အခန်း (၃၄)

ဆာရိုမန်၏ မျက်နှာက ပြာနှမ်းနေသည်။

ဂါရက်ကို ဖမ်းဆီးရန် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို စေလွှတ်ခြင်းက သူ့အတွက် အရေးကြီးပုံမရပေ။ ရိုးရိုးစစ်သားတစ်ဦးကို ဘုရားကျောင်းတွင် အကျဉ်းချခြင်းမှာ ရက်အနည်းငယ်ခန့် ထောင်ထဲတွင် ပိတ်လှောင်ခြင်းလောက်သာ။

ဘာများခက်ခဲစရာရှိလို့လဲ။

သို့သော် ဤအရေးမပါသည့်လူတစ်ဦးအတွက် မြို့တော်စောင့်တပ်များက အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အင်အားသုံး၍ ချီတက်လာရသနည်း။ တကယ်တမ်း သူတို့ပေါ်လာမည်ကို မည်သူသိခဲ့မည်နည်း၊ ထို့ပြင် ဗိုလ်ကြီးတစ်ဦးနှင့် ဒုဗိုလ်နှစ်ဦးပါ ပေါ်လာသည်။ မြို့တော်စောင့်တပ်များသာမက စစ်နတ်ဘုရားကျောင်းမှ ဘုန်းတော်ကြီးပါ ထိုလူငယ်လေးအတွက် အာမခံရန် ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဘာဖြစ်လို့လဲ….. ဘာဖြစ်လို့လဲ….

ဆာရိုမန်သည် အံကြိတ်လိုက်ပြီး သူ၏စိတ်ပျက်မှုက ပို၍တိုးလာသည်။ သူ၏လက်ကို သူ့မသိစိတ်ကပင် ဆုပ်နယ်လိုက်ရာ သူ့လက်မတွင် မည်သည့်အားအင်မျှမရှိသည်ကို သိလိုက်ရသည်။ ချက်ချင်းပင် စိတ်ထဲမှ ဒေါသများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

အပြစ်မဲ့သူတစ်ဦးကို မှားယွင်းစွပ်စွဲခြင်း၊ သူရဲကောင်းကျင့်ဝတ်ကို ချိုးဖောက်ခြင်း၊ ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော ဧည့်သည်များရှေ့တွင် လက်ပူးလက်ကြပ်မိခြင်း ထိုသို့သော လုပ်ရပ်များတွင် ပါဝင်သည့် သူရဲကောင်းများသည် စစ်မြေပြင်၌ အောက်ဆုံးမှ စတင်ကာ ရန်သူ၏သွေးဖြင့် သူတို့၏အပြစ်များကို ဆေးကြောခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

သူတော့ ပြီးဆုံးသွားပြီ။ စစ်မြေပြင်ကိုပင် သူ မရောက်နိုင်တော့ပေ။

ဤကဲ့သို့ဖြစ်မည်ဆိုလျှင်...

ဤကဲ့သို့ဖြစ်မည်ဆိုလျှင်!

"ကျွန်တော့်ကို ဒုက္ခပေးတာ သူပဲ"

ဆာရိုမန်က ရုတ်တရက် သူ့ခေါင်းကိုမော့လိုက်ပြီး ဂါရက်ကို ပြင်းထန်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးအိမ်များပင် သွေးများထွက်နေသကဲ့သို့ နီရဲနေသည်။

"ကျွန်တော် ဒဏ်ရာကုသဖို့လိုတုန်းက သူက ကျွန်တော့်ကို ကုသဆေးရည်သောက်ခွင့် ပိတ်ပင်ခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ သူနဲ့ နက်ခရိုမန်ဆာတို့ ဝင်သွားပြီးနောက်မှာ အဲဒီကြောင်မည်းကို အပြင်ပို့ပြီး ကျွန်တော့်ကို ဆွဲသွင်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်သာ... ကျွန်တော်သာ တံခါးဘောင်ကို မကိုင်ထားခဲ့ဘူးဆိုရင်..."

ဂါရက်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူသည် ဆေးခန်းမှ ဒါရိုက်တာယူကို တကယ်ပင် လွမ်းဆွတ်မိသည်။ ငြင်းခုံနိုင်သူ၊ စားပွဲရိုက်နိုင်သူ၊ ကျန်းမာရေးကော်မရှင်ကို ခုခံနိုင်သူ၊ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အငြင်းပွားမှုများကို ကိုင်တွယ်နိုင်သူ သန်မာသည့်လူတစ်ဦး။ အခြေခံအားဖြင့် သူ့ကို ရှေ့တန်းတင်ထားပါက မည်သည့်ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုမရှိသော တိုင်ကြားမှုမဆို ဆရာဝန်များအတွက် သာမန်ကိစ္စလေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတတ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ သူတစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေပြီး အပြင်ဘက်မှ မုန်တိုင်းများကို သူတစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရတော့မည်။

ဂါရက်က သူ၏အကြည့်ကို မြှင့်တင်လိုက်သည်။ ကမ္ဘာကြီး၏ရှုပ်ထွေးမှုများကို စတင်နားလည်စ ပြုနေသည့် လူငယ်လေးတစ်ဦးကဲ့သို့ပင် လူသားတို့၏ မကောင်းဆိုးဝါးစိတ်ဓာတ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မျက်မြင်တွေ့ရှိခဲ့ရသဖြင့် သူသည် မြို့တော်စောင့်တပ်မှ ဗိုလ်ကြီးကို မျက်လုံးရှင်းရှင်းဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။

"ဗိုလ်ကြီး ဆာရိုမန်ရဲ့ စွပ်စွဲချက်တွေ မှန်ကန်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ကို ဘာဖြစ်သွားမလဲ"

ဘာဖြစ်သွားမှာလဲ။

သာမန်လူငယ်လေးတစ်ဦးက ရန်သူများနှင့် ပူးပေါင်းကာ သူရဲကောင်းတစ်ဦးကို ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်စေခြင်း။ ဘုရားကျောင်းဖြစ်စေ၊ သခင်ကြီးအိမ်တော်က စုံစမ်းသည်ဖြစ်စေ ဂါရက်ကို ထိုနေရာတွင် ရိုက်နှက်ခြင်း သို့မဟုတ် ပိုဆိုးရွားစွာပြုလုပ်ခြင်းသည် လုံးဝပုံမှန်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဂါရက်က အပြစ်ကင်းသည်။

သူရဲကောင်းနိုလန်သည် ဒေါသများ ပြည့်လျှံနေခဲ့သည်။ တစ်စုံတစ်ဦး၏နေရာကို ဝင်စီးနင်းခြင်း၊ အခြေအမြစ်မရှိသော စွပ်စွဲချက်များအပြင် အခြားတစ်ဖက်က ဘုရားကျောင်းသူရဲကောင်းဖြစ်စေကာမူ မြို့တော်စောင့်တပ်များသည် သူတို့ကို ပုံမှန်အတိုင်း အနိုင်ကျင့်၍မရပေ။ ထို့ပြင် လူငယ်ဂါရက်၏ဖခင်သည် မြို့တော်စောင့်တပ်၏ ဒုဗိုလ်တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း ဆာဝက်စ်လိုကို ကယ်တင်ခဲ့ဖူးသည်…

သူရဲကောင်းနိုလန်က သူ၏မျက်ခုံးများကို တွန့်ချိုးလိုက်သည်။ သူစကားပြောတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် နွေဦးနတ်ဘုရားမကျောင်းတော်မှ ပုရောဟိတ်မင်းကြီးက သက်ပြင်းချကာ ဦးစွာပြောလိုက်သည်။

"ကလေးလေး မင်း စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး။"

ပုရောဟိတ်မင်းကြီး၏အသံမှာ နူးညံ့ပြီး သူ၏ဟန်ပန်မှာ မြင့်မြတ်သည်။ သူတို့၏ကျောင်းတော်သူရဲကောင်းက အမှားကျူးလွန်ခဲ့သည်ဆိုစေကာမူ သူပြသသည့် အခွင့်အာဏာ အရှိန်အဝါကို မလှုပ်ရှားစေခဲ့ပေ။

"နွေဦးနတ်ဘုရားမရဲ့ ရှင်းလင်းတဲ့အကြည့်က အရာအားလုံးကို ထွင်းဖောက်မြင်နိုင်ပါတယ်။ သူမက အပြစ်မဲ့သူတစ်ဦးကို မတရားခံစားခွင့်ပြုမှာမဟုတ်ဘူး။"

"နွေဦးနတ်ဘုရားမအား ချီးမွမ်းကြပါကုန်။"

"နွေဦးနတ်ဘုရားမအား ချီးမွမ်းကြပါကုန်။"

ပုရောဟိတ်များနှင့် သူရဲကောင်းများက အတူတကွ ဦးညွှတ်ကြသည်။ ဂါရက်က ထိုအမူအရာကို အတုခိုးလိုက်ပြီး သူ၏လေးစားမှုကို ပေးပြီးသားဖြစ်သကဲ့သို့ တီးတိုးရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ သူ ထပ်ပြောသောအခါ သူ၏လေသံမှာ ပြတ်သားပြီး သူ၏စကားလုံးများမှာ ထက်မြက်သည်။

"ဒါဆို ကျွန်တော့်ကို အရင်က မမှန်မကန် စွပ်စွဲခဲ့တဲ့သူတစ်ယောက်က ထပ်ပြီး စွပ်စွဲတာကို ယုံကြည်နိုင်တယ်လို့ ခင်ဗျားတို့ ယူဆသလား။"

ထူထဲသောဝတ်ရုံမှ ထက်မြက်သော ဓားတစ်ချောင်းကို ထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။

စားကျက်မှ သိုးတစ်ကောင် ရုတ်တရက် သွားဖြဲလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

သူရဲကောင်းနိုလန်သည် အနည်းငယ် မျက်လုံးပြူးသွားပြီး အနည်းငယ် အံ့အားသင့်နေပုံရသည်။ ဂါရက်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးသည့်အလား။ မကြာမီတွင် သူသည် သက်ပြင်းချကာ ပြုံးလိုက်သော်လည်း ပုရောဟိတ်မင်းကြီး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် မှောင်မိုက်သွားသည်။ ဆာရိုမန်က ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်း လိမ်နေတာ မင်းက..."

"တော်ပြီ"

ပုရောဟိတ်မင်းကြီးက ရုတ်တရက် ဒေါသတကြီး ပေါက်ကွဲလိုက်သည်။ သူက သူ၏လှံတံကို ထိုးလိုက်ရာ ရေဓာတ်ရောင်ခြည်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဆာရိုမန်ကို ချက်ချင်း ငြိမ်သက်သွားစေသည်။ သူ၏လှံတံကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ပြီး သူ၏ဘက်သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"သူ့ကို ကျောင်းတော်ရဲ့ သီးသန့်အခန်းထဲကို ခေါ်သွားပြီး အပြစ်ဖြေစေ။ အောင်မြင်မှုမရမချင်း လွှတ်မပေးနဲ့"

...အပြစ်ဖြေခြင်းလား။

ဂါရက်က အနည်းငယ် မကျေနပ်ပေ။ သို့သော် ထိုကဲ့သို့သော မြင့်မြတ်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သူ့အနေဖြင့် ကန့်ကွက်၍ ဘာမျှထူးခြားမည်မဟုတ်ပေ။ ဂါရက်က သူရဲကောင်းနိုလန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူက ညင်သာစွာ ခေါင်းယမ်းပြသည်။ သူသည် တစ်ခွန်းမှမပြောဘဲ လေးစားမှုအပြည့်ဖြင့် ခေါင်းငုံ့ထားသော်လည်း သူ၏စိတ်မှာ အခြားနေရာသို့ ရောက်နေပြီး ကြမ်းပြင်၏ ရှုပ်ထွေးမှုများကို စဉ်းစားနေသည်။

ဟမ် ကြမ်းပြင်က ထူးထူးခြားခြား ချောမွေ့နေတယ်။ စကျင်ကျောက်တော့မဟုတ်လောက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ Terrazzo နဲ့ ဆင်တူတယ်။ သေသေချာချာ ပိုးသတ်ထားမယ်ဆိုရင် ခွဲစိတ်ခန်းကြမ်းပြင်အတွက် တော်တော်လေး သင့်တော်မှာ ...

သူသည် မိမိကိုယ်ကို ခွဲထုတ်ကာ ကြမ်းပြင်တွင် နစ်မြောနေစဉ် ဆာရိုမန်မှာ နည်းမျိုးစုံဖြင့် ရုန်းကန်နေသည်။ သို့သော် ပုရောဟိတ်မင်းကြီး၏ မှော်ပညာအောက်တွင် သူရဲကောင်းတစ်ဦး၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားမှာ မည်မျှပင် ဖြစ်စေကာမူ နည်းပါးလှပြီး သူ့ကို လျင်မြန်စွာ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ပုရောဟိတ်မင်းကြီးသည် သူ၏အမူအရာကို ပြေလျော့စေပြီး သူရဲကောင်းနိုလန်နှင့် ယဉ်ကျေးစွာ စကားအနည်းငယ်ပြောကာ သူတို့ကို ပြန်လည်ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

"ဗိုလ်ကြီး၊ ကျောင်းတော်ရဲ့ သီးသန့်အခန်းက ဘယ်လိုမျိုးလဲ"

ကျောင်းတော်၏ မီးရောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားတာနှင့် ဂါရက်က သိချင်စိတ်ပြင်းပြစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ သူရဲကောင်းနိုလန်က ညင်သာစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏နဖူးကို ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်သည်။

"ခုထိ မယုံသေးဘူးလား။ လူငယ်လေး ငါ ပုရောဟိတ်မင်းကြီး ဒီလောက်ထိ ပြင်းထန်တာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ အဲဒီနေရာအကြောင်း ငါ ကြားသာ ကြားဖူးတာ။ အလင်းရောင်နဲ့ အသံ မရှိဘူး၊ အစားအစာ ပို့ပေးတဲ့သူတွေတောင် စကားမပြောဘူးလို့ ပြောကြတယ်။ အဆင့်မြင့် သူရဲကောင်းတွေ တစ်ယောက်တည်း တရားထိုင်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ။ အဲဒီ ရိုမန်က ပဉ္စမအဆင့် သူရဲကောင်းဖြစ်ရင်တောင် အောင်မြင်ဖို့ အနည်းဆုံး တစ်နှစ်ခွဲလောက် ကြာလိမ့်မယ်။"

"အဟမ်း..."

"ဘာဖြစ်တာလဲ..."

သူရဲကောင်းနိုလန်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ ဂါရက်က တုံ့ဆိုင်းနေသည်။

"ဒါဆို သူ ထွက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူးထင်တယ်..."

"ဘာ"

သူရဲကောင်းနိုလန် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ငါ တစ်ခုခုမှားနေတယ်လို့ ခံစားမိတယ်၊ အထူးသဖြင့် သူ့ညာဘက်လက်က..."

သူက ထိပ်ပြောင်နေသော ဘုန်းတော်ကြီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"သူ့ကို မကုသပေးနိုင်ဘူးလား။"

ညအချိန်တွင် ထိပ်ပြောင်နေသော ဘုန်းတော်ကြီး၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်နေသည်။ ခဏတာ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြန်စဉ်းစားပြီးနောက် သူက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော် သူ့ကို သေချာ မစစ်ဆေးရသေးလို့ ကောက်ချက်မချနိုင်သေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဖိုးကြီးရဲ့ ကုသနိုင်စွမ်းက ကျွန်တော့်နဲ့ ဆင်တူတယ်။ သူကိုယ်တိုင် မကုသနိုင်ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်လည်း မကုသနိုင်လောက်ဘူး။ ဟမ်... ပိုမြင့်တဲ့ အဆင့်မြင့်ကောင်းချီးပေးခြင်းမျိုးနဲ့၊ ဥပမာ ကျွန်တော်တို့ ဂိုဏ်းချုပ်ဘုန်းတော်ကြီးဆီကဆိုရင်တော့ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်..."

သို့သော် ၁၁ သို့မဟုတ် ထိုထက် မြင့်သောအဆင့်ရှိ ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါးသည် ပဉ္စမအဆင့် သူရဲကောင်းတစ်ဦးအတွက် ကြားဝင်ပေးမည်လားဆိုသည်မှာ အခြားကိစ္စတစ်ခုဖြစ်သည်။

ဂါရက်က ဘယ်ညာကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားနေသည်။ အဆင့်မြင့် နတ်ဘုရားမှော်ပညာသည် ခြေလက်များ ပြန်ဆက်ခြင်း သို့မဟုတ် ပြန်လည်ဖြစ်တည်ခြင်း ကဲ့သို့သော အရာများကို လွယ်ကူစေနိုင်သည်။

အင်း ငါ ဒါကို မှတ်ထားဖို့လိုတယ်။ အခွင့်အရေးရရင် အခြေခံသဘောတရားတွေကို လေ့လာရမယ်။

သူသည် သူ့ကိုယ်သူ ရေရှည်ပန်းတိုင်တစ်ခုအား တိတ်တဆိတ် ချမှတ်လိုက်သည်။ ထိုအတောအတွင်း သူရဲကောင်းနိုလန်သည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဂါရက်ကို ပို၍နီးအောင် ဆွဲယူကာ သတိပေးပြောကြားလိုက်သည်။

"ရိုမန် တကယ်ပဲ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ဘူးဆိုရင် ကျောင်းတော်က သူ့ကို အမြဲတမ်း ပိတ်လှောင်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး။ လအနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူ့မိသားစုက တောင်းပန်ရင်ဖြစ်ဖြစ် သူ့ကို ပြန်လွှတ်ပေးလိမ့်မယ်။ ဒီကောင်က အငြိုးအတေးကြီးတယ်၊ သူထွက်လာပြီးနောက်မှာတောင် လက်စားချေဖို့ ကြိုးစားနိုင်တယ်။ မင်းရဲ့နေရာက လုံခြုံရဲ့လား။ စိတ်ချရအောင် စစ်တန်းလျားမှာ နေမလား။"

လရောင်အောက်တွင် ဂါရက်က သူ့ခေါင်းကို အနည်းငယ်စောင်းကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"လအနည်းငယ်လား။ ကျွန်တော်လည်း လအနည်းငယ်ပဲ လိုတယ်။ ကျွန်တော် မကြာခင် ပညာသင်မှော်ဆရာ ဖြစ်လာတော့မှာပါ စိတ်မပူပါနဲ့"