ကတစ်ကတောက်မြည်သံ

ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့ ဒန်ဂျင်အရှင်များ အတွေ့အကြုံမျှဝေပွဲကို ကုန်သည်မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ စီနီယာအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးလည်းဖြစ်သည့် ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့ ဒန်ဂျင်အရှင်၏ အိမ်တော်၌ ကျင်းပပြုလုပ်၏။ တိတိကျကျပြောရလျှင် ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့ကို မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ မပိုင်ဆိုင်ချေ။ ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့မှာ ကုန်သည်မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်သောကြောင့် ဒန်ဂျင်အရှင်သည် အုပ်ချုပ်သူအဆင့်သာ ဖြစ်သည်။

အဝေးမှပင် ကုန်သည်မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ ဤစီနီယာအဖွဲ့ဝင်သည် မည်မျှ ခမ်းနားထည်ဝါပြီး သာယာပျော်မွေ့ဖွယ်ဘဝပုံစံဖြင့် နေထိုင်နေသည်ကို မြင်နိုင်၏။

တစ်ဆက်တည်းတည်ရှိနေသော အိမ်တော်များစွာ ရှိ၏။ မြေနေရာများကို စိမ်းလန်းသောကျောက်ပြားများဖြင့် ခင်းကျင်းထားပြီး ထိုကျောက်ပြားများမှာ ထာဝရတိုင်းပြည်၏ ဒိုင်ယမွန်ဆင်းကြမ်းခင်းထက် အလှအပနှင့် အရည်အသွေးပိုင်းတွင် များစွာ သာလွန်ပေသည်။

ရှားလော့ခ်သည် ဖြည်းညှင်းစွာသွားနေသော ဘီးတယ်လ်မွန်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပါလာပြီး၊ ထိုဘီးတယ်လ်မွန်သည် တောက်ပြောင်သောရွှေရောင်တံခါးပေါက်ကို ဖြတ်သန်းသွား၏။ ရှားလော့ခ်က ဘီးတယ်လ်မွန်၏ နောက်ပိုင်းကို ကိုင်ထားစဉ် ဘီးတယ်လ်မွန်သည် လှပသောကျောက်ပြားများပေါ် နင်းလျှောက်သွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဘီးတယ်လ်မွန်သည် စက်ဝိုင်းပုံရေပန်းတစ်ခုရှေ့၌ ရပ်တန့်လိုက်၏။

ရှားလော့ခ်သည် ဘီးတယ်လ်မွန်၏အဆစ်များပေါ် နင်း၍ဆင်းသက်လိုက်ပြီး သူ၏ဝတ်စုံကို ကျော့ရှင်းစွာ သပ်ရပ်အောင်ပြုလုပ်လိုက်သည်။ သူစီးလာသည့်ယာဉ်၏နောက်တွင် နောက်ထပ်ဘီးတယ်လ်မွန်တစ်စီး လာရပ်သည်ကို သူတွေ့လိုက်ရ၏။ ဆိတ်ချိုပါသော သွယ်လျသည့်နတ်ဆိုးတစ်ကောင်သည် တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ဘီးတယ်လ်မွန်ပေါ်မှ ဆင်းသက်လာရာ အနောက်တိုင်းဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော ဝံပုလွေလူသားတစ်ဦးက သူ၏လက်မောင်းကို အမြန်ထောက်ပင့်ပေးလိုက်၏။ အခြားဝံပုလွေလူသားနှစ်ဦးမှာမူ ထိုနတ်ဆိုး၏ခရီးဆောင်သေတ္တာနှင့် သူ၏သိုင်းကြိုးများကို သယ်ဆောင်လာကြသည်။ ထိုဝံပုလွေလူသားများမှာ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်သောပုံ ပေါက်နေ၏။

ဆိတ်ချိုနှင့်နတ်ဆိုးသည် လူငယ်လေးရှားလော့ခ်၊ သူ့ဘေးမှ အိုမင်းနေသော ဘီးတယ်လ်မွန်နှင့် ဘီးတယ်လ်မွန်အပေါ်မှ ဂိုဘလင်သုံးကောင်တို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ရှားလော့ခ်ကို နားမလည်နိုင်သောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

ရှားလော့ခ်သည် သူ၏အစေခံများထံသို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့၏အရပ်အမောင်းကြောင့် ဂိုဘလင်များသည် ဘီးတယ်လ်မွန်၏အဆစ်များပေါ် နင်း၍ဆင်းရန် မဖြစ်နိုင်ခဲ့ချေ။ အာသာသည် ကုပ်တွယ်ဆင်းရန် ကြိုးစားနေရင်း ကြည့်ရဆိုးနေ၏။ ဆယ်ဗားနပ်စ်မှာမူ တုံ့ဆိုင်းနေချိန်တွင် ဘောင်းဘီမဝတ်သူက ဘီးတယ်လ်မွန်၏ကျောပေါ်မှ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီးနောက် ခုန်ချလိုက်သည်။

ဘောင်းဘီမဝတ်သူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသောအခါ သူ၏ခြေထောက်အရိုးများမှ ကြည်လင်သော ကျိုးကြေသွားသည့်အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူသည် တင်ပါးဖြင့်ထိုင်ကျသွား၏။ သူ မြေကြီးပေါ်တွင် ပက်လက်လန်သွားစဉ် သူ၏ကျောရိုးမှလည်း ထူးဆန်းသောအသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူသည် နာကျင်မှုကို မခံစားရသောကြောင့် အော်ဟစ်ခြင်းတော့ မပြုချေ။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ကတစ်ကတောက် အသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ဒီလောက်မြင့်နေတာကို ခုန်ချရတယ်လို့။"

အာသာသည် လက်ရောခြေရောသုံး၍ ကုပ်တွယ်ဆင်းလာ၏။ သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဘောင်းဘီမဝတ်သူကို ဆွဲထူရန်ကြိုးစားသော်လည်း ထိုသူမှာ မထနိုင်ခဲ့ချေ။

"ဒီဂိမ်းထဲက ဂိုဘလင်တွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံက ဒီလောက်လက်တွေ့ကျနေမယ်လို့ ငါက ဘယ်လိုလုပ်သိမှာလဲ။ ပုံမှန်ဆို တခြားဂိမ်းတွေမှာ သွေးနည်းနည်းလျော့တာလောက်ပဲ။ ခုလို အရိုးကျိုးသွားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲကွာ။" ဘောင်းဘီမဝတ်သူသည် မြေပေါ်တွင်လှဲလျက် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ဒီဂိမ်းကို ဒီနေ့မှ စကစားတာလား။" အာသာက ဘောင်းဘီမဝတ်သူ၏ခေါင်းကို ပုတ်၍မေးလိုက်၏။

"ဒါက မစ်ရှင်ကို ထိခိုက်နိုင်မလား။ ငါ့ကိုဆွဲသွားပေးပါဦးကွာ၊ ဘရို။" ဘောင်းဘီမဝတ်သူက အာသာကို တောင်းပန်လေသံဖြင့် ပြောသည်။

ရှားလော့ခ်သည် ဆက်ကြည့်မနေနိုင်တော့ပေ။ သူ လက်ကိုမြှောက်လိုက်ကာ ဘောင်းဘီမဝတ်သူထံသို့ မာနာစွမ်းအင် လွှဲပြောင်းပေး၍ သူ၏ဒဏ်ရာကို ကုသပေးလိုက်၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရှားလီ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရှားလီ။" ဘောင်းဘီမဝတ်သူသည် ထရပ်လိုက်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာပြုံးလိုက်၏။ ဘီးတယ်လ်မွန်ပေါ်တွင် ပိတ်မိနေဆဲဖြစ်သော ဆယ်ဗားနပ်စ်ကမူ စိုးရိမ်စွာဖြင့်၊ "ငါ...ငါ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။ ငါက မိန်းကလေးငယ်လေးလေ။ မခုန်ရဲဘူး။"ဟုပြောသည်။

ရှားလော့ခ်သည် လျှောက်သွားပြီး ဆယ်ဗားနပ်စ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူမသည် ရှားလော့ခ်၏ဆန္ဒကို နားလည်သဘောပေါက်သွားပုံရ၏။ ဆယ်ဗားနပ်စ် ခေါင်းညိတ်ပြကာ အာရုံစူးစိုက်လိုက်ပြီး ဘောင်းဘီမဝတ်သူကဲ့သို့ပင် ရှားလော့ခ်ရှိရာသို့ ခုန်ချလိုက်သည်။

ကတစ်ကတောက်...

"သောက်ကျိုးနည်း။ ဒါ ရူးနေတာပဲ။ ငါက အမ်ပီစီတစ်ယောက်နဲ့ မျက်လုံးချင်းစကားပြောပြီး ဆက်သွယ်နေရတာပါလား။" ဆယ်ဗားနပ်စ်သည် ဒေါသထွက်စွာပြောရင်း ဘောင်းဘီမဝတ်သူကဲ့သို့ပင် မြေပေါ်တွင် လဲကျသွား၏။ သူမ သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်သည်။

ရှားလော့ခ်သည် လက်ကိုမြှောက်လိုက်ပြီး ဆယ်ဗားနပ်စ်ထံသို့ မာနာစွမ်းအင်လွှဲပြောင်းပေးကာ သူမ၏ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးလိုက်၏။

ဂိမ်းမာများသည် နာကျင်မှု မသိကြသည်မှာ ထင်ရှားနေ၏။ ရှားလော့ခ်အနေဖြင့် သူတို့ကို ထမ်းပိုးခေါ်သွားစရာ မလိုပေ။ သူတို့ သေလောက်အောင် ပြုတ်ကျမသွားသရွေ့ ရှားလော့ခ်က သူတို့ကို ကုသပေးနိုင်သည်ပင်။ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းက သူတို့ကို ထမ်းပိုးသယ်ဆောင်သွားခြင်းထက် များစွာ ပို၍အဆင်ပြေသည်။

ဂိမ်းမာသုံးဦးသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူတို့၏ဆွေးနွေးမှုကို စတင်ကြ၏။

"မင်းက ၂၀၀၀ ခုနှစ်နောက်ပိုင်းမွေးတဲ့ ကောင်မလေးမဟုတ်ဘူးလား။" ဘောင်းဘီမဝတ်သူက ထရပ်ပြီး ဆက်တိုက်ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းနေသော ဆယ်ဗားနပ်စ်ကိုကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဆယ်ဗားနပ်စ်လို့ နာမည်ပေးထားတဲ့ မိန်းကလေးမျိုး မင်းတွေ့ဖူးလို့လား။ တစ်နေ့ကို နာရီနှစ်ဆယ်နှုန်းနဲ့ သုံးရက်ဆက်တိုက် မစ်ရှင်တွေလုပ်ပြီး ပစ္စည်းတွေသယ်နိုင်တဲ့ မိန်းကလေးမျိုးလေ။" အာသာက မေးလိုက်၏။

"အမလေး၊ နင်က စိတ်မမှန်ဘူးလား။" ဆယ်ဗားနပ်စ်က အာသာကို အံ့ဩသောအကြည့်ဖြင့်ကြည့်ကာ "ငါက နင့်အဖေလို့ဆဲတိုင်း ငါက မိန်းကလေးမဟုတ်တော့ဘူးလို့ ဆိုလိုတာမှ မဟုတ်တာ။ ငါက ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ၂၀၀၀ ခုနှစ်ဖွား ကောင်မလေးဟဲ့။"ဟုဆိုသည်။

"တောက်။ မင်းက မိန်းကလေးလို ဟန်ဆောင်ထားတဲ့ ယောကျာ်းလေးမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာလို့လား။" ဘောင်းဘီမဝတ်သူက နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

သူတို့သုံးဦးသည် ဘောင်းဘီမဝတ်သူနှင့် ဆယ်ဗားနပ်စ်တို့ သေလောက်အောင်ပြုတ်ကျခဲ့ခြင်း မရှိခဲ့သည့်အလား အပြန်အလှန်စနောက်နေကြ၏။

"သွားကြစို့၊ ငါ၏အစေခံတို့။ ခုချိန်ကစပြီး မင်းတို့က ထာဝရတိုင်းပြည်ကို ကိုယ်စားပြုရမယ်။ စကားနည်းနည်းပြော၊ အလုပ်များများလုပ်၊ ပြီးတော့ ဘာကိုမှ လျှောက်မထိကြနဲ့။" ရှားလော့ခ်သည် သူတို့၏စကားဝိုင်းကို ဖြတ်လိုက်ပြီး ဂိုဘလင်များကို အိမ်တော်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရာ ဆိတ်ချိုနှင့်နတ်ဆိုးမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်နေမိ၏။

ဆိတ်ချိုနှင့်နတ်ဆိုးသည် ဘေးမှဝံပုလွေလူသားများကို မေးခွန်းထုတ်သောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူတို့မှာ ခေါင်းသာခါပြကြ၏။

ရှားလော့ခ်နှင့် သူ၏အစေခံများ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် ဂိုဘလင်အစေခံကောင်လေးတစ်ဦးက ရှားလော့ခ်၏အိုမင်းသော ဘီးတယ်လ်မွန်ကို အနားယူရန်သတ်မှတ်ထားသောနေရာသို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။

အာသာ၊ ဘောင်းဘီမဝတ်သူနှင့် ဆယ်ဗားနပ်စ်တို့သည် ဆိတ်ချိုနှင့်နတ်ဆိုးကို ဂရုမစိုက်ကြပေ။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကြည့်စရာ နတ်ဆိုးများနှင့် မြေအောက်လောကသတ္တဝါများစွာ ရှိနေသည်။ အချို့မှာ ရှားလော့ခ်ကဲ့သို့ နတ်ဆိုးများဖြစ်ပြီး ကြီးမားသောတောင်ပံများရှိကြ၏။ အခြားသူများမှာမူ ထူးဆန်းသောမျက်နှာများရှိသည့် နတ်ဆိုးများဖြစ်ကြသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူတို့၏ဦးခေါင်းများတွင် ထူးဆန်းသောအရာများ ရှိတတ်ကြပြီး ဆိတ်ချိုများမှာမူ အတော်လေးအတွေ့ရများ၏။

နတ်ဆိုးအရေအတွက်မှာ နည်းပါးသော်လည်း ဆယ်မီတာမြင့်သော ဘီလူးကြီးများ၊ ကျောက်ဂိုလမ်များ၊ မီနိုတောများ၊ ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်စီးကာ ခန္ဓာကိုယ်အလှပေါ်လွင်သောဝတ်စုံများဝတ်ဆင်ပြီး ရှည်လျားသွယ်လျသောအမြီးများရှိသည့် အိပ်မက်နတ်ဆိုးမယ်များနှင့် ဂိမ်းမာများ ယခင်ကမမြင်ဖူးသော အခြားဆန်းကြယ်သည့် မြေအောက်လောကသတ္တဝါများစွာ ရှိနေ၏။

"အမလေး၊ ငါတို့တွေ့တာတွေကို သူတို့မြင်ရင်တော့ အံ့ဩသွားကြမှာပဲ။"

"မြန်မြန်၊ ဓာတ်ပုံရိုက်ထားကြ။"

"ဂိမ်းထဲမှာ ဗီဒီယိုရိုက်လို့မရတာကတော့ စိတ်ညစ်စရာပဲ။"

"မင်းတို့ မစ်ရှင်ကို သေသေချာချာလုပ်ကြစမ်းပါ။ စကားမပြောကြနဲ့တော့။"

ဂိမ်းမာသုံးဦးသည် အသံကိုနှိမ့်၍ အပြန်အလှန်စနောက်နေကြဆဲပင်။ ဘောင်းဘီမဝတ်သူနှင့် ဆယ်ဗားနပ်စ်တို့မှာမူ မရပ်မနား တီးတိုးပြောဆိုနေကြ၏။

လှေကားအတိုင်းတက်သွားရာ ဂိုဘလင်များကို အစေခံအဖြစ်ခေါ်ဆောင်လာသော ရှားလော့ခ်သည် ထင်ပေါ်နေ၏။ သူ ခန်းမဆောင်၏ဝင်ပေါက်သို့မရောက်မီ စိုစွတ်နေသော တပ်ဇီဒိုဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသည့် ရွှံ့ဗွက်မွန်းစတားတစ်ကောင် လျှောတိုက်ရွေ့လျားလာသည်။

"အရှင်ရှားလော့ခ်။ အရှင်ရှားလော့ခ်။" ရွှံ့ဗွက်မွန်းစတားသည် ရှားလော့ခ်ထံသို့ ပြေးဝင်လာရင်း အော်ဟစ်လိုက်၏။

ရှားလော့ခ် ကြောင်သွားပြီး ထိုရွှံ့ဗွက်မွန်းစတားကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏တပ်ဇီဒိုဝတ်စုံမှာ ရင်းနှီးနေသလိုပင်။ ရွှံ့ဗွက်မွန်းစတားအားလုံးသည် ပုံပန်းသဏ္ဌာန်တူညီကြသောကြောင့် သူတို့ကိုခွဲခြားသိမြင်ရန် မလွယ်ကူလှပေ။

"ဘာရွန်နီကိုလပ်စ်ရဲ့ အိမ်တော်ထိန်းပါ အရှင်ရှားလော့ခ်။ ဘာရွန်က အရှင်ရှားလော့ခ်ကို ဒီနေရာမှာစောင့်နေဖို့ ကျွန်တော့်ကို အမိန့်ပေးထားပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အရင်က တွေ့ဖူးပါတယ် အရှင်ရှားလော့ခ်။" ရွှံ့ဗွက်မွန်းစတားသည် ရှေ့သို့ကိုင်းညွှတ်၍ အရှင်ရှားလော့ခ်ကို အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

ရှားလော့ခ်သည် ထိုအိမ်တော်ထိန်းကို မှတ်မိသွားပြီး သူ၏ဦးထုပ်ကိုချွတ်၍ အရိုအသေပြန်ပြုလိုက်၏။

ထိုစဉ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ်အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ချာတိတ်ရဲ့ ဇာတ်လမ်းပိုင်းလား။"

"သူ့အိမ်တော်ထိန်းရောက်နေပြီဆိုတော့ ချာတိတ်ကို မကြာခင်တွေ့ရတော့မှာပေါ့။ သူက ရွှံ့ဗွက်မွန်းစတားလား စလိုင်းမ်လား။"

"ရှူး၊ တိုးတိုးနေ။ စကားမပြောကြနဲ့တော့။"

ရွှံ့ဗွက်မွန်းစတားသည် မျက်နှာပူသွားပြီး ရှားလော့ခ်ကို "အရှင်ရှားလော့ခ်၊ ချာတိတ်ဆိုတာက..."ဟု မေးလိုက်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး။ သူတို့ကို ဂရုစိုက်စရာမလိုဘူး။" ရှားလော့ခ်က လက်ကာပြရင်း "ဘာရွန်က ဘာဖြစ်လို့ ခင်ဗျားကို ကျွန်တော့်ကိုစောင့်ခိုင်းထားရတာလဲ။ ဘာရွန်လည်း ဒီကိုရောက်နေတာလား။ သူက စီးပွားရေးကိစ္စနဲ့ ခရီးထွက်နေတာမဟုတ်ဘူးလား။"ဟု မေးလိုက်သည်။

ရွှံ့ဗွက်မွန်းစတား ပြန်ဖြေကြားနိုင်မီ အနောက်မှ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ်အသံ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်၏။

"ဟင်၊ ဘာလဲဟ။ ရွှံ့ဗွက်မွန်းစတားက ငါ့စကားကို တုံ့ပြန်လိုက်တာလား။ ဟုတ်တယ်လေ၊ ချာတိတ်ဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ဘာရွန်ရဲ့ နာမည်ပြောင်ပေါ့။"

"အမ်ပီစီတွေက မင်းနဲ့ တုံ့ပြန်ဆက်ဆံနိုင်တာကို ဒီနေ့မှ သိတာလား။"

"ကျေးဇူးပြုပြီး စကားမပြောကြပါနဲ့တော့။ မစ်ရှင်မှာ စကားမပြောရဘူးလို့ ပါတယ်လေ။ ရွှံ့ဗွက်မွန်းစတားက ငါတို့ကို ကြည့်နေပြီ။ မစ်ရှင်ကျရှုံးသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

အာသာက သတိပေးလိုက်သောအခါ ဘောင်းဘီမဝတ်သူနှင့် ဆယ်ဗားနပ်စ်တို့ စကားဆက်မပြောကြတော့ပေ။

"ဒါဖြင့် ဒါက နာမည်ပြောင်ကိုး။ ဘာရွန်ပြောတာ သူ ထာဝရတိုင်းပြည်မှာရှိတုန်းက အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုကို ရရှိခဲ့ပါတယ်တဲ့။"ဟု ရွှံ့ဗွက်မွန်းစတားက ပြောသည်။

"အရှင်ရှားလော့ခ် သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ နစ်... ဘာရွန်ချာတိတ်ကလည်း ကုန်သည်မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးပါ။ ဘာရွန်က ပြန်မလာနိုင်ခဲ့ပေမယ့် အရှင်ရှားလော့ခ်အတွက်တော့ စိတ်ပူနေခဲ့ပါတယ်။ ဒါကြောင့်မို့လို့ သူက ကျွန်တော့်ကို အရှင့်ကိုစောင့်ပြီး လမ်းပြခေါ်ဆောင်ဖို့ တာဝန်ပေးလိုက်တာပါ။"

ရွှံ့ဗွက်မွန်းစတားက ရိုသေစွာဖြင့် "အရှင်ရှားလော့ခ်၊ ဒန်ဂျင်အရှင်များ အတွေ့အကြုံမျှဝေပွဲကို ကြိုဆိုပါတယ်ခင်ဗျာ။"ဟု ပြောလိုက်၏။