးစုနှင့်အတူ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် လိုက်ပါလာသည်။ သူတို့နောက်မှ ကျောက်တံခါးကြီး ကျွီခနဲ မြည်ကာ ပိတ်သွားပြီး နက်ခရိုမန်ဆာ၏ လက်ချောင်းများ ဖြတ်ရိုက်လိုက်သည်နှင့် မီးရောင်များ လင်းထိန်သွားသည်။ သူက ဂါရက်ကိုကြည့်၍ ပြုံးစိစိဖြင့် "ဒါဆို မင်းအတွက် သူ့ကို ဖယ်ရှားပေးရမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"အင်း..."

ဂါရက် တွန့်ဆုတ်သွားသည်။ ထိုကမ်းလှမ်းမှုသည် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော်လည်း မြို့စောင့်တပ်သားများကို အစောပိုင်းက မည်သူခေါ်ခဲ့သည်ကို သူသိပြီး ကျောက်ဂူလ် ပေါ်လာခြင်းသည် အကြောင်းမဲ့မဟုတ်သည်ကိုလည်း နားလည်သည်။ သို့သော် ထိုလူကို တကယ်တမ်း ဖယ်ရှားပစ်ရန်ကျတော့...

"...ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မလုပ်ပါနဲ့တော့လား"

"တကယ်မလိုချင်ဘူးလား"

နက်ခရိုမန်ဆာက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ သူ၏ အညိုရောင်ဆံပင်နှင့် အပြာရောင်မျက်လုံးများအပြင် ပိန်လှီသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်ကြောင့် လမ်းလျှောက်နေသော အရိုးစုနှင့် တူနေသည်။ ထိုမျှသာမက သူ၏ပခုံးပေါ်မှ ကြောင်နက်ကြီးကပါ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ဟိုကောင်က မင်းအပေါ် မကောင်းဘူး။ ငါ ခုန်အုပ်လိုက်တုန်းက မင်းကို ဒိုင်းအဖြစ် သုံးခဲ့တယ်"

"ကြောင်... စကားပြောတတ်တဲ့ ကြောင်….."

“ငါလခွမ်း…… အထူးအဆန်းတွေချည်းပဲ”

ဤသည်မှာ အရိုးစုများပင် လမ်းလျှောက်၍ စကားပြောနိုင်သော မှော်ဆန်သည့် ကမ္ဘာတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း ကြောင်တစ်ကောင်က စကားပြောနိုင်ခြင်းမှာ အံ့ဩစရာပင်။

ဂါရက် မသိစိတ်ဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ရာ ကျောက်တံခါးနှင့် ကပ်မိမှ ရပ်တန့်သွားသည်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် သူသည် ယခင်ဘဝကတည်းက ကြောင်များကို အနည်းငယ် ကြောက်တတ်သည်။ ဆေးရုံတွင် သူနာပြုများ မကြာခဏ အစာကျွေးတတ်သော ကြောင်လေလွင့်ငါးခြောက်ကောင်ခန့်ရှိသော်လည်း ဂါရက် တစ်ခါမှ ထိတွေ့ရဲခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ အခုတော့ သူက တိုက်ခိုက်တတ်သည့် စကားပြောကြောင်တစ်ကောင်နှင့် ကြုံတွေ့နေရပြီ။

ဂါရက် ကျောက်တံခါးကို မှီကာ ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ကြောင်နက်ကြီးသည် ခုန်ဆင်းလာပြီး သူ့ရှေ့တွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ၎င်း၏အမြီးသည် မြေပြင်ကို ရိုက်ခတ်နေပြီး တစ်လှမ်းရှေ့တိုးကာ သူ့ခေါင်းကိုမော့ပြီး သူ့သွားများကို ဖော်ပြနေသည်။

ကြောင်၏ တစ်ဝက်တစ်ပျက်ကြည်လင်သော နှုတ်ခမ်းမွေးများ တလှုပ်လှုပ်ဖြစ်နေသည်။ ဂါရက်၏ ခေါ်ဆိုမှုကြောင့် ၎င်း၏ စိတ်ခံစားမှု အနည်းငယ် ပုံမှန်မရှိတော့ပုံရသည်။

"အရမ်း ရိုင်းတာပဲ ငါက ကြီးမြတ်တဲ့ မစ္စတာ တရိုကာ ကွ။ ကြောင်နက်လို့ မခေါ်နဲ့။ ကြောင်နက် ကြောင်နက်"

အော် စကားပြောတတ်ရုံတင်မကဘဲ သတိပညာရှိတဲ့ သတ္တဝါ ပါလား...

ဂါရက်၏ ကိုယ်ထဲတွင် သွေးကြောများ ခဏတာ ပြင်းထန်သွားသော်လည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် စကားပြောတတ်သော ကြောင်များကို မကြောက်ပေ။ ဉာဏ်ရည်မရှိဘဲ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် မြင့်မားခြင်းကိုသာ ကြောက်သည်။ တိတ်ဆိတ်ပြီး လျင်မြန်ကာ အစွမ်းထက်သည့်အရာမျိုးကသာ သူ့ကို တကယ် စိုးရိမ်စေမည်ပင်။

အင်း ဒါက မှော်နဲ့ နတ်ဝိဇ္ဇာအတတ်တွေရှိတဲ့ ကမ္ဘာပဲ။ အရိုးစုတွေက သူတို့ခေါင်းတွေကိုယ်တိုင် ကောက်ကိုင်ကြတယ်။ ကြောင်တွေ စကားပြောတယ်ဆိုတာ ဘာများ ထူးဆန်းစရာရှိလို့လဲ။

သူ၏ ယခင်ဘဝမှ ကာတွန်းကားများနှင့် ဂိမ်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ဂါရက်သည် "စကားပြောတတ်သော ကြောင်" ဟူသည့် အယူအဆကို အလျင်အမြန် လက်ခံလိုက်သည်။ သူ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး ကြောင်နက်ကို ယဉ်ကျေးစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ ဂုဏ်သရေရှိ မစ္စတာ တရိုကာ။ ခုနကအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်ခင်ဗျာ။"

"ကိစ္စမရှိပါဘူး"

ကြောင်သည် ၎င်း၏ခြေသည်းကို ကျေးဇူးတင်စွာ ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ ခြေသည်းကို မြှောက်လိုက်သည့်အခါ ပန်းရောင်ဖဝါးလေးများသည် ချစ်စဖွယ်စုနေသောကြောင့် ဂါရက်၏ လက်ချောင်းများက ညှစ်ကြည့်ချင်စိတ်ကို တားမရအောင် ယားယံနေခဲ့သည်။ ဤမကောင်းသောရည်ရွယ်ချက်ကို ရိပ်မိလိုက်သည့် ကြောင်သည် သွက်လက်စွာ ခုန်ထွက်သွားပြီး သူ့ခေါင်းကို မြှောက်ကာ ကျယ်ကျယ်ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်ကြီး မင်းအတွက် သူ့ကို ဖယ်ရှားပစ်စေချင်တာ မဟုတ်ဘူးလား"

"မလိုပါဘူး။"

ဂါရက်သည် တဖြည်းဖြည်း စိတ်အေးလာခဲ့သည်။ သူသည် ကြောင်၏ ရွှေရောင်မျက်လုံးများကို ကြည့်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း အသက်ရှူထုတ်လိုက်ကာ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။

"သူက သေပြီသား ပဲ။ ကုသမှုမလုပ်ခင် အရွတ်တွေကို ပြန်မဆက်ဘဲ ကုသရင် ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်တင်လို့ မရဘူးလေ။"