ဘိုင်လီသို့တစ်ဦးတည်း ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခြင်း၊ ထိပ်တန်းဒဏ္ဍာရီ _၂

စုရှင်း အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

မကြာမီတွင် ဘိုင်လီတူသည် ဘိုင်လီချီကို ခေါ်လိုက်သည်။ သူနှင့်အတူ ခွန်အားကြီးမားသော အရှိန်အဝါရှိသည့် အလယ်အလတ်ပိုင်း အမျိုးသားများစွာ ပါလာသည်။

ဘိုင်လီစီးပွားရေး အဖွဲ့အစည်းမှ စစ်ဧကရာဇ်အဆင့် နာယကသုံးဦးစလုံး ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

“အဖေ၊ အဖေ၊ နေကောင်းလား။ ဒီလူဆိုးက အဖေ့ကို ဘာလုပ်သေးလဲ?”

ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် အမျိုးသား တစ်ဦးသည် အိပ်ခန်းထဲသို့ လှိမ့်ဝင်လာသည်။ ထို့နောက် ဘိုင်လီတူနောက်တွင် အကာအကွယ်ပေးရင်း ရပ်လိုက်သည်။

စုရှင်းသည် ဤ ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် အမျိုးသားကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဘိုင်လီချီက ဤပုံစံမျိုး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝမထင်ထားခဲ့ပေ။

ကာတွန်းဇာတ်ကောင်များ ရိုက်နှိပ်ထားသော ရှပ်အင်္ကျီ လက်တိုနှင့် မျက်မှန်အမည်းရောင် ဝတ်ဆင်ထားသည်။ အရပ် ၁.၇ မီတာပင် မပြည့်သော်လည်း အလေးချိန်မှာ အနည်းဆုံး ကီလို ၂၀၀ ရှိသည်။

“ဟွန်း၊ ဒါက အဆီချည်းပဲရှိတဲ့ အိုတာကုပုံစံပဲ၊ မဟုတ်ဘူးလား?”

စုရှင်းသည် စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

သို့သော် ဘိုင်လီတူ ထိခိုက်မှု မရှိကြောင်း စစ်ဆေးပြီးနောက် ဘိုင်လီချီသည် လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် စစ်သည်တော် ဧကရာဇ်အဆင့် နာယကတစ်ဦးသည် ရှေ့သို့ တက်လာပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ စုရှင်းကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ စုရှင်းသည် မျက်လုံးများကို မှေးမှိတ်လိုက်ပြီး တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ တန်ပြန်ကာ လက်သီးဖြင့် ပြန်ထိုးလိုက်သည်။

ဒုန်း!

ထိုခဏတွင် တောင်ပြိုသလို အသံမျိုးသည် ဘိုင်လီအိမ်တော် တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

သူတို့၏ လက်သီးချက်များမှ ထွက်ပေါ်လာသော တုန်ခါမှုလှိုင်းကြောင့် အခန်းတွင်းရှိ စားပွဲ၊ ကုလားထိုင်များ အားလုံး လွင့်ထွက်သွားသည်။

တစ်ချက်တည်းသော လက်သီးချက် အဆုံးတွင် စစ်သည်တော် ဧကရာဇ်အဆင့် အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်သည် ညည်းသံပြုကာ အနောက်သို့ ဆယ်လှမ်းခန့် ယိုင်လဲသွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်နိုင်ခြင်း မရှိမီ ခြံဝင်းထဲသို့ လိမ့်ကျသွားသည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် စုရှင်းသည် မျက်နှာအမူအရာ မပျက်ဘဲ နောက်သို့ တစ်ဝက်သာ ဆုတ်သွားသည်။

“ဘယ်လိုများ လုပ်ရဲတာလဲ!”

“ရိုင်းလိုက်တာ! ဒါ ဘိုင်လီအိမ်တော်ကွ၊ မင်း ဒီမှာ မိုက်ရိုင်းစွာ ပြုမူလို့ရတယ်လို့ တကယ်ပဲ ထင်နေလား?”

ကျန် စစ်ဧကရာဇ်အဆင့် နာယကနှစ်ဦးသည် ချက်ချင်း ဒေါသထွက်လာကြပြီး စုရှင်းကို ဝိုင်းဖွဲ့တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေကြသည်။

လေထုသည် ချက်ချင်းပင် တင်းမာသွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဘိုင်လီတူက အော်ဟစ်လိုက်သည်–

“ရိုင်းလိုက်တာ! အားလုံး နောက်ဆုတ်! ဒီအကြီးအကဲက ငါ့မိတ်ဆွေကွ၊ မင်းတို့အားလုံး ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုမိုက်ရိုင်းစွာ ပြုမူရဲတာလဲ”

ပြောပြီးနောက် ဘိုင်လီတူသည် ဘိုင်လီချီ၏ ဝိုင်းစက်သော မျက်နှာကို ရိုက်လိုက်ပြီး ဆူပူလိုက်သည်–

“မင်း သစ္စာမဲ့သား၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အကြီးအကဲ တစ်ယောက်ကို ရှင်းပြခြင်းမရှိဘဲ တိုက်ခိုက်ရတာလဲ?”

“အကြီးအကဲကို မြန်မြန် တောင်းပန်!”

ဘိုင်လီချီသည် ခုခံကာကွယ်ခြင်း မပြုဘဲ ချက်ချင်းပင် စုရှင်းကို ဦးညွှတ်ကာ ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်–

“အကြီးအကဲ၊ ကျွန်တော် ခုနက ဖခင်အတွက် စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ ဆောလျင်စွာ ပြုမူမိတာပါ။ အမှားကြီးတစ်ခု လုပ်မိတော့မလို ဖြစ်သွားပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး သင့်တော်သလို အပြစ်ပေးပါ!”

အဖေနှင့်သား နှစ်ဦးသား ကောင်းတဲ့ရဲ၊ ဆိုးတဲ့ရဲ ဇာတ်လမ်းဆင်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း စုရှင်းက သူတို့ကို ပြန်မပြောဘဲ လှောင်ပြောင်ကာ ပြောလိုက်သည်–

“ဟဲဟဲ၊ မင်းတို့ စုံစမ်းတာ လုံလောက်ပြီလား”

“ကိစ္စကို စကြရအောင်။ ငါလိုချင်တဲ့ ပစ္စည်းတွေ ဘယ်မှာလဲ”

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ဘိုင်လီချီ၏ မျက်နှာတွင် ရှက်ရွံ့သော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။ သို့သော်လည်း ဘိုင်လီတူကမူ သိသိသာသာ မျက်နှာပူပုံမရဘဲ ပြောလိုက်သည်–

“အကြီးအကဲ၊ ခင်ဗျားရှာနေတဲ့ ပစ္စည်းကို ကျွန်တော့်ရဲ့ မထိုက်တန်တဲ့သားကို ချက်ချင်း သွားယူခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်!”

စုရှင်းသည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြီး ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်စောင့်နေသည်။

စုရှင်း သိသည်မှာ ဖခင်ဖြစ်သူထံမှ အချက်ပြမှု မရှိပါက ဘိုင်လီချီသည် စစ်ဧကရာဇ် အင်အားကြီးသူ တစ်ဦးကို တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ပေ။

စုရှင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ဘိုင်လီတူ၏ လုပ်ရပ်များမှာ ရည်ရွယ်ချက်နှစ်ခု ရှိနိုင်သည်ဟု တွေးမိသည်။

ပထမအချက်မှာ စုရှင်းသာ လုံလောက်စွာ သန်မာပါက ဘိုင်လီတူသည် စုရှင်းကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်မည်ဟု လုံးဝ အာမခံချက် မရှိပေ။

ထိုအခါ သူတို့အရင်က ဆွေးနွေးထားသော သဘောတူညီချက်သည် သေချာပေါက် အတည်ဖြစ်ပြီး ဘိုင်လီတူသည် အကျဉ်းခန်း ပစ္စည်းများကို ယဉ်ကျေးစွာ ပေးအပ်မည်ဖြစ်ပြီး စုရှင်းကို မျက်နှာသာပေးရန်ပင် ကြိုးစားလိမ့်မည်။

ဒုတိယအချက်မှာ စုရှင်းသည် ထိုစစ်ဧကရာဇ်အဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်လောက် မသန်မာပါက ဘိုင်လီတူသည် ချက်ချင်း ရန်လိုလာဖွယ် ရှိသည်။

သူသည် စုရှင်းကို ဖမ်းဆီးရန် သာမက စုရှင်းလက်ဝယ်ရှိ အသက်ရှည် ဆေးပြား၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကိုပါ ထုတ်ဖော်လိုမည် ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ အသက်ငါးနှစ် ရှည်စေနိုင်သော ဆေးတစ်မျိုးကို ဘိုင်လီတူ မတပ်မက်ဘဲ နေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ယခုလေးတင် ဖြစ်ပေါ်သွားသော ရိုးရှင်းသည့် အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်မှုသည် စုရှင်းနှင့် ဘိုင်လီတူတို့အကြား ဉာဏ်စမ်း ကစားပွဲ တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ဘိုင်လီတူသည် သူ၏ လိမ္မာပါးနပ်သော အတွေ့အကြုံနှင့် နက်နဲသော အကြံအစည်များကို အားကိုးခဲ့သည်။ စုရှင်းကမး သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ခွန်အား အပေါ် ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် မှီခိုခဲ့သည်!

ဒဏ္ဍာရီအဆင့်အောက်တွင် မည်သူမှ မတိုက်နိုင်သလောက် အစွမ်းထက်သည် ဟူသည်မှာ ပေါ့ပေါ့ပြောထားသော စကားမဟုတ်ပေ!

သို့သော် အဓိက အကြောင်းအရာသို့ ပြန်သွားရလျှင် ဘိုင်လီတူသည် ဘိုင်လီချီကို ရွှင်မြူးစွာ ပြောလိုက်သည်–

“သားကောင်း၊ အကြီးအကဲက မင်းရဲ့ အကြီးခန်း ပစ္စည်းတွေကို စိတ်ဝင်စားတယ်တဲ့။ အခုပဲ အဲဒီကစားစရာ အစုတ်ပဲ့တွေကို အကြီးအကဲကို အမြန်ပေးလိုက်စမ်း!”

တစ်စက္ကန့် အကြာတွင် ပြုံးနေဆဲ ဖြစ်သော ဘိုင်လီချီသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ့မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် နာကျင်မှု ဝေဒနာဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

သူသည် စုရှင်းကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဘိုင်လီတူး၏ နားနား ကပ်၍ တီးတိုးပြောလိုက်သည်–

“အဖေ၊ ကျွန်တော်တို့ တစ်ခါတည်း အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်ရအောင်လား။ အဲဒီလိုဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ အကျိုးအမြတ်တွေ ရနိုင်တာပေါ့၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရတနာတွေလည်း မဆုံးရှုံးရတော့ဘူး…”

ဘိုင်လီတူသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားသည်။ ဒီတစ်ခါတော့ တကယ်ကို ဒေါသထွက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ သားဖြစ်သူ၏ သွားများပင် ကျွတ်ထွက်မတတ် ရိုက်လိုက်တော့မလို ဖြစ်သွားသည်။

ဘိုင်လီတူက ဆက်ပြီး ဆူပူလိုက်သည်–

“မင်း သစ္စာမဲ့သား၊ အကျဉ်းခန်း ပစ္စည်းတွေ အားလုံးကို မြန်မြန် ထုတ်ပေးစမ်း!”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဘိုင်လီချီသည် မကျေမနပ်ဖြစ်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်ဖို့ ကြိုးစားပြောဆိုသည်–

“အဖေ၊ အဲဒီရတနာတွေ စုဆောင်းဖို့ အနှစ် နှစ်ဆယ်ကျော်တောင် ကြာခဲ့တာ… ဒီအတိုင်း ပေးလိုက်ရမှာကို ကျွန်တော် မတတ်နိုင်ဘူးဗျာ။”

အဖေနှင့်သား ရန်ဖြစ်တော့မလို ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ စုရှင်းသည် စိတ်ဝင်စားသွားပြီး ဘေးကနေ ထိုင်ကြည့်နေလိုက်သည်။

တကယ်ပင် ဘိုင်လီတူ၏ မျက်နှာအိုကြီးသည် ဒေါသနှင့် နီရဲလာပြီး သူက ဆူပူလိုက်သည်–

“မင်း သစ္စာမဲ့သား၊ မင်း သစ္စာမဲ့သား!”

“မင်းရဲ့ တန်ဖိုးမရှိတဲ့ အကျဉ်းခန်း ပစ္စည်းတွေနဲ့ မင်းအဖေရဲ့ အသက်၊ ဘယ်ဟာက ပိုအရေးကြီးလဲ။ မင်းဘာသာ ဆုံးဖြတ်ချေ!”

ဘိုင်လီတူး၏ ဆူပူမှုကို ကြားသည့်အခါ ဘိုင်လီချီ၏ မျက်နှာတွင် တကယ်ပင် တွေဝေသည့် အမူအရာ ပေါ်လာသည်။ သူ့ရတနာများသည် သူ့အဖေရဲ့ အသက်ထက် ပိုအရေးကြီးသလား ဆိုတာကို တကယ်ပဲ စဉ်းစားနေပုံရသည်။

ဒါကိုမြင်သောအခါ ဘိုင်လီတူက ဒေါသထွက်လွန်းသည့် အတွက် သွေးအန်တော့မတတ် ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် နောက်ထပ် အကြိမ်များစွာ ရိုက်ပစ်လိုက်ပြီးမှ အော်ဟစ်ဆူပူလိုက်သည်–

“အခုသွား!”

ဘိုင်လီချီကမူ လှုပ်တောင် မလှုပ်သေးပါ။ စကားပြန်ပြောဖို့ပါ သတ္တိရှိနေသေးသည်–

“အဖေ၊ အဖေက အသက်ငါးရာကျော် နေခဲ့ပြီးပြီ၊ လုံလောက်ပြီပဲလေ!”

“ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်က အသက်ငါးဆယ်ကျော်လေးပဲ ရှိသေးတာ။ အဲဒီရတနာတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်သက်တာ ကြိုးစားအားထုတ်မှုရဲ့ တစ်ဝက်လောက်ရှိတယ်!”

…