လေဗိုလ်ချုပ်နှင့် သူ၏စစ်သည်များ

ယီထျန်းယွမ်သည် စိတ်ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်သားများ၏ စိတ်ဓာတ်ထက်သန်မှုကို သတိပြုမိသည်။ သူတို့သည် စိတ်ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်အတွက် အသက်ပေးရန်ပင် အသင့်ရှိကြသည်။ သို့သော် ယီထျန်းယွမ်က ထိုသို့သော အနှိုင်းမဲ့စွန့်လွှတ်မှုများကို လိုအပ်သည်ဟု မထင်ပေ။ လေဗိုလ်ချုပ်ပင်ဖြစ်စေကာမူ အနိုင်မတိုက်နိုင်လျှင် ဆွဲထားရုံဖြင့် လုံလောက်သည်။ သူသည် လေဗိုလ်ချုပ်ကို ဆွဲထားနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်သည်။

ယုံမင်ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင် ကိုယ်တိုင်ထွက်လာမည်လားဟု တွေးကြည့်လျှင် လက်ရှိအချိန်တွင် ထိုသို့ဖြစ်နိုင်ခြင်း မရှိချေ။ အင်အားစုအဆင့်သုံးအဆင့်သာရှိသော အင်အားစုတစ်ခုကို ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင် ကိုယ်တိုင်ထွက်လာတိုက်ခိုက်မည်ဆိုလျှင် ၎င်းသည် မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချလိုက်သည်နှင့် တူပြီး ယုံမင်ထောင်ဖျက်ဆီးခံရသည်နှင့် အတူတူပင် ဂုဏ်သိက္ခာပျက်စီးစေမည်။ အင်အားမသိပ်ကြီးမားသည့် အင်အားစုတစ်ခုကို တပ်များစွာ စေလွှတ်တိုက်ခိုက်မည်ဆိုလျှင် ဂုဏ်သိက္ခာဟူသည် လိုအပ်ဦးမည်လား။ ယုံမင်ဧကရာဖြစ်လျှင် ထိုသို့သော လုပ်ရပ်ကို လုံးဝမလုပ်နိုင်ချေ။

မင်းဆရာပင်လျှင် ကိုယ်တိုင်ထွက်လာမည်မဟုတ်ပေ။ ဤသို့သော တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်မှုများအတွက် ဗိုလ်ချုပ်များကို စေလွှတ်ရုံဖြင့် လုံလောက်ပြီဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဗိုလ်ချုပ်များပင် မဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့လျှင် ထိုအခါမှသာ ပိုမိုအင်အားကြီးမားသူများကို စေလွှတ်ရမည်။ အင်အားစုတစ်ခု အကြီးမားလေ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပိုမိုအလေးထားလေဖြစ်သည်။

သူတို့သည် သေးငယ်သော အင်အားစုဟူသည့် ပြောဆိုမှုကို ဂရုမစိုက်ပေ။ မည်သူမဆို အပြစ်တင်ပြောဆိုလျှင် ဖျက်ဆီးပစ်ရုံသာ။ သို့သော် အခြားအင်ပါယာများ၏ အမြင်ကိုတော့ ဂရုစိုက်သည်။ သေးငယ်သော အင်အားစုတစ်ခုကို တိုက်ခိုက်ရန် အင်အားကြီးသူများစွာကို စေလွှတ်ရမည်ဆိုလျှင် ၎င်းသည် ဂုဏ်သိက္ခာကို အလွန်အမင်း ထိခိုက်စေမည်။ အကယ်၍ မင်းဆရာသေဆုံးသွားမည်ဆိုလျှင်သာ ယုံမင်ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင် ထွက်လာတိုက်ခိုက်မည်ဖြစ်သည်။

ဤသို့ပင်ဖြစ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် မြို့စားတစ်ဦး၏ နယ်မြေတွင် စစ်သားတစ်ဦး သို့မဟုတ် ကင်းလှည့်သူတစ်ဦး သတ်ဖြတ်ခံရလျှင် တရားခံကို ဖမ်းဆီးရန် အခြားကင်းလှည့်သူများ သို့မဟုတ် ဗိုလ်ချုပ်များကို စေလွှတ်မည်ဖြစ်ပြီး မြို့စားကိုယ်တိုင် ထွက်လာမည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဒုမြို့စားသေဆုံးသွားလျှင်တော့ မြို့စားကိုယ်တိုင် ထွက်လာမည်ဖြစ်သည်။ ဤသို့သော အင်အားကြီးမားသူပင်သေဆုံးသွားလျှင် မြို့စားကိုယ်တိုင်သာ ထွက်လာနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ လေဗိုလ်ချုပ်ကို စေလွှတ်လာခြင်းသည် အလွန်အင်အားကြီးမားသည့် လုပ်ရပ်ဖြစ်သည်။ သူသည် မင်းဆရာပြီးလျှင် တတိယအင်အားကြီးမားဆုံးသူဖြစ်ပြီး စိတ်ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်ကို အလွန်သတိထားသည့် လုပ်ရပ်ဖြစ်သည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် ကြေညာချက်ထုတ်ပြီးနောက် အကြီးအကဲများစွာကို ချက်ချင်း ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ “အင်အားကြီးသူတွေကို စေလွှတ်တာကသာ ဖြေရှင်းနည်းဖြစ်တယ်။ အားနည်းသူတွေကို စေလွှတ်ရင် အကျိုးမရှိနိုင်ဘူး...” စိတ်ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်သည် လူဦးရေနည်းပါးပြီး ဤသို့ဆက်လက်ဆုံးရှုံးနေမည်ဆိုလျှင် အောင်မြင်မှုရရှိသည်ပင်ဖြစ်စေ ရလဒ်သည် ဆိုးရွားနေမည်သာဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူတို့သည် ဖြေရှင်းနည်းကို သိရှိထားပြီဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ရာ မမျှော်လင့်ထားသည့်အရာဖြစ်ပေါ်လာသည်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်သားများကို ချက်ချင်းဆုတ်ခွာစေမည်ဖြစ်သည်။

ယီထျန်းယွမ်က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ “မင်းတို့အားလုံး အရင်ဆုံး သစ်တောဝင်ပေါက်နားမှာ သွားပြီး အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ကြဦး။ ကျွန်တော်က နောက်မှ လိုက်လာမယ်”

“ဟုတ်ကဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်...” အကြီးအကဲများက တစ်လုံးမျှ မမေးမမြန်းဘဲ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သစ်တောထဲသို့ အလျင်အမြန် ထွက်သွားကြသည်။ ယီချင်းရွှမ်လည်း ၎င်းတို့နှင့်အတူ ထွက်သွားသည်။ ဤအုပ်စုသည် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းအမြင့်မားဆုံးဖြစ်ပြီး ရန်သူကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် လူပိုများလေ အကျိုးရှိလေဖြစ်သည်။ ယီထျန်းယွမ်သည် အလွန်ထူးချွန်သော်လည်း သူတစ်ဦးတည်းဖြင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ဆိုလျှင် အချိန်ပိုကုန်မည်မှာ သေချာသည်။

သူတို့ထွက်သွားပြီးနောက် ယီထျန်းယွမ်လုပ်ရမည့်အရာသည် ရိုးရှင်းလှသည်။ ၎င်းမှာ ဆေးလုံးပြုလုပ်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရမြက်ပင်တစ်ပင်ကို ရရှိထားပြီးဖြစ်ရာ ဤအခွင့်အရေးကို အဆင့်မြှင့်တင်ရန် လက်လွတ်မခံနိုင်ချေ။ ယခင်တာဝန်နှစ်ခုပြီးမြောက်မှုမှ အတွေ့အကြုံအမှတ် သန်းတစ်ရာခြောက်ဆယ်ရရှိထားပြီး ယခုအခါ အနည်းငယ်သာ လိုအပ်တော့သည်။

အဆင့်မြှင့်တင်ပြီးနောက် လေဗိုလ်ချုပ်ကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ပိုမိုယုံကြည်မှုရှိလာမည်ဖြစ်သည်။ ဤနေရာ၌ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် အောင်မြင်မှု၏ အဓိကအကြောင်းရင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကျင့်စဉ်အဆင့် မလုံလောက်လျှင် မည်သည့် အကြံအစည်များ သို့မဟုတ် လှည့်ကွက်များဖြစ်စေ အကျိုးမရှိချေ။

သူသည် တွေးလိုက်သည်။ “အမြန်ဆုံး အဆင့်မြှင့်ရမယ်…”

ယီထျန်းယွမ်သည် ဆေးလုံးပြုလုပ်မှုဆန်းကြယ်မုဒ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အဆင့်လေးဆင့်စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရဆေးလုံးကို နှစ်ဆအမြန်နှုန်းဖြင့် ပြုလုပ်လိုက်သည်။ အဆင့်ငါးဆင့်ဆေးလုံးကို ပြုလုပ်ရန် မကြိုးစားခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် အလွန်ခက်ခဲပြီး အကယ်၍ မအောင်မြင်လျှင် အဆင့်မြှင့်တင်နိုင်မည်မဟုတ်ချေ။

သူဆေးလုံးပြုလုပ်နေစဉ်အတွင်း လေဗိုလ်ချုပ်သည် သူ၏စစ်သည်များကို ဦးဆောင်ကာ ဤသစ်တောဆီသို့ တိုက်ခိုက်ရန် ရောက်ရှိလာသည်။ ၎င်းတို့၏ ဦးရေသည် ရာပေါင်းများစွာရှိပြီး တစ်ဦးချင်းစီ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရနယ်ပယ်အထိ ရောက်ရှိထားသည်။ ဤသည်မှာ အင်ပါယာ၏ စွမ်းအားဖြစ်သည်။ စစ်သည်တစ်ဦးချင်းစီသည် စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရနယ်ပယ်အဆင့်ရှိသည်မှာ အမှန်တကယ် ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသည်။

၎င်းတို့၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရနယ်ပယ်သာဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့၏ လှုပ်ရှားမှုအမြန်နှုန်းသည် ပျံသန်းနေသည့်နှယ် ဖြစ်ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အကွာအဝေးများစွာကို ဖြတ်သန်းသွားနိုင်သည်။ ၎င်းတို့ကို ဦးဆောင်နေသူမှာ အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်သာ ထင်ဟပ်နေပြီး မျက်လုံးထဲတွင် စိတ်ခံစားမှုမရှိဘဲ အေးစက်မှုသာ ရှိသည်။

သူသည် ရှည်လျားသော ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ စိတ်ဝိညာဉ်သစ်တောဆီသို့ ပျံသန်းလာသည်။ သူ၏ အမြန်နှုန်းသည် မမြန်လွန်း မနှေးလွန်းပေ။ ၎င်းသည် သူ့လက်အောက်ငယ်သားများကို စောင့်ဆိုင်းရန်အတွက်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူအလွန်မြန်ဆန်စွာ ပျံသန်းသွားလျှင် ၎င်းတို့ကို အလွယ်တကူ ကျော်လွှားသွားနိုင်သည်။

၎င်းတို့၏ အလျင်အမြန်ပြေးလွှားမှုအောက်တွင် မကြာမီမှာပင် သစ်တောတစ်ခုသည် ၎င်းတို့၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ၎င်းတို့၏ အမြန်နှုန်းသည် ပိုမိုမြန်ဆန်လာပြီး ခဏအတွင်းမှာပင် သစ်တောရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ လေနတ်ဘုရားစစ်သည်များသည် တစ်ဦးချင်းစီမှ ရှည်လျားသော ဓားများကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးသည် ဓားရှည်များကိုသာ အသုံးပြုကြပြီး ၎င်းတို့၏ အဆင့်သည် အလယ်အလတ်စိတ်ဝိညာဉ်လက်နက်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိထားသည်။ ၎င်းတို့၏ လက်နက်တပ်ဆင်မှုသည် အလွန်ထူးချွန်လှသည်။

နဂါးစစ်သည်များနှင့် လေနတ်ဘုရားစစ်သည်များကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် ၎င်းတို့သည် အဆင့်တစ်ခုတည်းတွင် မရှိချေ။ နဂါးစစ်သည်များသည် မြေနဂါးများကို အားကိုးထားသော်လည်း ၎င်းတို့၏ အမြန်နှုန်းသည် အလွန်နှေးကွေးပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သတ်ဖြတ်ခံရသည်။ မြေနဂါးများကို သတ်ဖြတ်ရန်မှာ အနည်းငယ်ခက်ခဲသော်လည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း အင်အားကုန်ခမ်းစေလျှင် သေချာပေါက်ဖြစ်နိုင်သည်။ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ သိုင်းပညာအားလုံးတွင် အမြန်နှုန်းသည်သာ အနိုင်ရသည်ဟု ဆိုထားသည်မဟုတ်ပါလား။

၎င်းတို့သည် တစ်ခုတည်းသော ရည်မှန်းချက်ဖြစ်သည့် မြန်ဆန်မှု ကို လိုက်စားကြသည်။

၎င်းတို့သည် သစ်တောရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ တစ်ဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုဘဲ ဓားသွားပုံစံဖြစ်အောင် စီစဉ်ဖွဲ့စည်းလိုက်ကြပြီး တစ်ဦးချင်းစီ မိမိနေရာ၌ ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ဘာလုပ်လိုသည်ကို မည်သူမျှ မသိချေ။

သစ်တောအတွင်းပိုင်းရှိ ရန်အကြီးအကဲအပါအဝင် စိတ်ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်သားများသည် ၎င်းတို့ကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ ရန်အကြီးအကဲက မေးလိုက်သည် “ဒင်းတို့ ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ။ ဘာလို့ တစ်နေရာထဲမှာ ရပ်နေတာလဲ”

အခြားအကြီးအကဲတစ်ဦးက ပြန်ဖြေသည်။ “ဘာလုပ်ချင်နေပါစေ ဒီနေရာထဲ ဝင်လာရင် ငါတို့ ချက်ချင်း သတ်ပစ်မယ်”

“ဟုတ်တယ်။ မြူခိုးသစ်တောထဲ ဝင်လာရင် ဘိုးဘေးရဲ့ အစွမ်းနဲ့ သူတို့ ဘယ်လိုမှ ဝင်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး” အခြားတစ်ဦးက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

၎င်းတို့သည် မြူခိုးအစီအရင်ကို အားကိုးထားပြီး ဤအစီအရင်ရှိသမျှ ပြဿနာမရှိဟု ယုံကြည်ထားကြသည်။

သို့သော် ၎င်းတို့သည် အရာအားလုံးသည် နဂါးဗိုလ်ချုပ်တိုက်ခိုက်ခဲ့စဉ်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားချိန်တွင် လေနတ်ဘုရားစစ်သည်များသည် သစ်ပင်ကြီးများကို ဓားဖြင့် တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ခုတ်လှဲလိုက်ကြသည်။ ဓားတစ်ချက်ချင်းစီသည် အလွန်မြန်ဆန်ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အကြိမ်ရာချီခုတ်ထစ်လိုက်ရာ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်သည် တစ်ဝက်နီးပါး ပျက်စီးသွားသည်။ ခဏအတွင်းမှာပင် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်သည် လုံးဝပြိုလဲသွားသည်။

“ဘုန်း...။ ဘုန်း...။ ဘုန်း...။…”

သစ်ပင်ကြီးများသည် တစ်ပင်ပြီးတစ်ပင် ပြိုလဲသွားသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သစ်ပင်ကြီးအုပ်စုပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းခန့် ပြိုလဲသွားပြီး ၎င်းတို့သည် နောက်ထပ်သစ်ပင်အုပ်စုများကို ဆက်လက်ခုတ်လှဲကြသည်။

ဤမြင်ကွင်းသည် စိတ်ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်သားများ၏ မျက်နှာများကို မည်းမှောင်သွားစေသည်။ ၎င်းတို့သည် ဤသစ်ပင်ကြီးများကို ဖြတ်လှဲကာ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖောက်လုပ်ရန် ကြံရွယ်နေသည်ကို မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ဤနှုန်းဖြင့် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်မည်ဆိုလျှင် အချိန်အနည်းငယ်ကြာမည်ဖြစ်သော်လည်း သေချာပေါက် အောင်မြင်မည်ဖြစ်သည်။

မြူခိုးသစ်တော၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုသည် သစ်ပင်ကြီးများပေါ်တွင် မူတည်နေပြီး နတ်ဘုရားအင်းစွမ်းရည်များကို ၎င်းတို့ပေါ်တွင် ရေးထိုးထားသည်။ အကယ်၍ သစ်ပင်ကြီးများ မရှိတော့လျှင် ၎င်းသည် အစီအရင်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်သည်နှင့် တူသည်။ ထို့ပြင် သစ်ပင်ခုတ်လှဲမှု၏ အမြန်နှုန်းကို ကြည့်လျှင် အချိန်အနည်းငယ်ကြာမည်ဖြစ်သော်လည်း သိပ်မကြာလှချေ။ ဦးတည်ရာလမ်းကြောင်းမမှားလျှင် ပြဿနာမရှိချေ။

လေဗိုလ်ချုပ်က အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “လမ်းကြောင်းနည်းနည်း လွဲနေပြီ။ ဒီနားကို ခုတ်လှဲလိုက်” သူ၏လက်ထဲတွင် ကျောက်ပြားတစ်ခုရှိပြီး ၎င်းပေါ်တွင် ဦးတည်ရာပြအပ်တစ်ခုပါရှိသည်။ ၎င်းသည် အဘယ်အရာအတွက်ဖြစ်သည်ကို မည်သူမျှ မသိချေ။

ရန်အကြီးအကဲက မျက်နှာမည်းမှောင်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒါက ဦးတည်ရာပြ သံလိုက်အိမ်မြှောင်ပဲ...။ မှန်ကန်တဲ့ ဦးတည်ရာကို ညွှန်ပြပေးတဲ့ အရာပဲ။ အဲဒီပေါ်မှာ ငါတို့ စိတ်ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်ရဲ့ ယုံကြည်မှုပစ္စည်းတစ်ခုခု ပါရှိလို့ သူတို့က လမ်းကြောင်းမှန်ကို သိနိုင်တာ။ အပြင်ဘက်မှာ ရှိနေတဲ့အတွက် ညွှန်ပြတဲ့ ဦးတည်ရာက သေချာပေါက် မမှားဘူး…”

မြူခိုးသစ်တောထဲသို့ ဝင်ရောက်လာလျှင် ဤဦးတည်ရာပြသံလိုက်အိမ်မြှောင်သည် အလုပ်မလုပ်တော့ချေ။ စိတ်ဝိညာဉ်ဘိုးဘေး၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ၎င်းတို့ကို အလွယ်တကူ လမ်းများစေနိုင်သည်။ နတ်ဘုရားအင်းဆရာကြီးတစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်ရမည်ဆိုလျှင် ဤသံလိုက်အိမ်မြှောင်၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုသည် အလွန်အကန့်အသတ်ရှိသည်။

သို့သော် အပြင်ဘက်တွင်မူ အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ လုံးဝကွဲပြားသည်။ မြူခိုးအစီအရင်သည် မည်သည့်အကျိုးသက်ရောက်မှုမျှ မရှိချေ။

အခန်း ၃၅၀ ပြီးပါပြီ။