ဘိုင်လီသို့ တစ်ဦးတည်း ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခြင်း၊ ထိပ်တန်း ဒဏ္ဍာရီ_၃

ဘိုင်လီတူ: “…”

အဖေရော သားပါ မည်သူမှ နောက်မဆုတ်ချင်သည်ကို မြင်သောအခါ စုရှင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်မရှည်တော့ဘဲ အသံတိုးတိုးနှင့် ပြောလိုက်သည်–

“ဘိုင်လီ သခင်လေးက ရတနာတွေကို ခွဲဖို့ ဝန်လေးနေရင်၊ တစ်ဝက်လောက်ပဲ ပေးလည်း လုံလောက်ပါတယ်!”

ထိုစကားကို ကြားသည့်အခါ ဘိုင်လီချီ၏ မျက်နှာသည် သိသိသာသာ လင်းလက်လာသည်။ သူသည် သူ့အဖေကို မာန်မာနနှင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ပြီးတော့ စုရှင်းကို ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်–

“ဆရာကြီး၊ ဒီလိုဆိုရင်တော့ အဲဒီရတနာတွေကို ကျွန်တော် ခေါ်သွားပြီး ပြပါ့မယ်… အဟမ်း၊ ကြိုတင်ရှင်းပြရရင် ကျွန်တော် တစ်ဝက်ပဲ ပေးမှာနော်!”

စုရှင်းက စိတ်ထဲမှာ ပြုံးနေသော်လည်း အပြင်ပန်းမှာတော့ မျက်နှာသေနှင့်ပဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်–

“သဘောတူတယ်!”

မကြာခင်မှာပင် စုရှင်းနှင့် ဘိုင်လီချီတို့သည် အကျဉ်ခန်း ပစ္စည်းများ သိုလှောင်ထားသည့် ဂိုဒေါင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားကြသည်။

နှစ်ဦးသား ထွက်သွားပြီးနောက် ဘိုင်လီတူ၏ မျက်နှာသည် တည်ကြည်နေသည်။ သူသည် အတွေးထဲတွင် နစ်မြောနေပုံ ရသည်။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် ဘိုင်လီတူက ရုတ်တရက် အော်ခေါ်လိုက်သည်–

“အာဖူ၊ ဒီကိုလာ!”

“သခင်၊ ဘာအမိန့် ရှိပါသလဲ?”

စုရှင်းနှင့် အစောပိုင်းက ထိုးသတ်ခဲ့သည့် စစ်ဧကရာဇ်သည် ချဉ်းကပ်လာပြီး အသံနက်ကြီးနှင့် မေးလိုက်သည်။

ဘိုင်လီတူက မေးသည်–

“အာဖူ၊ အခုလေးတင် တွေ့လိုက်တဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့လူရဲ့ ခွန်အားကို မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ?”

အာဖူ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူ့လက်ယာဘက်လက်ကို ဆန့်တန်းကာ အင်္ကျီလက်ကို လှပ်လိုက်သည်။

သူ့ရဲ့ လက်ယာဘက်လက် တစ်ခုလုံးက ရောင်ရမ်းနီရဲနေပြီး လက်သီးတောင် မဆုပ်နိုင်သလောက် ဖြစ်နေသည်။ သူ့ရဲ့ လက်မောင်း တစ်ခုလုံးက ထူးထူးခြားခြား ကွေးနေသည်။

အာဖူက ပြောလိုက်သည်–

“သခင်၊ အဲဒီ ဆရာကြီးရဲ့ ခွန်အားက… တိုင်းတာလို့ မရနိုင်လောက်အောင် နက်ရှိုင်းပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဘိုင်လီမိသားစုဟာ သူ့ရဲ့ ရန်သူ မဖြစ်သင့်ပါဘူး!”

“လက်သီးတစ်ချက်တည်းနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ညာဘက်လက်ဟာ အသုံးမဝင်တော့ဘူး။ တစ်နှစ်ကျော်မှ ပြန်ကောင်းမှာပါ။”

“ဒါ့အပြင်၊ ကျွန်တော့်မှာ ထင်မြင်ချက်တစ်ခု ရှိပါသေးတယ်… အဲဒီဆရာကြီးဟာ သူ့ရဲ့ အစွမ်းအစ အပြည့်အဝကိုတောင် သုံးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး!”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဘိုင်လီတူသည် ပိုပြီး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အာဖူသည် ဘိုင်လီမိသားစု၏ သက်တမ်းရင့် အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အသက်ငါးရာကျော် နေထိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခွန်အားသာ် စစ်ဧကရာဇ် အဆင့်၏ နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ဘိုင်လီမိသားစု ကိုယ်တိုင် ပြုစုပျိုးထောင်ထားသည့် စစ်ဧကရာဇ် အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ပြီး၊ စစ်ဧကရာဇ် သုံးဦးထဲတွင် အသန်မာဆုံးလည်း ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် အာဖူသည် ခွန်အားကို အခြေခံသည့် ပညာရပ်ကို လေ့ကျင့်သူဖြစ်ပြီး ကိုယ်ခန္ဓာ ကြံ့ခိုင်မှုသည် သူ၏ အားသာချက် ဖြစ်သည်။

သို့သော် စုရှင်းနှင့် အစောပိုင်း ထိုးသတ်ချိန်တွင် အာဖူသည် ဦးဆောင်ပြီး အစပျိုးခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း စုရှင်း၏ လက်သီး တစ်ချက်တည်းဖြင့် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရုံမက လက်ပါ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာ ရရှိခဲ့သည်။

ယင်းသည် စုရှင်း၏ ထူးခြားသည့် ခွန်အားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြသနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ဘိုင်လီတူက တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်–

“ဟာကွာ၊ ရှား နိုင်ငံမှာ ဘယ်တုန်းက ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက် ပေါ်လာတာလဲ”

“နောက်ဆုံးအဆင့် စစ်ဧကရာဇ်ကို လက်သီး တစ်ချက်တည်းနဲ့ အနိုင်ယူနိုင်တယ် ဆိုတော့ ဒီစွမ်းအားက… ဒဏ္ဍာရီအဆင့်နဲ့ သိပ်မဝေးတော့ဘူး ဖြစ်နိုင်တယ်!”

ဘိုင်လီတူသည် အာဖူ၏ ခွန်အားကို သိသည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် စုရှင်း၏ စွမ်းရည်အပေါ် ပို၍ စိုးရိမ် ပူပန်လာခဲ့သည်။

“ဒီလို အစွမ်းထက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ကို ကျွန်တော့် ဘိုင်လီမိသားစုက ကောင်းမွန်တဲ့ ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်နိုင်မယ်ဆိုရင် သူက ဘိုင်လီမိသားစုရဲ့ ကြီးပွားချမ်းသာမှုကို နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်လောက် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်လိမ့်မယ်!”

ဘိုင်လီတူသာ် ညည်းတွားလိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းပင် သူ၏ စိတ်ပျက်စရာ သားအကြောင်းကို သတိရသွားသည်။ သူ့မျက်နှာသည် ပြန်လည် မှောင်မိုက်သွားပြန်သည်။

“ဒီအဖြစ်အပျက် ပြီးဆုံးသွားရင် ဒီလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်ကို ဆွဲဆောင်ဖို့ နည်းလမ်းရှာရမယ်။ သူ့ကို ကိုယ့်လူ မဖြစ်စေနိုင်ရင်တောင်… မိတ်ဆွေဖွဲ့ဖို့ ကြိုးစားရမယ်!”

ဘိုင်လီတူက သူ့ဘာသာ တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်တွင် စုရှင်းသည် ဘိုင်လီချီနောက်သို့ လိုက်ပါသွားပြီး ဂိုဒေါင်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ကျယ်ဝန်းလှသော ဂိုဒေါင်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် အတွင်း၌ သိုလှောင်ထားသော ပစ္စည်းများကို မြင်တွေ့ရသည်။ ထိုအခါ စုရှင်း အံ့သြတုန်လှုပ်သွားသည်။

ဂိုဒေါင်မှာ ဆယ်မီတာကျော် မြင့်ပြီး စတုရန်းမီတာ ရာပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းကာ အရောင်အသွေးမျိုးစုံရှိသော စင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ထိုစင်များပေါ်တွင် အမျိုးမျိုးသော ထူးဆန်းသည့် အကျဉ်းခန်း ပစ္စည်းများ ထားရှိထားသည်။ တစ်ခုချင်းစီတိုင်းကို သေသေချာချာ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ထားသည့်အပြင်၊ စီစဉ်ထားပုံကလည်း သပ်ရပ်သေသပ်ပြီး ကြည့်ရသည်မှာ စိတ်ကြည်နူးစရာပင်။

စုရှင်းသည် ဂိုဒေါင်ကို တစ်ပတ် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“တစ်ခုခုတော့ မမှန်ဘူး! ဒီဂိုဒေါင်ထဲက အကျဉ်းခန်း ပစ္စည်းတွေရဲ့ ပမာဏက… များပြားတယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ သိပ်မများဘူး။ ကျင်းကုန်သည် အသင်းရဲ့ နှစ်ဝက် ထုတ်လုပ်မှုလောက်နဲ့တောင် နှိုင်းယှဉ်လို့ရမလား မသိဘူး!”

“ဒါတွေအားလုံးက ဘိုင်လီချီ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားတာတွေပဲလား”

တန်ဖိုးကို ခန့်မှန်းကြည့်ရာ စုရှင်းက ဂိုဒေါင်တစ်ခုလုံးရှိ ပစ္စည်းများ၏ တန်ဖိုးမှာ စွမ်းအင်သန်းတစ်ရာခန့် ရှိသည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

တစ်ဝက်ခွဲလျှင် သန်းငါးဆယ်သာ ရှိလိမ့်မည်။

ဒီအချက်ကို စဉ်းစားမိတော့ စုရှင်း စိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုးဖြစ်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဘိုင်လီချီက ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်–

“ဆရာကြီး၊ ကြည့်ပါဦး! ဒီရတနာတွေက ကျွန်တော် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားပမ်းစား စုဆောင်းထားတာတွေပါ!”

ထိုစကားကို ကြားသာ့်အခါ စုရှင်း အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်- “နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားတာက ဒါပဲလား?”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဘိုင်လီချီက လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြောလိုက်သည်–

“ဘယ်ဖြစ်မလဲဗျာ။ ဒါက ဆယ်ပုံတစ်ပုံပဲ ရှိသေးတာ!”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဘိုင်လီချီသည် အနည်းငယ် ရှေ့သို့တက်ကာ လျှို့ဝှက်အခန်းငယ် တစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အတွင်းမှ သိုလှောင်လက်စွပ် တစ်ရာကျော် ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဘိုင်လီချီက ပြောလိုက်သည်–

“ဆရာကြီး၊ ဒါတွေအားလုံးက ကျွန်တော့်ရဲ့ ရတနာတွေပါ! ဆရာကြီးကို သတိပေးချင်တာက တစ်ဝက်ပဲ ယူလို့ရတယ်နော်!”

ထို့နောက် ဘိုင်လီချီသည် သိုလှောင်လက်စွပ် ငါးဆယ်ကျော်ကို ရေတွက်ပြီး စုရှင်းအား ပေးအပ်လိုက်သည်။

စုရှင်းက ယဉ်ကျေးခြင်း မရှိဘဲ ၎င်းတို့ကို ခဏတာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ထို့နောက် အတွေးတစ်ခုဖြင့် သိုလှောင်လက်စွပ် အားလုံးကို ဝိညာဉ်စိုက်ခင်း ကောင်းချီးမြေထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

ထိုအခါ စုရှင်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် ကော့ညွတ်သွားသည်။

“အရောင်းအဝယ် ပြီးစီးပြီဆိုတော့ ကျွန်တော် ဆက်နေတော့မှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု သူက ပြောသည်။

ဤသို့ပြောပြီးနောက် စုရှင်း ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ဘိုင်လီအိမ်တော်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် စုရှင်းသည် နောက်မှ ဘိုင်လီတူ၏ ခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ဆရာကြီး၊ ခဏလေး စောင့်ပါဦး!”

ဘိုင်လီတူသည် စစ်ဧကရာဇ် အများအပြားနှင့်အတူ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်လာရာ စုရှင်း ခြေလှမ်း နှေးသွားသည်။

ဘိုင်လီတူက လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက်သည်- “ဆရာကြီး၊ စကားပြောဖို့ ခဏလောက် နေလို့ မရဘူးလား။ ဆရာကြီးက ကျွန်တော့်အသက်ကို ကယ်ခဲ့တာ… ကျွန်တော်တို့ ဘိုင်လီမိသားစုက ကျေးဇူးဆပ်တဲ့အနေနဲ့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ပွဲတစ်ပွဲ ကျင်းပပေးသင့်တယ်လေ!”

သို့သော် စုရှင်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်-

“မလိုပါဘူး။ အရောင်းအဝယ် ပြီးစီးပြီဆိုတော့ ကျွန်တော် သွားရတော့မယ်!”

ဤသို့ပြောပြီးနောက် စုရှင်းသည် ခုန်ပျံတက်ကာ ထွက်ခွာရန် အသင့်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

နောက်မှ ဘိုင်လီတူက ကျယ်လောင်စွာ ခေါ်လိုက်သည်-

“ဆရာကြီး၊ နောင်တချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ အခွင့်အရေး ရဦးမလား။ ဆရာကြီးကို ဘယ်လို ဆက်သွယ်ရမလဲ”

စုရှင်းသည် နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ခဲ့ပါ။ စုရှင်း၏ အသံက လေထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

“မင်းတို့ အကျဉ်းခန်း ပစ္စည်းတွေ ဆက်စုဆောင်းထားလိုက်။ အချိန်တန်ရင် ငါ ပေါ်လာလိမ့်မယ်!”

ဤသို့ပြောပြီးနောက် စုရှင်းသည် တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

စုရှင်း ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဘိုင်လီတူသည် အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းသွားပြီး မချေမငံ ပြောလိုက်သည်-

“ဟာကွာ၊ ဒီဆရာကြီးဟာ တိုင်းတာလို့ မရနိုင်အောင် နက်ရှိုင်းလွန်းတယ်… သူ့နဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ ဆက်ဆံရေး မတည်ဆောက်နိုင်ရင် ငါတို့ ဘိုင်လီမိသားစုအတွက် အကြီးအကျယ် ဆုံးရှုံးမှုပဲ!”

ဘိုင်လီတူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်သော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ၊

ဘိုင်လီချီက သူ့ဘာသာ မနေနိုင်တော့ဘဲ ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်သည်-

“အဖေ၊ ကျွန်တော် တစ်ခု ပြောပြမယ်…”

“အရင်တုန်းက ကျွန်တော့် ရတနာတွေကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ခိုးမှာစိုးလို့ သိုလှောင်လက်စွပ် တစ်ခုစီတိုင်းမှာ ခြေရာခံကိရိယာတွေ ထည့်ထားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဆရာကြီး ဘယ်မှာနေလဲ ဆိုတာအပြင်၊ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ရေး အချက်အလက်ကိုပါ ရှာဖွေနိုင်လိမ့်မယ်!”

ဘိုင်လီချီ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဘိုင်လီတူ၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်သည်-

“တကယ်လား?”

“ဟားဟားဟား၊ မင်း သစ္စာမဲ့သား၊ ဒီလောက် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးမှ အားကိုးရတဲ့ အလုပ်တစ်ခုကို မင်း တကယ် လုပ်လိုက်တာပဲ!”

…