အမတတံတားရဲ့ ပြောင်းလဲမှု

ယခင်စာမေးပွဲများ အားလုံးတွင် ကိုယ်ခံပညာ ပြိုင်ပွဲများသည် ရှီးကျင်းတွင် တစ်နှစ်တာအတွင်း အဆွဲဆောင်နိုင်ဆုံးနှင့် အလုပ်အများဆုံး အချိန်ဖြစ်သည်။

ယခင်အတိုင်း ပြိုင်ပွဲများအတွင်း နေရာတိုင်း လူစည်ကားနေသည်။ အမတကောင်းချီးတံတားမြေတွင် ယှဉ်ပြိုင်ထိုးသတ်ပွဲကို ကြည့်ရှုရန် လူများက မျှော်ကြည့်ကြပြီး ဈေးသည်များသည် လူအုပ်ကြားတွင် ပိတ်ဆို့ကာ ဖရဲသီးစေ့များ၊ လက်ဖက်ရည်နှင့် အဆာပြေအချို့ကို ရောင်းချ​နေကြသည်။

ဤအချိန်သည် ရှီးကျင်းရှိ အမျိုးသားများနှင့် အမျိုးသမီးများအတွက် ၎င်းတို့၏ စိတ်ကြိုက်လူများကို ရွေးချယ်ရန် အကောင်းဆုံး အချိန်လည်း ဖြစ်သည်။

ပြိုင်ပွဲအတွက် အမတကောင်းချီးတံတားမြေထဲ ဝင်ရောက် ယှဉ်ပြိုင်သော ကိုယ်စားလှယ်လောင်းများသည် အသက်မပြည့်သေးသဖြင့် အများစုမှာ အိမ်ထောင်မရှိကြပေ။ သူတို့သည် တစ်နိုင်ငံလုံးက ရွေးချယ်ထားသော အရည်အချင်း ရှိသူများပင်။

သားမက်ကို ရှာတွေ့နိုင်သည် သို့မဟုတ် သူ့အိမ်တွင် လက်ထပ်နိုင်လျှင် ဘိုးဘေးများဆီက ကောင်းချီးတစ်ခု ရနိုင်ပေသည်။

ဝတ်ပြုရာ ဝန်ကြီးဌာနသည် လာရောက် ကြည့်ရှုခြင်းအား တားမြစ်ခြင်းမပြုဘဲ တရားမျှတမှုကို ပြသရန် လူတိုင်း ကြည့်ရှုနိုင်အောင် ဖွင့်လှစ်ရန်ပင် စတင်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

"ဘုန်းကြီးနဲ့ တာအို မှတ်ပုံတင်အရာရှိတွေက ဘာလို့ ဒီကိုရောက်နေတာလဲ..."

မိန်းမစိုးဖုန်းသည် အဝေးမှ ကြည့်​နေခဲ့ကာ ဘုန်းကြီးနှင့် တာအို မှတ်ပုံတင်အရာရှိများကို မှတ်မိ​လေသည်။ ဒါကြောင့် သူ အံ့သြသွားပြီး။

"ဒီနှစ် စာမေးပွဲမှာ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ... တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒါကို တိတ်တဆိတ် လိမ်ခဲ့တာ ဖြစ်မယ်!"

ချန်ထန့လည်း အနည်းငယ် လေးနက်နေပုံရသည်။ ဘုန်းကြီးများနှင့် တာအိုဝါဒီများလည်း စာမေးပွဲ ဖြေဆိုနိုင်သော်လည်း ၎င်းတို့၏ စာမေးပွဲ အကြောင်းအရာက ပြင်ပ လျှောက်ထားသူများနှင့် ကွဲပြားပါသည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာနှင့် တာအိုဘာသာဆိုင်ရာ စာမေးပွဲများကို ဖြေဆိုကြသောကြောင့် ဘုန်းကြီးနှင့် တာအို မှတ်ပုံတင် အရာရှိရုံး၌သာ စာမေးပွဲများ ကျင်းပကြသည်။

ကိုယ်ခံပညာ စာမေးပွဲတွင် ဘုန်းကြီးများနှင့် တာအိုဝါဒီများ ပါဝင်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ ကိစ္စမှာ အရင်က တစ်ခါမှ မဖြစ်ဖူးချေ။

မိန်းမစိုးဖုန်းလည်း ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ။

"အစိုးရအဖွဲ့ထဲက ဒီကောင်တွေက ကမောက်ကမဖြစ်အောင် လုပ်နေကြတာ! တောင်တွေ၊ မြစ်တွေရဲ့ လမ်းကြောင်းကို ပြောင်းပြီး တာအိုဝါဒီတွေနဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တွေကို သခင်​လေးချန်ဆီ ခေါ်သွားခိုင်းနေတာ!"

သူက ပြောပြီး ဒေါသနဲ့ ရယ်မောလိုက်သည်။ စစ်တပ်ငါးတပ်ဟာ အမတကောင်းချီးတံတားမြေကို ထိန်းချုပ်ရန် တာဝန်ရှိသည်။ စစ်စခန်းငါးခု၏ ဘယ်ညာတပ်မှူးများသည် ရှမိသားစုမှ ဗိုလ်ချုပ်အမြွှာ ရှဖောင့်ဟဲ့နဲ့ ရှရှိုးယင်းတို့ပဲ ဖြစ်နေ၏။

"လိမ်လည် လှည့်စားနေတာ!"

မိန်းမစိုးဖုန်း ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို ရိုက်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။ ချန်ထန်ကတော့ ငြိမ်သက်နေပြီး အမတကောင်းချီးတံတားမြေကို စိုက်ကြည့်ကာ ချန်ရှီရဲ့နေရာကို ရှာဖွေနေလေသည်။

အနှီနယ်မြေသည် အလွန်ကြီးမားပြီး မိုင်ရာနှင့်ချီ ကျယ်ဝန်းသည်။ တောင်တန်းများ ဖြတ်သန်းစီးဆင်းနေသည့် မြစ်များ၊ နေ၊ လနှင့် ကြယ်များလည်း ကောင်းကင်ယံတွင် ရှိ၏။ တောင်များကြားက နေရာတိုင်းတွင် မင်္ဂလာရှိသော နယ်မြေများ ရှိပြီး နတ်သမီး နယ်မြေကဲ့သို့ တောင်များကြားတွင် ဘုံကျောင်းများလည်း ရှိသည်။

ဤမျှကျယ်ဝန်းသော နယ်ပယ်တွင် လူတစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ဖို့ကလည်း အလွန်ခက်ခဲလှသည်။

ချန်ထန်သည် အမတကောင်းချီးတံတားမြေထဲ၌ ပညာရှင်များစွာ တွေ့ဆုံနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ တိုက်ပွဲသည် အလွန်ပြင်းထန်ခဲ့ပြီး၊ ခဏတာအတွင်း ပညာရှင်နှစ်ဦး သေသွားသည်။

ပညာရှင် နှစ်ယောက်ကို တွေ့နေရ၏။ ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ဦးသည် အရာဝတ္ထုများကို ရွေ့လျားရာတွင် ကောင်းစွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ပြီး လူတစ်ဦး၏ အတွင်းအင်္ဂါများပင်လျှင် သေးငယ်သော ပုံသဏ္ဌာန်ငါးခု အဖြစ် ရွေ့လျားနေခဲ့သည်။ အခြားပညာရှင်သည် စစ်မှန်သော ကိုယ်ခံကိုယ်ထည်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲနိုင်သည့် ကောင်းကင်နတ်ဆိုး နှိမ်နင်းကျိန်စာကို သုံးခဲ့သည်။

နှစ်ဦးနှစ်ဖက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တွေ့လိုက်သည့် အခိုက်တွင် ပုံရိပ်ငါးခုအဖြစ် လှုပ်ရှားနေသော ပညာရှင်သည် မှော်ပညာကို အသက်သွင်းပြီး ပြိုင်ဘက်၏ အသည်းကို အဝေးမှ လှမ်းဆွဲကာ မူလခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ရွှေ့ပစ်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူ ဒုတိယလှုပ်ရှားမှုကို မလုပ်ဆောင်မီတွင် သူသည် အရှေ့ကို ပြေးကာ ပြိုင်ဘက်၏ ရင်ဘတ်ကို တစ်ချက် ထိုးဖောက်ပစ်ပြီ။ ပြိုင်ဘက်မှာ အသည်း ဆုံးရှုံးသွားသောကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

ချန်ထန် အဝေးကို လှမ်းကြည့်ရင်း အခြားနေရာသို့ လိုက်ရှာကြည့်သည်။ ချိုင့်ထဲမှာ လျှို့ဝှက်တဲ့ ပညာရှင်တစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ အရှည်သုံးပေခွဲ သစ်ဂျပိုးအခေါက်များကို လှီးဖြတ်ပြီး သူ့ကိုယ်ပိုင် ယန်သွေးသန့်သန့်ကို သုံးကာ သစ်ပင်ပေါ်၌ အဆောင်လက်ဖွဲ့တွေ ဆွဲနေသည်။

သို့သော် အကွာအဝေးသည် ဝေးလွန်းသဖြင့် ချန်ထန်လည်း ဘာစာလုံးကိုမှ မမြင်နိုင်ပေ။ ပညာရှင်က ဆွဲပြီးတာနဲ့ သစ်ပင်ကို အခေါက်နဲ့ အုပ်ပြီး အရင်ကနဲ့မတူဘဲ အသွင်အပြင်ကို ရအောင် လုပ်နေသည်။ ထို့နောက် အခြားသစ်ပင်များသို့ သွား၍ ဆယ်ပင်ထက်မနည်း ဆက်တိုက် ဆွဲကာ အလားတူ လုပ်​နေခဲ့သည်။

ဒါတွေအားလုံးလုပ်ပြီးရင် ခြေထောက်မှာ ဒဏ်ရာတစ်ခု လှီးဖြတ်ပြီး မြေပြင်ပေါ်လှဲကာ ဒဏ်ရာရဟန်ဆောင်ကာ ငိုကြွေးရင်း တခြားကိုယ်စားလှယ်လောင်းတွေကို ငါးစာလာဟပ်မှာကို စောင့်နေခဲ့သည်။

မကြာခင်မှာပဲ လူတစ်ယောက် ရောက်လာပြီး ဆူညံသံ​တွေ ကြားလိုက်ရသည်။ သူသည် ရည်ရွယ်ချက်ကောင်းဖြင့် ကူညီရန် လာခဲ့ခြင်းမဟုတ်သော်လည်း သူ့ကိုယ်ပိုင်စစ်တပ်၏ အမြတ်ထုတ်မှုများကို ခေါင်းထဲထည့်လိုသောကြောင့် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပါသည်။

မထင်မှတ်ပဲ မြေပြင်ပေါ်မှ လူကို ခြုံခိုတိုက်ခိုက်မိသဖြင့် သစ်ပင်ပေါ်ရှိ အဆောင်လက်ဖွဲ့များက ပေါက်ကွဲသွားသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ချန်ထန်သည် ၎င်းက သွေးအိုင်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော အစီအရင် ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိလိုက်၏။ ၎င်းက "စိတ်ကောင်းနှလုံးကောင်းရှိသူ" ကို ချက်ချင်း ခြောက်သွားအောင် စုပ်ယူနိုင်​ပေသည်။

"သွေးကန်ကျင့်စဥ်ကို လေ့ကျင့်နေပုံရတယ်... အရည်အချင်းရှိသူပဲ"

ချန်ထန် တွေးလိုက်သည်။

သွေးကန်ကျင့်စဥ်သည် ဘုရင်ကျန်းသင်္ချိုင်း အနီးရှိ ကျောက်ပြား သစ်တောထဲက ထူးခြားသော ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုဖြစ်ကာ ၎င်းသည် ပျောက်ကွယ်နေသော ထိပ်တန်းကျင့်စဥ်တွေထဲ ပါပါ၏။ ချန်ထန်လည်း ကျူးရှို့ချိုင်ထံမှ သင်ယူခဲ့သည်။ ဒီဖြေဆိုသူက ဒီမှော်ပညာကို ဘယ်က သင်ယူခဲ့မှန်း​တော့မသိ။

"ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ချန်ရှီ သင်ပေးခဲ့တာ..."

ထို့နောက် ချန်ရှီရဲ့ ခြေရာများကို ဆက်လက် ရှာဖွေ​နေခဲ့သည်။

အမတကောင်းချီးတံတားမြေထဲ၌ တိုက်ပွဲဝင်နေသူတွေကို တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် တွေ့နေရသည်။ ပညာရှင်တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့တဲ့အခါတိုင်း အဓိပ္ပာယ်မရှိစွာ တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်ကြတာကြောင့် အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ပညာရှင်များ ရာနှင့်ချီ သေဆုံးလာခဲ့ရသည်။

ချန်ထန် နောက်ဆုံးတွင် ချန်ရှီကိုတွေ့ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ချန်ရှီသည် အမတတံတားဆီသို့ လျှောက်သွားနေတာ သူ မြင်လိုက်ရသည်။

အမတကောင်းချီးတံတားမြေ တွင် "အမတတံတား" ဟူသော စကားလုံးမှာ မရဏကမ္ဘာနှင့် သက်ရှိလောကကို ဆက်သွယ်ပေးသည့် တံတားတစ်စင်း ​ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဒီတံတားအောက်မှာ မြစ်တစ်စင်း ရှိကာ နေ့ညမြစ်ဟု ခေါ်၏။ တစ်ဖက်က အလင်းဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ဖက်ကတော့ မှောင်နေတာကြောင့် ယင်းနဲ့ ယန်ကမ္ဘာနှစ်ခုကို ပိုင်းခြားထားပါသည်။

နေ့ညမြစ်၏ အမတတံတားပေါ်တွင် ရပ်၍ ယင်းနဲ့ယန် ကမ္ဘာနှစ်ခု၏ မြင်ကွင်းများကို မြင်နိုင်သည်။

ဒီတံတားက အရေးကြီးတဲ့ တံတားပင်။

စာမေးပွဲတွင် ကိုယ်ခံပညာစမ်းသပ်မှု တတိယအကြိမ် ရောက်တိုင်း ကိုယ်ခံပညာတိုက်ပွဲကို အမတကောင်းချီးတံတားမြေတွင် အမြဲကျင်းပခဲ့သည်။

ထိုမြေက ၎င်းထဲသို့ ဝင်လာသော ကိုယ်စားလှယ်လောင်း အားလုံးကို ကာကွယ်ပေးသည်။ ဤမင်္ဂလာပြည်၏ ဉာဏ်ပညာအရှိဆုံး အချက်မှာ ယင်နှင့်ယန်ကမ္ဘာတို့ ဆုံရာတွင် တည်ရှိပြီး အသက်နှင့်သေခြင်း၏ စွမ်းအားများ ပါရှိသည်။ အထဲသို့ဝင်သော မည်သည့်သက်ရှိသတ္တဝါမဆို သေသွားလျှင်ပင် ၎င်းတွင်ရှိသော အသက်နှင့်သေခြင်း စွမ်းအားကြောင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်လိမ့်မည်။ အမှန်တကယ် သေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

အရိုက်ခံရသော လူများသည် အမတတံတားတွင် ရှင်ပြန်ထမြောက်လိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်ခံပညာ စမ်းသပ်မှုတွင် ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်သူ အားလုံးသည် သေသည်အထိ တိုက်ပွဲဝင်ရမည်။ ပျော့ပျောင်းသော ခန္ဓာ သို့မဟုတ် ပျော့ပျောင်းသောလက် မဖြစ်ရပါ။ သို့မဟုတ်ပါက အနိုင်ရသူသည် အခြားသူ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

ယခုဆိုလျှင် အမတတံတားပေါ်၌ ရာနှင့်ချီသော ဖြေဆိုသူများသည် ၎င်းတို့ကို ဦးဆောင် ပြန်ခေါ်သွားမယ့် ပဉ္စမတပ်မစခန်းမှ စစ်သားများကို စောင့်ဆိုင်းလျက် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ထိုင်နေကြပါသည်။

တံတား၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ဆရာကြီးများက စာမေးပွဲကို ကြည့်ရှု စစ်ဆေးနေကြသည်။ တံတားဘေးရှိ စားပွဲခုံများတွင် ထိုင်ကာ စုတ်တံနှင့် မှင်များကို အသင့်ထားလျက် ဒဏ်ရာရခဲ့သူ၊ ဘယ်သူသေဆုံးသည်၊ တိုက်ပွဲဖြစ်ပုံနှင့် အဆင့်သတ်မှတ်ရန် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်များကို မှတ်တမ်းတင်​နေ၏။

သူတို့သည် စားပွဲခုံတွင် ထိုင်နေကြသော်လည်း သူတို့၏ နတ်ဝိညာဉ်များသည် ကောင်းကင်ပေါ်တွင် လွင့်မျောနေပြီး အမတကောင်းချီးတံတားမြေရှိ လှုပ်ရှားမှုအားလုံးကို လှည့်ပတ် ကြည့်ရှုနေကြသည်။

အမတတံတားမြေကို ထိန်းချုပ်ရန် တာဝန်ရှိသော စစ်စခန်းငါးခုမှ သခင်များသည်လည်း လူအားလုံး၏ လှုပ်ရှားမှုများကို စောင့်ကြည့်ကာ လှည့်စားတာတွေကို ဖယ်ရှားပေးနေသော သခင်များလည်း ရှိပါသည်။

ကိုယ်ခံပညာသည် ဤစာမေးပွဲတွင် အရေးကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။ အမတကောင်းချီးတံတားမြေတွင် အဆောင်လက်ဖွဲ့၊ လက်နက်များနှင့် မှော်လက်နက်များ သယ်ဆောင်လာတာကို တင်းကြပ်စွာ တားမြစ်ထားသည်။ နယ်ပယ်အဆင့် မည်သို့ပင်ရှိစေကာမူ မည်သည့်ကျင့်စဥ်၊ နည်းလမ်းကိုမဆို တားမြစ်ချက်မရှိဘဲ အသုံးပြုနိုင်သည်။

"ဒီစာမေးပွဲက သာမန်ပါပဲ... မထင်မှတ်ဘဲ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ဘူး"

စာစစ်သူသည် စိတ်ကို ရည်ရွယ်ချက် နှစ်ခုခွဲကာ စာသင်သားများ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို မှတ်တမ်းတင်ရန် စုတ်တံကို မြှောက်ထားစဉ်တွင် သူက ပြုံးပြီး ပြောနေ၏။

“အရင်စာမေးပွဲမှာ ရန်ပွဲကြီးဖြစ်ခဲ့တယ်လေ... ကုံကျိုးဂိုဏ်းက လူယုတ်မာတွေက ဒါဇင်နဲ့ချီတဲ့ အုပ်စုဖွဲ့ပြီး တခြားကိုယ်စားလှယ်လောင်းတွေကို အတူတူ တိုက်ခိုက်တယ်... အမတတံတား တခွင်မှာ ကျိုင်းကောင်တွေလို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် လုပ်ကြံခံလိုက်ရတာ... မြင့်မြတ်တဲ့ မိသားစုတွေရဲ့ သားသမီးတွေကိုလည်း ရိုက်နှက်ပြီး စစ်ဗိုလ်ငါးယောက်ကို အထဲဝင်လာရအောင် လုပ်တယ်... အမတကောင်းချီးတံတားမြေက အဲဒါကို ဖိနှိပ်လိုက်လို့ပေါ့...."

ဤသို့ပြောပြီးသည်နှင့် အခြားစစ်ဆေးသူ များက ရယ်လိုက်ကြသည်။

ထိုပူးတွဲစာမေးပွဲတွင် ကုံကျိုးမှ ကိုယ်စားလှယ်လောင်းများလည်း အလွန်အမင်း ဒုက္ခရောက်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးသည် ၎င်းတို့၏ ရာထူးများကို ဖယ်ရှားခံခဲ့ရသညိ။

"နောက်ဆုံးအကြိမ်မှာ တစ်ခုခု မှားသွားပေမယ့် အောင်ပွဲအတွက် အကောင်းဆုံးအခွင့်အရေးလည်း ထွက်လာသေးတာပဲ... ကျန်းမိသားစုက ကျန်းအောင့်နဲ့ ကောင်းမိသားစုက ကောင်းကျန့်ကန်... တိုက်ပွဲမစခင်မှာ သူတို့က အကျော်ကြားဆုံး ကိုယ်စားလှယ်လောင်းတွေ... လူတိုင်းက စာမေးပွဲမှာ အောင်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့ကြပေမယ့် တိုက်ပွဲထဲမှာ သူတို့လည်း တစ်ခုခုတော့ လွဲချော်ခဲ့တယ်..."

မုတ်ဆိတ်ဖြူစစ်သူ က ရယ်မောရင်း :"ဒီတစ်ခေါက် အမတတံတား ကောင်းချီးမြေကို အုပ်ချုပ်တဲ့ မြို့ခံနှစ်ယောက်က ရှမိသားစုထဲက ညီအကို နှစ်ယောက်ပဲ... အရင် ရန်ပွဲမှာ ကျန်းအောင့်နဲ့ ကောင်းကျန့်ကန်ကို သွားတွေ့မိရင်တော့ နှစ်ယောက်စလုံး ဒဏ်ရာရပြီး ရှမိသားစုက ရှုံးသွားလိမ့်မယ်... အဲ့တုန်းက ရှမန့်အာက အမျိုးသမီးက စာရင်းဝင်သွားတယ်လေ... လူတချို့က ဘုရင်ခံနှစ်ယောက်ရဲ့ ကစားကွက်ကို တိတ်တဆိတ် သံသယဝင်ခဲ့ကြသေးတယ်"

ဤအကြောင်းအရာကို ဆက်ရန် လူတိုင်းအတွက် ခဲယဉ်းသည်။ အနီးနားရှိ တပ်စခန်းငါးခုမှ စစ်သားများက ရှိသေးသည်လေ။

စာမေးပွဲကြီးကြပ်သူက ချောင်းဆိုးပြီး “ဖြေဆိုသူတစ်ယောက်က သူ့ကိုတိုက်တဲ့ လူအားလုံးနဲ့ လက်ရည်တူ တိုက်ပွဲ ဖြစ်နေတယ်လို့ ကြားတယ်”

“အဲဒီအချိန်ကလူက အခွန်ဝန်ကြီးဌာနက ချန်ထန်လေ!"

မုတ်ဆိတ်ဖြူ စာမေးပွဲကြီးကြပ်သူက ရယ်ပြီး “နောက်ဆုံးတော့ လူတချို့က သူ့ကို နေရာထိုင်ခင်းရဲ့ ဘုရင်လို့ ခေါ်ကြတယ်... တချို့ကျတော့ သူ့ကို လက်လွှတ်တဲ့ ဘုရင်လို့ ခေါ်ကြတယ်…”

ဒီစကားကို ပြောပြီးတာနဲ့ ရယ်ရပ်လိုက်ပြီး ဘေးကို ပဟေဠိဆန်တဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။

အခြားစစ်ဆေးသူများသည်လည်း အရယ်ရပ်ကုန်ကာ ချန်ထန်နှင့် ခပ်ဆင်ဆင်တူသော လူငယ်တစ်ဦးသည် ကြောင်တက်တက်ဖြင့် ဤဘက်သို့ လျှောက်လာနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒါက ချန်ရှီရဲ့သား... ပညာရှင် ချန်ရှီပဲ!"

မုတ်ဆိတ်ဖြူ စာမေးပွဲမှူးက ချန်ရှီကို နှိုးလိုက်သည်။

"ချန်ကျဲယွမ်... မင်း စာမေးပွဲဖြေနေတုန်းပဲ ရှိသေးတယ်... ဒီနေရာက မင်းလာနိုင်တဲ့ နေရာမဟုတ်ဘူး အမတတံတား​ပေါ်ကို တက်ရင် မင်းကို အပြင်ထုတ်ရလိမ့်မယ်!"

ချန်ရှီ ရုတ်​တရက်​ လန့်နိုးလာပြီး ပတ်​၀န်းကျင်​ကို အလျင်​အမြန်​ ကြည့်​လိုက်​သည်​။ ဤလောကသည် မရဏကမ္ဘာနှင့် သက်ရှိလောကကို ပိုင်းခြားထားကာ မရဏကမ္ဘာသည် အုံ့မှိုင်း၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး သက်ရှိလောကဘက်မှာတော့ နေသာသည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် တိမ်မျညး လွင့်မျောနေသည့် ရှီးကျင်းကို မြင်နိုင်သည်။ တခြားလမ်းကြောင်းကို ကြည့်လိုက်ရင် သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ ယင်နဲ့ယန် လောကထဲကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သလိုမျိုး မဟာယာနနယ်ပယ်ရဲ့ နတ်ဝိညာဥ်ကို မြင်တွေ့နိုင်ပါ၏။

ထပ်၍ကြည့်လျှင် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြားရှိ ကြီးမားသော အနက်ရောင် သံတိုင်ကြီးတစ်ခုကိုလည်း တွေ့နိုင်​သေးသည်။

ယင်နဲ့ယန် ကမ္ဘာကြားတွင် ရှည်လျားသော မြစ်တစ်စင်းရှိသည်။ မြစ်အတွင်းရှိ ရေသည် ထင်ရှားစွာ ညိုမဲနေပြီး ထူးဆန်းသော အလင်းရောင်များကို ထုတ်ပေး​နေသည်။ ထိုပေါ်၌ ပေပေါင်း ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ရှည်လျားတဲ့ အမတတံတားတစ်စင်း တည်ဆောက်ထားကာ အဲဒီအပေါ်မှာ လူတချို့က စိတ်ပျက်လက်ပျက် တချို့ မတ်တပ်ရပ်နေ၏။

ရံဖန်ရံခါ ရွှေသံချပ်ကာ နတ်ဘုရားများသည် ကောင်းကင်မှဆင်းသက်လာပြီး လူအနည်းငယ်ကို ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ချန်ရှီ မုတ်ဆိတ်ဖြူဆေးစစ်သူအား ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုကာ အမတတံတားရှေ့တွင် ထိုင်ရန် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ရှာလိုက်သည်။ သူ အခြေအနေ မကောင်းကြောင်း စစ်ဆေးသူများက မြင်သောအခါ ပဟေဋိ ဖြစ်သွားခဲ့ကြသော်လည်း နောက်ထပ်မေးခွန်းများ မမေးခဲ့ကြပေ။

တခြားလူတွေကလည်း တော်တော်များများကို ရှုံးတာကိုး။

လူတစ်ယောက်သည် အလွန်အစွမ်းထက်ပုံဖြင့် ချန်ရှီရှိရာဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

မုတ်ဆိတ်ဖြူ စစ်ဆေးသူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုစစ်ဆေးရာ ထိုလူအပြင် ကျောတွင် ဓားရှည်တစ်လက် လွယ်ထားသော တာအိုဝါဒီတစ်ဦးနှင့် ခေါင်းနောက်တွင် ရွှေရောင်စာအုပ်သုံးအုပ်ပါသော တာအိုဝါဒီတစ်ဦးတို့လည်း ထိုဘက်သို့ လျှောက်လာနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး တစ်ဖက်က စာမေးပွဲ​စောင့် လူငယ်ကို တိုးတိုး​လေး ပြောလိုက်သည်။

"ရှမိသားစုရဲ့ သခင်နှစ်ယောက်က ကောင်းချီးမြေကို သုံးပြီး ဖိသိပ်ထားပြီး ဒီဖြေဆိုသူတွေကို လွှတ်လိုက်တာပဲ... ရည်ရွယ်ချက်က ချန်ကျဲယွမ်ရဲ့ ခွန်အားကို အားနည်းသွားအောင် လုပ်ဖို့ တခြားသူတွေအတွက် လမ်းခင်းဖို့ ဖြစ်နိုင်တယ်..."

စစ်ဆေးသူ လူငယ်က အသံကို လျှော့လိုက်ပြီး :"လောင်ကျန့်ကလည်း ဒါကို မြင်ပြီးပြီဆို ဘာလို့ ထုတ်ပြောနေတာလဲ... သခင်ကြီး နှစ်ယောက်ကို စော်ကားမိရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ..."

မုတ်ဆိတ်ဖြူ စစ်ဆေးသူလည်း တင်းမာသွားပြီး စကားမပြော​တော့ပေ။

ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ အထွတ်အမြတ်ထားရာ နေရာ သုံးခုထဲက ရေလရှန့်ကျင့်က ဖန့်ခုန်းလျို ပျောက်ဆုံးသွားပြီး ဗောဓိဘုံကျောင်းက သူတော်စင်မရွှမ်းကလည်း သူမ၏နှလုံးကို ဆုံးရှုံးခဲ့သဖြင့် ပြန်သွားခဲ့သည်။ တပေါက်ဖာက ဘုန်းကြီးဝူရှန်း တစ်ပါးတည်းသာ ဘုန်းကြီးမှတ်ပုံတင်ရုံးတွင် ပူးတွဲစာမေးပွဲ ဖြေဆိုခဲ့ပြီး ပထမဆု ရရှိခဲ့သည်။

ဘုန်းကြီးဝူရှန်းသည် အဖြူအနက် ၀တ်ရုံ၊ အနက်ရောင် ဖိနပ်တစ်ရံကို ၀တ်ထားပြီး လက်ဗလာဖြင့် ရှေ့ကို မျှော်ကြည့်နေသည်။

သူ့နှလုံးသားသည် ကျင်းလီနှင်းတောင်ကဲ့သို့ ဖြူစင်သည်။ အပြစ်အနာအဆာ ကင်းပြီး ခေါင်းနောက်ဘက်တွင် ဗုဒ္ဓအလင်းရောင်တစ်ခု ရှိနေပြီး နတ်ကွန်းသည် မြတ်စွာဘုရား၏ အလင်းရောင်တွေဖြင့် ထွန်းတောက်နေပါသည်။

ဤနတ်ဘုံကို အနောက်ကောင်းကင်ဘုံဟုခေါ်သည်။ သူသည် လမ်းလျှောက်လာရင်း ချန်ရှီကို ကြည့်နေကာ မန္တန်ကို တိတ်တိတ်လေး ရွတ်နေ၏။ နတ်ဘုရင်ဘီးတံဆိပ်ကလည်း အသက်သွင်းပြီးသား။

ထိုအချိန်တွင် သူ့နောက်မှ ရင်းနှီးသော အသံတစ်သံ ထွက်လာသည်-

"ဆရာတူအစ်ကိုဝူရှန်း"

ဘုန်းကြီးဝူရှန်း လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူနဲ့ အသက်ရွယ်တူတဲ့ တောက်ပြောင်တဲ့ ဦးခေါင်း၊ သင်္ကန်း ၀တ်ဆင်ထားတဲ့ နောက်ထပ် ရဟန်းငယ်တစ်ပါးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူကတော့ ဘုန်းကြီးငယ် ဝူချန်ပဲ ဖြစ်သည်။

ဝူရှန်းလည်း သူ့ကို ပြန်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ဝူချန် မင်း ဒီကို ဘယ်လိုလုပ် ရောက်နေတာလဲ"

ဝူချန်က ပြုံးပြီး "ဒါတပေါက်ကော်ဘုရားကျောင်းရဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာ တပည့်ဘွဲ့အတွက် မင်းနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ ငါ ရောက်လာတာလေ..."

ဝူရှန်းရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက ကင်းမဲ့နေပုံပေါက်သည်။ သူက ဝူထျန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း။

"မင်းရဲ့ ဆရာသခင် ဝါးခါးက ကွယ်လွန်သွားပြီ... ဝါးခါး မင်းကို ပေးခဲ့တဲ့ အတတ်ပညာလေးတွေက မင်းကို အခုအချိန်အထိ မပျောက်ကွယ်သွားအောင် ထိန်းထားနိုင်ခဲ့တယ်... အဲဒါက အံ့ဖွယ်တစ်ခု ဖြစ်နေပါပြီ ဝူချန် မင်းက ဗုဒ္ဓဘာသာ တပည့်ဖြစ်ဖို့ မသင့်တော်ဘူး"

ဝူချန်က မိုက်မဲသည်။ သူသည် အထက်တန်းစား မိသားစုက လူများကို ချော့မော့ပြီး ဆင်းရဲသော မိသားစုများမှ လူများကို နှိမ့်ချသည်။ အောက်တန်းကျတဲ့ ဘုန်းကြီးပင်။ ရှီးကျင်းရှိ နာမည်ကြီးသူများသည် ဝူချန်ကို လျစ်လျူရှုကာ သူ့တွင် ဗုဒ္ဓဘာသာ စိုက်ပျိုးမှုမျိုး လုံးဝမရှိဘူးဟု ပြောကြသည်။

ဝူချန်ကတော့ ပြုံးပြုံးပင်။

"ဦးလေးနဲ့ လေ့ကျင့်ရတာက ငါ့ဆရာထက် ပိုမြန်တယ် ဆရာတူအစ်ကို... ငါ ဗုဒ္ဓဘွဲ့ကို ရမှဖြစ်မယ်... ဒီဘွဲ့နဲ့သာဆို ငါ ဘုန်းကြီး ဖြစ်လာနိုင်တယ်!"

"ဘယ်ဦးလေး သင်ပေးနေတာလဲ"

"ဆရာလေးရူးမုန့်လေ!"

ဝူချန် ဒါကိုပြောပြီး ရှေ့ကို ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။ ခြေလှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် တစ်ခဏချင်းတွင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ဖောင်းကားလာပြီး ဆယ်ပေရှိ ရွှေရောင်ကိုယ်ထည်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဤသည်မှာ ဘုရားလောင်း ရွှေရောင်ကိုယ်ထည်၊ ကျင်းလိနှင်းတောင်၏ အထွတ်အထိပ် ကျင့်စဥ်၊ နတ်ဘုရင်ဘီးတံဆိပ်ဖြင့် သန့်စင်ထားသော ခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်သည်။

ဤအတတ်ပညာသည် ဆရာကြီး ဝါးခါး လေ့ကျင့်ထားသော ကျွမ်းကျင်မှုဖြစ်သည်။ တပေါက်ကော် ဘုရားကျောင်းမှာ ကိန်းဝပ်နေတဲ့ ဘုရားလောင်း ရွှေရုပ်ပွားတော်ကနေ ရရှိခဲ့တာပါ။ ဝူချန် ရွှေရောင်ကိုယ်ထည်ကို အသုံးပြုသောအခါ သူလည်း အလွန်စိတ်တိုသွားသည်။

ဒါကြောင့် တံဆိပ်တစ်ခုကို လက်ဖဝါးဖြင့် ပုံဖော်လိုက်ရာ ပေပေါင်းများစွာရှိသော နေရာကို လှည့်နေသော ကျောက်စိမ်းဘီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဘုန်းကြီးဝူရှန်းသည်လည်း အရပ် ၁၆ ပေရှိသော ရွှေကိုယ်ထည်ကို ပင့်ဆောင်လိုက်ရာ ၎င်းတို့နှစ်​​ယောက်​သည်​ အမတတံတား​ရှေ့တွင်​ တိုက်​မိ​နေသည့်​ ​ရွှေ​ရောင်​ဗုဒ္ဓ ရုပ်​ပွား​တော်​နှစ်​ပါးနှင့်​ သွားတူလေ၏။

ရွှေရုပ်နှစ်ကောင် တိုက်မိတိုင်း ဂါထာရွတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့ ဦးခေါင်းနောက်ကွယ်ရှိ အနောက်ကောင်းကင်ဘုံထဲ၌ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်များက ပိုမိုကြည်လင် ပြတ်သားကာ စာမေးပွဲဖြေဆိုသူ အားလုံးရဲ့ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။

ဘုန်းကြီးဝူရှန်းသည်လည်း တပေါက်ကော် ဘုရားကျောင်း၏ ဗုဒ္ဓဘာသာ တပည့်ဖြစ်ပြီး အလွန်တန်ခိုးကြီးကြောင်း သူတို့သိသည်။ ငယ်စဉ်က ဆရာတော်ဟာ သူ့ကို ကြိမ်ဖန်များစွာ ပင့်ဖိတ်ပြီး သူ၏ ဗုဒ္ဓဘာသာကျင့်စဉ်ကို အလွန်ချီးကျူးခဲ့သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ ဤအမည်မသိဘုန်းကြီးဝူချန်သည် ဝူရှန်းနှင့် တန်းတူဖြစ်နေ၏။

သူတို့နှစ်ယောက်က ဆယ်ကြိမ်ထက်မနည်း မြန်မြန်ဆန်ဆန် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။ ရုတ်တရက် ဘုန်းကြီးဝူရှန်းသည် ဝူချန်ထံမှ တံဆိပ်ကိုယူ၍ ဝူချန်ကို လက်တစ်ချောင်းဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။

သူလည်း ဝူချန်၏ နတ်ဘုရင်ဘီးတံဆိပ်ဆီက ရိုက်ခတ်လိုက်ရပြီး သူ၏ ဘယ်ဘက်လက် ကျိုးသွားကာ မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။ သူက တအံ့တသြဖြင့်။

"မစိမ့်ဝင်နိုင်တဲ့ ရွှေကိုယ်ထည်မှာ ဘာအပြစ်အနာအဆာမှ မရှိဘူးမလား?"

ဝူချန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ :"အစ်ကို... ဒီချို့ယွင်းချက်ကို သခင်လေးက မင်းကို မပြောပြခဲ့ဘူး မဟုတ်လား? ဒါပေမယ့် ငါ့ဦးလေး ဆရာလေးရူးမုန့်က ဒီအပြစ်အနာအဆာအတွက် ပြင်ဆင်ထားပြီးသားလေ...!"

သူသည် ရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားကာ တံ ဆိပ်တစ်ခုနဲ့ လေပြင်းတွေ တိုက်ခတ်ပစ်သည်။ ဝူရှန်း ခုခံနေစဉ်တွင် ထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်နေ၏။

"တပေါက်ကော် ဘုရားကျောင်းမှာ ဆရာလေးရူးမုန့် မရှိဘူး... ဝူချန် မင်းဦးလေးက ဘယ်သူလဲ"

ဝူချန်က သူ့လက်တစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ဒူးနဲ့ တံတောင်ဆစ်ကို ထိကာ သူ့ရဲ့ ညာလက်ကို အရှင်လတ်လတ် ချိုးချပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ဝူရှန်း၏ ဦးခေါင်းကို မဟာ တိမ်တိုက်ဘီး တစ်ဖက်ဖြင့် ပုတ်ကာ ဘုန်းကြီး၏ ဦးနှောက်ကို ရိုက်ခွဲပစ်ခဲ့သည်။

ဘုန်းကြီးဝူရှန်းရဲ့ အလောင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထိုစဥ် နောက်ထပ် ဘုန်းကြီးဝူရှန်းသည် အမတတံတားပေါ်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဝူချန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ကျွမ်းထိုးရင်း အော်လိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခါတော့ ငါ ဘုန်းကြီးဖြစ်လာမယ့် အလှည့်ရောက်ပြီ"

ဝူရှန်း ဘာမှမပြောဘဲ သူ့ကို မှုန်ကုပ်ကုပ်နဲ့သာ ကြည့်နေ၏။ သူ တော်တော် မကျေမနပ် ဖြစ်နေခဲ့ပါသည်။ ဝူချန်စိတ်ဟာ လိုအင်ဆန္ဒများ ပြည့်နှက်နေပြီး အင်္ဂါလေးပါးကို မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။ သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် ရိုက်နိုင်တာလဲ။

ထိုအချိန်တွင် ပဉ္စမတပ်မစခန်းမှ စစ်သားများက သူ့ကို အမတတံတားပေါ်မှ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။

ဝူချန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ လွန်သွားကာ ချန်ရှီအား ပြုံးလျက် လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သေးသည်။

"ဒကာလေးချန်... အခု မင်းငါ့ကို ကျေးဇူးကြွေး တင်သွားပြီနော်... အကြွေးပြန်ဆပ်ဖို့ မမေ့နဲ့!"

သူ ချန်ရှီကိုတောင် သွားမလှုပ်နှိုးခဲ့ပေ။ စာမေးပွဲစစ်ဆေးသူများ၏ အံ့အားသင့်နေသော မျက်လုံးများကြားတွင် သူသည် ခုန်ပေါက်နေသော မှိုတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ခုန်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ဝူချန် ထွက်သွားပြီးတာနဲ့ တာအိုဝါဒီလူငယ်တစ်ယောက် အေးအေးဆေးဆေး ရောက်လာ၏။ အဝေးက ကျောက်တုံးပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ ချန်ရှီကို သူ့မျက်လုံးတွေက စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဟောက်ယွမ်နန်းတော်က အမြင့်ဆုံး တာအိုကျင့်ကြံသူ ကျင်းလူပင်။

"အစ်ကိုကျင်းလူ... မင်းက ဟောက်ယွမ် နန်းတော်ရဲ့ နတ်ဓားပျံကျမ်းကို အထွတ်အထိပ်ရောက်အောင် လေ့ကျင့်တယ်ဆို... မင်းရဲ့အလောင်းကို မသေနိုင်အောင် လုပ်ပြီး ပျံသန်းသွားနိုင်တယ်လို့ ငါကြားတယ်..."

ကျင်းလူ ရပ်ပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ယွိလင်ကျစ်က သူ့ဆီ လျှောက်လာနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

"အစ်ကိုကျင်းလူရဲ့ နတ်ဓားပျံကျမ်းကရော ဘယ်အဆင့်ထိ လေ့ကျင့်ထားလဲ သိချင်မိတယ်!"

ကျင်းလူသည် ယွိလင်ကျစ်ကိုကြည့်ကာ ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ချန်ရှီကိုလည်း ကြောင်တက်တက် ကြည့်နေလိုက်သည်။ နှစ်ဖက်စလုံးမှ တိုက်ခိုက်ခံရတော့မလို ခံစားလိုက်ရပြီး ချက်ချင်းပင် သူ၏ ချီသွေးများကို ဓားသွားများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဓားအလင်းထဲတွင် ဝှက်၍ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

"မပြေးနဲ့!"

ယွိလင်ကျစ် သူ့နောက်ကို ပြေးလိုက်သွားသည်။

"ငါ့ရဲ့ ထိုက်ကျန့်ကျောက်စိမ်းစွမ်းအင်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိမရှိ သိရအောင် မင်းရဲ့လက်ချောင်းတွေကို စမ်းကြည့်ပါရစေ!"

ချန်ရှီ သူတို့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ခေါင်းပေါ်ရှိ ရွှေရောင်စာအုပ်သုံးအုပ်ပါသော ဘုန်းကြီးတစ်ပါးသည်လည်း အပြုံးဖြင့် ရောက်လာပါ၏။

"အစ်ကိုကျင်းလူရဲ့ ဓားက မြန်တယ်... ယွိလင်ကျစ်ကလည်း လူတွေရဲ့ လက်ချောင်းတွေကို ချိုးရတာ ကြိုက်​နေတယ်... သူတို့နဲ့ သွားရှုပ်ဖို့မလွယ်ဘူး... စာမေးပွဲမှာ ပထမနေရာကို မပြိုင်ချင်ပေမယ့် ပျော့ပျောင်းတဲ့ ခရမ်းချဉ်သီးလို အရွေးခံလိုက်ရတယ်...ချန်ကျဲယွမ်... ငါက ကောင်းကင်ဆရာစံအိမ်က ကော်တောက်ကျစ်ပါ!!"

"သူက အရမ်းအရေးကြီးတဲ့ အရာကို စဉ်းစားနေတာ... မင်းသူ့ကို ဂရုစိုက်မနေနဲ့!"

မနီးမဝေးမှ အသံတစ်ခု ထွက်လာသည်။ ကော်တောက်ကျစ်လည်း အသံရဲ့ ဦးတည်ရာကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းမချနိုင်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။ သို့သော် သူက ပြုံးကာ။

"လတ်စသတ်တော့ အကြီးတန်း ကျန်းယိုးကိုး... အစ်ကိုကျန်းက ချန်ကျဲယွမ်ကို ကာကွယ်ချင်​နေတာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား"

ကျန်းယိုးက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြုံးပြလေသည်။

"မဟုတ်တာ... ငါ သူ့ကို အကာအကွယ် မပေးဘူး.. ငါက စစ်စခန်းငါးခုရဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး နှစ်ယောက်ရဲ့ အကြံအစည်ကြောင့် ဒီကို လာခဲ့တာ... အုပ်ချုပ်ရေးမှူး နှစ်ယောက်က ငါနဲ့ ချန်ကျဲယွမ်ကို ရှုံးစေချင်နေတာ.."

ကော်တောက်ကျစ်ကလည်း ပြုံးပြီး။

"ဒါဆို ငါလည်း ပါတယ်လေ... ငါ ဒီကို မလာသင့်ဘူး ဒါပေမယ့် ငါ မတော်တဆ ဒီကို ရောက်လာတာပဲ... အုပ်ချုပ်ရေးမှူး နှစ်ယောက်က အမတတံတားကောင်းချီမြေရဲ့ ပထဝီဝင်ကို ပြောင်းလဲခဲ့ပြီး ငါတို့ကို ဒီနေရာရောက်အောင် တမင်တကာ ပို့ဆောင်ခဲ့တာ ဖြစ်မယ်"

သူက ချန်ရှီကိုကြည့်ကာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

"အကြာကြီးနေဖို့ နေရာကောင်း မဟုတ်ဘူး"

ကျန်းယိုးလည်း ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားသည်။

ရုတ်တရက် ကမ္ဘာကြီးက ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားလေသည်။ ကော်တောက်ကျစ်ရဲ့ မျက်နှာလည်း အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူက ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရင်း။

"အစ်ကိုကျန်း... အကြီးအကဲ နှစ်ယောက်က အရမ်းရက်စက်တာပဲ... ငါတို့ကို သွားခွင့်မပြုချင်ဘူး ထင်တယ်"

ကျန်းယိုး ခေါင်းယမ်းပြီး :"သခင်လေးကို မစော်ကားချင်တော့ ငါ့ကျန်းမိသားစုကို စော်ကားသွားတယ်... အမတတံတားကောင်းချီးမြေမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်လာတော့မယ်"

ရုတ်တရက် နောက်ထပ် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှည်လျားသော အဖြူရောင် ကျောက်စိမ်းတံတားကို ဤနယ်မြေထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ ရှည်လျားသော တံတား၏ အဆုံးတွင် အဖြူရောင်အဝတ်အစားဝတ် နတ်သမီးတစ်ဦး လွင့်ပျံလာ၏။

အမတတံတားကောင်းချီးမြေမှာ ကျယ်လောင်သော အက်ကွဲသံကို တီးလျက် တဖြည်းဖြည်း စောင်းရင်း မြေအောက်ကမ္ဘာဆီသို့ လျှောကျသွားသည်။

ရှဖောင့်ဟဲ့နဲ့ ရှရှိုးယင်းတို့ စစ်စခန်းငါးခု၏ ဘယ်ညာ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးများလည်း မတ်တပ်ထထိုင်လိုက်ကြပြီး မျက်နှာများ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားကာ တညီတညွတ်တည်း အော်ဟစ်လိုက်၏။

"သွားပြီ!"

သူတို့သည် အလွန်အမင်း ဝင်စွက်ဖက်ခဲ့သဖြင့် အမတတံတားကောင်းချီးမြေသည် ချီးရှာဘုံကျောင်းက နတ်တစ္ဆေဘုံနှင့် တိုက်မိသွားခဲ့သည်။

"တပ်ငါးတပ်လုံး ငါ့အမိန့်ကို နားထောင်ကြ! ဖြေဆိုသူ အားလုံးကို ကယ်ပြီး အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာကြ!!"

နတ်ဝိညာဥ်နှစ်ပါးသည် ကောင်းချီမြေ မင၏အထက် ကောင်းကင်သို့ ဆင်းသက်လာပြီး 'ပညာရှင်တို့ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာကြပါ! မနှောင့်နှေးကြနဲ့... မနေကြတော့နဲ့... အမတတံတားကောင်းချီးမြေက မရဏကမ္ဘာထဲ ကျတော့မယ်' စသဖြင့် အော်ဟစ်နေခဲ့ကြသည်။

ကောင်းကင်၌ ရွှေသံချပ်ကာ နတ်ဘုရားများလည်း လွင့်လာကာ လက်ကြီးများကို ဆန့်တန်းရင်း ကျန်းယိုး၊ ကော်တောက်ကျစ်နှင့် အမတတံတားပေါ်ရှိ အမတ်လောင်းများကို ဖမ်းကိုင်ကာ ကောင်းကင်မှ ပျံထွက်သွားသည်။

ဆံပင်ဖြူ စစ်ဆေးသူသည် ချန်ရှီကို ခေါ်ဆောင်သွားတော့မည် ဖြစ်သော်လည်း ရုတ်တရက် ကောင်းကင်ယံမှာ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခါသွားကာ စခန်းငါးခုမှ အရာရှိ အများအပြားသည် ဝတ်ရုံဖြူနတ်သမီး၏ အသက်ရှုသံကြောင့် ပေါက်ကွဲကာ သေဆုံးသွားကြ​လေသည်။

"သွားတော့!"

စာမေးပွဲဖြေသူတွေလည်း အလျင်စလို ထွက်ပြေးတော့သည်။