ဘိုင်လီ အိမ်တော်ထဲသို့ တစ်ဦးတည်း ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ခြင်း၊ နံပါတ်တစ် ဒဏ္ဍာရီ!

ဤစကားများကို ကြားသောအခါ စုရှင်း၏ ရင်ထဲတွင် အေးခဲသွားခဲ့သည်။

တကယ်ပင် ထိပ်တန်း ကုန်သည် အသင်းကြီး တစ်ခု၏ နောက်ကွယ်မှ အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်သည် သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်သည်ကို သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

အသက်ကုန်ဆုံးခါနီးပြီဟု ထင်ရသော်လည်း ဘိုင်လီတူသည် သူ့လက်ထဲတွင် လှည့်ကွက်အချို့ ကျန်နေသေးသည်။ စုရှင်း ရောက်လာသည်ကို သိရှိနိုင်ခဲ့သည်။

စုရှင်းသည် ရမ်းကားစွာ မလုပ်ဆောင်ဘဲ ဘိုင်လီတူကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူ့အိပ်ခန်းထဲသို့ ရောက်လာသော ထူးဆန်းသည့် အင်အားကြီး ကျူးကျော်သူ တစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း ဘိုင်လီတူသည် ထိတ်လန့်ခြင်း မရှိပေ။

သူသည် ကုတင်ပေါ်မှ ထထိုင်ရန် ရုန်းကန်ရင်း စုရှင်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဆရာ၊ ဘာကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတာလဲ”

“ပိုက်ဆံလိုချင်ရင် ကျွန်တော့် ဘိုင်လီမိသားစုမှာ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ အများကြီးရှိတယ်။ ဆရာ့ကို ကျေနပ်စေမယ့် ပမာဏတစ်ခု ပေးဖို့ ကျွန်တော် ဆန္ဒရှိပါတယ်!”

“ဒါပေမဲ့ ဒီအဖိုးအိုရဲ့ အသက်အတွက်ဆိုရင်တော့... ကျွန်တော့်မှာ အသက်ရှင်ဖို့ အချိန်မကျန်တော့ဘူး၊ ဆရာ လှုပ်ရှားစရာတောင် မလိုပါဘူး... ဒီ့အပြင် ကျွန်တော့် ဘိုင်လီမိသားစုမှာ ကျွမ်းကျင်သူတွေရှိတယ်။ ဆရာ အိပ်ခန်းထဲ ဝင်လာကတည်းက သူတို့ သိနှင့်ပြီးလောက်ပြီ…”

သူသည် ခဏရပ်လိုက်သည်။ ထို့‌နောက် သူ့လေသံတွင် ခြိမ်းခြောက်မှု အရိပ်အယောင် ပါဝင်လာကာ ဆက်လက် ပြောဆိုသည်–

“အခု ထွက်သွားရင်တော့ အချိန်မီသေးတယ်... မဟုတ်ရင် ဆရာ့ကို သတ်လိုက်မယ်ဆိုရင်တောင် ဆရာ့အတွက် အကျိုးအမြတ်ရှိတဲ့ ဖလှယ်မှု ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး…”

စုရှင်းသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း စိတ်ထဲတွင် ဘိုင်လီတူ၏ သတ္တိနှင့် ထိုးထွင်းဉာဏ်ကို အံ့ဩနေမိသည်။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် စုရှင်းက ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် ကုန်သွယ်ဖို့ လာတာပါ…”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဘိုင်လီတူ၏ တင်းမာနေသော မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားပြီး သူက မေးလိုက်သည်။

“ဆရာ ဘယ်ကုန်သွယ်မှုကို ပြောတာလဲ”

စုရှင်းသည် စကားမပြောဘဲ လက်ညှိုးကို ဖြတ်ခနဲ လှုပ်လိုက်ရာ စိမ်းပြာရောင် ဆေးလုံးတစ်လုံးသည် ဘိုင်လီတူ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

သက်တမ်းရှည် ဆေးလုံးသည် ဘိုင်လီတူ၏ လက်ဖဝါးနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် သူ၏ အသားအရေသည် သိမ်မွေ့စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ မူလက ဖျော့တော့နေသော မျက်နှာသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ နီမြန်းလာခဲ့သည်။

ဘိုင်လီတူသည် သက်တမ်းရှည် ဆေးလုံးကို မမှတ်မိ‌ပေ။ သို့သော်လည်း ဆေးလုံးမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကြီးမားသည့် အသက်စွမ်းအားကြောင့် ထိုဆေးသည် အသက်ရှည်ရန် အတွက် ဖြစ်ကြောင်း သူ မှန်းဆနိုင်ခဲ့သည်။

ဘိုင်လီတူ ကိုယ်တိုင်လည်း အသက်ရှင်ရန် ရက်အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်ဖြစ်ရာ ဤ သက်တမ်းရှည် ဆေးလုံးသည် သူ့အတွက် အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာတစ်ပါးပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှု မဖြစ်ပေါ်ဘဲ မည်သို့ နေနိုင်မည်နည်း?

“ဒါ... ဒါ အသက်ရှည်စေတဲ့ ဆေးလုံးလား!”

ဘိုင်လီတူ၏ အသံသည် တည်ငြိမ်မှု မရှိတော့ဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ သိသိသာသာ ပါဝင်နေခဲ့သည်။

စုရှင်းသည် ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်ပြကာ တိုတိုတုတ်တုတ် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက သက်တမ်းရှည် ဆေးလုံးပါ၊ ခင်ဗျားရဲ့ အသက်ကို ငါးနှစ် ရှည်စေနိုင်တယ်!”

“ဘာ၊ အသက် ငါးနှစ် ရှည်စေမယ်!” ဘိုင်လီတူ၏ မျက်လုံးများသည် မကြုံဖူးသော ဆန္ဒဖြင့် လင်းလက်သွားခဲ့သည်။

ဘိုင်လီမိသားစု၏ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး အနေဖြင့် ဘိုင်လီတူ၏ ရင်းမြစ်များနှင့် ဆက်သွယ်မှုများသည် ကြီးမားသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ သူသည် အမျိုးမျိုးသော အသက်ရှည်ဆေးများကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

အသက်ကို လပေါင်းများစွာမှ နှစ်ပေါင်းများစွာအထိ ရှည်စေသော ဆေးများလည်း ပါဝင်သည်။

သို့သော် ထိုကဲ့သို့သော ဆေးဝါးများကို မကြာခဏ အသုံးပြုလေလေ၊ ခန္ဓာကိုယ်၏ ခုခံအားသည် ပိုမို ပြင်းထန်လာလေလေ ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ဘုံ ဘုရင်အဆင့် တိုက်ခိုက်ရေးသမား ဖြစ်သည့် ဘိုင်လီတူသည် အသက် ငါးရာ့ငါးဆယ်ကျော် နေထိုင်ခဲ့ပြီး အသက်ရှည်ဆေးဝါး မျိုးစုံနီးပါးကို စမ်းသပ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

သို့သော် သိုင်းဧကရာဇ် အဆင့်သို့ ထိုးဖောက်နိုင်ခြင်း မရှိသေးသဖြင့် သူသည် လက်လျှော့ကာ သေခြင်းတရားကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ယခုအခါ အသက်ကို ငါးနှစ်အထိ ရှည်စေနိုင်သည့် သက်တမ်းရှည် ဆေးလုံးသည် အံ့မခန်း အံ့အားသင့်စရာ ဖြစ်သည်။ ထိုငါးနှစ်အတွင်း သိုင်းဧကရာဇ် အဆင့်သို့ တိုးတက်နိုင်ခဲ့ပါက သူသည် နောက်ထပ် ရာနှင့်ချီသော နှစ်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်နေနိုင်ဦးမည် ဖြစ်သည်။

ဤအတွေးဖြင့် ဘိုင်လီတူသည် သက်တမ်းရှည် ဆေးလုံးကို ချက်ချင်း မြိုချလိုက်သည်။

စုရှင်းသည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ ဘိုင်လီတူသည် အဘယ်ကြောင့် အရာရာကို ပေါ့ဆစွာ စားသုံးလိုက်ရသနည်း?

ထို့ကြောင့် စုရှင်းသည် ရှုပ်ထွေးစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဒါ အဆိပ်ဖြစ်နေမှာကို မကြောက်ဘူးလား၊ ဘာလို့ ဒီအတိုင်း မျိုချလိုက်တာလဲ!”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဘိုင်လီတူသည် ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ၏ တွန့်ရှုံ့နေသော မျက်နှာသည် တုန်ယင်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဟဲဟဲ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေမှာ အဆိပ်သောက်လို့ ဘာထူးမှာလဲ”

“ဒီ့အပြင်၊ ကျွန်တော့်ကို ဒုက္ခပေးချင်တယ်ဆိုရင် ဆေးလုံးပေးဖို့ ဘာလို့ လိုမှာလဲ။ အပိုပဲ ဖြစ်မှာပေါ့”

စုရှင်းသည် ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်ပြကာ ထိုအဖိုးအိုတွင် သတ္တိရှိကြောင်း စိတ်ထဲကနေ အသိအမှတ် ပြုလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက မေးလိုက်သည်။

“သက်တမ်းရှည် ဆေးလုံးကို အချိန်မတိုင်မီ သောက်သုံးလိုက်တဲ့ အတွက် ကျွန်တော် တောင်းဆိုတဲ့ ဈေးနှုန်းကို မပေးနိုင်မှာ မကြောက်ဘူးလား”

ဘိုင်လီတူသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဟာသလုပ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဆရာ၊ တခြားအရာတွေတော့ မကြွားဝံ့လိုပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ဘိုင်လီမိသားစု ကတော့ တော်တော်လေး ချမ်းသာပါတယ်၊ ဘိုင်လီ ကုန်သည်များ အသင်း ကလည်း မဟာ ရှားနိုင်ငံတော် တစ်ခုလုံးရဲ့ ထိပ်တန်းငါးခုထဲမှာ ပါတယ်…”

“ဆရာ ဘာလိုချင်လဲ? တန်ဖိုးကြီး ပစ္စည်းကိရိယာတွေပဲဖြစ်စေ၊ အဆုံးမဲ့ ချမ်းသာမှုပဲဖြစ်စေ၊ အာဏာပဲဖြစ်စေ၊ လှပတဲ့ အမျိုးသမီးတွေပဲဖြစ်စေ... ကျွန်တော် ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ပါတယ်!”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ စုရှင်းသည် ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွခါယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

“မလိုချင်ပါဘူး၊ ဒါတွေ ဘာမှ မလိုချင်ဘူး။ ဆရာ့သား ဘိုင်လီချီ နှစ်တွေတစ်လျှောက် စုဆောင်းထားတဲ့ အကျဉ်းခန်း ပစ္စည်းတွေပဲ လိုချင်ပါတယ်!”

သူ သေချာမကြားလိုက်သည့်နှယ် ဘိုင်လီတူသည် မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

“ဆရာ ဘာပြောလိုက်တာလဲ? ဆရာဆိုလိုတာက... အသုံးမဝင်တဲ့ အကျဉ်းခန်း အမှိုက်တွေကို လိုချင်တယ် ပြောတာလား”

စုရှင်းသည် ခေါင်းညိတ်ပြကာ “ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီ အကျဉ်းခန်း အမှိုက်တွေကိုပဲ ကျွန်တော် လိုချင်ပါတယ်!”

အတည်ပြုပြီးနောက် ဘိုင်လီတူ၏ မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသောအသွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ စုရှင်း၏ တောင်းဆိုမှုမှာ အလွန်ထူးဆန်းနေသည်ဟု သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း တွေးမိခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ အကျဉ်းခန်း ပစ္စည်းများကို “အကျဉ်းခန်း အမှိုက်များ” ဟု ခေါ်ဝေါ်ကြခြင်းမှာ အကြောင်းရင်း ရှိသည်။

လက်တွေ့မကျသော အဆင့်နိမ့် စွန့်စားရှာဖွေသူ အချို့သည် ထိုကဲ့သို့သော အမှိုက်များထဲမှ အံ့သြဖွယ် ရတနာများ ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် မျှော်လင့်ချက် ထားရှိကြသည်။ သို့သော်လည်း ထိုသို့သော အဖြစ်အပျက်များသည် အလွန်ရှားပါးပြီး ရာစုနှစ်များစွာအတွင်း တစ်ကြိမ်ပင် ဖြစ်ပေါ်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

သန်းငါးရာတန် ထီပေါက်တာထပ်ပင် အခွင့်အရေး ပိုနည်းပါသေးသည်။

ဘိုင်လီတူပင်လျှင် ဘိုင်လီချီ၏ ထူးဆန်းသည့် ဝါသနာကို ထပ်ခါတလဲလဲ ဆူပူပြစ်တင်ခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် ဘိုင်လီတူ မမျှော်လင့်ထားမိသည်မှာ ဘိုင်လီချီ၏ ထူးခြားသည့် စုဆောင်းခြင်း အကျင့်သည် တစ်နေ့တွင် သူ့အသက်ကို ကယ်တင်လိမ့်မည် ဆိုတာပင်။

ဘိုင်လီတူ အံ့အားသင့်နေစဉ်မှာပင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင် အပြောင်းအလဲများ လျင်မြန်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာပါတော့သည်။

သက်တမ်းရှည် ဆေးလုံး၏ အာနိသင် ပြပြီ ဖြစ်သည်!

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ယခင်က အားအင်ချိနဲ့ကာ မှေးမှိန်နေသော ဘိုင်လီတူသည် ခွန်အားများ ပြန်လည် ပြည့်ဝလာခဲ့သည်။ သူ၏ တွန့်ရှုံ့နေသည့် အသားအရေများသည် တဖြည်းဖြည်း ချောမွေ့လာပြီး မိနစ်အနည်းငယ် အတွင်းမှာပင် ဆယ်နှစ်လောက် ပိုငယ်ရွယ်လာသည်။ သူ၏ စိတ်ဓာတ်များပါ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

ဘိုင်လီတူသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ သိမ်မွေ့သော အပြောင်းအလဲများကို လျင်မြန်စွာ သတိပြုမိသွားသည်။ သူ့မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

“ဆရာ၊ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်တော့ ကုန်သွယ်မှု စတင်ကြမလဲ။”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စုရှင်းသည် အသံတိုးညင်းစွာနှင့် ပြောသည်။ “မြန်နိုင်သမျှ မြန်လေ ကောင်းလေပဲ။”

ဘိုင်လီတူသည် ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် စုရှင်း၏ သဘောတူညီချက်ကို ရယူလိုသည့် ပုံစံနှင့် ပြောသည်။ “ကျွန်တော့်သားကို အခု လာဖို့ ပြောလိုက်ရမလား?”

…