ဘီးတယ်လ်မွန်အရိုင်း

ဂုဏ်သတင်းရမှတ် အမြင့်ဆုံးဖြင့် ရွေးချယ်ခံရသော ဂိမ်းမာသုံးဦးမှာ ဘောင်းဘီမဝတ်သူ၊ အာသာနှင့် ဆယ်ဗားနပ်စ်တို့ ဖြစ်ကြ၏။

အခြားဂိမ်းမာများမှာမူ ရွေးချယ်ခံရရန် အလွန်ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း စိတ်ပျက်သွားကြရသည်။

ရှားလော့ခ်သည် မိမိကိုယ်မိမိ သပ်ရပ်အောင်ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး ဒန်ဂျင်အမြုတေမှ ပံ့ပိုးပေးထားသော မှန်ထဲတွင် မိမိရုပ်ရည်ကို ကြည့်ရှုအားရလိုက်သည်။ သူ၏လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းကို အတည်ပြုပြီးနောက် ပင်မခန်းမဆောင်ထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့၏။

ရွေးချယ်ခံထားရသော ဂိမ်းမာသုံးဦးမှာ အသင့်စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဘောင်းဘီမဝတ်သူက အာသာအား “ဒီလျှို့ဝှက်မစ်ရှင်ကို ပြီးအောင်လုပ်ဖို့ ငါ့ရည်းစားနဲ့ ချိန်းထားတာတောင် ဖျက်ခဲ့ရတယ်။ ဘယ်လောက်ကြာမယ်မှန်း မသိဘူး” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အာသာမှာ တိတ်ဆိတ်စွာပင် ရှိနေ၏။ သူသည် သာမန် ဒိုင်ယမွန်ဆင်း ချပ်ဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဓားတိုတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ သူက မည်သည့်ခံစားချက်မျှမပါဘဲ “ငါလည်း မသိဘူး” ဟု ပြန်ပြောလိုက်၏။

အာသာသည် လေလံတင်ရောင်းချခဲ့သော ချပ်ဝတ် သို့မဟုတ် ဓားကို အသုံးမပြုခဲ့ချေ။ အခြားဂိမ်းမာများကလည်း ထိုနည်း၎င်းပင် ပြုလုပ်ကြပြီး သူတို့၏ ပစ္စည်းကိရိယာများကို ရှားလော့ခ်ထံ လုံခြုံစွာသိမ်းဆည်းထားရန် ပေးအပ်ခဲ့ကြသည်။

ဘောင်းဘီမဝတ်သူသည် သူ၏ ခြေကာချပ်ဝတ်ကို ရင်မွှေးမီးလောင်ထံ ရောင်းချလိုက်ပြီး အခြားလေလံအောင်မြင်သူများမှာမူ သူတို့၏ ဒဏ္ဍာရီပစ္စည်းများအတွက် ဝိညာဉ်ချည်နှောင်ခြင်းနှင့် အာမခံတို့ကို ရယူထားကြ၏။

ရှားလော့ခ်သည် လိုအပ်သောပစ္စည်းများအားလုံးကို ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့တွင် ဝယ်ယူရန် စီစဉ်ထားသည်။ သူသည် ဒဏ္ဍာရီပစ္စည်း ခြောက်ခုအတွက်နှင့်သာ ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့သို့ နေရာရွှေ့ပြောင်းစာလိပ်ကို အသုံးပြု၍ ခရီးသွားရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။

ရှားလော့ခ်သည် သူ၏နေရာရွှေ့ပြောင်းစာလိပ်ကို မဖြုန်းတီးချင်ကြောင်း ဂိမ်းမာများအား မပြောခဲ့ပေ။ ထိုအစား ပစ္စည်းကိရိယာအာမခံသည် အကျိုးသက်ရောက်ရန် အချိန်ယူရမည်ဟု သူတို့အား ပြောကြားခဲ့၏။ ပစ္စည်းကိရိယာများကို ဝိညာဉ်ချည်နှောင်ပြီးနောက် ရှားလော့ခ်ထံ လုံခြုံစွာသိမ်းဆည်းထားရန် ပေးအပ်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် အခမ်းအနားတက်ရောက်သည့်အခါ လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ခွင့်ပြုမည်မဟုတ်၊ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် တက်ရောက်သူများသာ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ သူတို့အတွက် လက်နက်များ သယ်ဆောင်သွားခြင်းသည် အဓိပ္ပာယ်မဲ့လှ၏။ ထိုအစား သူတို့သည် တပ်ဇီဒိုဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ကြရပေမည်။

ဂိမ်းမာသုံးဦးတွင် ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့ ကုန်သည်အဖွဲ့ထံမှ ရရှိထားသော တပ်ဇီဒိုဝတ်စုံများ ရှိနေပြီးဖြစ်သော်လည်း သူတို့ကို ပိုမိုသပ်ရပ်သော တပ်ဇီဒိုဝတ်စုံများ ဝယ်ပေးရန်မှာ ကုန်ကျစရိတ် များမည်မဟုတ်ချေ။

ရှားလော့ခ်သည် ဂိမ်းမာသုံးဦးအား သူတို့၏ ပစ္စည်းကိရိယာများကို ဒန်ဂျင်အမြုတေ ပင်မခန်းမဆောင်တွင် သိမ်းဆည်းခွင့်ပြုလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် နေရာရွှေ့ပြောင်း စာလိပ်တစ်လိပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး စကားတပြောပြောဖြင့် စုရုံးနေကြသော ဂိမ်းမာများအား “ထာဝရတိုင်းပြည်၏ ရဲရင့်သော ပြည်သူတို့၊ သင်တို့၏ ရဲစွမ်းသတ္တိကြောင့် ငါတို့သည် ဆိုးယုတ်သော ခွေးခေါင်းလူသားများကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့ပြီး ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့ ညီလာခံသို့ ဖိတ်ကြားခြင်းခံခဲ့ရသည်။ ဤဂုဏ်သိက္ခာသည် ငါတစ်ဦးတည်းအတွက်သာ မဟုတ်။ ဤဂုဏ်သိက္ခာသည် ငါ၏ ရဲရင့်သော စစ်သည်တော်တို့ဖြစ်သော သင်တို့အတွက် ဖြစ်သည်။ သင်တို့၏ စွမ်းဆောင်ချက်သည် မြေအောက်လောကတစ်ခွင်လုံးတွင် ကျော်ကြားသွားလိမ့်မည်...” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ရှားလော့ခ်သည် နေရာရွှေ့ပြောင်းစာလိပ်ကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်၏။ ဂိမ်းမာများ အရိုင်းဆန်စွာ အော်ဟစ်အားပေးနေကြစဉ် မှော်ဆန်သော နေရာရွှေ့ပြောင်းကွင်းများသည် ရှားလော့ခ်နှင့် ဂိမ်းမာသုံးဦးကို ဝါးမြိုသွားပြီးနောက် သူတို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

“ဇာတ်လမ်းပိုင်း ပြီးသွားပြီလား။”

“ငါတို့ အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ။”

“ငါတို့ အုတ်ခဲတွေ ဆက်သယ်ကြမယ်လေ။ မင်း ကိုယ်ပိုင်မြေ ရပြီးပြီလား။”

“မရသေးဘူး... ငွေဒင်္ဂါးတစ်ပြားကို နှစ်စတုရန်းမီတာပဲ။ ငါ ဘယ်လိုလုပ် အဲ့လောက်ရှာနိုင်မှာလဲ...”

“အုတ်ခဲတွေ သယ်ကြစို့။”

“စူးစမ်းရှာဖွေရေးအဖွဲ့တွေ ဖွဲ့ကြမယ်။ ပင့်ကူတွေ အမဲလိုက်မယ်။”

“မင်းတို့ ဘာလို့ စူးစမ်းရှာဖွေရေးအဖွဲ့တွေ ဖွဲ့နေကြတာလဲ။ ရှားလီ မရှိဘူးလေ၊ ဘယ်သူက မင်းတို့ကို ပြန်လည်ရှင်သန်အောင် လုပ်ပေးမှာလဲ။”

ဂိမ်းမာများသည် လုံ့လဝီရိယဖြင့် အလုပ်လုပ်ကြရင်း စကားပြောဆိုနေကြ၏။

ရှားလော့ခ်သည် ဂိမ်းမာများ၏ အရူးအမူးအော်ဟစ်သံများကြားမှ ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့သို့ ပို့ဆောင်ခြင်းခံခဲ့ရသည်။

ဘောင်းဘီမဝတ်သူနှင့် အာသာတို့သည် ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့သို့ ယခင်က ရောက်ဖူးကြသော်လည်း အလျင်စလိုဖြစ်ခဲ့ပြီး မြို့ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုရန် အချိန်မရခဲ့ကြချေ။ ဆယ်ဗားနပ်စ်အတွက်မူ ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်ပြီး ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့၏ ခမ်းနားထည်ဝါမှုကို အံ့ဩမိန်းမောနေ၏။

နေရာရွှေ့ပြောင်းဝင်ပေါက် ဧည့်ကြိုခန်းမအနီးတွင် လမ်းလျှောက်နေကြသော အော့ခ်များ၊ အကျည်းတန်သတ္တဝါများ၊ ဝံပုလွေလူသားများနှင့် ဆိုင်ရန်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ သူမမှာ စိုက်ကြည့်နေမိတော့သည်။

“ငါတို့ ပထမဆုံးအကြိမ် လာတုန်းကလည်း ဒီလိုပုံစံမျိုးပဲ ဖြစ်ခဲ့တာ။ မိုရိုးစ်က အဲ့ဒီနေရာမှာ ထိုင်ပြီး လက်မှတ်တွေ စစ်နေခဲ့တာ။ ဟောဟိုနေရာလေ” ဘောင်းဘီမဝတ်သူက ဆယ်ဗားနပ်စ်အား စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်၏။ ထွက်ပေါက်တွင် အခြား ဂနိုမ်းတစ်ဦး ရှိနေသည်။ အာသာမှာမူ ထုံးစံအတိုင်း တိတ်ဆိတ်လျက်ရှိ၏။

ရှားလော့ခ်သည် နတ်ဆိုးကြီး၏ မျက်နှာကြက်ပန်းချီကားကြီးအနားမှ ဖြတ်သွားသည့်အခါ ဘောင်းဘီမဝတ်သူက “ဒါက ‘ကမ္ဘာ့ပျက်သုဉ်းခြင်း’ ထဲက မြေပေါ်ကမ္ဘာကို ဖျက်ဆီးနေတဲ့ နတ်ဆိုးကြီး မိုက်ကယ်အိန်ဂျယ်လိုပဲ။ နတ်ဆိုးကြီးက ကမ္ဘာကြီးကို ဖျက်ဆီးနိုင်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တာ” ဟု ဆိုသည်။

“နင်က ဘယ်လိုသိတာလဲ။ ဒါက တရားဝင်ဝက်ဘ်ဆိုက်မှာ မပါဘူးလေ” ဆယ်ဗားနပ်စ်က မယုံသင်္ကာဖြင့် မေးလိုက်၏။

“ငါ့ရဲ့ နည်းဗျူဟာလမ်းညွှန်ထဲမှာ ဒီအကြောင်း ရေးထားတယ်။ မင်း ငါ့ပိုစ့်ကို မဖတ်မိလို့နေမှာပါ။ ငါ လျှောက်ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူး။ ပထမမစ်ရှင်တုန်းက အာသာနဲ့ အတူရှိနေတုန်း ရှားလီက ဒီပန်းချီကားအကြောင်း ငါတို့ကို မိတ်ဆက်ပေးခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခေါက်တော့ သူ မိတ်ဆက်မပေးခဲ့ဘူး။ ငါထင်တာတော့ သူက ပထမအကြိမ်ပဲ မိတ်ဆက်ပေးတာထင်တယ်”

ဆယ်ဗားနပ်စ်မှာ မနာလိုဖြစ်သွား၏။

ရှားလော့ခ်သည် သူတို့ကို နေရာရွှေ့ပြောင်းဝင်ပေါက် ဧည့်ကြိုခန်းမမှ လမ်းမများပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ပုံဖော်ထားသောနေသည် သူတို့အပေါ်သို့ နူးညံ့သော အလင်းတန်းများ ဖြာကျစေ၏။ ရှားလော့ခ်သည် မာနာစွမ်းရည်ဖြင့် ဖန်တီးထားသော "ကောင်းကင်" ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ လက်တွေ့ဆန်မှုကို အံ့ဩမိန်းမောသွားသည်။ နံနက်စောစောအချိန်ဖြစ်ပြီး ညီလာခံမစတင်မီ အချိန်အတော်ကြာ လိုသေး၏။ ရှားလော့ခ်သည် သူတို့၏ အဝတ်အစားအသစ်များ ဝယ်ယူရန်နှင့် နေရာရွှေ့ပြောင်းစာလိပ်များကဲ့သို့ ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူရန် အချိန်ရရှိခဲ့သည်။ သူသည် ဘီးတယ်လ်မွန်တစ်ကောင်လည်း ငှားရမ်းရန် လိုအပ်သေးသည်၊ အရိုင်းတစ်ကောင်ဖြစ်ရမည်။

ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့၏ မြောက်ဘက်ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းထဲတွင် ဘီးတယ်လ်မွန်တစ်ကောင်သည် လှည့်ပတ်ပြေးလွှားနေပြီး အရိုင်းဆန်စွာ အော်ဟစ်နေ၏။

အခြား ဘီးတယ်လ်မွန်များနှင့် တွားသွားပိုးကောင်များသည် ပြေးလွှားနေသော ဘီးတယ်လ်မွန်ကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကြပြီး အလျင်အမြန် ရှောင်တိမ်းကုန်ကြသည်။

ထိုအရိုင်းဆန်သော ဘီးတယ်လ်မွန်အပေါ်တွင် နတ်ဆိုးတစ်ပါးနှင့် ဂိုဘလင်သုံးဦး ရှိနေ၏။ ဂိုဘလင်တစ်ဦးက မောက်မာစွာ “ဖယ်ကြ။ ဖယ်ကြ။” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လမ်းသွားလမ်းလာများသည် နတ်ဆိုးနှင့် ဘီးတယ်လ်မွန်အရိုင်းကို ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်နေကြ၏။

ဘီးတယ်လ်မွန်သည် ပေါ့လျော့စွာ ပြေးလွှားနေပြီး နှေးကွေးသောအဘိုးအို ဘီးတယ်လ်မွန်တစ်ကောင်၏ တင်ပါးကို ဝင်တိုက်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ကံကောင်းစွာပင် ဘီးတယ်လ်မွန်အရိုင်းသည် ဥမင်လိုဏ်ခေါင်း၏ ဘေးနံရံနှင့် ပွတ်တိုက်မိသွားပြီး ကြေကွဲဖွယ်မတော်တဆမှုတစ်ခုကို ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့၏။

“အနှေးကောင်၊ မင်း သေချင်နေတာလား။”

ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများသည် နတ်ဆိုးနှင့် ဘီးတယ်လ်မွန်တို့ အဝေးသို့ မှေးမှိန်သွားသည်နှင့်အမျှ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

“သောက်ကျိုးနည်း၊ မင်းက ဘယ်သူလဲ။ သတ္တိရှိရင် ငါ့ကို အော်စမ်း။”

နှေးကွေးစွာ ရွေ့လျားနေသော ဘီးတယ်လ်မွန်ပေါ်တွင်မူ ဘောင်းဘီမဝတ်သူ ရှိနေပြီး သူသည် အဝေးမှ နတ်ဆိုးကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူ့ဘေးတွင် ဂိုဘလင်နှစ်ဦး ရှိနေသည်၊ အာသာနှင့် ဆယ်ဗားနပ်စ်တို့ ဖြစ်ကြ၏။

သူတို့သည် သာမန်ဂိုဘလင်များ မဟုတ်ကြ။ သူတို့သည် တခြားလောကမှ ဂိမ်းမာများ ဖြစ်ကြသည်။

ဂိုဘလင်သုံးဦး၏ နောက်တွင်မူ ကြီးမြတ်သော နတ်ဆိုးအရှင် ရှားလော့ခ် ရှိနေ၏။

“ဇာတ်လမ်းပိုင်းအန်နီမေးရှင်း ပြီးသွားတဲ့နောက် ဘာလို့ ငါတို့ကို ညီလာခံနေရာကို ပို့မပေးတာလဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက်နှေးတဲ့ ဘီးတယ်လ်မွန်ပေါ်မှာ ထိုင်နေရတာလဲ။” ဆယ်ဗားနပ်စ်က စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ မေးလိုက်၏။

“ဒါက ပုံမှန်ပဲ။ ဘီးတယ်လ်မွန်က ငါတို့ကို မြို့မြင်ကွင်းနဲ့ အကျွမ်းတဝင်ဖြစ်အောင် အနှေးသွားနေတာ။ မြေပုံအသစ်တစ်ခုရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ အကျွမ်းတဝင်ဖြစ်အောင် လုပ်ရသလိုပေါ့။” ဘောင်းဘီမဝတ်သူက ပြန်ဖြေသည်။

“ငါတို့ စီးတော်ယာဉ်တွေပေါ်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ခရီးသွားရမှာလား။ တရားဝင်ဝက်ဘ်ဆိုက်မှာ ငါတို့ ပိုမြန်မြန် ခရီးသွားနိုင်အောင် နေရာရွှေ့ပြောင်းမှတ်တစ်ခု ထားပေးဖို့ ငါ အကြံပြုချင်တယ်။ ဂိမ်းတွေက အမြန်ရအစားအစာဆိုင်လိုမျိုး လည်ပတ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။” ဆယ်ဗားနပ်စ်က မေး၏။

“ငါကတော့ ဒီအရှိန်ကို ကြိုက်တယ်။ အရင်တုန်းက ဝါးခရက်ဖ်ကမ္ဘာမှာ ၁၉၇၀ စီးရီးမတိုင်ခင်အထိ ပျံသန်းနိုင်တဲ့ယာဉ်တွေ မရှိခဲ့ဘူး။ လူတိုင်းက ဈေးကြီးတဲ့မြင်းတွေရဖို့ အသည်းအသန် ကြိုးစားခဲ့ကြရတာ။ ပျော်စရာတော့ကောင်းသား...”

ဘောင်းဘီမဝတ်သူသည် ချိုမြိန်စွာ အတိတ်ကို ပြန်လည်တမ်းတနေစဉ် ဆယ်ဗားနပ်စ်က မျက်လုံးလှန်လိုက်၏။

“ဦးလေး၊ အဲ့ဒီဗားရှင်းက ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ။ ဦးလေးအသက်ကို ဖော်ထုတ်လိုက်မိပြီနော်။”

“မင်းနာမည်နဲ့ မင်းအသက်ကို မဖော်ထုတ်မိဘူးလား။ မင်းက ၁၉၈၀ ခုနှစ်တွေမှာ မွေးတာဖြစ်ဖို့များတယ်၊ အလွန်ဆုံး ၁၉၉၀ ခုနှစ်တွေပေါ့။ ၂၀၀၀ နောက်ပိုင်းဖြစ်ဖို့တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။” ဘောင်းဘီမဝတ်သူက ဆိုသည်။

“၂၀၀၀ နောက်ပိုင်းမွေးတဲ့သူတွေ ဝါးခရက်ဖ်ကမ္ဘာ မကစားဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ။ ငါ ကစားတယ်။” ဆယ်ဗားနပ်စ်က ဆို၏။

အာသာသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့။ ထို့နောက် အချိန်အတော်ကြာမှ သူက “ငါ ငါးမိနစ်အတွင်း ပြန်လာခဲ့မယ်။ ငါ ပါဆယ်ထုပ်တစ်ခု သွားယူမလို့။” ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ညီညာသော အသက်ရှူသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူ အိပ်ပျော်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ အော့ဖ်လိုင်း ဖြစ်သွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ရှားလော့ခ်သည် ဂိုဘလင်သုံးဦး၏ နောက်တွင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာ ထိုင်နေ၏။ သူသည် နှေးကွေးသော ဘီးတယ်လ်မွန်နှင့် ဂိမ်းမာများ၏ အရိုင်းအစိုင်း စကားပြောဆိုမှုများကို သည်းခံနေရသည်။ ပို၍ တိတိကျကျဆိုရလျှင် စကားအရမ်းများသူများမှာ ဘောင်းဘီမဝတ်သူနှင့် ဆယ်ဗားနပ်စ်တို့ ဖြစ်ကြသည်။ အာသာမှာမူ ရံဖန်ရံခါသာ ဝင်ပြောတတ်၏။

သူတို့သည် တစ်နာရီကြာအောင် စကားပြောဆိုနေကြသည်။

ဤတခြားလောကမှ ဂိမ်းမာများသည် အဘယ့်ကြောင့် ဤမျှလောက် ပြောစရာစကားများနေသည်ကို မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။

ဘီးတယ်လ်မွန်သည် နှေးကွေးနေသော်လည်း သူတို့၏ လမ်းလျှောက်နှုန်းထက်မူ ပိုမြန်နေသေး၏။ တစ်နာရီကြာပြီးနောက် သူတို့သည် သူတို့၏ ခရီးပန်းတိုင်သို့ ရောက်ခါနီးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် တူညီသော ဦးတည်ရာသို့ သွားနေကြသော အခြားသတ္တဝါများကို သူတို့တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူတို့သည်လည်း ညီလာခံသို့ တက်ရောက်ကြမည့်သူများ ဖြစ်ပေမည်။

ရှားလော့ခ်သည် ဘီးတယ်လ်မွန်ငှားရမ်းခအတွက် ငွေချွေတာရန် ကြိုးစားနေခြင်းမဟုတ်ချေ။ သူ ဆင်းရဲနေလျှင်ပင် သူ့ထံတွင် မှော်ကျောက်တုံး ၄၀၀၀ ရှိနေပြီး အဝတ်အစားများ ဝယ်ယူရန်နှင့် ဘီးတယ်လ်မွန် ငှားရမ်းရန်မှာ ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။

ရှားလော့ခ် ဘီးတယ်လ်မွန်တစ်ကောင် ငှားရမ်းလိုသည့်အခါ ညီလာခံသို့ တက်ရောက်မည့် သတ္တဝါများ အလွန်များပြားပြီး ရရှိနိုင်သော ဘီးတယ်လ်မွန်အားလုံးကို ငှားရမ်းသွားကြသောကြောင့် ဘီးတယ်လ်မွန်များ မကျန်တော့ချေ။ အသက်ကြီးရင့်သော ဘီးတယ်လ်မွန်တစ်ကောင်သာ ကျန်ရှိနေပြီး ယာဉ်ငှားသူဌေးက ၎င်းကို အမှန်တကယ် အနားပေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အဆုံးတွင် ယာဉ်ငှားသူဌေးက ၎င်းကို ရှားလော့ခ်ထံ မှော်ကျောက်တုံး ၂၀၀ ဖြင့် ငှားရမ်းခဲ့သည်။ ရှားလော့ခ်သည် နာရီပေါင်းများစွာ လမ်းလျှောက်ရသည်ထက် ဤသည်က ပိုကောင်းသည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

အာသာသည် အွန်လိုင်းပြန်တက်လာသည်။ သူသည် သူ၏ခါးကို မတ်လိုက်ပြီး “ငါတို့ မရောက်သေးဘူးလား။ ဒီလောက် ညံ့ဖျင်းတဲ့ ဂိမ်းအတွေ့အကြုံမျိုးနဲ့ဆို ငါက ပုံမှန်အားဖြင့် အွန်လိုင်းဂိမ်းတွေကို စွန့်ပစ်လိုက်လောက်ပြီ။” ဟု မေးလိုက်သည်။

“ဒါက သာမန်အွန်လိုင်းဂိမ်းမဟုတ်ဘူး။ မင်းမကြိုက်ရင် မင်းရဲ့ ဂိမ်းလှဲလျောင်းထိန်းချုပ်ခန်းကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လို့ရတယ်။”

ဆယ်ဗားနပ်စ်သည် ရှေ့သို့ လက်ညှိုးထိုးလိုက်ရင်း “ငါတို့ ရောက်ပြီလား။” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရှားလော့ခ်သည် ဂိမ်းမာသုံးဦး ရန်ဖြစ်ကြပြီး ဖျော်ဖြေမှုအချို့ ဖြစ်တော့မည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် ဆယ်ဗားနပ်စ်က အော်ဟစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှားလော့ခ်သည် သူ၏ဦးခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး အဝေးသို့ လှမ်းမျှော်ကြည့်လိုက်ရာ ကြီးမားသော အဆောက်အအုံအုပ်စုတစ်စု ပေါ်ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူတို့သည် ခရီးပန်းတိုင်သို့ ရောက်လုနီးပြီ ဖြစ်သည်။