အခန်း (၄၁)

စာအုပ်စင်အောက်မှ သေတ္တာကို ဂါရက် ဖွင့်လိုက်သောအခါ မှိန်မှိန်သော အလင်းရောင်တစ်ခု ပျံ့လွင့်လာပြီး ပါးလွှာသော ဒင်္ဂါးပြားများကို ထွန်းလင်းစေသည်။ သူသည် ၎င်းတို့ကို ဂရုတစိုက် သွန်ချကာ အရောင်အလိုက် ခွဲခြားပြီး ရေတွက်လိုက်သည်။

ရွှေဒင်္ဂါးဆယ်ပြား။

ငွေဒင်္ဂါးရှစ်ပြား။

ရွှေဒင်္ဂါးများထဲတွင် ထူးခြားသည့် တစ်ပြား ရှိနေသည်။

ဂါရက်သည် ၎င်းကို ကောက်ယူကာ သေချာ စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ရွှေဒင်္ဂါးဆယ်ပြားအနက် ကိုးပြားမှာ သရဖူဆောင်းထားသော လှပသည့် အမျိုးသမီးပုံပါရှိပြီး၊ နောက်ကျောတွင် ပန်းနှင်းဆီများ ရစ်ပတ်ထားသည်။ ၎င်းမှာ ရင်းနှီးသော မြင်ကွင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့နိုင်ငံ၏ ငွေကြေးဖြစ်ဟန်တူသည်။ ရှေ့မျက်နှာတွင် ဘုရင်မပုံနှင့် နောက်ကျောတွင် တော်ဝင်တံဆိပ်ပုံ ဖြစ်ဟန်ရှိသည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတစ်ပြားတွင်မူ ကွဲပြားသော အမှတ်အသား ရှိသည်။ ရှေ့မျက်နှာတွင် သရဖူဆောင်းထားသော မုတ်ဆိတ်မွေးပါသည့် အမျိုးသားပုံ ပါရှိပြီး၊ နောက်ကျောတွင်မူ အတောင်ပံဖြန့်ထားသော ခေါင်းနှစ်လုံးပါသည့် လင်းယုန်ပုံ ပါရှိသည်။ တံဆိပ်လည်း ကွဲပြားပြီး မျက်နှာလည်း မတူညီပေ။ အခြားငွေဒင်္ဂါးများ၏ နောက်ကျောရှိ နှင်းဆီပုံစံကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပါက ဤထူးခြားသော ဒင်္ဂါးပြားသည် နိုင်ငံခြားမှ ဖြစ်နိုင်သလား။

၎င်းကို ထိုနေရာတွင် မည်သို့ထားရှိခဲ့ပြီး ၎င်း၏တန်ဖိုး သို့မဟုတ် တိုက်ရိုက်သုံးစွဲနိုင်ခြင်း ရှိမရှိနှင့် ပတ်သက်၍ ဂါရက်သည် သူ၏မှတ်ဉာဏ်ကို ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း အဖြေမရခဲ့ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤရွှေဒင်္ဂါးဆယ်ပြားနှင့် ငွေဒင်္ဂါးရှစ်ပြားသည် သူ၏ဖခင် ထားခဲ့သော နောက်ဆုံးစုဆောင်းငွေ ဖြစ်သည်။ အိပ်ရာအောက်နှင့် စာအုပ်စင်အောက်တွင် မြှုပ်နှံထားပြီး၊ အမှန်တကယ် မလိုအပ်ပါက မထိရန် မှာကြားထားခဲ့သည်။

ရွှေနှင့်ငွေကို ခွဲခြားထားရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ကလေးငယ်တစ်ဦးသည် အားနည်းသဖြင့် ရွှေဒင်္ဂါးများကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ သုံးစွဲမိပြီး ဒုက္ခရောက်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

...ဒီတစ်ခါ ဘယ်လောက် ထုတ်သွားသင့်လဲ။

ဂါရက် သေချာစဉ်းစားပြီးနောက် ရွှေဒင်္ဂါးရှစ်ပြား (ခေါင်းနှစ်လုံး လင်းယုန်ပါသည့် တစ်ပြား အပါအဝင်) နှင့် ငွေဒင်္ဂါးသုံးပြားကို သေတ္တာထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ သူသည် သေတ္တာကို သေသေချာချာ ပြန်ထားကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ခြေရာများကို ရှင်းလင်းပြီး ငွေအိတ်ကို အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်ကာ စာရွက်နှင့် ဘောပင်ဆိုင်သို့ အိမ်မှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။

ဟတ်တ်လန်မြို့တွင် စာရွက်နှင့် ဘောပင် ရောင်းသည့် ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကိုသာ ဂါရက် မှတ်မိသည်။ ထိုဆိုင်သည် မြို့စားအိမ်တော် ရင်ပြင်အနီး၊ ပင်မလမ်းမကြီးတစ်လျှောက် တောင်ဘက်သို့ မီတာနှစ်ရာခန့်အကွာတွင် တည်ရှိပြီး မြို့တော်တစ်ခုလုံးတွင် အရေးပါသော နေရာဖြစ်သည်။ မိသားစုအမှတ်တံဆိပ်ပါရှိသော လှည်းများသည် စည်ကားသော လမ်းမများပေါ်တွင် ပြေးဆွဲနေပြီး အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးများသည် မကြာခဏ ဖြတ်သန်းသွားလာနေကြသည်။

ဆိုင်ဝင်ပေါက်၏ ဘေးနှစ်ဖက်တွင် မီးအိမ်နှစ်လုံး ချိတ်ဆွဲထားပြီး လမ်းမတစ်ဝက်ကို ထွန်းလင်းပေးထားသည်။ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ မီးအိမ်အောက်တွင် တံခါးစောင့်တစ်ဦးပင် ရှိနေသည်။ အဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီ၊ ပခုံးစည်းကြိုးများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ တစ်ပေခန့် ကျယ်ကာ နှစ်မီတာကျော် ရှည်လျားသော ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်လျက် ဆိုင်အတွက် တင်ရန် ကြိုးစားနေသည်။

ဂါရက်ရောက်ရှိသောအခါ တံခါးစောင့်သည် သူ့ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲထားသော ပိတ်ချည်အင်္ကျီ၊ ရွှံ့များပေကျံနေသော ဘောင်းဘီနှင့် ဖာထေးထားသော ကျောပိုးအိတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဂါရက်ကို သူ၏မျက်လုံးများက ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး ဆိုင်းဘုတ်ကို ချလိုက်ကာ ဂါရက်အတွက် တံခါးဖွင့်ပေးရန် ချဉ်းကပ်လာသည်။

ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ခါးအမြင့်ရှိ သစ်သားကောင်တာတစ်ခုက ဆိုင်ရှေ့မျက်နှာစာတစ်ခုလုံးကို နှစ်ပိုင်း ပိုင်းခြားထားသည်။ ကောင်တာအတွင်းဘက်တွင် ငယ်ရွယ်သော အရောင်းဝန်ထမ်းတစ်ဦးသည် ပျင်းရိစွာ ထိုင်နေပြီး "ကျွန်တော့်ကို အနှောင့်အယှက် မပေးပါနဲ့၊ ကျွန်တော့်အလှည့် ပြီးခါနါးပြီ" ဟု ပြောနေသည့် မျက်နှာပေးမျိုးဖြင့် ရှိနေသည်။

ကောင်တာအပြင်ဘက်တွင် တခြား ဘာမှ မရှိပေ။ အတွင်းဘက်၊ အရောင်းဝန်ထမ်း၏ နောက်တွင် ဗီရိုများထဲ၌ အမျိုးမျိုးသော စာလိပ်များ၊ ငှက်တောင်ဘောပင်များ၊ မှင်ပုလင်းများနှင့် စာရေးကိရိယာဘူးများကို ပြသထားပြီး နံရံတစ်ခုလုံးသည် ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။

ဂါရက်သည် စာလိပ်များကို ကြည့်ရန် ခေါင်းကို ဆန့်လိုက်သည်။ အရောင်းဝန်ထမ်းသည် ခေါင်းမော့ကာ အလျင်အမြန် တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပျင်းရိစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာလိုချင်လို့လဲ"

"စာရွက်"

ဂါရက် စကားတစ်လုံးတည်းသာ ပြောလိုက်ရပြီး စကားဖြတ်ပြောခံလိုက်ရသည်။ အရောင်းဝန်ထမ်းသည် မျက်ခွံပင် မလှန်ဘဲ ဆက်ပြောသည်။

"သားရေစာရွက် တစ်ရွက်ကို ငွေဒင်္ဂါးနှစ်ပြား။ ရိုးရိုးစာရွက် တစ်ရွက်ကို ငွေဒင်္ဂါးလေးပြား။ ဘယ်နှစ်ရွက် လိုလဲ"

"ဒီလောက် ဈေးကြီးတာလား"

ဂါရက် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သားရေစာရွက် တစ်ရွက်ကို ငွေဒင်္ဂါးနှစ်ပြားက တိရစ္ဆာန်အရေခွံနဲ့ လုပ်ထားတာမို့ နားလည်လို့ရပေမဲ့ ရိုးရိုးစာရွက်ကို ငွေဒင်္ဂါးလေးပြားဆိုတော့ ဒါက အရည်အသွေးမြင့် စက္ကူမျိုးလား။

ဒါ သန့်ရှင်းရာဌာနက သားရေစာရွက် မဖြစ်နိုင်လောက်ဘူး၊ ဟုတ်လား။

မဟုတ်ဘူး ဒါ အဓိကအချက် မဟုတ်ဘူး။ သာမန်ရိုးရိုးစာရွက်က သားရေစာရွက်ထက် နှစ်ဆ ဈေးကြီးနေရင် စက္ကူထုတ်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းက ဘယ်လိုလုပ် မပြိုလဲဘဲ ရပ်တည်နေနိုင်မှာလဲ။

ငယ်ရွယ်သော အရောင်းဝန်ထမ်းသည် မကျေမနပ်ဖြင့် မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်သည်။ ပြန်ဖြေမည့်အစား လက်ပိုက်ကာ မာန်မာနကြီးစွာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"အနည်းဆုံး ဆယ်ရွက် ဝယ်ရမယ်။"

"တစ်ရွက်ကို ငွေဒင်္ဂါးနှစ်ပြား၊ ဆယ်ရွက်ကို ငွေဒင်္ဂါးနှစ်ဆယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ရွှေဒင်္ဂါးနှစ်ပြား... စာအုပ်တစ်အုပ်လုံးကို ကူးယူဖို့ ဘယ်နှစ်ရွက် လိုမလဲ။ တစ်ထောင်ဆို လုံလောက်မလား။" တွက်ကြည့်လိုက်လျှင် ဒီအတွက်ချည်းဆို ရွှေဒင်္ဂါးနှစ်ရာ ကုန်ကျမှာ...

အဲဒီသေတ္တာထဲက ဓာတုဗေဒပစ္စည်းကိရိယာတွေနဲ့ ခွဲစိတ်ကိရိယာတွေကလွဲလို့ အိမ်၊ ပရိဘောဂ၊ အိမ်ထဲက ပစ္စည်းအားလုံးကို ရောင်းချရင်တောင် လုံလောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ဂါရက်သည် သူမျှော်လင့်ထားသည့် ငွေပမာဏ အနည်းငယ်လေးနဲ့ တွက်ချက်ပြီး တွန့်ဆုတ်စွာ မေးလိုက်၏။

"ဈေးချိုတာ မရှိဘူးလား။"

"ဈေးချိုတာလား"

အရောင်းဝန်ထမ်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ သူ တစ်ခုခုပြောတော့မလို လုပ်နေတုန်း ဆိုင်အတွင်းဘက်ကနေ အဘိုးအိုတစ်ဦး ပြေးထွက်လာသည်။

"အများကြီးရှိပါတယ်။ ဘယ်လိုမျိုး လိုချင်တာလဲ"

အဘိုးအိုက ငယ်ရွယ်သော အရောင်းဝန်ထမ်းထက် ပိုမို ခမ်းနားစွာ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ၏ ကုတ်အင်္ကျီသည် ကတ္တီပါအနားသတ်များဖြင့် အလှဆင်ထားပြီး ဝိုင်းစက်သော ဗိုက်ပေါ်ရှိ ကြယ်သီးများ တောက်ပနေကာ ပြုတ်ထွက်တော့မတတ် ဖြစ်နေသည်။ သူသည် အရောင်းဝန်ထမ်းကို ကြည့်ရင်း စူးစူးဝါးဝါးကြည့်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ဒီဆိုင်ငယ်လေးမှာ ကုန်ပစ္စည်းအမျိုးမျိုး စုံလင်စွာရှိပါတယ်။ အသက်သာဆုံးကတော့ Valwick က စက္ကူ၊ တစ်ရွက်ကို ငွေဒင်္ဂါးလေးပြားပါ။ နည်းနည်း ပိုဖြူပြီး ချောမွေ့တဲ့ Norumbria က စက္ကူတွေ၊ ရုံးသုံးစာရွက်တွေကတော့ တစ်ရွက်ကို ရွှေဒင်္ဂါးတစ်ပြားပါ။"

"ခင်ဗျား ခုနက ကြားလိုက်တဲ့ စာရွက်ကတော့ မြို့ပြင်မှာရှိတဲ့ မှော်ဆရာမျှော်စင်က ပုံမှန် မှာယူတဲ့ စာရွက်ပါ။ စာလိပ်တွေ ကူးယူရာမှာ အောင်မြင်မှုနှုန်းကို မြှင့်တင်ပေးတယ်လို့ ဆိုတယ်။ သားရေစာရွက်ထက်တောင် ပိုကောင်းတယ်။ တစ်ရွက်ကို ငွေဒင်္ဂါးလေးပြားပဲ။ တော်တော်လေး ဈေးသက်သာတာပါ"

မှော်စာလိပ်များ ကူးယူရာတွင် အသုံးပြုသည့် အထူးပြုစက္ကူ ဖြစ်ကြောင်း ဂါရက် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ စက္ကူထုတ်လုပ်ခြင်းသည် ပုံမှန်ဖြစ်လာပြီဖြစ်သော်လည်း အရည်အသွေးမြင့် စက္ကူကို ထုတ်လုပ်ရန် မလွယ်ကူပေ။ ထို့အပြင် မှော်စွမ်းအားကို ကိုယ်စားပြုသည့် မှော်စက္ကူကိုဆိုလျှင် ပို၍ပင် ခက်ခဲမည်။ သူ၏ ယခင်ဘဝတွင်ပင် အကောင်းဆုံး စက္ကူများသည် ဈေးကြီးခဲ့ပြီး တစ်ခုနှစ်ခုကို ရွှေဒင်္ဂါး ထောင်ချီ၍ ရောင်းချခဲ့ရသည်။

"ရွှေဒင်္ဂါးတစ်ပြားနဲ့ ဘယ်နှစ်ရွက်လဲ" ဟု ငယ်ရွယ်သော အရောင်းဝန်ထမ်းက လှောင်ပြောင်ပြောဆိုလိုက်သည်။ သို့သော် အဘိုးအိုသည် ထိုမေးခွန်းကို ရိုးရှင်းသည်ဟု မယူဆဘဲ ပြုံးလျက် ဆက်လက်ပြောကြားခဲ့သည်မှာ "၂၅ ရွက်ပဲ လုံးဝ ဈေးလျှော့ပေးလို့ မရပါဘူး"

အင်း...

ဂါရက်က လျင်မြန်စွာ တွက်ချက်လိုက်သည်။ ရွှေဒင်္ဂါးတစ်ပြားဖြင့် ၂၅ ရွက်၊ တစ်ရွက်လျှင် ငွေင်္ဒဂါးလေးပြားကျခြင်းပင်။ စာရွက်တစ်ထောင်ဆိုလျှင် ရွှေဒင်္ဂါး ၁၆၀၊ သို့မဟုတ် ရွှေဒင်္ဂါး ၁၆ ပြား ကုန်ကျမည်။ သူ၏လက်ဝယ်တွင် ရွှေဒင်္ဂါးဆယ်ပြား၊ ငွေဒင်္ဂါးရှစ်ပြား၊ ကြေးဒင်္ဂါးခုနစ်ပြား ရှိသည်။

သို့သော် ကလေးတစ်ဦး စာရေးစာဖတ်သင်ယူရန်အတွက် စာရွက်တစ်ထောင် လုံလောက်ပါ့မလား။

လုံးဝ မလုံလောက်ဘူး မဟုတ်လား။ ဒီဘက်ခေတ်မှာ စာရေးစာဖတ်ဆိုတာ လူချမ်းသာတွေရဲ့ အခွင့်အရေးပဲ ထင်တယ်။

ဂါရက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဈေးဆက်ညှိနှိုင်းပြန်သည်။ "အများကြီး ဝယ်ရင် ဈေးလျှော့ပေးလို့ ရမလား။"

"တစ်တဲလ်ဆိုရင် အချပ် ၂၀ ပါ၊ ရွှေဒင်္ဂါးခုနစ်ပြားနဲ့ ငွေင်္ဒဂါးငါးပြားပါ။ အိမ်တိုင်ရာရောက် ပို့ဆောင်ပေးဦးမှာ"

"ဘောပင်ရောလား။ မှင်ရော…"

"ငှက်တောင်ဘောပင်၊ ဘဲငန်းတောင်ဘောပင်တစ်ချောင်းကို ငွေဒင်္ဂါးနှစ်ပြား၊ အနည်းဆုံး အကြိမ် ၂၀ ချွန်လို့ရတယ်။ အဆင့်မြင့် ဘဲငန်းတောင်ဘောပင်ကတော့ ငွေဒင်္ဂါးလေးပြား၊ အနည်းဆုံး အကြိမ် ၅၀ ချွန်လို့ရပြီး ချွန်ဓားပါ ပါသေးတယ်။ ရိုးရိုးရေးတဲ့မှင်ကတော့ တစ်အောင်စကို ငွေဒင်္ဂါးနှစ်ပြား၊ ငါးအောင်စ ပါတဲ့ ပုလင်းကြီးတစ်လုံးကို ငွေဒင်္ဂါးရှစ်ပြား”

သူတို့ တကယ်ပဲ စီးပွားရေး လုပ်တတ်တာပဲ။

ဂါရက်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ဤဈေးနှုန်းသတ်မှတ်ပုံနှင့် ဖောက်သည်ဆွဲဆောင်ပုံသည် သူ၏ ယခင်ဘဝက စူပါမားကတ်များရှိ အိမ်သုံးပစ္စည်းအထုပ်များ၊ လက်ကားရောင်းချခြင်းနှင့် ပေါင်းစပ်ရောင်းချသည့် ပုံစံများကို သတိရစေသည်။

သူသည် သူ၏လိုအပ်ချက်များကို စဉ်းစားပြီး ပိုက်ဆံအိတ်ကို ထုတ်ကာ

"ရိုးရိုးရေးတဲ့ စက္ကူ လေးရွက်နဲ့ အဆင့်မြင့် ဘဲငန်းတောင်ဘောပင် တစ်ချောင်း ယူမယ်။ ကျွန်တော့်မှာ ရွှေဒင်္ဂါးနှစ်ပြားနဲ့ ငွေဒင်္ဂါးငါးပြားပဲ ရှိလို့ ပုလင်းကြီးထဲက မှင်တစ်ပုလင်း ထပ်ယူလို့ ရမလား။"

စာရွက်၊ ဘောပင်၊ မှင် အားလုံးပေါင်းလိုက်လျှင် ရွှေဒင်္ဂါးနှစ်ပြားနှင့် ငွေဒင်္ဂါးရှစ်ပြား။ ဂါရက်က ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ဈေးလျှော့ရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်နှင့် ဘေးမှ ကြည့်နေသော ငယ်ရွယ်သော အရောင်းဝန်ထမ်းက လှောင်ပြောင်သရော်ရင်း "မတတ်နိုင်ရင် မဝယ်နဲ့လေ။ မင်းမှာ ရွှေဒင်္ဂါးတွေတောင် ရှိလို့လား" ဟု စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ ဝင်ပြောလိုက်သည်။