လက်မပါလည်း စာမေးပွဲကို အောင်နိုင်တယ်

အဲဒီနေ့မှာ လူတော်တော်များများက ကောင်းကင်ကိုပဲ မော့ကြည့်နေကြသည်။ ရှီးကျင်း၏ ကောင်းကင်တွင် တိမ်အနည်းငယ် ရှိခဲ့ဖူးသည်။

ထိုတိမ်တိုက်သည် ရှီးကျင်းကို ရှစ်လကြာအောင် ဖုံးအုပ်ထားခဲ့ပြီး တစ်စုံတစ်ခုမှ တစ်စုံတစ်ခုသော အရာတစ်ခုမှသည် ပို၍ပို၍ ကြီးမားလာပြီး လူတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် မှောင်မိုက်သော တိမ်တိုက်များ ဖြစ်လာကာ ရှင်းလင်းရန် ခက်ခဲလာသည်။

ဤတိမ်တိုက် ရောက်လာသောအခါ ရှီးကျင်း၏ တရားဝင် အစိုးရရုံးတွင် ငလျင်တစ်ခု လှုပ်ခတ်ခဲ့သည်။ အစိုးရအဖွဲ့ ဝန်ကြီးချုပ် ရာထူးမှ နုတ်ထွက်ပြီး တံဆိပ်ကိုင် အမတ်က ရာထူးမှ နုတ်ထွက်သည်။ အရာရှိ သုံးဦးဖြစ်တဲ့ ထိုက်ဖူ၊ ထိုက်ပေါင်နဲ့ ထိုက်ရှစ်တို့ ရာထူးမှ နှုတ်ထွက်ပြီး၊ တပ်ငါးခု၏ လက်ဝဲလက်ယာ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးများ နုတ်ထွက်သည်။ အရပ်ဘက်နှင့် စစ်ဘက်ရေးရာ ဘယ်ညာလက်ရုံးများ ရာထူးမှ နုတ်ထွက်ပြီး၊ ဘယ်ညာ ဝန်ကြီးခြောက်ဦးအနက် ထက်ဝက်လောက်က နုတ်ထွက်သွားခဲ့သည်။

တိမ်တိုက် ရောက်လာပြီးနောက် ရှီးကျင်းတွင် လူအများအပြား သေဆုံးခဲ့ကြသည်။ တချို့လူတွေက နှုတ်ထွက်သွားတာတောင် မလွတ်မြောက်နိုင်ဘဲ မိုင်ဒါဇင်နဲ့ချီဝေးတဲ့ ကောင်းကင်မှာ တွဲလောင်းကျနေတဲ့ တိမ်တိုက်ထဲမှာ ဧည့်သည်တွေ ဖြစ်လာပြီး ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်းနဲ့ အသက်ဝင်လာ၏။

ရှီးကျင်းက လူမျိုးများ အထိတ်တလန့် ဖြစ်ကြပြီး အားလုံးက တရားခံကို ရှာဖွေကာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ မထိတ်လန့်စေရန် အချင်းချင်း သတင်းတွေ လွှဲအပ်လိုက်ကြသည်။ ဒါပေမယ့် လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ့်တစ်နှစ်လောက်က ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို သူတို့ သိပ်မသိကြဘူး။

ဒီလိုဖိအားတွေအောက်မှာ သူတို့ ရှစ်လလောက် နေခဲ့ရရာ အခုတော့ တိမ်တွေ ပျောက်ကုန်ပြီမို့ လူတော်တော်များများ စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြပါသည်။

ဧကရာဇ် နက္ခတ္တဗေဒဗျူရို၏ အကြီးအကဲနှင့် လက်ထောက် အကြီးအကဲသည် ၎င်းတို့၏ နံနက်ခင်း အရာရှိများနှင့် စာရေးများကို အလုပ်များ​စေပြီး တိမ်များကို ရှာဖွေရန် အလျင်အမြန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။

ကောင်းကင်နားစွင့်သူ တစ်အုပ်လည်း အလုပ်များလာသည်။ မော့ကြည့်လိုက်တိုင်း ကောင်းကင်ယံမှာ နားရွက်ကြီးကြီးတွေနဲ့ လေထဲမှာ ပျံဝဲနေတဲ့ ကောင်းကင်နားစွင့်သူ တချို့ကို အမြဲတွေ့မြင်နေရပါ၏။ ရှီးကျင်းမြို့ အပြင်ဘက်တွင် အချို့သော သစ်ပင်များနှင့် မြက်ပင်များပေါ်တွင် နားရွက်များစွာ ပေါက်နေပြီး ချောက်ကမ်းပါးများတွင်ပင် နားရွက်အရွယ်အစား အစုံရှိသည်။ ကောင်းကင်နားစွင့်သူ အရှင်ဘုရင်နှင့် အရှင်သခင် အဆင့်တို့ကိုလည်း စေလွှတ်ထားကြသည်။

အချို့သော ဝိညာဉ်ကြီးများသည် မြေအောက်ကမ္ဘာထဲသို့ နက်နဲသွားကာ တိမ်တိုက်သည် မြေအောက်ကမ္ဘာတွင် ဝှက်ထားခြင်းရှိမရှိ သိရှိရန် လှည့်ပတ် ကြည့်ရှုနေကြသည်။ တစ်နေရာရာ၌ တိမ်တိုက်တွေ ရှိနေသောအခါ တွေ့ရမည်ကိုလည်း စိုးရိမ်သဖြင့် ကြောက်လန့်နေကြ၏။

တိမ် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် ၎င်းတို့၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် မရှိကြောင်း၊ အန္တရာယ်တချို့ ရှိနေသေးသည်ဟု တွေးကာ အမြတ်အစွန်းများ ဆုံးရှုံးရမှာ စိုးရိမ်လာခဲ့ကြပြီး တိမ်တိုက်ကို အမြဲ ပြန်ရှာချင်ကြသည်။

ဤအလုပ်များမှုက ချန်ရှီကို မထိခိုက်စေခဲ့ပေ။

သူသည် ရှင်းရှန်ခန်းမသို့ ရောက်လာပြီး ဟူဖေးဖေးနဲ့ ရှင်းရှန်က တခြားစာသင်သားများကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထျန်ယွဲ့အာ၊ ဟွမ်ဖုန်းနျန်၊ ဖူရှိုးနဲ့ တော်ဝင် စာမေးပွဲအတွက် လာရောက်သည့် အခြားပညာတော်သင်များကို ခေါ်၍ ကမ္ဘာငယ်လေးထဲ၌ အတူတကွ လေ့ကျင့်ရန် ဖိတ်ကြားခဲ့သည်။

ဤရက်များတွင် သူတို့အုပ်စုသည် ရှီးကျင်းတွင်နေထိုင်ကြပြီး အစားအသောက်၊ အဝတ်အစားနှင့် အခြားကုန်ကျစရိတ်များအတွက် ငွေကုန်သွားကြသည်။ သူတို့သည် ကျေးလက်မှလာပြီး စာမေးပွဲမဖြေမီ ခရီးစရိတ်အတွက် ငွေအလုံအလောက် စုဆောင်းထားကြသည်။ တချို့က ခရီးစရိတ်အတွက် ပိုက်ဆံတောင် မလောက်ခဲ့။ သူတို့သည် အဆောင်လက်ဖွဲ့များဆွဲကာ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ လူများကို နတ်ဆိုးများကို သတ်ခြင်းဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကြောင်း ပြုခဲ့ကြသည်။

ရှီးကျင်းမြို့သို့ ရောက်သောအခါ ဟူဖေးဖေးသည် တောင်နီခန်းမကို ရှာဖွေပြီး အဆောင်ဆွဲဆရာ အဖြစ် ပါဝင်ခိုင်းသည်။ ယနေ့ခေတ်တွင် သူတို့သည် ရှီးကျင်းပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများအတွက် နတ်ဆိုးများကိုသတ်ကာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုရန် ကူညီပေးခဲ့ပြီး ကျင့်ကြံမှု စွမ်းရည်မှာလည်း များစွာတိုးတက် ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

ကမ္ဘာငယ်လေးကို မြေခွေးစပျစ်သီး မှန်ထဲတွင် ဝှက်ထားသည်။ မှန်တစ်ချပ်လို ထင်ရသော်လည်း အတွင်းခန်းက ရှီးကျင်းမြို့ထက်ပင် အလွန်ကျယ်ဝန်းသည်။ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ချီစွမ်းအင်သည် အတွင်း၌ အလွန်ပေါများသဖြင့် အတွင်းမှာ ကျင့်ကြံတာက အပြင်ဘက်ထက် အဆများစွာ သာလွန်သည်။

လူတိုင်းသည် ကမ္ဘာငယ်လေးထဲသို့ ဝင်ကာ လှည့်ပတ်ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်နေကြသည်။

"ဒီမှာ နေ၊ လ၊ ကြယ်တွေ၊ မြစ်တွေ အကုန်မှားနေတယ်... မင်းတို့ အနတ္တပြန်ခြင်းဘုံ ရောက်ရင် ဒီအတိုင်း မလေ့ကျင့်ကြနဲ့"

ချန်ရှီက အမိန့်ပေးသည်။ ဟူဖေးဖေး အားရပါးရ ရယ်လိုက်ကာ။

"အနတ္တပြန်ခြင်းဘုံ? ချန်ကျဲယွမ်... နင် ငါတို့ကို သိပ်အထင်ကြီးလွန်းတယ်။ ငါတို့တစ်သက်တာမှာ အနတ္တဘုံတွေကို ရောက်ဖို့ မပြောနဲ့ နတ်အသွင်ပြောင်းခြင်းနဲ့ နတ်ဆင်းသက်နယ်ပယ် ရောက်ရင်ကို အံ့သြစရာ ကောင်းနေပြီ... ငါတို့ မှန်ကန်တဲ့လူနောက်ကို လိုက်နေရင်တောင် အများဆုံးက အနတ္တသန့်စင်နယ်ပယ်လောက်ပဲ"

ထိုစကားထွက်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ဖန်းဝူကျိ၊ ဖန်းကာနှင့် အခြားသူများက ခေါင်းညိတ်​ပြကြသည်။

ချန်ရှီ အံ့ဩသွားသည်။

"ဘာလို့လဲ"

ထျန်ယွဲ့အာက ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောပြီး :"ငါတို့လို လူတွေအတွက်က နတ်အသွင်ပြောင်းတဲ့ နယ်ပယ်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကိုပဲ ရောက်သင့်တယ်... နောက်ထပ် ဘုံနှစ်ဘုံဖြစ်တဲ့ နတ်နွယ်ဖွားနယ်ပယ်နဲ့ အနတ္တသန့်စင်နယ်ပယ်ကတော့ ကောင်းကင်ပြင်က နတ်ဘုရား ပေးအပ်ထားတဲ့ ဘုံတွေ... ကျင့်ကြံရတာနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး ဒါကြောင့် ထပ်ပြီး ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ကျွမ်းကျင်မှု၊ ငွေ၊ တာအိုဝါဒီတွေ၊ အရင်းအမြစ်တွေနဲ့ တခြားအရာတွေ လိုတယ်၊ ပိုက်ဆံမရှိရင် ဘယ်သူမှ တက်လှမ်းလို့မရဘူး"

ချန်ရှီ ယခုမှ သဘောပေါက်သွားသည်။

"လတ်စသတ်တော့ အဲ့လိုကိုး... လူကြီးမင်း စွင်းယိရှန်း အနတ္တသန့်စင် နယ်ပယ်ကနေ ဘယ်​​တော့မှ မ​ကျော်​ဖြတ်​နိုင်​ခဲ့တာ အံ့သြစရာ မဟုတ်​​တော့ပါဘူး"

စွင်းယိရှန်းသည် ကွမ်ဟွေ့သိုလှောင်ရုံက သံအမတ် ဖြစ်သည်။ အခု အနတ္တသန့်စင်ခြင်း နယ်ပယ်၏ အထွတ်အထိပ်အထိ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့​ပြီး​ပြီ။ သူသည် အောက်ပါသုံးမျိုးတွင် ငွေ၊ အဖော်၊ အရင်းအ​​မြစ်နှင့်ကျင့်စဥ် စတဲ့ သုံးခု ချို့တဲ့ခဲ့သဖြင့် ဘယ်သောအခါမှ မဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့။

ရှီးကျင်းရှိ စွင်းယိရှန်းလို အရာရှိများစွာသည် အနတ္တသန့်စင်နယ်ပယ်မှာ ပိတ်မိနေပုံရပြီး နောက်ထပ် ဆက်မသွားနိုင်တော့ကြောင်း ချန်ရှီ ယူဆနိုင်ခဲ့သည်။ ဥပမာအားဖြင့် လမ်းပေါ်တွင် လိုက်လာသော နတ်ယန္တရားစခန်းမှ စစ်သားအချို့သည် ဤနယ်ပယ်တွင် ရှိနေကြသည်။

နတ်ဘုရားက ကောင်းချီးမင်္ဂလာနှင့် နယ်ပယ်နှစ်ခုကို ပေးကမ်းခြင်းသည် သာမန် ကျင့်ကြံသူနဲ့ အထက်တန်းဟား သားသမီးများကြား ကွာဟချက်ကို သိသာစေခဲ့ကြောင်း တွေ့မြင်နိုင်သည်။

ချန်ရှီက သူတို့ကို အရည်အချင်းအလိုက် သင်ကြားပေးပြီး စစ်မှန်သော ဘုရင်၏ဂူသင်္ချိုင်းမှ ကျင့်စဥ်မျိုးစုံကို သင်ကြား​ပေးခဲ့သော်လည်း မလုံလောက်ပါ။ ငွေ၊ အဖော်၊ အရင်းအမြစ်လည်း လိုအပ်သေးသည်။

ငွေလို့ ခေါ်တဲ့အရာကို သဘာဝကျကျ နားလည်ဖို့ မခက်ပါဘူး။ လေ့ကျင့်တဲ့အခါမှာ စည်းလုံးညီညွတ်ပြီး နယ်ပယ်ကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ ငွေလိုပါသည်။ ဒဏ်ရာနှင့်ရောဂါများကို ကုသရန် အဂ္ဂိရတ်ဆေးများကို သန့်စင်ရမည်၊ အဆောင်စာလုံး၊ အဆောင်လက်ဖွဲ့ နှင့် မှော်လက်နက်များပင် ကြွယ်ဝမှုများစွာ လိုအပ်သည်။

ထိုမြေသည် စကြာဝဠာငယ်နှင့် ဂူကောင်းကင်ဘုံကဲ့သို့ ရတနာမြေ ဖြစ်သည်။ ချန်ရှီသည် အိမ်မှာ ဒါမှမဟုတ် ကွမ်ကျီးသိုလှောင်ရုံမှာ လေ့ကျင့်တဲ့အခါ အဆင်မပြေဘူးလို့ ခံစားရ၏။ သူ့တွင် စကြဝဠာငယ်နှင့် ဘုံကျောင်းငယ်၏ မင်္ဂလာရှိသော မြေနေရာရှိသော်လည်း ဤအတိုင်းပင် ရှိနေသေးသည်။ တခြားသူတွေက ကျင့်ကြံဖို့ ရတနာမြေတောင် မရှိချေ။

အဖော်သည် လက်တွဲဖော်ကို ရိုးရှင်းစွာ ရည်ညွှန်းခြင်း မဟုတ်ဘဲ တာအိုဝါဒီ အဖော်ဖြစ်သည်။ တာအိုဝါဒီအဖော်သည် တူညီသောလမ်းစဉ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ဂိုဏ်း၏ အသက်ကြီးသူများ၊ ညီအစ်ကိုများ သို့မဟုတ် အတူတကွ လေ့ကျင့်ကြသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ ဖြစ်နိုင်သည်။

သူတို့၏ နတ်ဝိညာဉ်များနှင့် အခြေတည်ဝိညာဥ်များ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်သွားသည့်အခါ၊ လမ်းလွဲသွားပါက အသက်ကို ကယ်တင်​ပေးနိုင်ပြီး ရန်သူများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ ဘေးချင်းယှဉ် တိုက်ခိုက်ပေးမည်။ အခြေတည်ဝိညာဥ်နဲ့ နတ်ဝိညာဥ်များကို ပြန်လည် ခေါ်ဆို​​ပေးနိုင်မည်။ ထို့အပြင် တာအိုဝါဒီ၏ အဖော်တစ်ဦး၏ အကြီးမားဆုံး အခန်းကဏ္ဍမှာ အရေးကြီးသောအချိန်များတွင် ၎င်းတို့၏ နယ်ပယ်များကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ရန် ကူညီပေးဖို့ ဖြစ်သည်။

စည်းစိမ်ဥစ္စာ၊ အပေါင်းအဖော်၊ မြေယာနှင့် ကျင့်စဥ်က လက်တွေ့ကျင့်သုံးရန် အရေးကြီးသည်။ ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ခု သို့မဟုတ် နှစ်ခု ပျောက်ဆုံးနေပါက အောင်မြင်နိုင်ခြေ ရှိပါသေးသည်။ သို့သော် ကျင့်​ကြံ​သူအများစုသည် လေးခုစလုံး ချို့တဲ့လေ့ရှိသည်။

ချန်ရှီ ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ မလေ့ကျင့်နိုင်ရင် ငါ့ဆီလာခဲ့... ငါ မင်းတို့ကို လေ့ကျင့်ခွင့်ပေးမယ်..."

စာမေးပွဲမဖြေခင် သုံးရက်ပဲ အချိန်ရှိတော့သည်။ ဤသုံးရက်အတွင်း လူနှစ်ရာသုံးရာတို့သည် လုံ့လစိုက်ထုတ်ကာ ကမ္ဘာငယ်လေးတွင် စုဝေး​နေခဲ့ကြသည်။ ဒီလို နေရာကောင်းက လူတိုင်းအတွက် ကြုံတွေ့ရခဲရာ ကမ္ဘာငယ်လေးမှာ လေ့ကျင့်ရင်း အစားအသောက်နဲ့ အိပ်ရေးဝဖို့ပင် မေ့နေကြ၏။

ချန်ရှီလည်း ကမ္ဘာငယ်လေးထဲတွင် လေ့ကျင့်နေပြီး သူ့အခြေတည်ဝိညာဥ်က တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာသည်။ ယခုဆို အခြေတည်ဝိညာဥ်သည် လေးငါးနှစ် အရွယ် ကလေး​လောက်​တောင် ရှိနေပါပြီ။

အခြေတည်ဝိညာဥ်က သူ၏ ကျင့်ကြံမှု ကန့်သတ်ချက် ဖြစ်သည်။ သို့မှသာ သူသည် သူ၏ အခြေတည်ဝိညာဥ်နဲ့ သဟဇာတ ဖြစ်နိုင်ပြီး ရှေးဦး နတ်ဝိညာဉ်အဖြစ် မွေးမြူနိုင်မှာ ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က သူ အိမ်မပြန်သေးသော်လည်း ချန်ထန် ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် နေ့တိုင်း တရားရုံးသို့ သွားသည်။ တရားရုံးမှ ​ပြန်ထွက်ကာ ညနေပိုင်းတွင် တရားဝင် လုပ်ငန်းအတွက် အခွန် ဝန်ကြီးဌာနသို့ သွားရောက်သည်။

သုံးရက်မြောက်နေ့မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ချန်ရှီက ကမ္ဘာငယ်လေးမှ လူအားလုံးကို ခေါ်ထုတ်လာခဲ့သည်။

"မင်းတို့အားလုံး ဆောင်းရာသီနဲ့ နွေရာသီမှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် လေ့ကျင့်ခဲ့ကြတယ်... နာမည်ကောင်းရဖို့ မနက်ဖြန် စာမေးပွဲခန်းမှာ အောင်မြင်ပါစေလို့ ဆုတောင်း​ပေးပါတယ်"

ကိုယ်စားလှယ်လောင်း ၂၀၀ ကျော်ကလည်း သူ့ဘက်ကို ဦးညွှတ်ကြလေသည်။

“ချန်ကျဲယွမ် ပြုစုပျိုးထောင်​ပေးလို့သာ မဟုတ်ရင် စာမေးပွဲကျမှာ ကြောက်ရတယ်... ဘယ်အချိန် ပေါ်ထွက်ခွင့်ရမယ် ဆိုတာတောင် မသိပါဘူး”

"ငါ့ဘဝမှာ မင်းရဲ့ကြင်နာမှုကို ဘယ်တော့မှ မေ့မှာမဟုတ်ပါဘူး!"

ချန်ရှီလည်း သူတို့ကို နှုတ်ဆက်ပြီး ချန်အိမ်ဆီ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ချန်တူးလမ်းကို ဖြတ်သွားနေစဥ် ရုတ်တရက် အသံတစ်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

"ချန်ကျဲယွမ်... ခဏနေပါဦး"

ချန်ရှီ ဤအသံကို ကြားလိုက်သောအခါတွင် သူ့နှလုံးသားက အနည်းငယ် တုန်ခါသွားကာ ခြေလှမ်းတွေကို ရပ်လိုက်ပြီး အသံ၏ ဦးတည်ရာဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် လူငယ်တစ်ဦးသည် ချန်တူးလမ်းကို ဖြတ်၍ နှစ်မီတာကျယ်သော လမ်းကိုဖြတ်ကာ သူ့ကို မျက်နှာမူနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာတော့ စည်ကားတဲ့ မြို့ပင်။

ထိုလူငယ်နောက်တွင် ရင်းနှီးပြီးသား နှစ်ဦးဖြစ်သည့် ဖောင်းထန်နဲ့ ဝေ့ရှီးကျစ်တို့ ရပ်နေကာ ဖူကျန့်နန်းဆောင်က စစ်ဘက်အရာရှိများကလည်း အနောက်တွင် လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။

လူငယ်သည် ချောမောပြီး အရပ်ရှည်ပြီး အချိုးအစားကျနပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကြွက်သားများ အပိုမရှိပေ။ သူ့တွင် ဖြူစင်သော အသားအရေ၊ ပြီးပြည့်စုံသော မျက်နှာအသွင်အပြင်၊ ဖြောင့်စင်းသော နှာတံ၊ သေးလွန်းသည် မဟုတ်ဘဲ တောက်ပသော မျက်လုံး၊ နှုတ်ခမ်းထူမပါး၊ နားရွက်အပြည့်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွှေးများ ရှိသည်။

နဖူးတွင် မှဲ့နီတစ်စက်ရှိ၍ ၎င်းကို သစ်ကြံပိုးခေါက်ဖြင့် ခြယ်သခြင်းလား သို့မဟုတ် သဘာဝအတိုင်း ခြယ်မှုန်းထားခြင်းလား မသေချာပါ။ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ခရမ်းရောင်ရွှေသရဖူကို ဆောင်းထားပြီး ဆံပင်ကို စည်းကာ ဆံထိုးပေါ်တွင် အနီရောင်ဘောလုံးဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။ သူ လမ်းလျှောက်လာသောအခါတွင် အနီရောင်ဘောလုံးသည် လှုပ်ခါသွားကာ အလွန်အာရုံ ဖမ်းစားနိုင်သည်။

အတွင်းဘက်တွင် အဖြူရောင်အင်္ကျီရှည်နှင့် ဘောင်းဘီရှည်၊ အပြင်ဘက်တွင် အနီရောင်ဝတ်ရုံ တစ်ထည်၊ ခါးပတ်ပတ်လည်တွင် အစိမ်းရောင် ကျောက်စိမ်းခါးပတ်တစ်ထည်၊ အောက်ခြေတွင် အဖြူရောင်နှင့် အနက်ရောင်ထိပ်ကို ၀တ်ဆင်ထားပြီး ရွှေချည်၊ ငွေချည်ဖြင့် ချည်နှောင်ထားသည်။

ချန်ရှီ ဘွတ်ဖိနပ်များကို မြင်သောအခါ ဘွတ်ဖိနပ်အတွင်းတွင် လျို့တင်လျို့ကျာ ရှိလိမ့်မယ် ဆိုတာ သိလိုက်သည်။

"သခင်လေး?"

ချန်ရှီ ရှေ့ကို ဆက်လျှောက်လာသည်။

"ထိုက်ဖျင်ဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးကို ငါသတ်ပြီးနောက် မိုင်ထောင်ချီအသံပို့အဆောင်ကနေ မင်းအသံကို ငါကြားဖူးတယ်"

သခင်လေးသည်လည်း လူအုပ်ကြီးနှင့် ကင်းကွာကာ လမ်းကိုဖြတ်ကာ လမ်းလျှောက်လာရင်း ပြုံးပြလာ၏။

"ငါ ရှီးကျင်းကို ရောက်ကတည်းက ဒီရက်တွေထဲ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေတာ.. ဒီနေ့ပဲ ထွက်လာရတယ်... ဖူကျန့်နန်းဆောင်က လူတော်တော်များများက ငါမင်းကို တွေ့ဖို့လာမှန်း သိတော့ မင်းက ဥပဒေမဲ့လူလို့ ပြောပြီး ကန့်ကွက်တယ်ကွာ... ငါနဲ့တွေ့ဖို့ မသင့်တော်ဘူးတဲ့... ပညာရှင်..ငါ မင်းနဲ့ လူချင်းတွေ့ပြီး စကားပြောရမယ်"

နှစ်ယောက်လုံး၏ အသံသည် ကျယ်လောင်ခြင်း မရှိသော်လည်း တစ်ယောက်အသံတစ်ယောက် ပြတ်ပြတ်သားသား ကြားနိုင်သည်။

ချန်ရှီ : "မင်းအခု မြင်ပြီးပြီမလား ပြန်သွားလို့ရပြီ"

လူငယ်က ရှေ့ကလမ်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ဆို၏။

"မင်းနဲ့ငါကြားက နားလည်မှု လွဲမှားနေတာ ဖြစ်မယ်ထင်တယ်... ချန်ကျဲယွမ် မင်းက ရည်မှန်းချက်ကြီးတဲ့ လူတစ်ယောက်လို့ ငါ အခိုင်အမာ ယုံကြည်ပါတယ်။ မင်း ကျေးလက်မှာမွေးပြီး နတ်ဆိုးတွေရဲ့ ထောင်ချောက်တွေကို ဖျက်ဆီးနေတယ်... နတ်ဆိုးတွေရဲ့ အသွင်ပြောင်းမှုအောက်မှာ ရုန်းကန်နေရတာကို မြင်ဖူးတယ်။ တချို့နတ်ဆိုးတွေက မင်းလို နတ်ဆိုးတွေထက် ပိုဆိုးတယ်... မင်းက ကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ နှလုံးသားလည်း ရှိတယ်လို့လည်း ငါထင်တယ်..."

သူ့အသံတွင် စွဲဆောင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုရှိပြီး သူသည် စကားပြောသည့်အခါတွင် အခြားသူများ၏ အာရုံကို အမြဲလိုလို ဆွဲဆောင်နိုင်သည်။

"ဒါပေမဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ဘုရင်ခေတ်မှာ ဒီလိုမဟုတ်ဘူး စစ်မှန်တဲ့ ဘုရင်ခေတ်မှာ နတ်ဆိုးတွေ လက်နက်ချတယ်၊ လူတွေက ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင် လုပ်ကိုင်ကြတယ်... သက်ကြီးရွယ်အိုတွေ နေထိုင်စရာ နေရာရှိတယ်... သန်မာသူတွေ၊ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ကြီးပွားဖို့ နေရာ ရှိတယ်... နာမကျန်းသူတွေ ကုသဖို့ နေရာလည်း ရှိတယ်"

"အဲဒီတုန်းက နတ်ဆိုးတွေ နည်းနည်းပဲရှိတော့ ရာသီဥတုက မဖွဲ့နိုင်တော့ဘူး ဒါပေမယ့် ဘုရင်ကြီး ကွယ်လွန်တာနဲ့ ပြောင်းလဲသွားတယ် နှစ်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ လူတွေက ဆင်းရဲဒုက္ခတွေ ပိုတိုးလာတယ်၊ နတ်ဆိုးတွေ သောင်းကျန်းလာတယ်၊ နတ်ဆိုးတွေက ပန်းတွေလို ပွင့်လာကြတယ်။ အစိုးရနဲ့ တိုင်းပြည်က ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ လွဲမှားကုန်လို့ ပြည်သူတွေကို အချိန်အကြာကြီး မနည်း ထိန်းထားရတယ်... ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရပြီး သူတို့ရဲ့သားစဉ်မြေးဆက်တွေ ကြီးပွားချမ်းသာအောင် မိသားစုကြီးတွေက အစိုးရကို ချုပ်ကိုင်တယ်၊ မိသားစုငယ်တွေက ဒေသခံတွေကို ချုပ်ကိုင်ပြီး ပညာရှင်တွေက စကားပြောပြီး ကြွားလုံးထုတ်နိုင်တဲ့ သန့်ရှင်းတဲ့ ရေစီးကြောင်းတွေ ဖြစ်လာတယ်...."

သူက ဝမ်းနည်းစွာ သက်ပြင်းချလေသည်။

"မင်းတို့လည်း ငါ့လိုပဲ ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်ရလို့ အသည်းကွဲ​နေ​ကြမယ်လို့ ငါယုံကြည်တယ်... လူတွေ ဒုက္ခရောက်နေတာကို မင်းမြင်ရရင် ထပ်တူခံစားရမှာပဲ... လူတွေက အသက်ကြီးလာရင် နတ်ဆိုးတွေရဲ့ လက်ထဲမှာ ဆုံးပါးသွားကြတယ်။ ကြမ်းတမ်းတဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ သန်မာတဲ့လူတွေက သူတို့ရဲ့ အရည်အချင်းတွေကို သုံးစရာ နေရာမရှိဘူး... တရားရုံးမှာကလည်း ဖောက်ပြန်ပျက်စီးနိုင်တဲ့ လူတွေနဲ့ ပြည့်နေတာ....မင်မင်းဆက်က အကျင့်ပျက်သွားပြီ..."

သခင်လေးက ခေါင်းကိုလှည့်ကာ ချန်ရှီကို နွေးထွေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းငါ့လို အကုန်ပြောင်းလဲပစ်ချင်နေတာလို့ ငါထင်တယ်... မင်း အကျင့်ပျက်ခြစားမှုတွေကို ဖယ်ရှားချင်တယ် နတ်ဆိုးတွေကို ဖိနှိပ်ချင်တယ် ကမ္ဘာကြီးကို ဒုက္ခဖြစ်စေတဲ့ အရာအားလုံးကို မှောက်လှန်ပစ်ချင်တယ်၊ မင်းစစ်မှန်တဲ့ ဘုရင်ခေတ်ရဲ့ ဘုန်းအသရေကို ပြန်ရချင်တယ်....ငါလည်း ဒါကို လိုချင်တယ်"

သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ :"သူတို့က မင်းကို လာမတွေ့ဖို့ ပြောကြတယ်... မင်းက ခေါင်းမာတဲ့သူ၊ လူဆိုး၊ ခွင့်မလွှတ်နိုင်တဲ့ ဓားပြတစ်ယောက်လို့ ပြောကြတယ်... ဒါပေမယ့် မင်းကအဲ့လို မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်။ မင်းနဲ့ငါက အတူတူပဲ"

"မင်းရဲ့နှလုံးသားထဲမှာ ကြင်နာမှုတွေ ရှိပေမယ့် မင်းကိုနားလည်မှု လွဲနေ​​​ကြတယ်... မင်းမှာ ကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်တဲ့ နှလုံးသားရှိပေမယ့် မင်းရဲ့ခွန်အားကို အသုံးချဖို့ နေရာမရှိဘူး မင်းမှာ ကြီးမားတဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေနဲ့ အရည်အချင်းတွေ ရှိပေမယ့် အဲဒါတွေကို သုံးဖို့နေရာမရှိဘူး! ချန်ကျဲယွမ် မင်းနဲ့ငါက အတူတူပါပဲ ရန်သူတွေမဟုတ်ဘူး"

"မင်းနဲ့ငါ ပူးပေါင်းသင့်တယ် ငါတို့က လက်ရှိအခြေအနေကို လွှမ်းမိုးနိုင်တယ် ငါတို့က ပရမ်းပတာတွေကို ပြင်သင့်တယ် ပရမ်းပတာမှာ ငါတို့အနိုင်ရသင့်တယ်၊ ငါတို့က ကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းလဲပစ်မယ်... စစ်မှန်တဲ့ဘုရင်ရဲ့ စံပြခေတ်ကို တည်ဆောက်ဖို့ အတူတူ လုပ်ကြမယ်!"

သူက ချန်ရှီဆီ သူ့လက်ကို ဆန့်လိုက်လေသည်။

"ချန်ကျဲယွမ် မင်းကို နားလည်တဲ့လူက ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ အများကြီး မရှိဘူး... မင်းနဲ့ ငါက သူစိမ်းတွေ မဟုတ်ဘူး လာ... ဒီကိုလာပြီး ငါနဲ့ ပူးပေါင်းလိုက်ပါ!"

ဖောင်းထန်နဲ့ ဝေ့ရှီးကျစ်မှာ သူ့စကားကြောင့် တုန်လှုပ်သွားကာ မျက်လုံးများ နီရဲလာကြတော့သည်။ သခင်လေးရဲ့ ရင်တွင်းစကားများက သူတို့နှလုံးသားထဲအထိ နှိုးဆွခဲ့သည်။

ချန်ရှီကတော့ ရှေ့ကိုကြည့်ကာ အေးအေးလူလူပဲ မေးလာသည်။

"ပြောလို့ ပြီးပြီလား?"

သခင်လေး၏ မျက်နှာပေါ်က ရိုးသားသော အမူအရာက အေးခဲသွားသည်။

ချန်ရှီက သူ့လက်ကို လျစ်လျူရှုပြီး ရှေ့ကို ဆက်လျှောက်သွားလေသည်။

"ပြီးရင် ပြန်သွားပြီး လည်ပင်းကို ရေဆေးထားလိုက်... စာမေးပွဲကျရင် ငါ မင်းကို ကြက်တစ်ကောင်လို သတ်ပစ်မယ်"

သခင်လေးရဲ့ မျက်နှာသည်လည်း မည်းမှောင်သွားကာ ချန်ရှီ ခပ်ဝေးဝေးသို့ လျှောက်သွားနေတာကိုသာ ရပ်ကြည့်နေသည်။

နောက်နေ့မနက်မှာတော့ ချန်ရှီ စောစောနိုးလာသည်။ ချန်ထန် တရားရုံးကို မသွားပေ။ နံ့သာပေါင်းကို မီးရှို့ရန် ခေါ်သွား၏။ သူ့အဖိုး ချန်ယင်တူးရဲ့ ကမ္ဗည်ပြားအတွက် အမွှေးတိုင်တွေကို မီးရှို့ပြီးနောက် သူ့အမေကိုလည်း ကန်တော့ခိုင်းလေသည်။

"မင်း စာမေးပွဲကို အောင်ဖို့ ဓား၊ မှော်အ​ဆောင်နဲ့ မှော်လက်နက်တွေ ယူလာလို့မရဘူး... မင်းမှာ တစ်ခုခုရှိရင် ဖယ်ထားလိုက်ပါ... မဟုတ်ဘဲ လိုက်ရှာမှမိရင် ရှက်စရာကောင်းလိမ့်မယ်"

ချန်ရှီလည်း နက်ရှိုင်းနဂါးရွေ့ဓားနဲ့ သူ့ကိုယ်ပေါ်ရှိ ရတနာအချို့ကို ထုတ်ယူပြီး ချန်ထန်ထံ ပေးအပ်ထားလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့အဝတ်အစားတွေကို သာမာန်အဝတ်အစားတွေလို ပြောင်းဝတ်ရမယ်... အဆောင်စာလုံး ပါတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ဝတ်လို့မရဘူး မင်းခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ အဆောင်စာလုံး ဆွဲထားလို့မရဘူး"

ချန်ထန် ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"သေနတ်တွေလည်း ခွင့်မပြုဘူး"

ချန်ရှီ ပွစိပွစိ ရေရွတ်ပြီး ဘုံကျောင်းငယ်လေးထဲက သေနတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ ချန်ထန်သည် သူ့ထက်ကြီးတဲ့ ဒီသေနတ်တွေကို ကြည့်ပြီး မျက်လုံးတွေကို ခဏ မှိတ်ထားလိုက်ရလေသည်။

"အမြောက်တွေကို ခွင့်မပြုဘူး နဂါးခေါင်း ဒုံးကျည်တွေ မရဘူး"

ချန်ရှီ စိတ်ဓာတ်ကျလာကာ သာမန်အမြောက်နှစ်စင်းနှင့် ဒုံးပျံတစ်ဒါဇင်တို့ကို ထုတ်ယူခဲ့သည်။ ချန်ထန်သည် ဤနှစ်မီတာရှည်သော အမြောက်များကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းကိုက်သွား၏။ ဒီကလေးရဲ့ ဦးခေါင်းနောက်က ဘုံကျောင်းငယ်လေးက အရမ်းကြီးတာလား။ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်များတဲ့ အရာတွေကို ထည့်ထားနိုင်ရတာလဲ။

"အမြောက်ရှိရင် ကျည်ဆံရှိရမယ်... ကျည်ဆန်ကို ထုတ်လိုက်..."

ချန်ရှီလည်း နောက်ထပ် ကျည်ဆန်တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်ပြီး။

"ဒီတစ်ခါ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး"

ချန်ထန် အနည်းငယ် စိတ်မထိန်းနိုင်။ သူသည် သူ၏ဘုံကျောင်းငယ်လေးထဲသို့ ဝင်ကာ လှည့်ပတ်ရှာဖွေကာ အဆောင်နတ်ထျန်းကျီးနဲ့ မယ်မယ်ရှစ်ကျီကိုပါ အပြင်သို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။

"ဒီဝိညာဉ်ဆေးတွေကို ကမ္ဘာငယ်လေးထဲ ထည့်ထားလိုက်... ယူသွားလို့ မရပါဘူး စိတ်မပူပါနဲ့ ငါ စောင့်ရှောက်ပေးထားမယ်... မပျောက်ပျက်စေရဘူး... မင်းခွေးကို မင်းနဲ့အတူ ယူသွားလို့မရဘူး"

ဟေးကော်က ကန့်ကွက်ဖို့ အကြိမ်အနည်းငယ် ဟောင်ပေမယ့် ချန်ထန်က ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုပစ်လိုက်သည်။

ချန်ရှီတစ်ယောက် သူနှင့်အတူ တစ်စုံတစ်ရာ ယူဆောင်လာခြင်း မရှိကြောင်း အတည်ပြုရန် အကြိမ်များစွာ ထပ်မံစစ်ဆေးပြီးနောက် ချန်ရှီကို ဝတ်ပြုရာဌာနသို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စေလွှတ်ခဲ့သည်။ ဤပူးတွဲစစ်ဆေးမှုကို ထုံးတမ်းစဉ်လာ ဝန်ကြီးဌာနက ကျင်းပခြင်းဖြစ်သည်။ မြို့ပြစာမေးပွဲကို ထုံးတမ်းစဉ်လာဝန်ကြီးဌာနတွင် ကျင်းပခဲ့ပြီး သိုင်းစာမေးပွဲကို နတ်ယန္တရားခန်းမက ကွင်းထဲ၌ ကျင်းပခဲ့သည်။

ဝန်ကြီးဌာနသည် လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က ယမန်စံအိမ် အများအပြားကို လစ်လပ်​စေခဲ့ပြီး နိုင်ငံတစ်ဝှမ်းမှ ကိုယ်စားလှယ်လောင်းများ စာမေးပွဲဖြေဆိုရန် နေရာတစ်နေရာ ထားရှိခဲ့သည်။ အရပ်ဘက် စာမေးပွဲကို သုံးပိုင်းခွဲထားပြီး ပထမအပိုင်းက ကုသိုလ်အကြောင်း၊ ဒုတိယအပိုင်းက စာစီစာကုံးနဲ့ တတိယအပိုင်းက မေးခွန်းတွေ အကြောင်းပင်။ စစ်မှုထမ်းစာမေးပွဲကို အပိုင်းသုံးပိုင်း ထပ်ခွဲထားပြီး ပထမပိုင်းကတော့ စွမ်းရည်အကြောင်း၊ ဒုတိယပိုင်းကတော့ အနုပညာနဲ့ တတိယအပိုင်းကတော့ တိုက်ပွဲအကြောင်းပဲ ဖြစ်သည်။

အရပ်ဘက် စာမေးပွဲသည် နံနက်ပိုင်း ဖြစ်သည်။ မွန်းလွဲပိုင်း၌ စစ်စာမေးပွဲက သုံးရက်ကြာသည်။ ရလဒ်များကို တစ်လအကြာတွင် ထုတ်ပြန်ကြေညာပြီးမှသာ သိရှိရမည် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် နန်းတော်စာမေးပွဲ ရောက်ရှိလာသည်။

ချန်ရှီ ဝတ်ပြုရာဌာနသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါတွင် ဝတ်ပြုရာဌာနနှင့် နတ်ယန္တရားစခန်းက သခင်များ ပြည့်နေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ နတ်ယန္တရားစခန်းက စစ်သည်များသည် ခါးတွင် ဓားများ၊ ငှက်သေနတ်များကို ကျောတွင် ဆောင်းထားကာ၊ ကျောတွင် ထပ်ချိတ်ထားသည့် ဆေးအိုးများ၊ အဝတ်အိတ်များထဲတွင် ခဲကျည်ဆန်များ၊ ဖင်အနောက်တွင် သံကယ်လ်ထရိုများ ပါလာကြ၏။

ကောင်းကင်ယံ၌ ဆယ်ပေကျော်မြင့်သော အဝါရောင် မြေခွန်အားခန္ဓာကျင့်စဥ် ကျင့်ကြံထားကြသည့် သန်မာသော လူတစ်စုသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ စာမေးပွဲခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော ကိုယ်စားလှယ်လောင်းများကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ဝတ်ပြုရာ ဝန်ကြီးဌာနမှ တာဝန်ရှိသူများသည် ၎င်းတို့၏ နတ်ဝိညာဉ်များအား ထုတ်လွှတ်၍ တားမြစ်ပစ္စည်းများ ရှိမရှိ ကိုယ်စားလှယ်လောင်း တစ်ဦးစီ၏ ရုပ်အလောင်းများကို စစ်ဆေး​နေခဲ့သည်။

ထို့အပြင် စာမေးပွဲခန်းတစ်ခုစီတွင် ဒဏ္ဍာရီလာ သားရဲများ၏ ကြီးမားသော ကျောက်ဆင်းတုတော်များ ရှိသည်။ ဒဏ္ဍာရီလာ သားရဲဟူ၍ နှစ်မျိုးရှိသည်။ တစ်ကောင်က နဂါးထက် ခြေထောက်လေးချောင်းရှိတဲ့ နဂါးနဲ့ တူကာ ၎င်းက ပွဲလမ်းသဘင် ရောက်နေတဲ့ အသွင်အပြင်နဲ့ ပြုံးပြ​နေ၏။

ကျန်တစ်မျိုးမှာ နဂါးချိုများနှင့် နဂါးအကြေးခွံများပါသည့် ကျားတစ်ကောင်ပင်။ ၎င်း၏နောက်ကျောတွင် လည်ဆံ၊ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အကြည့်နှင့် သံသယဖြစ်ဖွယ် အကြည့်တို့​က ဖုံးလွှမ်းနေ၏။

ချန်ရှီ ရောက်ရှိလာသောအခါ ဓမ္မရေးရာဌာနမှ ဆရာ အများအပြားသည် နံ့သာပေါင်းကို မီးရှို့ကြပြီး၊ နွား၊ သိုးစသော ယဇ်​ကောင်များကို ကျောက်ရုပ်ထုများတွင် ပူဇော်​နေကြသည်။

ရုတ်တရက် ကျောက်ဆင်းတုတော်သည် တိုးတိုးတိတ်တိတ် အသံများဖြင့် စတင်လှုပ်ရှားလာကာ ကျောက်တုံးမှ အသွေးအသားအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ယဇ်ပလ္လင်မှ ခုန်ဆင်းကာ ကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦးစီကို စတင်စစ်ဆေးခဲ့သည်။

ချန်ထန်: "အဲ့ဒါတွေက ပိအန့်နဲ့ ဖုရှိ...ခိုးယူလာသူတိုင်း သရဲတစ္ဆေတွေနဲ့ နတ်ဘုရားတွေကို ဖိတ်ခေါ်ရင်တောင် သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးနဲ့ နားတွေက လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး....ဝင်သွား စာမေးပွဲ ကောင်းကောင်း ဖြေခဲ့... အရမ်းစိတ်ဖိစီးမနေနဲ့"

ချန်ရှီလည်း ဟုတ်ကဲ့လို့ ပြောပြီး သူ့နာမည်ကို သတင်းပို့လိုက်သည်။ စာမေးပွဲ​စောင့် တစ်ယောက်က သူ့နာမည်ကြားပြီးနောက် စာမေးပွဲခန်းထဲကို ခေါ်သွားလေသည်။

ချန်ရှီ ဖူတွန်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ သူရောက်နေတဲ့ စာမေးပွဲခန်းက ခန်းမကျယ်ကြီး ဖြစ်ကာ သူ့အပြင် စားပွဲခုံနှင့် ဖူတွန်တင်ခုံ တစ်ဒါဇင်ကျော်ရှိသည်။ အများစုမှာ ဗလာချည်း။ သူ့ရှေ့မှာ စားပွဲနှစ်လုံးသာ ရှိသည်။ တစ်ယောက်က လူငယ်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ထူးဆန်းတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်။

စာမေးပွဲခန်းတစ်ခုလုံးမှာ လူသုံးယောက်ပဲ ရှိနေ၏။

"ငါက ကျန်းယိုးပါ.... ချန်ကျဲယွမ်နဲ့တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်..."

ထူးဆန်းသော လူငယ်လေးက ဖူတွန်ပေါ်တွင်ထိုင်ကာ ချန်ရှီဘက်ကို အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ပြရင်း ပြုံးပြုံးလေး ပြောလာသည်။

"ငါက ချီးရှာဘုံကျောင်းမှာ မနေပါဘူး ဦးလေးအိမ်မှာ နေတာပါ"

"တီးတိုး မပြောနဲ့!"

စာမေးပွဲ​​စောင့်တစ်ယောက်က အော်လေသည်။

ထို့နောက် ဒဏ္ဍာရီလာ သားရဲနှစ်ကောင်ဖြစ်တဲ့ ပိအန့်နဲ့ ဖုရှိတို့သည် ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာ လှည့်ပတ်သွားလာကာ လူသုံးဦးကို ကြည့်ကြသည်။

ခေါင်းလောင်းသံကြားတော့ စာမေးပွဲမှူးက ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ မျက်နှာနဲ့ လူသုံးယောက်ရှေ့ကို ရောက်လာပြီး စကားရှည်ကြီး ဟောပြောတော့သည်။

"ဒီနေ့ စာမေးပွဲရဲ့ ပထမမေးခွန်းကို စာအုပ်လေးအုပ်ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်၊ စကားပြေရဲ့ အဓိပ္ပာယ်၊ ကဗျာအဓိပ္ပာယ်၊ နွေဦးဆောင်းဦးရဲ့ အဓိပ္ပာယ်.... စာအုပ်လေးအုပ်မှာ မေးခွန်းခြောက်ခု ပါမယ်... စကားပြေ၊ ကဗျာ၊ နွေဦးဆောင်ဦး အတွက် မေးခွန်းသုံးခုပါပါတယ်... နွေဦးနဲ့ ကဗျာရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို မေးခွန်းတစ်ခုစီ ခွဲခြားထားသင့်တယ် အချိန်ကန့်သတ်ချက်က တစ်နာရီပါ...."

ထို့နောက် တစ်ဖက်မှ စာရေးအချို့သည် ခန်းမထဲသို့ စာမေးပွဲမေးခွန်းတွေ တွန်းထိုးကြသည်။

"စာအုပ်လေးအုပ်၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ တစ်မှာ ရှခေတ်ကို လိုက်၍ ယင်လှည်းစီး၊ ကျိုးသရဖူကို ဝတ်ဆင်ကာ ရှောင်က သီဆိုကခုန်ခြင်း.... နှစ်မှာ ဆွေမျိုးများကို ချစ်ပါ၊ လူအများအပေါ် ကြင်နာ ချစ်ခင်မြတ်နိုးပါ..... ၃...."

သူတို့ကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် စစ်ဆေးပြီး စာရေးတစ်ယောက်က စုတ်တံ၊ မှင်၊ စက္ကူနဲ့ မှင်ကျောက်တွေကို ပေးလာသည်။ စက္ကူက ရွှမ် စက္ကူဖြစ်ပြီး မှင်ကို သွေးထားကာ စုတ်တံကလည်း အဆင်သင့်ဖြစ်နေပါပြီ။

ချန်ရှီ ရွေးချယ်ခဲ့သော အကြောင်းအရာမှာ 'ကောင်းကင်ယံက မိုးခြိမ်းသံ ခိုင်မာမှု' ဖြစ်သည်။ အမျိုးကောင်းသားသည် သိက္ခာမရှိဘဲ မပြုမူတတ်ပါ။

"ကျူးရှို့ချိုင်က ငါ့ကို ဒီအကြောင်းအရာတွေ ပြောခဲ့ဖူးတယ်!"

သူတော်တော် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး သူ့နာမည်၊ မွေးရပ်မြေနဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို ချက်ချင်းရေးချပြီး စရေးတော့မည်။

ထိုအချိန်တွင် စာရေးတစ်ဦး ရောက်လာပြီး သူ့ထံမှ စာရွက်ကို ယူကာ သူ့လက်ရေးစာကို သေချာလေ့လာကာ သူ့အကြောင်းအရာကို သေချာစဉ်းစား​နေသည်။

ကျန်စာရေးနှစ်ယောက်လည်း လာကာ ကျန်းယိုးနဲ့ သခင်​လေးထံမှ စာရွက်ကိုယူကာ သူတို့ဘေးနားရှိ လက်ရေးနှင့် အကြောင်းအရာကို လေ့လာသည်။

ခဏအကြာတွင် စာရေးသုံးယောက်သည် လေကဲ့သို့ စုတ်တံကိုကိုင်ကာ ထိုင်လျက် စာရွက်ပေါ်က ၎င်းတို့၏ အကြောင်းအရာများ၏ အဓိပ္ပာယ် ဖွင့်ဆိုချက်များကို ချရေးခဲ့သည်။

ချန်ရှီ အံ့အားသင့်သွားပြီး ပိအန့်နဲ့ ဖိရှိတို့အား လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"လှည့်စားတာ! ငါတို့ လှည့်စားခံရပြီ!"

သားရဲနှစ်ကောင်သည် နားပင်းသွားသလိုမျိုး ဤမြင်ကွင်းကို မျက်ကွယ်ပြုထားကြ၏။