သူတို့ကို ဆေးများ တိုက်ကျွေးထားသလား

မီးခိုးရောင်ရွှံ့မြေတုံးတစ်တုံးပေါ်တွင် ခွေးခေါင်းလူသားတစ်ဦးသည် သူ၏နှာခေါင်းဖြင့် နမ်းရှုံ့ရင်း သတိကြီးစွာဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုနေ၏။ ဝင်္ကပါကဲ့သို့သော ပင့်ကူဂူအတွင်း၌ ဂိုဘလင်တို့၏ အနံ့အသက်သည် လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေပြီး ခွေးခေါင်းလူသားမှာ စိတ်မသက်မသာ ခံစားနေရသည်။

ဆယ်ရက်ခန့်က ပုံမှန်အားဖြင့် ငြိမ်းချမ်းနေသော ပင့်ကူဂူအတွင်းသို့ ဂိုဘလင်အုပ်စုတစ်စု ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် ထိုဂိုဘလင်များသည် ပင့်ကူများအတွက် အစာဖြစ်ခဲ့ပြီး သူတို့သည် အရူးအမူး အလုံးအရင်းဖြင့် ရောက်လာခဲ့ကြ၏။

ခွေးခေါင်းလူသားမျိုးနွယ်စုသည် အပိုအစာအရင်းအမြစ်မှ အကျိုးကျေးဇူးရရှိခဲ့သော်လည်း ကြာရှည်မခံခဲ့ပေ။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း မုဆိုးနှင့် သားကောင်တို့၏ အခန်းကဏ္ဍများ ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ပင့်ကူများ၏ အရေအတွက် ကျဆင်းလာသည်နှင့်အမျှ မျိုးတုံးပျောက်ကွယ်လုနီးပါးပင် ဖြစ်ခဲ့ရပြီး ဂိုဘလင်များသည် ပင့်ကူဂူအတွင်းသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လာကာ ခွေးခေါင်းလူသားတို့၏ ဘဝများကို အနှောင့်အယှက်ပေးခဲ့ကြသည်။

အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ခွေးခေါင်းလူသားများ၌ စားစရာအလုံအလောက် မရှိတော့ခြင်းပင်။

ထိုနောက်ပိုင်း အခြေအနေများကို လူငယ်ခွေးခေါင်းလူသားသည် ဘာမျှမသိရှိခဲ့ချေ။ သူသိသည်မှာ ခေါင်းဆောင်ထွက်သွားသည်၊ အကြီးအကဲထွက်သွားသည်၊ အင်အားကြီးသော စစ်သည်တော်များ ထွက်ခွာသွားကြပြီး သူတို့ ပြန်မလာကြတော့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သူသည် အစာရှာရန် လိုအပ်ပြီး သူ၏သားကောင်မှာ ဂိုဘလင်များပင်။

ထို့ပြင် ခေါင်းဆောင်၊ အကြီးအကဲနှင့် စစ်သည်တော်များ အဘယ်ကြောင့် ပြန်မလာကြသနည်းဟူသော အရေးကြီးသည့်မေးခွန်းကို သူ မစဉ်းစားမိခဲ့ချေ။ အကြောင်းမှာ သူ၏ ဉာဏ်ရည်နိမ့်ပါးမှုသည် ဤမျှရှုပ်ထွေးသော မေးခွန်းကို မဖြေရှင်းနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူသည် တစ်ယောက်တည်းရှိနေသော ဂိုဘလင်တစ်ကောင်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်၊ ၎င်းကို ခေါင်းဖြတ်ပြီးလျှင် စားသုံးနိုင်ပေမည်။

လူငယ်ခွေးခေါင်းလူသားသည် ထူးဆန်းသော အစိမ်းရောင်စာလုံးများ ပေါ်နေသည့်ခေါင်းနှင့် ဂိုဘလင်တစ်ကောင်အနီးသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်သွားသည်။ ထိုဂိုဘလင်သည် ရင်ကာချပ်ဝတ်နှင့် ခြေကာချပ်ဝတ်တို့ကို ဝတ်ဆင်ထား၏။ သို့သော် သူ၏နောက်စေ့သည် အကာအကွယ်မဲ့နေသောကြောင့် အဆင်ပြေသည်။ ခွေးခေါင်းလူသား လုပ်ဆောင်ရန်လိုအပ်သည်မှာ ဂိုဘလင်ကို တုတ်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ရန်သာဖြစ်ပြီး ဂိုဘလင် သတိလစ်သွားပေလိမ့်မည်။

လူငယ်ခွေးခေါင်းလူသားသည် ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိနေပြီး သူ၏ပြေးဝင်နှုန်းသည် အရှိန်မြင့်လာခဲ့သည်။ ရုတ်တရက် သူ၏ခြေထောက်ကို တစ်စုံတစ်ခုက ခလုတ်တိုက် ချိတ်မိလိုက်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒုန်းခနဲ လဲကျသွားလေသည်။

သူသည် မူးဝေအော့အန်ချင်သလို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ မတ်တပ်မရပ်နိုင်တော့ဘဲ ဂိုဘလင်များ စကားပြောနေသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"အမလေး၊ ထောင်ချောက်တွေက အစွမ်းထက်သားပဲ။"

"၆၆၆ ပဲ၊ လွတ်လပ်မှုအတိုင်းအတာက အရမ်းမြင့်တယ်။ ဖိုရမ်မှာ သွားကြွားဦးမှ။"

ခွေးခေါင်းလူသားသည် အော်ဟစ်ကာ မတ်တပ်ထချင်သော်လည်း သူ ပစ်တင်ခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏လည်ပင်းသည် အေးစက်သွားပြီး ဘာအသံမှ မထွက်နိုင်တော့ပေ။ သူ၏အမြင်အာရုံ ဝေဝါးမသွားမီ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသော ဂိုဘလင်သုံးကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်...

အာသာသည် ခွေးခေါင်းလူသား၏ အသက်ကို တိကျသော လှီးဖြတ်မှုဖြင့် အဆုံးသတ်လိုက်သည်။ ဘောင်းဘီမဝတ်သူနှင့် ဆယ်ဗားနပ်စ်တို့သည် ခွေးခေါင်းလူသား အသက်မရှူတော့သည်ကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှာဖွေကြ၏။

"တန်ဖိုးရှိတာ ဘာမှမရှိဘူး။ တော်တော်သနားစရာကောင်းတာပဲ။ အနည်းဆုံးတော့ ကြေးဒင်္ဂါးလေးဘာလေးတော့ ရှိသင့်တာ..." ဘောင်းဘီမဝတ်သူသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ငါတို့ ပင့်ကူတွေနဲ့ပဲ တိုက်တာက ပိုကောင်းဦးမယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ကုန်ကြမ်းတွေကို ဒင်္ဂါးတွေ၊ ဂုဏ်သတင်းရမှတ်တွေနဲ့ လဲလှယ်လို့ရတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ပစ္စည်းကိရိယာ တိုးမြှင့်ရာမှာ သုံးလို့ရသေးတယ်။"

ဆယ်ဗားနပ်စ်သည် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ဆိုသည်။ "ငါတို့ ဒီနေရာမှာ တစ်နာရီလောက် ချောင်းမြောင်းစောင့်နေခဲ့တာ ခွေးခေါင်းလူသားတစ်ကောင်ပဲ ရတယ်။ ပင့်ကူဂူထဲကို ပိုနက်နက်မဝင်ရင် ပင့်ကူတွေ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။"

"ဘယ်တော့မှ မဝင်ဘူး။ ပိုနက်နက်ဝင်ရင် လမ်းပျောက်သွားနိုင်တယ်။ ငါ့ပစ္စည်းကိရိယာကို အဆင့် ၄ ရောက်အောင် တိုးမြှင့်ရတာ လွယ်တာမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့အားလုံး သေသွားရင် ငါ့ပစ္စည်းကိရိယာတွေ ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်။ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါတို့ ဘေးကင်းဖို့အတွက် ပိုကြီးတဲ့ စူးစမ်းရှာဖွေရေးအဖွဲ့ ဖွဲ့ပြီး ပင့်ကူဘုရင်မကို အမြန်ဆုံး ရှာရမယ်။ ဒီဘော့စ်ကို အနိုင်ယူပြီးတာနဲ့ ဇာတ်လမ်းအသစ်နဲ့ မစ်ရှင်အသစ်တွေ ပေါ်လာမယ်လို့ ငါထင်တယ်။"

ဘောင်းဘီမဝတ်သူသည် လက်ပိုက်ကာ ဆိုသည်။ "ပြန်ကြရအောင်။ ငါ ဖိုရမ်မှာ ပိုစ့်တင်ပြီးရင် အော့ဖ်လိုင်းဆင်းတော့မယ်။"

ဆယ်ဗားနပ်စ်နှင့် အာသာတို့ သဘောတူညီကြပြီး သူတို့သုံးဦးသည် ဒန်ဂျင်ရှိရာဘက်သို့ လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။

ဂိမ်းမာများသည် ဂူအတွင်း၌ လမ်းညွှန်ဆိုင်းဘုတ်များနှင့် နေရာအမှတ်အသားများကို ချန်ထားခဲ့ကြပြီး ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ခံတပ်အဖြစ် အသုံးပြုရန် နေရာကျယ်ကြီးတစ်ခုကိုပင် ရှင်းလင်းထားခဲ့ကြသည်။

ခံတပ်ဟူသော အသုံးအနှုန်းမှာ ဂိမ်းမာများ၏ အသုံးအနှုန်းဖြစ်ပြီး ထိုနေရာသည် အန္တရာယ်ကြုံတွေ့နေသော သို့မဟုတ် အော့ဖ်လိုင်းဆင်းရန် လိုအပ်သော ဂိမ်းမာများအတွက် ခိုလှုံရာနေရာအဖြစ် ရည်ရွယ်သည်။ ကံကောင်းသူများမှာ အကူအညီပေးနိုင်သော အခြားအနားယူနေသည့် ဂိမ်းမာများနှင့် တွေ့ဆုံနိုင်ပေသည်။

"ဒန်ဂျင်: ထာဝရတိုင်းပြည်" သည် လွတ်လပ်မှုအတိုင်းအတာ မြင့်မားသော ပုံရိပ်ယောင်အွန်လိုင်းဂိမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဂိုဘလင်များ ဒန်ဂျင်အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေချိန်၌ ဘေးကင်းဇုန်များ မရှိချေ။

ခံတပ်၏ သဘောတရားကို ဘီတာဂိမ်းမာတစ်ဦးက ကျပန်းအဆိုပြုခဲ့ပြီး ဆွေးနွေးမှုဖိုရမ်တွင် တင်ခဲ့သည်။ ၎င်းကို အခြားဂိမ်းမာများက ကောင်းစွာ လက်ခံခဲ့ကြသည်။ ဂိမ်းမာတစ်ရာသာ ရှိသောကြောင့်လည်း သဘောတူညီမှုရရှိရန် လွယ်ကူခဲ့သည်။

ဘောင်းဘီမဝတ်သူ၊ အာသာနှင့် ဆယ်ဗားနပ်စ်တို့သည် ခွေးခေါင်းလူသား၏ အလောင်းကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြပေ။ အကြောင်းမှာ ရှားလီသည် ကုန်ကြမ်းအဖြစ် ခွေးခေါင်းလူသားများကို မလိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဂိမ်းမာသုံးဦးသည် ဒန်ဂျင်သို့ ပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့ ထွက်ခွာခါနီးတွင် နောက်မှ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သေဆုံးသွားသော ခွေးခေါင်းလူသားသည် တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် မတ်တပ်ရပ်လာခဲ့သည်။

သူ၏မျက်လုံးများသည် အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေ၏။

"ဒါ ဘာကြီးလဲ။" ဘောင်းဘီမဝတ်သူ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

"မသိဘူး၊ နည်းနည်းတော့ ကြောက်တယ်..." ဆယ်ဗားနပ်စ်သည် သူမ၏ကိုယ်ကို တွန့်လိမ်ကာ အာသာအနီးသို့ တိုးကပ်သွားသည်။

"အမလေးဟယ်၊ နုနယ်တဲ့ မိန်းကလေးလို ဟန်ဆောင်မနေစမ်းပါနဲ့။ နင်က ချမ်းသာတဲ့ ဂိမ်းမာပဲ၊ အာသာရဲ့ တစ်ကိုယ်တည်းနေတတ်တဲ့ ပုံစံကို နည်းနည်းပါးပါး သင်ယူစမ်းပါ။"

ဘောင်းဘီမဝတ်သူသည် ဆယ်ဗားနပ်စ်ကို စနောက်သည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ သူမက ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်ပြောသည်။ "ငါက ဘယ်တုန်းက ဟန်ဆောင်နေလို့လဲ။ ငါက ၂၀၀၀ ခုနှစ်နောက်ပိုင်းမွေးတဲ့ နုနယ်တဲ့ မိန်းကလေးစစ်စစ်ဟဲ့။ နင်မယုံဘူးလား။"

"ငါက ယုံစရာလား။"

"နင် နောက်တစ်ခွန်းထပ်ပြောရင် နင့်ကို ငါသတ်ပစ်မယ်။ ကိုကိုအာသာရှေ့မှာ ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ ပုံရိပ်ကို အစွန်းအထင်း မဖြစ်စေနဲ့။"

"အမလေး၊ ညကစားထားတဲ့အစာတွေတောင် အန်ထွက်တော့မလိုပဲ။ အာသာရေ ငါသာ မင်းဆိုရင်... သူ့ခေါင်းကို ဖြတ်ပစ်လိုက်မှာ။"

ဘောင်းဘီမဝတ်သူနှင့် ဆယ်ဗားနပ်စ်တို့ အာသာ၏ ဘေးတွင် စကားနိုင်လုနေစဉ် ခွေးခေါင်းလူသားသည် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်လာသည်။

"မြန်လိုက်တာ။"

ဘောင်းဘီမဝတ်သူသည် ပြေးဝင်လာသော ခွေးခေါင်းလူသားကို မြင်လိုက်ရသည်၊ သူ၏အရှိန်သည် ယခင်ကထက် ပိုမြန်နေ၏။ သူသည် အလိုအလျောက် သူ၏ဒိုင်းနှင့် ဓားတိုကို မြှောက်လိုက်သည်။ သူ၏အတွေ့အကြုံက အခြေအနေမှာ ထင်သလောက် မရိုးရှင်းကြောင်း သူ့ကို ပြောပြနေသည်။ ဤခွေးခေါင်းလူသားသည် အခြားမွန်းစတားများနှင့် မတူချေ။

ဘောင်းဘီမဝတ်သူ အသင့်ပြင်နေစဉ် အာသာသည် ခရေမာ၏ဓားတိုကို ဝှေ့ယမ်းကာ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ခွေးခေါင်းလူသား၏ ကိုယ်ကို သူ၏ဓားဖြင့် ထိုးဖောက်လိုက်သော်လည်း ခွေးခေါင်းလူသားသည် ဒဏ်ရာမရသည့်အလား သူ၏တုတ်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ခွေးခေါင်းလူသားသည် အာသာ၏ခေါင်းကို တုတ်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။

"အာသာ—။"

အာသာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်နှင့် ဆယ်ဗားနပ်စ်သည် လူငယ်အချစ်ဇာတ်လမ်းတွဲများထဲမှကဲ့သို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ ဂိုဘလင်အသံသည် သားသတ်ရုံသို့ ပို့ဆောင်ခံရသော ဝက်များ၏ အသံနှင့် ပိုတူနေသည်။

ဆယ်ဗားနပ်စ်သည် ချောမွေ့သော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုတည်းဖြင့် သူမ၏ လေးတိုကို မြားတစ်စင်းဖြင့် အသင့်ပြင်လိုက်သည်။

"ရှူး။" မြားတစ်စင်းသည် ခွေးခေါင်းလူသားထံသို့ ပျံသန်းသွားပြီးနောက် အာသာ၏မျက်နှာကို ထိမှန်သွားသည်။

အာသာ၏ ဓားတို၊ ရင်ကာချပ်ဝတ်နှင့် ခြေကာချပ်ဝတ်တို့သည် တောက်ပသော အလင်းတန်းများဖြင့် လင်းလက်သွားပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားကာ အာသာကို ဘောင်းဘီတိုတစ်ထည်တည်းဖြင့် ကျန်ရစ်စေခဲ့သည်။ သူ၏မျက်နှာတွင် မြားတစ်စင်း စိုက်ဝင်နေပြီး ခွေးခေါင်းလူသား၏ ခြေထောက်ရင်းတွင် ပက်လက်လှန်ကျနေသည်။ သူ လှုပ်ရှားမှုမရှိတော့ချေ။

သူ သေဆုံးသွားသည်မှာ ထင်ရှားနေ၏။

"သောက်ကျိုးနည်းပဲ၊ တော်တော်ရယ်ရတယ်။ သေတော့မှာပဲ။ ဟားဟားဟား။" ဘောင်းဘီမဝတ်သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်ကာ အူပြဲအောင် ရယ်မောနေသည်။

ဆယ်ဗားနပ်စ်သည် ဘောင်းဘီမဝတ်သူကို ပြင်းထန်စွာ ကန်ကျောက်လိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏လေးကို သိမ်းလိုက်ပြီး ဓားတိုကို အသင့်ကိုင်ကာ ခွေးခေါင်းလူသားထံသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

ဘောင်းဘီမဝတ်သူသည် ခဏမျှရယ်မောပြီးနောက် ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ခွေးခေါင်းလူသားကို ညှပ်တိုက်သည့်ပုံစံဖြင့် တိုက်ခိုက်ကြသည်။ ခွေးခေါင်းလူသား၏ အရှိန် မြန်ဆန်လာသော်လည်း ဂိမ်းမာများ အသင့်ဖြစ်နေကြပြီးဖြစ်ရာ ခွေးခေါင်းလူသားသည် နောက်တစ်ကြိမ် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြန်သည်။

ပင့်ကူများ ချန်ထားခဲ့သော အရိုးစုများ စတင်မတ်တပ်ရပ်လာကြသည်။ သူတို့၏မျက်လုံးများသည် အလင်းစိမ်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

"ဒါ ဘာတွေလဲ။ မွန်းစတားအသစ်တွေလား။"

"သူတို့ အရမ်းများတယ်။ ပြေးကြစို့။"

ဘောင်းဘီမဝတ်သူနှင့် ဆယ်ဗားနပ်စ်တို့သည် အာသာကို ဆွဲကာ ထွက်ပြေးကြသည်။ ဘောင်းဘီမဝတ်သူသည် ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းလှမ်းပြီးနောက် ခွေးခေါင်းလူသား၏ အလောင်းကို ဆွဲရန် ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။

"တော်တော်ရယ်ရတာပဲ။ အာသာက မိန်းကလေးလို ဟန်ဆောင်နေတဲ့ မင်းကြောင့် သေသွားတာ။"

"နောက်တစ်ခါဆို နင့်ကို ငါပစ်သတ်မှာ။ တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ဘူး။"

"သူ နင့်ကို ကောင်းကောင်း ဆူလိမ့်မယ်လို့ ယုံသလား။ ဟားဟားဟား။"

"အစ်ကိုအာသာက ငါ့ကို ဆူမှာမဟုတ်ဘူး။"

ဂိမ်းမာနှစ်ဦး၏ စနောက်သံနှင့် စကားနိုင်လုသံများသည် အဝေးသို့ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဝိညာဉ်စစ်သည်များကို ဖန်တီးကာ ဂိမ်းမာများကို စောင့်ကြည့်နေသော ပရော်ဖက်ဆာ ဘေကွန်သည် ရှားလော့ခ်ကို လေးနက်စွာကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "အရှင်ရှားလော့ခ်၊ အရှင်... ဂိုဘလင်တွေကို ဆေးများတိုက်ကျွေးထားသလား။"

"မဟုတ်ပါဘူး၊ မဟုတ်ပါဘူး၊ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘာဖြစ်လို့ ငါက သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ရေးစိတ်ကြွဆေးတွေ ပေးရမှာလဲ။ သူတို့က အခြေခံတိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် လေ့ကျင့်မှုတွေ ခံယူထားတာပါ။ စနစ်တကျ လေ့ကျင့်ပေးရင် ဂိုဘလင်တွေက တိုက်ခိုက်ရေးသမားကောင်းတွေ ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။" ရှားလော့ခ်က ခေါင်းခါရင်း ဆိုသည်။

"ကျွန်တော် ဆိုလိုတာ အဲ့ဒါမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်ပြောချင်တာက..." ပရော်ဖက်ဆာ ဘေကွန်သည် သူ၏အတွေးများကို စုစည်းလိုက်ပြီး ဆိုသည်။ "သူတို့ ဝိညာဉ်စစ်သည်တွေကို တွေ့လိုက်ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ သူတို့ရဲ့အဖော်တစ်ယောက်ကိုတောင် သတ်ပစ်လိုက်သေးတယ်။ သူတို့ အလောင်းတွေကို ပုံမှန်အဖြစ်အပျက်တစ်ခုလို ဆွဲယူသွားကြတယ်။ ထွက်ပြေးနေရင်းနဲ့တောင် စကားပြောပြီး နောက်ပြောင်နေကြသေးတယ်။ သူတို့ ဆေးကြောင့် စိတ်ကြွနေတာလားပဲ။"