စိတ်ဝိညာဉ်စစ်ဆေးခြင်း ညီလာခံ (၃)

“ဟုတ်ကဲ့”

လေးစားစွာ ဦးညွှတ်ပြီးနောက် လူငယ်လေးဦးနှင့် မိန်းကလေးတို့ ထွက်ခွာသွားကြပြီး ကျား တစ်ယောက်တည်း ထိုနေရာတွင် ရပ်ကျန်ခဲ့သည်။

ကျား မလှုပ်မယှက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရှင်းလိသည် ပိန်သွယ်သော ကောင်လေးကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဘာလို့ မထွက်သေးတာလဲ”

“ဆရာကို ဖြေရရင် ကျွန်တော်မှာ ဘာမှ မရှိတော့ပါဘူး။ ရွာက ချင်းဖုန်းမြို့ကနေ မိုင်တစ်ရာလောက် ဝေးပါတယ်။ ငါးရက်အတွင်း အသွားအပြန်လုပ်ဖို့ အချိန်မလုံလောက်တာမို့ ပြန်ဖို့ အစီအစဉ်မရှိပါဘူး”

ကျား ၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားသောအခါ လင်းရှင်းလိသည် ထပ်မမေးတော့ပေ။

“ဒါဆို ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့။ ဒီမှာ ရက်အနည်းငယ် နားနေလိုက်၊ ငါးရက်ကြာရင် ငါတို့ ထွက်မယ်”

“ဟုတ်ကဲ့”

လေးစားစွာ နာခံရင်း ကျား သည် ထပ်မံ စကားမပြောတော့ပေ။

လင်းရှင်းလိ၏ အမိန့်များကြောင့် စစ်ဆေးမှုကျရှုံးခဲ့သူ အများစုသည် လက်တွေ့ဘဝကို လက်ခံခဲ့ကြပြီး စည်းကမ်းတကျ ရင်ပြင်မှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

သို့သော်လည်း စစ်ဆေးခံပြီးသား လူငယ်လေးများနှင့် မိန်းကလေးငယ်များစွာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် စစ်ဆေးမှုကျရှုံးခြင်းကို လက်မခံနိုင်သေးပုံရပြီး ရင်ပြင်၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် စုဝေးနေကြကာ ထွက်ခွာရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေကြသည်။

လင်းရှင်းလိသည် စိတ်ဝိညာဉ်တိုင်းတာကျောက် ကို သိမ်းဆည်းအိတ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး မထွက်ခွာလိုသူ လူငယ်များကို ကြည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“လူသားတွေနဲ့ အမတတွေက ကွဲပြားတယ်။ အတုအယောင်မျှော်လင့်ချက်တွေကို စွဲလမ်းမနေကြနဲ့၊ မြန်မြန်ထွက်သွားကြ”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ကျား နှင့်အတူ ခန်းမကြီးဆီသို့ နောက်သို့လှည့်မကြည့်ဘဲ လျှောက်သွားကာ မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လင်းရှင်းလိ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ ရင်ပြင်ပေါ်ရှိ လူငယ်လေးများနှင့် မိန်းကလေးများသည် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ ကံကြမ္မာကို လက်ခံလိုက်ရပြီး တဖြည်းဖြည်း ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ကျောက်အဆောက်အအုံထဲသို့ မဝင်မီ လင်းရှင်းလိသည် လင်းရှန်အား ကျား ကို နေရာချထားရန် ညွှန်ကြားခဲ့ပြီးနောက် ခန်းမကြီးအတွင်းတွင် သူ၏ကိုယ်ပိုင်ကျင့်ကြံမှုကို စတင်ခဲ့သည်။

လင်းရှန်သည် လင်းရှင်းလိက ကျား အပေါ် ထိုသို့ အရေးထားသည်ကို မြင်သောအခါ သဘာဝအတိုင်း ရိုသေစွာဖြင့် ကျား ကို ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

သင့်လျော်စွာ ဆေးကြောသန့်စင်ပြီးနောက် တစ်ချိန်က ညစ်ပတ်နေသော ကျား သည် လုံးဝပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ပိန်လှီပြီး အာဟာရချို့တဲ့နေပုံရသော်လည်း သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် အတော်လေး ခန့်ညားလှသည်။

ပဉ္စမနေ့ နံနက်တွင်၊ ဧည့်ခန်းမကြီးအတွင်း၌ လင်းရှင်းလိသည် ချင်းဖုန်းမြို့ကို စောင့်ရှောက်နေသော မြို့သူမြို့သားများအား နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကျား နှင့်အတူ ခန်းမကြီးမှ ထွက်ခွာလာသည်။

ရင်ပြင်တွင် လူငယ်လေးဦးနှင့် မိန်းကလေးတို့သည် အသင့်စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ လင်းရှင်းလိ ပေါ်ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့သည် ဦးညွှတ်ကာ အလျင်အမြန် နှုတ်ဆက်ကြသည်။

“ယဉ်ကျေးဖို့ မလိုပါဘူး၊ မင်းတို့ အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား။ ငါတို့ ထွက်တော့မယ်”

“အဆင်သင့်ပါပြီ”

လင်းရှင်းလိသည် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် စိတ်ဝိညာဉ်ဓားတစ်လက်ကို ထုတ်ယူခဲ့သည်။ သူသည် ၎င်းအား ဥပဒေအမိန့်များစွာကို ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ သုံးပေရှည်သော ဓားသည် ချက်ချင်းပင် အရှည်ပေသုံးဆယ်အထိ ကြီးထွားလာပြီး ရင်ပြင်အထက်တွင် ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။

သူ့နောက်မှ နောက်လိုက်ငါးဦးမှာ လုံးဝ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ကျင့်ကြံသူများ၏ စွမ်းရည်များကို ကြားဖူးသော်လည်း လက်တွေ့မြင်တွေ့ရခြင်းသည် အလွန်တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာပင်။

လင်းရှင်းလိသည် လူအုပ်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ၏သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ အဆောင်စာရွက်ငါးရွက်ကို ထုတ်ယူကာ ထိုလူငါးဦးပေါ်တွင် ကပ်လိုက်ပြီးနောက် ဦးဆောင်ကာ ဓားပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။

ဤအဆောင်စာရွက်ငါးရွက်ကို အလင်းစိတ်ဝိညာဉ်အဆောင်ဟု ခေါ်ပြီး ပထမအဆင့် အဆောင်စာရွက်များအဖြစ် သတ်မှတ်သည်။ ပြုလုပ်ရလွယ်ကူပြီး တန်ဖိုးလည်း အလွန်မများပေ။

အလင်းစိတ်ဝိညာဉ်အဆောင်သည် လူသားတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်အလေးချိန်ကို များစွာ လျှော့ချပေးနိုင်သည်။ ကပ်လိုက်သည်နှင့် လူသားများသည် အမြင့်မီတာအများအပြား ခုန်နိုင်ပြီး အမြင့်မှ ပြုတ်ကျလျှင်ပင် အဆောင်က သူတို့ကို မသေစေရန် အာမခံနိုင်သည်၊ ဒဏ်ရာရရုံသာဖြစ်နိုင်ပြီး ၎င်းမှာ အလွန်အံ့ဖွယ်ရာပင်။

ဤကဲ့သို့သော ထူးခြားသည့် အဆောင်များစွာရှိသေးသည်၊ ဥပမာအားဖြင့် အမြန်သွားလာအဆောင် ကဲ့သို့သော အဆောင်များသည် လူသားတစ်ဦးကို တစ်နေ့လျှင် မိုင်တစ်ရာခရီးသွားနိုင်စေပြီး လမ်းလျှောက်ခြင်းထက် သေချာပေါက် ပိုမိုမြန်ဆန်သည်။

စိတ်ဝိညာဉ်တိုင်းတာခြင်း မစ်ရှင်ကို ထမ်းဆောင်ခြင်းဖြင့် မိသားစုထံမှ ဆုလာဘ်အချို့ကို ရရှိနိုင်သည်။ မဟုတ်ပါက သူတို့၏ သာမန်ခန္ဓာကိုယ်များဖြင့် မိုင်ရာနှင့်ချီဝေးသော စိမ်းလန်းဝါးတောင်သို့ ရောက်ရှိရန် လပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်မည်ဖြစ်သည်။

အဆောင်များ၏ အံ့ဖွယ်အသုံးပြုပုံများကို လူငါးဦးအား ရှင်းပြပြီးနောက် ၎င်းတို့အားလုံး ထိုင်မိသည်အထိ ဓားပေါ်သို့ တက်ရောက်ရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။

လင်းရှင်းလိသည် လက်အမှတ်အသားများ ပြုလုပ်ပြီး ပျံသန်းထွက်ခွာသွားကာ သူ၏မျိုးနွယ်စု၏ မြောက်ပိုင်းနယ်မြေသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

လင်းမိသားစု၏ လူသားမြို့ငါးမြို့တွင် ထိုကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ စိတ်ဝိညာဉ်တိုင်းတာခြင်း အခမ်းအနား ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီး မစ်ရှင်တာဝန်ယူထားသော အဖွဲ့ဝင်ငါးဦးစလုံးသည် အဖွဲ့ဝင်အသစ် အမျိုးမျိုးကို ခေါ်ဆောင်ကာ သူတို့၏ မျိုးနွယ်စုမြေများသို့ ပြန်ရန် ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

ပျံသန်းမှုအမြင့် မီတာ ဒါဇင်များစွာသို့ ရောက်ရှိသောအခါ စိတ်ဝိညာဉ်ဓားပေါ်ရှိ လူငါးဦးသည် အလွန်ကြောက်လန့်ခဲ့ကြသော်လည်း ကျား သည် လျင်မြန်စွာ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်သွားပြီး မကြာမီတွင် တည်ငြိမ်အေးဆေးသော အကြည့်ဖြင့် ကမ္ဘာမြေ၏ လှပမှုကို ငုံ့ကြည့်နေခဲ့သည်။

“မစိုးရိမ်ကြပါနဲ့၊ မင်းတို့မှာ အလင်းစိတ်ဝိညာဉ်အဆောင် တွေရှိနေတာမို့ ပြုတ်ကျရင်တောင် မသေနိုင်ဘူး။ ဒီအဆောင်တွေ မရှိရင်တောင် ငါမင်းတို့ကို မပြုတ်ကျစေရဘူး”

ဟု လင်းရှင်းလိက ပြောလိုက်ရာ သူ၏ နှစ်သိမ့်ပေးသော စကားများကြောင့် အခြားလေးဦး၏ ကြောက်ရွံ့မှုများ နောက်ဆုံးတွင် လျော့ပါးသွားခဲ့သည်။

နာရီဝက်ကြာသောအခါ ကျန်လေးဦးလည်း တဖြည်းဖြည်း လိုက်လျောညီထွေဖြစ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှုခင်းများကို စတင်လေ့လာကြည့်ရှုနေကြရာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။

ကျား ကမူ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေပြီး သူ့ဘာသာသူ ပျံသန်းနိုင်မည့် နေ့ကို အိပ်မက်မက်နေခဲ့သည်။