သက်တူရွယ်တူများ စုဝေးခြင်း

နောက်တစ်မနက်တွင် ဂုဏ်ပြုခန်းမ၌ လင်းရှီရှင်းသည် မျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ဦးထံမှ ကျောက်စိမ်းသေတ္တာအချို့ကို ရရှိခဲ့သည်။

သူသည် ၎င်းတို့ကို ဖွင့်၍ စစ်ဆေးပြီးနောက် စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးများ၏ သက်တမ်းနှင့် အမျိုးအစားများကို အတည်ပြုပြီးသည်နှင့် ထိုမျိုးနွယ်စုဝင်အား ဂုဏ်ပြုအမှတ်များကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။

သူ့ရှေ့မှ ပုဂ္ဂိုလ်သည် ဖလှယ်ခြင်းကို ပြီးမြောက်၍ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းထျန်းမင်သည် အရိုအသေပြုရန် အလျင်အမြန် ရှေ့တိုးလာခဲ့သည်။

“ထျန်းမင် ဦးလေးကို အရိုအသေပြုပါတယ်”

လင်းရှီရှင်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မင်းကလဲ ဒီလို တရားဝင်ဆန်နေစရာမလိုပါဘူး။ ဒီနေ့ ဘာဖြစ်လို့ ရောက်လာတာလဲ။ တစ်ခုခု လဲလှယ်ချင်တယ်ဆိုရင် မြန်မြန်လုပ်ပါ။ ငါ တော်တော်လေး အလုပ်များနေတယ်”

“ဆေးလုံးတွေ လာတင်တာပါ”

“ဆေးလုံးတွေ တင်တာလား”

“မင်းက ဖော်စပ်ပြီးသွားပြီလား။ အရေအတွက်က သတ်မှတ်ထားတဲ့ စံနှုန်းနဲ့ ကိုက်ညီရဲ့လား”

သိပ်မကြာသေးဘဲ နှစ်လသာ ကုန်လွန်ခဲ့သေးသည်ဖြစ်ရာ လင်းရှီရှင်းသည် လင်းထျန်းမင် ဆေးဖော်စပ်ပြီးစီးခဲ့ပြီဆိုသည်ကို ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲနေဟန်ရှိသည်။

ယခင်ကပင် လင်းရှီကုန်းပင်လျှင် ထိုမျှများပြားသော ပစ္စည်းများကို ဖော်စပ်ရန် နှစ်လနီးပါး လိုအပ်ခဲ့သည်။

လင်းထျန်းမင်သည် ရှင်းပြမနေဘဲ ပြင်ဆင်ထားသည့် သိုလှောင်အိတ်ကို ထုတ်ယူကာ လင်းရှီရှင်းထံ လွှဲပေးလိုက်သည်။

လင်းရှီရှင်းသည် သိုလှောင်အိတ်ကိုယူ၍ သူ၏ နတ်အာရုံဖြင့် စစ်ဆေးရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။

သူကြည့်လိုက်သည်နှင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။

“ဒီဆေးလုံးတွေ အားလုံး မင်းဆီကလာတာလား”

လင်းရှီရှင်းသည် လင်းရှန်ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး လုံးဝလက်မလွှတ်နိုင်သကဲ့သို့ စစ်ဆေးနေသည်။

“ဟုတ်ပါတယ်၊ တစ်ရာ့ငါးဆယ်လုံးပါ၊ ပိုလည်းမပိုသလို လျော့လည်းမလျော့ဘူး”

လင်းထျန်းမင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ အံ့အားသင့်မှုဖြင့် လင်းရှီရှင်းသည် ဆေးလုံးများကို စစ်ဆေးခဲ့ပြီး အရေအတွက်နှင့် အဆင့်အတန်းမှန်ကန်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် ထူထဲသော စာအုပ်တစ်အုပ်တွင် မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။

လင်းထျန်းမင်သည် သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းပုလင်း တစ်ရာကျော်ကို ထုတ်ယူပြီး သူ့ရှေ့ရှိ စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

လင်းရှန်ဆေးလုံး သုံးရာ။

ဟွေယွမ်ဆေးလုံး ငါးဆယ်။

ခိုင်မာသော အနှစ်သာရဆေးလုံး ငါးဆယ်။

ရှီဆွေ့ဆေးလုံး နှစ်ဆယ်။

ဖောကျန်းဆေးလုံး ခြောက်လုံး။

ကျင့်ကြံမှုအတွက် လိုအပ်သော ခွန်အားတိုးဆေးနှင့် ခန္ဓာကိုယ်သန်မာစေသောဆေးများမှအပ လင်းရှန်ဆေးလုံး တစ်ရာနီးပါးနှင့် ဖောကျန်းဆေးလုံး ခြောက်လုံး၊ ရှီဆွေ့ဆေးလုံး ငါးလုံးတို့ကို ချန်ထားခဲ့သည်။ သုံးစွဲနိုင်သော ဆေးလုံးတစ်မျိုးစီမှ အနည်းငယ်စီ ချန်ထားပြီးနောက် ကျန်ရှိသည်များကို အားလုံးထုတ်လိုက်သည်။

သူကိုယ်တိုင် သုံးစွဲရန် စီစဉ်ထားသော ဖောကျန်းဆေးလုံး တစ်လုံးမှအပ ဖောကျန်းဆေးလုံး ငါးလုံးနှင့် ရှီဆွေ့ဆေးလုံး ငါးလုံးတို့ကို သူ၏ မိခင်နှင့် ညီမအား ပေးရန် သို့မဟုတ် ရောင်းချရန်အတွက် ချန်ထားခဲ့သည်။

လင်းထျန်းမင်သည် နှစ်နှစ်နီးပါး စုဆောင်းထားသော များပြားလှသည့် ဆေးလုံးများကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ထိုမျှများပြားသော ဆေးလုံးများအားလုံး လင်းထျန်းမင်၏ လက်ရာများဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားပြီး လင်းရှီရှင်းကို လုံးဝ အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

ဆေးလုံး လေးရာကျော်အနက် အများစုမှာ ထူးကဲသော အရည်အသွေးရှိပြီး ဤဆေးလုံးများသက်သက်ပင် မျိုးနွယ်စု၏ နှစ်စဉ်သုံးစွဲမှုနှင့် ညီမျှလုနီးပါး ဖြစ်သည်။

လင်းရှီရှင်းသည် လင်းထျန်းမင်၏ အောင်မြင်မှုများကြောင့် လုံးဝ စကားမပြောနိုင်ဘဲ ထုံကျဉ်နေခဲ့သည်။

သူက စိတ်ထဲမှ "ဒီကလေးက အရမ်းထူးဆန်းတဲ့သူပဲ" ဟု တွေးလိုက်သည်။

လင်းရှီရှင်း စစ်ဆေးပြီးနောက် ဆေးလုံးအားလုံး၏ စုစုပေါင်းတန်ဖိုးကို တွက်ချက်ခဲ့သည်။

"စုစုပေါင်း ကျေးဇူးပြုအမှတ် ခြောက်ထောင်နှစ်ရာ"

လင်းရှီရှင်းသည် စုစုပေါင်းတန်ဖိုးကို ပြောပြခဲ့ရာ လင်းထျန်းမင် စိတ်ထဲ ခန့်မှန်းထားသည့် ပမာဏနှင့် သိပ်မကွာသောကြောင့် သူသည် ဆက်လက် ဖလှယ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အကယ်၍ ကွာခြားမှုများ ရှိခဲ့လျှင်လည်း ဂုဏ်ပြုအမှတ် ရာဂဏန်း အနည်းငယ် ပိုသည်ဖြစ်စေ၊ လျော့သည်ဖြစ်စေ သူ၏ အနေအထားနှင့် ကြွယ်ဝမှုအရ ဆေးလုံးအသုတ်အနည်းငယ် ထပ်မံ ဖော်စပ်ရုံသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လင်းထျန်းမင်သည် သူ၏ မိသားစုတိုကင်ကို ထုတ်ယူကာ လင်းရှီရှင်းအား ပေးအပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေး ကျွန်တော် ဂုဏ်ပြုအမှတ် ငါးထောင် လိုချင်ပါတယ်၊ ကျန်တာကိုတော့ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေနဲ့ လဲလှယ်ပေးပါ"

သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများအားလုံး ချီယန်ဈေးတွင် သုံးစွဲခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ သူနှင့်အတူ ယူဆောင်သွားရန် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအချို့ကို လဲလှယ်ရန် လိုအပ်နေသည်။

အမှန်တကယ်တော့ မိသားစုပြင်ပတွင် အရောင်းအဝယ်ပြုလုပ်ရာ၌ ကုန်ပစ္စည်းချင်းဖလှယ်ခြင်းဖြစ်စေ၊ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများဖြင့် ပေးချေခြင်းဖြစ်စေ ပြုလုပ်ရသည်။ မိသားစုမှရသော ဂုဏ်ပြုအမှတ်များကို အခြားနေရာများတွင် အသိအမှတ်မပြုသောကြောင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအချို့ကို လက်ဝယ်ထားရှိခြင်းသည် ကြိုတင်ကာကွယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

မကြာမီပင် လင်းရှီရှင်းသည် လင်းထျန်းမင်ထံ ဂုဏ်ပြုအမှတ် ငါးထောင်ကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် လင်းထျန်းမင်၏ မိသားစုတိုကင်၌ ဂုဏ်ပြုအမှတ် တစ်သောင်းနီးပါး စုဆောင်းမိနေပြီဖြစ်သည်။

ထိုမျှများပြားသော ဂုဏ်ပြုအမှတ်များဖြင့် လင်းရှီခန်းနှင့် လင်းရှီလုမှအပ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် သို့မဟုတ် အဘိုးပင်လျှင် ယှဉ်နိုင်ဖွယ်မရှိပေ။

လင်းထျန်းမင်သည် သူ၏တန်ဖိုးကို အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ထားသော မျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ တန်ဖိုးနှင့် နှိုင်းယှဉ်တွေးတောလိုက်သည်။

ဆေးလုံးများကို ပေးအပ်ပြီး စုဆောင်းထားသည်များကို လဲလှယ်ပြီးနောက် လင်းထျန်းမင်သည် လင်းရှီရှင်းအား နှုတ်ဆက်ကာ ဂုဏ်ပြုခန်းမမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

မြေကြီးနတ်ဆိုးဓားတစ်လက်ကို ဆင့်ခေါ်၍ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်ကာ တောင်တစ်ဝက်၌ တည်ရှိသော ခြံဝင်းတစ်ခုဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်။

မကြာမီပင် သူသည် အလွန်လှပသော ခြံဝင်းငယ်လေးတစ်ခု၏ ဝင်ပေါက်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

၎င်းသည် လင်းထျန်းချင်၏ နေအိမ်ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က လင်းထျန်းချင်သည် သူ့ထံ စာတစ်စောင်ပို့ကာ ယနေ့တွေ့ဆုံရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။

မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း ၎င်းတို့မျိုးဆက်၏ ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံသည့် အချိန်ကြာလာခြင်း သို့မဟုတ် မိသားစုတာဝန်များတွင် ပါဝင်ပတ်သက်နေခြင်းတို့ကြောင့် ယခင်ကဲ့သို့ မကြာခဏ စုဝေးရန် အချိန်နည်းပါးခဲ့သည်။

လင်းထျန်းချင်က ဖိတ်ခေါ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး အခွင့်အရေးလည်း ရှားပါးသောကြောင့် သူသည် မျိုးနွယ်စုဝင်အသစ်များနှင့် ရင်းနှီးရန်နှင့် ၎င်းတို့အချင်းချင်း ဆက်ဆံရေး တိုးတက်စေရန်အတွက် သွားရောက်သင့်သည်ဟု သဘာဝအတိုင်း ယူဆခဲ့သည်။

လက်ချောင်းများဖြင့် ဖိညှစ်လိုက်ရာ ခြံဝင်းထဲသို့ သတင်းစကားတစ်ခု ရောက်ရှိသွားသည်။

ခဏအကြာတွင် ဆံပင်ရှည်များကို ပခုံးပေါ်တွင် ဖြန့်ချထားပြီး ပျော်ရွှင်သော မျက်နှာအမူအရာများဖြင့် အမျိုးသမီးနှစ်ဦး၊ လင်းထျန်းချင်နှင့် သူမ၏ ညီမလေး လင်းထျန်းယွဲ့တို့ ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

“ဆဌမညီလေး၊ မြန်မြန်ဝင်ပါ”

လင်းထျန်းချင်သည် အလွန်တက်ကြွသည်။ လင်းထျန်းမင် အစည်းအဝေးသို့ ရောက်လာခြင်းကြောင့် သူမ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေသည်။

“အစ်ကို၊ ဘာလို့ ဒီလောက်နှေးနေရတာလဲ”

“အစ်ကိုကြီးနဲ့ ဒုတိယအစ်ကို ရောက်နှင့်နေပြီ၊ မျိုးနွယ်စုဝင် ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေလည်း တော်တော်များများ ရောက်နေပြီ။ အစ်ကို့ကိုပဲ စောင့်နေတာ”

လင်းထျန်းယွဲ့သည် မချေမငံမနေဘဲ လင်းထျန်းမင်ကို စတင် ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

လင်းထျန်းမင် ရှင်းပြရန်ပင် အချိန်မရလိုက်မီ ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် သူ၏ လက်မောင်းတစ်ဖက်စီကို ဆွဲကိုင်ကာ ခြံဝင်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားကြတော့သည်။

ခြံဝင်းအတွင်း၌ မျိုးနွယ်စုဝင် အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး နှစ်ဆယ်ကျော် စုဝေးထိုင်နေကြသည်။ အသက်အကြီးဆုံးမှာ လင်းထျန်းဖုန်း ဖြစ်ပြီး ၂၇ နှစ်ရှိပြီဖြစ်ကာ အသက်အငယ်ဆုံး လင်းထျန်းဟူမှာ ၁၁ နှစ်ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သည့် ခြောက်လအတွင်း လင်းထျန်းဖုန်းသည် ချီသန့်စင်ခြင်း သတ္တမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ လင်းထျန်းဟုန်မှာ ပဉ္စမအဆင့်တွင်ပင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် မအောင်မြင်သေးသော်လည်း သူ၏ သက်စောင့်ဓာတ်မှာ အားကောင်းပြီး ဆဌမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် မဝေးတော့ဘဲ မည်သည့်အချိန်မဆို အောင်မြင်ရန် အသင့်ရှိနေသည်။

ခြံဝင်းသည် အလွန်တက်ကြွနေပြီး ငယ်ရွယ်သော မျိုးနွယ်စုဝင်များသည် ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်များကို ဆွေးနွေးနေကြစဉ် အနည်းငယ် အသက်ကြီးသောသူများကမူ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း စကားပြောနေကြသည်။

လင်းထျန်းမင် ဝင်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် လင်းထျန်းဖုန်းနှင့် အခြားသူများက သူ့အား ကြိုဆိုရန် မတ်တပ်ရပ်ကြသည်။

“ဆဌမညီလေး၊ လာထိုင်ပါ”

“ထျန်းမင် ညီအစ်ကိုမောင်နှမအားလုံးကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်”

လင်းထျန်းမင်သည် လက်သီးဆုပ် လက်ဖဝါးထိ၍ လူတိုင်းကို နှုတ်ဆက်သည်။

မျိုးနွယ်စုဝင်များအားလုံးကလည်း ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်လည်နှုတ်ဆက်ကြသည်။

အိမ်ရှင်ဖြစ်သူ လင်းထျန်းချင်သည် လင်းထျန်းမင်အား သူနှင့် မတွေ့ဆုံရသေးသော ငယ်ရွယ်သည့် မျိုးနွယ်စုဝင် အများအပြားကို မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။

လင်းထျန်းဟူကို မိတ်ဆက်ပေးသောအခါ လင်းထျန်းမင်သည် အကဲခတ်ကြည့်မိခြင်းမရှိဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

သူသည် မကြာသေးမီက နာမည်ကြီးနေသော ဤမျိုးနွယ်စုညီအကြောင်းကို ကြားသိခဲ့ရပြီး တွေ့ဆုံရန် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။

လင်းထျန်းဟူသည် ဝါးစိမ်းတောင်တွင် တစ်နှစ်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး မူလက ပိန်သွယ်ရာမှ သန်မာထွားကြိုင်းလာခဲ့သည်။ သူသည် ချောမောပြီး ပြတ်သားသော မျက်လုံးအစုံရှိကာ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ချီသန့်စင်ခြင်း ပထမအဆင့်တွင် တည်ငြိမ်နေသည်။

လင်းထျန်းဟူသည် ချက်ချင်းပင် အရိုအသေပြုသော လက်သီးဆုပ် လက်ဖဝါးထိ နှုတ်ဆက်ခြင်းကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

“မျိုးနွယ်စုညီ၊ ဒီလိုတရားဝင်ဆန်နေစရာမလိုပါဘူး။ ကျင့်ကြံရာမှာ အခက်အခဲတွေရှိရင် ကျွန်တော့်ကို လာရှာဖို့ မတွန့်ဆုတ်ပါနဲ့။ ကူညီနိုင်ရင် ကူညီပေးပါ့မယ်” ဟု လင်းထျန်းမင်က စေတနာထား၍ ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်ရာ လင်းထျန်းဟူ၏ ကောင်းမွန်သော အထင်အမြင်ကို များစွာတိုးပွားစေခဲ့သည်။

“ဟုတ်ကဲ့၊ အခက်အခဲတွေရှိရင် ဆဌမအစ်ကို့ကို သေချာပေါက် ပြောပြပါ့မယ်။ ဆဌမအစ်ကို့ကို ကြိုတင်ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

မျိုးနွယ်စုဝင်များကို မိတ်ဆက်ပေးပြီးနောက် လင်းထျန်းမင်သည် လင်းထျန်းဖုန်းနှင့် အခြားအနည်းငယ်သောသူတို့နှင့် ပျော်ရွှင်စွာ စကားစမြည် ပြောဆိုခဲ့သည်။

စုဝေးပွဲတစ်ခုလုံးသည် အလွန်တက်ကြွခဲ့ပြီး လူတိုင်း အလွန်ပျော်ရွှင်နေကြသည်။

ငယ်ရွယ်သော မျိုးနွယ်စုဝင်များသည် နတ်ဆိုးလိုက်လံခြင်း ခရီးစဉ်နှင့်ပတ်သက်၍ အလွန်သိချင်စိတ်ပြင်းပြနေကြပြီး လင်းထျန်းဖုန်းသည် မနှမြောမတွန့်တိုဘဲ အဖြစ်အပျက်များကို ပုံပြောသကဲ့သို့ တက်ကြွစွာ ပြန်လည်ပြောပြခဲ့သည်။

သူသည် လင်းထျန်းဟုန်ကို ငွေရောင်မြေကင်းမြီးကောက်များ ဝိုင်းရံထားချိန်က ရှက်စရာကောင်းသော အဖြစ်အပျက်များနှင့် ထိုအတွေ့အကြုံပြီးနောက် သူ၏ သိသိသာသာ တိုးတက်လာပုံတို့ကို နောက်ပြောင်ပြောဆိုခဲ့သည်။

ရှင်းလင်းပြတ်သားသော ဥပမာတစ်ခုရှိခြင်းက မျိုးနွယ်စုဝင်များအကြား မနာလိုစိတ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

လင်းထျန်းမင်၏ ထူးခြားသော ခွန်အားသည် ညီအစ်ကိုမောင်နှမ အများအပြား၏ လေးစားချစ်ခင်မှုကို ရရှိခဲ့သည်။

သူတို့၏ အတွေ့အကြုံများအကြောင်း ပြောဆိုပြီးနောက် ၎င်းတို့၏ စွမ်းရည်များအကြောင်း စတင်ဆွေးနွေးကြသည်။

လင်းထျန်းမင်၊ လင်းထျန်းဟုန်နှင့် လင်းထျန်းချင်တို့ အားလုံးသည် ဆေးဖော်စပ်သူများဖြစ်ကြရာ သူတို့၏ အတွေ့အကြုံများကို တစ်လှည့်စီ လူတိုင်းနှင့် မျှဝေခဲ့ကြသည်။

တက်ကြွသော စုဝေးပွဲသည် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး ညနေပိုင်းမှသာ လူစုခွဲခဲ့သည်။

စုဝေးပွဲများတွင် ပိုမိုမကြာခဏ ပါဝင်မည်ဟု ကတိပေးပြီးနောက် လူတိုင်း နှုတ်ဆက်ကာ ပြန်သွားကြပြီး လင်းထျန်းမင်နှင့် လင်းထျန်းယွဲ့တို့လည်း သူတို့၏ ခြံဝင်းသို့ အတူတကွ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။