ကျွန်ုပ်၏ ဂိုဘလင် သူငယ်ချင်းများ
Vol. 4 Ch. 52
“လေးစားရပါသော နတ်ဆိုးအရှင် ရှားလော့ခ်၊
အထူးအရည်အချင်းရှိသူများ ခေါ်ယူရေးစင်တာမှ အကြောင်းကြားချက်အရ အသင့်သူငယ်ချင်းများသည် တိုက်ခိုက်ရေးသမားများအဖြစ် လျှောက်ထားပြီး စာသင်နှစ်သစ်တွင် လစ်ခ်ျများ၏ ဘွဲ့ယူသုတေသနလုပ်ငန်း၌ ပါဝင်ရန် ရည်ရွယ်ထားကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့ လက်ခံရရှိပါသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ကောလိပ်အနေဖြင့် ဤကိစ္စကို အမြင့်ဆုံးဦးစားပေးအဖြစ် သဘောထားပြီး ဝန်ထမ်းတစ်ဦးကို ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့သို့ စေလွှတ်ထားပြီး ဖြစ်ပါသည်။ အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို အသင်နှင့် အသင့်သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ ဆွေးနွေးနိုင်ရန် မျှော်လင့်လျက်ရှိပါသည်။ တွေ့ဆုံမည့်အချိန်နှင့် နေရာကို အတည်ပြုပေးစေလိုပါသည်။
အောက်ပါတို့မှာ ကျွန်ုပ်တို့ကောလိပ်ဝန်ထမ်း၏ ဆက်သွယ်ရန်လိပ်စာ ဖြစ်ပါသည် -
ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့၊ ရပ်ကွက်ဟောင်း၊ အမှတ် ၇၇၇၊ ‘အနက်ရောင်ဆိုင်’ ဟိုတယ်၊ အခန်း ၂၁၃။ ပရော်ဖက်ဆာ ဘေကွန်၊ ပညာရေးဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး၊ ဝိညာဉ်ကောလိပ်။”
ရှားလော့ခ်သည် အထူးအရည်အချင်းရှိသူများ ခေါ်ယူရေးစင်တာနှင့် ဝိညာဉ်ကောလိပ်တို့မှာ အလွန်အလုပ်တွင်ကျယ်သည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ နာရီဝက်ပင် မကြာသေးဘဲ ပညာရေးဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးသည် ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
ရှားလော့ခ်သည် ဘရုအား ဒန်ဂျင်ကို စီမံခန့်ခွဲရန် တာဝန်ပေးခဲ့ပြီး သူကိုယ်တိုင်မှာမူ နေရာရွှေ့ပြောင်းစာလိပ်ကို အသုံးပြု၍ ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့သို့ ခရီးထွက်ခဲ့သည်။ နေရာရွှေ့ပြောင်းဝင်ပေါက် ဧည့်ကြိုခန်းမမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် သူသည် တရားဝင်လိုင်စင်ရှိသော ငရဲမြင်းရထားတစ်စီးကို ရှာဖွေလိုက်၏။
“ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့၊ ရပ်ကွက်ဟောင်း၊ အမှတ် ၇၇၇၊ ‘အနက်ရောင်ဆိုင်’ ဟိုတယ်။ မီတာသုံးပေးပါ၊ ကျေးဇူးပဲ။”
“ဖြောင်း။”
...
“ဖြောင်း။”
ရှားလော့ခ်၏နောက်ရှိ မြင်းရထားသည် ဂနိုမ်းမြင်းထိန်းက ငရဲမြင်းများပေါ်သို့ ကြာပွတ်ကို ရိုက်ချလိုက်သည့်အခါ အရှိန်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။ ရှားလော့ခ်၏ရှေ့တွင်မူ “အနက်ရောင်ဆိုင်” ဟူသော ဆိုင်းဘုတ်တပ်ထားသည့် ဟိုတယ်တစ်လုံး ရှိနေ၏။
ဟိုတယ်ဝင်ပေါက်တွင် အဝတ်အစားကို ဖြစ်ကတတ်ဆန်း ဝတ်ဆင်ထားသော အော့ခ်တစ်ကောင်သည် ရှားလော့ခ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
ရှားလော့ခ် ဂရုမစိုက်ချေ။ သူသည် ဟိုတယ်ထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဝင်သွားလိုက်၏။
“ကျွန်တော် အခန်း ၂၁၃ က ပရော်ဖက်ဆာ ဘေကွန်ကို ရှာနေတာပါ၊” ရှားလော့ခ်က လက်သည်းငြှိနေသည့် ဂနိုမ်းဧည့်ကြိုအမျိုးသမီးကို ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ကျေးဇူးပြု၍ နာမည်စာရင်းသွင်းပေးပါ၊ ပြီးရင် အထပ် ၂၁ ကို တက်သွားပါ။ ညာဘက်လမ်းက အမြန်သွားလမ်း ဖြစ်ပါတယ်၊” ဧည့်ကြိုက ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်ပြောသည်။
ရှားလော့ခ် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွား၏။ သူ အလျင်အမြန် စာရင်းသွင်းပြီး ညာဘက်လမ်းသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။
ညာဘက်လမ်းအဆုံးတွင် ဝန်ဆောင်မှုဝတ်စုံနှင့် ဂနိုမ်းတစ်ဦး စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ သူ ရှားလော့ခ်ကို မြင်သောအခါ လန်းဆန်းတက်ကြွသွားပြီး စူးရှသောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်၊ “နတ်ဆိုးအရှင်၊ ဘယ်အထပ်ကို သွားမှာပါလဲ။”
“အထပ် ၂၁ ပါ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
ဂနိုမ်းသည် နံရံကို လက်ဖြင့်ပုတ်လိုက်ရာ နံရံက တုန်ခါလာသည်။ အလယ်တွင် အပေါက်တစ်ခု ပွင့်လာပြီး စေးကပ်သောအရည်များက အမျှင်တန်းများအဖြစ် ဆွဲဆန့်သွား၏။
၎င်းသည် နံရံမဟုတ်ဘဲ နံရံနှင့်တူသော ပါးစပ် သို့မဟုတ် သိုလှောင်အိုးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သိုလှောင်အိုးအတွင်းပိုင်းကို သစ်သားပျဉ်ပြားများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး မှော်မီးအိမ်တစ်လုံး ရှိနေသည်။
ရှားလော့ခ်သည် သိုလှောင်အိုးထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားရာ “ပါးစပ်” သည် ချက်ချင်းပြန်ပိတ်သွား၏။ ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ၎င်းသည် လွတ်လပ်စွာပြုတ်ကျသည့် လေ့ကျင့်ခန်းတစ်ခု စတင်သည့်အလား ငါးစက္ကန့်ခန့် အောက်သို့ ထိုးဆင်းသွားပြီးမှ ရပ်တန့်သွားသည်။
“ပါးစပ်” ပွင့်လာပြီး ရှားလော့ခ် သူ့ရှေ့ရှိ စင်္ကြံလမ်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဘေးဘက်များတွင် ၂၁ ဟူသော နံပါတ်များ ရှိနေ၏။
ရှားလော့ခ် သိုလှောင်အိုးထဲမှ အပြင်သို့ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။ အခန်း ၂၁၃ မှာ မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိနေသည်။
“ခင်ဗျား ဆင်းဦးမှာလား။ ကျွန်တော့်ပါးစပ် ညောင်းနေပြီ။” ရှားလော့ခ် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ချောင်းကြည့်နေစဉ် သိုလှောင်အိုးက အသံအုပ်အုပ်ဖြင့် ညည်းညူလိုက်သည်။
ရှားလော့ခ် ထွက်လာခဲ့ရာ သိုလှောင်အိုးသည် နံရံတစ်ခုကဲ့သို့ပင် သူ့အလိုလို ပြန်ပိတ်သွား၏။
“ဂျိ...”
ရှားလော့ခ် အခန်း ၂၁၃ ၏ တံခါးကို ခေါက်တော့မည်အပြုတွင် တံခါးက သူ့အလိုလို ပွင့်လာသည်။ အဝတ်အစားကို ဖြစ်ကတတ်ဆန်း ဝတ်ဆင်ထားသော အော့ခ်နှင့် ဂနိုမ်းတို့သည် အခန်းထဲသို့ ညုတုတုအကြည့်များ ပို့လွှတ်ရင်း တံခါးမှ ထွက်လာကြသည်။
“ပရော်ဖက်ဆာက တကယ်စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာပဲ။ ကျွန်မတို့ကို ထပ်ခေါ်ပါဦးနော်။”
“ကျွန်မတို့ သွားတော့မယ်။ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ပရော်ဖက်ဆာ~”
သူတို့နှစ်ဦးလုံး အခန်းထဲမှ ထွက်လာကြသည်။ ရှားလော့ခ်ကို မြင်သောအခါ သူတို့ စိတ်လှုပ်ရှားနေဟန်ရှိပြီး နံရံနားကပ်၍ လျှောက်သွားကြသည်။ သူတို့သည် ရှားလော့ခ်၏နောက်ရှိ အမြန်သွားလမ်းတွင် ရပ်စောင့်နေကြ၏။
ရှားလော့ခ် ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသော်လည်း အခန်း ၂၁၃ သို့ လျှောက်သွားပြီး တံခါးခေါက်လိုက်သည်။
“မင်း ပစ္စည်းမေ့ကျန်ခဲ့လို့လား။ ငါ့ရဲ့ အချစ်လေး...”
အခန်းတံခါး ပွင့်လာပြီး အနက်ရောင်မီးခိုးများ ထုတ်လွှတ်နေသော အရိုးစုကောင်တစ်ကောင် တံခါးနောက်တွင် ပေါ်လာသည်။ သူ စကားတစ်ဝက်တစ်ပျက်တွင် ရပ်တန့်သွားပြီး တံခါးဝတွင် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မှင်သက်သွားဟန်တူ၏။
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ခင်ဗျားက...”
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်၊ ကျွန်တော်က နတ်ဆိုးအရှင် ရှားလော့ခ်ပါ။” ရှားလော့ခ်သည် ဝိညာဉ်ကောလိပ်မှ စာကိုထုတ်ယူပြီး အရိုးစုကောင်ထံ ယဉ်ကျေးစွာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ “စာထဲမှာ ဖော်ပြထားတဲ့ လိပ်စာအတိုင်း ဒီနေရာကို ကျွန်တော် ရှာလာခဲ့တာပါ။ ခင်ဗျားက ဝိညာဉ်ကောလိပ်ရဲ့ ပညာရေးဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ပရော်ဖက်ဆာ ဘေကွန်လား။”
အရိုးစုကောင်သည် ရှားလော့ခ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အမြန်သွားလမ်းတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော အော့ခ်နှင့် ဂနိုမ်းတို့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ အရိုးစုကိုယ်ထည်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ပါးရိုးများ နီမြန်းသွား၏။
“အတွင်းကို ကြွပါ အရှင်ရှားလော့ခ်။”
ပရော်ဖက်ဆာ ဘေကွန်သည် ရှားလော့ခ် ဝင်နိုင်ရန် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်သည်။
အခန်းမှာ အတော်အတန် အဆင့်မြင့်ပြီး ဧည့်ခန်းနှင့် အိပ်ခန်းတို့ပါဝင်ကာ စူးရှသော အနံ့တစ်ခုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ရွှံ့များထည့်ထားသော အိတ်များသည် လက်ဖက်ရည်ကြမ်းအစုံအနီးတွင် ပြန့်ကျဲနေ၏။ ဆိုဖာပေါ်တွင် အတော်အတန်ကြီးမားသော အော့ခ်ခေါင်းအုံးတစ်ခု ရှိနေပြီး အိပ်ရာမှာလည်း ရှုပ်ပွနေသည်။ ခေါင်းအုံးများဖြင့် ရိုက်နှက်ကစားထားသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် ခုလေးတင် ရောက်လာတာမို့ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့ ပင်ပန်းနေလို့ပါ။ ခင်ဗျား ကြိုအကြောင်းကြားခဲ့ရင် ကျွန်တော် ပြင်ဆင်ထားနိုင်မှာပေါ့။ ကျွန်တော် အဝတ်အစားလဲနေတုန်း ထိုင်ပါဦး၊” ပရော်ဖက်ဆာ ဘေကွန်က သူ၏အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူ အခန်းထဲမှ ရေချိုးဝတ်ရုံတစ်ထည်ဖြင့် ပြန်ထွက်လာ၏။
“ခုနက နှစ်ယောက်က...” ရှားလော့ခ် တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“အဲဒါတွေက မိသားစုဆင်းရဲတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ထောက်ပံ့ခံကျောင်းသူလေးတွေပါ။ သူတို့က အနာဂတ်ရှိတဲ့ ကျောင်းသူကောင်းတွေပဲ။ ဆင်းရဲလို့ သူတို့ နစ်နာတာကို ကျွန်တော် မမြင်ချင်ဘူး။ ကျွန်တော် ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့ကို လာမှန်းသိလို့ ကျေးဇူးတင်ကြောင်း လာပြောကြတာပါ။ ခင်ဗျား နားလည်မယ်ထင်ပါတယ်နော်။” ပရော်ဖက်ဆာ ဘေကွန်က ရှားလော့ခ်အတွက် သွေးဂန္ဓမာလက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ဖျော်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သည့်အလား ခေါင်းအုံးကို သူ့နောက်သို့ ပစ်တင်လိုက်၏။
“နားလည်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် အပြည့်အဝ နားလည်ပါတယ်။” ရှားလော့ခ် ခေါင်းညိတ်ကာ လေးလေးနက်နက် ဆိုလိုက်သည်၊ “ပရော်ဖက်ဆာ ဘေကွန်လိုမျိုး၊ သနားကြင်နာတတ်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာမြင့်မားတဲ့ ဝိညာဉ်မျိုးကို တွေ့ရခဲပါတယ်။ ဆင်းရဲနွမ်းပါးတဲ့ ကျောင်းသားတွေကို ကူညီတာ ကောင်းတဲ့အလုပ်ပါ။ ကဲ၊ လစ်ခ်ျတွေရဲ့ ဘွဲ့ယူသုတေသနအတွက် တိုက်ခိုက်ရေးသမားတွေအကြောင်း ဆွေးနွေးကြရအောင်။”
“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စတွေ ဆွေးနွေးကြရအောင်။ ခင်ဗျားသူငယ်ချင်း ဘယ်နှစ်ယောက်လောက် ဘွဲ့ယူသုတေသနမှာ ပါဝင်ကြမှာလဲ။” ပရော်ဖက်ဆာ ဘေကွန်က သူ၏လက်ကို ဆန့်တန်းပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ညှစ်နေသည့်အလား လက်မနှင့်လက်ညှိုးကို ဖိကပ်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခေါ်ယူရေးကြော်ငြာမှာ အန္တရာယ်ရှိတယ်လို့ ဖော်ပြထားပါတယ်၊ အန္တရာယ်နည်းနည်းလေးပေါ့။ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း သက်ရှိတွေ အသက်ဆုံးရှုံးကြရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကောလိပ်မှာ ဘတ်ဂျက်က အကန့်အသတ်ရှိတော့ လစာနဲ့ နစ်နာကြေး မြင့်မြင့်မားမားတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ စိတ်မပူပါနဲ့ အရှင်ရှားလော့ခ်၊ လစာက အဲဒီလောက် နိမ့်မှာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။”
“အထူးအရည်အချင်းရှိသူများ ခေါ်ယူရေးစင်တာက လူတွေကို ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ကောလိပ်က သက်ရှိ ဘယ်နှစ်ယောက်လောက် ခေါ်ယူမှာလဲ၊ သူတို့ကို လစာ ဘယ်လောက်ပေးမှာလဲ၊ ပြီးတော့ ဘယ်လောက်ကြာမှာလဲ ဆိုတာ ကျွန်တော် သိချင်ပါတယ်။” ရှားလော့ခ် မေးလိုက်၏။
“ကောလိပ်က မြောက်ပိုင်းမြေအောက်လောကမှာ အကြီးဆုံး ဝိညာဉ်အဖွဲ့အစည်းဖြစ်တဲ့အတွက် လစ်ခ်ျ ထက်ဝက်ကျော်က ကျွန်တော်တို့ကောလိပ်ကနေ ဘွဲ့ရကြတာပါ။ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ဘွဲ့ရသူတွေ အများကြီးရှိတော့ သက်ရှိတစ်ထောင်လောက် ခေါ်ယူဖို့ ရည်ရွယ်ထားပြီး လစာက မှော်ကျောက်တုံး တစ်ရာ ဖြစ်ပါတယ်။ သေဆုံးမှုမရှိဘူးဆိုရင် ပြီးဆုံးဖို့ ကြာချိန်က ဆယ်လပါ။ သူတို့အားလုံး သေကြေပျက်စီးသွားရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ ထပ်ခေါ်ရမှာဖြစ်ပြီး ကြာချိန်ကလည်း ကွာသွားမှာပါ။”
ပရော်ဖက်ဆာ ဘေကွန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ဒီလို အရည်အချင်းရှိသူတွေ ခေါ်ယူရတာ အချိန်အများကြီးကုန်တယ်။ မြေပေါ်ကမ္ဘာစစ်ပွဲတွေနဲ့ မြေအောက်ကမ္ဘာစစ်ပွဲတွေကတောင် အချိန်တိုတောင်းသေးတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ဘွဲ့ယူတာ သုံးလအတွင်း အောင်မြင်စွာပြီးဆုံးတာမျိုး မရှိခဲ့ဘူး၊ နှစ်စဉ်ဘွဲ့နှင်းသဘင်ကလည်း အချိန်အကြာကြီး နောက်ဆုတ်နေရတယ်။ အကြာဆုံးအချိန်က ဆယ်နှစ်ကျော်တောင် ကြာခဲ့ဖူးတယ်။ ပညာရေးဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးတစ်ယောက်ဖြစ်ရတာ မလွယ်ပါဘူး။”
“ခင်ဗျားအတွက် တကယ်ပဲ ပင်ပန်းမှာပဲ။” ရှားလော့ခ်က စာနာစွာ ဆိုလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားသူငယ်ချင်း ဘယ်နှစ်ယောက်လောက် လျှောက်ထားကြမှာလဲ။ အရေအတွက်များရင် ကောလိပ်ကို လျှောက်ထားပြီး အရှင်ရှားလော့ခ်ကို ကော်မရှင်ခ ပေးခိုင်းလို့ရတယ်။” ပရော်ဖက်ဆာ ဘေကွန်က သွေးဂန္ဓမာလက်ဖက်ရည်ခွက်ကို သူ၏ပါးစပ်သို့ မလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ဂန္ဓမာပန်းရည်သည် မေးရိုးတစ်လျှောက် စီးကျသွားပြီး ဆိုဖာနှင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွား၏။
“ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ဒီနှစ်ဘွဲ့ယူသုတေသနအတွက် ခေါ်ယူမှုလိုအပ်ချက်တစ်ခုလုံးကို ကျွန်တော် တာဝန်ယူချင်ပါတယ်။ ဖြစ်နိုင်ရင် ခင်ဗျားတို့ကောလိပ်နဲ့ ရေရှည် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုတစ်ခု ဖန်တီးချင်ပါတယ်။ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုရဲ့ နယ်ပယ်က သုတေသနလုပ်ငန်းတစ်ခုတည်းနဲ့ ကန့်သတ်ထားမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊” ပရော်ဖက်ဆာ ဘေကွန် အံ့အားသင့်ကာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေစဉ် ရှားလော့ခ်က လေးလေးနက်နက် ဆိုလိုက်သည်။
သူ အတော်ကြာ မှင်သက်နေပြီးမှ ဆိုသည်၊ “အရှင်ရှားလော့ခ်က ဒီနှစ်ဘွဲ့ယူသုတေသနအတွက် ခေါ်ယူမှုလိုအပ်ချက်ကို တာဝန်ယူချင်တယ် ဟုတ်လား။ အရှင်ရှားလော့ခ် ကျွန်တော့်ရည်ရွယ်ချက်ကို နားမလည်သေးဘူးထင်တယ်။ ကျွန်တော်တို့က အစွမ်းထက်တဲ့သက်ရှိတွေကိုလည်း လက်မခံပါဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဘွဲ့ရလစ်ခ်ျတွေက ရင့်ကျက်ပြီး အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ လစ်ခ်ျတွေထက် အများကြီး အဆင့်နိမ့်လို့ပါ။ တိုက်ခိုက်ရေးသမားတွေက အရမ်းအားကောင်းနေရင် လစ်ခ်ျတွေက သူတို့ကိုယ်သူတို့ မကာကွယ်နိုင်တော့ဘဲ ကျွန်တော်တို့က သူတို့ရဲ့စွမ်းဆောင်ရည်ကို အကဲဖြတ်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့က အော့ခ်တွေ ဒါမှမဟုတ် ဂနိုမ်းတွေကို ခေါ်ယူချင်တာပါ။ ခင်ဗျားလို အထက်တန်းစားနတ်ဆိုးတစ်ကောင်က သင့်တော်တဲ့ ကိုယ်စားလှယ်လောင်း ဖြစ်ချင်မှဖြစ်မှာပါ။”
“တောင်းပန်ပါတယ် ပရော်ဖက်ဆာ၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ရည်ရွယ်ချက်ကို အထင်မှားနေပါပြီ။ ကျွန်တော် ပါဝင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတွေ ပါဝင်ကြမှာပါ၊” ရှားလော့ခ် ခေါင်းခါရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“မေးခွန်းအတွက် ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားသူငယ်ချင်းတွေက ဘယ်သူတွေလဲ။ ဂနိုမ်းတွေလား။ အော့ခ်တွေလား။ သူတို့ အရေအတွက် လုံလောက်ရဲ့လား။ သူတို့ သေဆုံးနစ်နာကြေး မလိုအပ်ဘူးလား။” ပရော်ဖက်ဆာ ဘေကွန်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့် ဂိုဘလင်သူငယ်ချင်းတွေပါ၊” ရှားလော့ခ် ပြန်ဖြေလိုက်၏။