(လုပ်ပြခြင်း)

ကလန်.. ကလန်.. ကလန်..

သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ မြင်ကွင်းထဲမှာ လှုပ်ရှားနေကြပြီး လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေတယ်။

"ကောင်းတယ်"

"အစ်ကိုကျန်းက စွမ်းအားကြီးလှတယ်"

"ကောင်းလိုက်တာ အစ်ကိုကျန်း"

ကျောက်ယွမ်ထုကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ အနိုင်ယူခဲ့တဲ့ မုန့်ကျစ်ကို ကျန်းထန်ဝမ်က အားမလျှော့ဘဲ တန်ပြန်ထိုးနှက်နိုင်တာကို မြင်တော့ မြင်ကွင်းထဲက လူတိုင်းက အားပေးကြတယ်။

ဟန်ကျောက်က ခေါင်းခါပြီး ရယ်လိုက်တယ်။

သူတို့နှစ်ယောက်က ပြဇာတ်ကို ကနေကြတာပဲ...

"အစ်ကိုကြီး၊ အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ"

ဟန်ကျောက်က ကျောက်ယွမ်ထုဘေးကို လျှောက်သွားပြီး အခြေအနေကို မေးလိုက်တယ်။

"ဘာမှ မစိုးရိမ်ရဘူး။ ရတယ်"

ကျောက်ယွမ်ထုက လက်ဝှေ့လက်အိတ်ကို ချွတ်ပြီး နာကျင်နေတဲ့ အဆစ်တွေကို လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်နေတယ်။

ဟန်ကျောက်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ဘာမှမပြောဘဲ မြင်ကွင်းထဲက မုန့်ကျစ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။

ကလန်..

သတ္တုတွေ တိုက်ခတ်တဲ့ အသံ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး မြင်ကွင်းထဲက လူနှစ်ယောက်ဟာ ကွဲထွက်သွားတယ်။

"အစ်ကိုကျန်း... မင်းရဲ့ ဓားပညာက အရမ်းကောင်းတယ်။ ငါမင်းလောက် မတော်ဘူး"

"ညီလေး မုန့်ရဲ့ လှံပညာက ပိုကောင်းပါတယ်"

"ငါတို့ သရေလို့ ခေါ်ကြရင်ရော"

"ကောင်းပြီ၊ သရေပဲ"

သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ချီးကျူးနေတဲ့ သူရဲကောင်းတွေနဲ့ တူပါတယ်။

မြင်ကွင်းထဲက အားပေးသံတွေ ထပ်ထွက်လာတယ်။

ဒီအချိန်မှာ ကျန်းထန်ဝမ်က လုယီဆီ လာပြီး လက်နှစ်ဖက်ဆုပ်လိုက်တယ်။

"ဆရာ လု"

"မဆိုးဘူး"

လုယီက ခေါင်းညိတ်တယ်။ သူတို့ရဲ့ လှည့်ကွက်တွေကို သူက သိနေပေမယ့် ဖော်ထုတ်လို့ မရဘူး။ မဟုတ်ရင် သူ့ပါးသူ ပြန်ရိုက်နေရသလို ဖြစ်‌ေနမှာ။

"ဆရာလု... ကျွန်တော့်မှာ တောင်းဆိုစရာ တစ်ခုရှိပါတယ်"

"ပြောပါ"

"ကျွန်တော်ဟာ ညီမလေး ရှလင်ကို အမြဲတမ်း ချစ်မြတ်နိုးခဲ့ပါတယ်။ ဆရာလုက ရှမိသားစုဆီမှာ လက်ထပ်ပွဲ ကူညီစီစဉ်ပေးပါ"

ကျန်းထန်ဝမ်က ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်တယ်။

သူပြောနေစဉ်မှာ ဟန်ကျောက်ကို ရန်လိုတဲ့ အမူအရာနဲ့ လှမ်းကြည့်လိုက်‌ေသး၏။

"ဒါက..."

လုယီက အံ့အားသင့်သွားတယ်။ ဟန်ကျောက်နဲ့ ရှလင်တို့ရဲ့ လက္ခဏာတွေကို သူမြင်နေရလို့ အဲဒီလိုမျိုးကို မလုပ်ပေးနိုင်ပါဘူး။

"ကျန်းထန်ဝမ်၊ အဲဒီအကြောင်းကို စဉ်းတောင် မစဉ်းစားနဲ့"

ရှလင်က မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတယ်။

"ညီမလေးသုံး.. နင့်ရဲ့ စကားတွေက နည်းနည်းလွန်နေပြီ။ ဖေဖေနဲ့ ငါက နင့်ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို ဆုံးဖြတ်လို့ မရဘူးလို့တော့ မပြောနဲ့နော်"

ရှကျင်က ရှေ့ကို လျှောက်လာပြီး အစ်ကိုကြီး တစ်ယောက်ရဲ့ ဟန်ပန်ကို ပြပါတယ်။

"ညီမလေးရှ.. ဘယ်လိုရွေးချယ်ရမလဲဆိုတာကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ မထင်ရှားဘူးလား။ အစ်ကိုကြီး ကျန်းက လူငယ် လက်ရွေးစင် တစ်ယောက်ပါ။ ရုပ်ရည်ကောင်းရုံနဲ့ လူတချို့ ယှဉ်လို့ရတာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ သူက ရုပ်ရည်ကောင်းရင် အများဆုံး မျက်နှာချိုသွေးတဲ့ လူပဲဖြစ်မှာ၊ ထင်ပေါ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

မုန့်ကျစ်က ထပ်ပြောပြီး ဟန်ကျောက်ကို အဓိပ္ပါယ်ရှိရှိ စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။

"မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ"

ကျောက်ယွမ်ထုက ဒေါသထွက်ပြီး ရှေ့ကို လှမ်းဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။

ဟန်ကျောက်က သူ့ကို ပြန်ဆွဲလိုက်တယ်။

"အစ်ကိုကြီး... ထားလိုက်ပါတော့"

သူပြောနေစဉ်မှာ ဟန်ကျောက်က ရှလင်ဘေးကို လျှောက်သွားပြီး သူမရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ သူမ စိတ်မလှုပ်ရှားဖို့အတွက် သူမရဲ့ လက်ဖဝါးကို ကုတ်ခြစ်လိုက်တယ်။

"တော်တော့"

လုယီက ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်တယ်။

"ဒီနေ့က သိုင်းကျောင်း လေ့ကျင့်ရေးပွဲပဲ... ဒါက ဈေးမဟုတ်ဘူး"

လုယီရဲ့ မျက်နှာ မဲနေတာကို မြင်တော့ ကျန်းထန်ဝမ်က အလျင်အမြန် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်တယ်။

"ကျွန်တော်က အရင်ဆုံး ပြောပြတာပါ။ လူတိုင်းပဲ.. ငြင်းခုန်တာတွေ ရပ်လိုက်ကြပါ။ ဒီနေ့ ကျွန်တော် ပျော်နေတယ်။ သွားပြီး သောက်ကြရအောင်.. ကျွန်တော် တိုက်ပါ့မယ်"

"ကောင်းလိုက်တာ"

"သွားပြီး သောက်ကြရအောင်"

ကျန်းထန်ဝမ်က လူအုပ်ကို ခြံဝင်းထဲကနေ ခေါ်ဆောင်သွားတယ်။

အခြား သိုင်းကျောင်းတွေရဲ့ တပည့်တွေလည်း လုယီကို ဦးညွှတ်ပြီး တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ထွက်သွားကြတယ်။

ဟန်ကျောက်ရဲ့ မျက်နှာက တည်ငြိမ်နေပါတယ်။

လုယီက ရှေ့ကို လျှောက်လာပြီး သူ့ပခုံးကို ပုတ်ကာ နှစ်သိမ့်လိုက်တယ်။

"ကောင်းကောင်း လေ့ကျင့်ပါ။ မင်းသွေးသန့်စင်ခြင်းအဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်တဲ့အခါကျမှ အဲဒီအကြောင်း ပြောကြတာပေါ့"

ကျန်းထန်ဝမ်က သွေးသန့်စင်ခြင်းအဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့ပေမယ့် သူ့ရဲ့ စိတ်နေသဘောထားနဲ့ နားလည်နိုင်စွမ်းက မကောင်းဘူး။ လုယီက သူ့ကို ဘယ်တုန်းကမှ အထင်မကြီးခဲ့ပါဘူး။

ဒါ့အပြင် လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က စစ်ဆေးကြည့်တဲ့အခါ ကျန်းထန်ဝမ်ရဲ့ သွေးချီက နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတယ်လို့ သူခံစားရတယ်။ ကျန်းထန်ဝမ်က တစ်နေ့မှာ ခွန်အားသန့်စင်ခြင်း သိုင်းသခင်ဖြစ်လာရင် ဆရာသခင်အဖြစ်နဲ့ ဘဝကို ပျော်ရွှင်စွာ နေနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီအစား ဒုက္ခရောက်ရမှာပါ။

"ကျွန်တော် ကြိုးစားပါ့မယ် ဆရာ"

ဟန်ကျောက်က ပြုံးလိုက်တယ်။ လုယီကို နှုတ်ဆက်ပြီးတဲ့နောက် ရှလင်ရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး သိုင်းကျောင်းထဲကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။

ညက မှောင်မိုက်ပြီး လေပြင်းက တိုက်ခတ်နေတယ်။

မူးယစ်လရောင် နန်းတော်..

ဒုတိယထပ်က အခန်းတစ်ခုလုံးကို ကြိုတင်စာရင်းသွင်းထားပါတယ်။ အလယ်က အကြီးဆုံး အခန်းထဲမှာ ကျန်းထန်ဝမ်ကို လူတိုင်းက ဝိုင်းရံထား၏။ သူ့မျက်နှာက နီရဲနေပြီး လှပတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို သူ့လက်ထဲမှာ ဖက်ထားကာ ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

"သောက်ကြ.. စိတ်ရှိလက်ရှိ သောက်ကြ... ဒီနေ့ ဝင်လာတဲ့သူတွေက မူးပြီးမှ ထွက်သွားရမယ်။ မဟုတ်ရင် မင်းတို့က ငါ့ကို မျက်နှာမပေးတာပဲ"

ကျန်းထန်ဝမ်က စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေ၏။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း စုပုံလာတဲ့ သူ့ရင်ဘတ်ထဲက စိတ်ဓာတ်ကျခြင်းတွေက ပျောက်ကွယ်သွားပြီလို့ သူခံစားရသည်။

ဒီအချိန်မှာ သူက ဘဝရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေပါပြီ။ သွေးသန့်စင်ခြင်းအဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်တာက အစပဲ ရှိပါသေးသည်။ မုန့်ကျစ်နဲ့အတူ ခွန်အားသန့်စင်ခြင်း သိုင်းသခင်ဖြစ်လာပြီး ကျောက်နက်မြို့ကို လွှမ်းမိုးဖို့ သူစိတ်ကူးယဉ်ပြီး ဖြစ်သည်။

အတိတ်က သူ့နှင့် ရန်ငြိုးရှိသူတွေဟာ ကောင်းကောင်းနေဖို့ မေ့ထားရပါမည်။

"ငါ... ငါ... မခံနိုင်တော့ဘူး.. ဂေ့.. ငါသွားမှရမယ်"

တံခါးနားက လူငယ်က လေတက်ကာ လျှာလေးစွုဖြင့် ပြောသည်။ သူက အခန်းထဲက ထွက်လာတဲ့အခါ သူ့ရဲ့ ညာဘက်ခြေထောက်ဟာ နည်းနည်း ယိုင်နေ၏။

အရမ်းမူးနေလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ခြေထောက်မှာ တစ်ခုခု မှားနေလို့လားဆိုတာ မသိ‌ေပ။

"ဖန်းဟုန်ယွင်.. မင်းက တကယ်ကို ငပျော့ပဲ။ ဒါကိုတောင် မခံနိုင်ဘူး"

ရှကျင်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်၏။။

ဒုတ်...

ရှကျင်က စကားဆုံးတာနဲ့ ဖန်ဟုန်ယွမ်ဟာ တံခါးကြမ်းခုံကို တိုက်မိပြီး စင်္ကြံပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ အကသမား အနည်းငယ်က သူ့ကို ထူဖို့ သွားတဲ့အခါ အိပ်ပျော်သွားပြီဆိုတာကို သိလိုက်ရ၏။

"မြန်မြန်.. သူ့ကို အခန်းထဲကို သယ်သွားလိုက်။ သူ့ကို ဂရုစိုက်ဖို့ လူတစ်ယောက် ထားခဲ့။ သူ့ဘောင်းဘီ မစိုစေနဲ့"

မုန့်ကျစ်က ဂရုမစိုက်စွာ လက်ဝှေ့ယမ်းရာ လူတိုင်းက ရယ်မောကြသည်။

"ငါလည်း အိမ်သာသွားဦးမယ်။ ဘယ်သူမှ ထွက်ခွင့်မရှိဘူး။ ငါပြန်လာပြီး ဆက်သောက်တာကို စောင့်နေကြ"

ကျန်းထန်ဝမ်က ဝိုင်ခွက်ကို ချလိုက်သည်။ သူက အများကြီး သောက်ထားပေမယ့် သွေးသန့်စင်ခြင်းအဆင့် သိုင်းသမားများရဲ့ သွေးချီဟာ အရိုး သန့်စင်ခြင်းအဆင့် သိုင်းသမားထက် အများကြီး ပိုအားကောင်းပါသည်။ ဒါကြောင့် သူက ဒီအချိန်မှာ နည်းနည်းပဲ မူးနေသေး၏။

"အတူတူ သွားကြရအောင်"

မုန့်ကျစ်က ထရပ်သည်။ သူက သောက်ဖို့ စိတ်မဝင်စားပါ။ အခန်းထဲကနေ ထွက်ဖို့ အကြောင်းပြချက် ရှာချင်နေခြင်း ဖြစ်၏။ နောက်မှ သူ့ရဲ့ချစ်သူ မစ်ဟုန်ယင်ကို ရှာရ‌ေအာင်လို့ပါ။

"အစ်ကို မုန့်၊ ထွက်ပြေးဖို့ မစဉ်းစားနဲ့"

ကျန်းထန်ဝမ်က မုန့်ကျစ်ရဲ့ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲသည်။

"အစ်ကို ကျန်း၊ အစ်ကို မုန့်၊ အိမ်သာထဲကို အတူတူ မကျသွားနဲ့ဦးနော်"

"ဟုတ်တယ်"

"ငါ ပြန်လာရင် မင်းတို့ကို ရှင်းမယ်"

ကျန်းထန်ဝမ်က အသံကျယ်စွာ ပြန်ပြောပြီးနောက် မုန့်ကျစ်ကို အောက်ထပ်ကို ဆွဲခေါ်သွားသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ မူးယစ်လရောင်နန်းတော်ရဲ့ အနောက်ဘက်တံခါးကို လျှောက်သွားပြီး လူရှင်း ကျဉ်းမြောင်းသည့် လမ်းကြားထဲကို ဝင်သွားကြ၏။

"ဟိုဘက်တိုး... မင်း အရမ်းနီးနေရင် ငါ ဆီးမသွားနိုင်ဘူး"

ကျန်းထန်ဝမ်က လမ်းကြားအလယ်‌ေလာက်ကို လျှောက်သွား၏။ သူက ဘောင်းဘီကို ချွတ်နေစဉ်မှာ ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ မုန့်ကျစ်ကို ဝေးဝေးမှာ နေဖို့ ပြောသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ"

မုန့်ကျစ်က တစ်ဝက်ချွတ်ထားတဲ့ ဘောင်းဘီကို ပြန်တင်လိုက်သည်။ သူက ခြေထောက်ကို မြှောက်တော့မယ့်အချိန်၌ အပေါ်ဘက်မှ ဖုန်တွေ ကျလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ မသိစိတ်ကြောင့် အလိုလို အပေါ်ကို မော့ကြည့်မိသည်။

အနက်ရောင် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက်ဟာ လက်နဲ့ခြေထောက်ကို ဖြန့်ထား၏။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က လမ်းကြားရဲ့ နှစ်ဖက်နံရံကို ထောက်ကန်ထားပြီး သိန်းငှက်ပုံစံနဲ့ ရှိနေသည်။

ထိုအချိန်မှာ အနက်ရောင် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားတဲ့ လူက သူ့ရဲ့ လက်နဲ့ ခြေထောက်ကို အားလျှော့လိုက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ကောင်းကင်ကနေ ပြုတ်ကျလာပြီး ထက်မြတဲ့ လေတိုက်ခတ်နေတဲ့ လက်ဖဝါးတွေက တောင်ကြီးတစ်ခုရဲ့ အားဖြင့် ကျန်းထန်ဝမ်၏ ခေါင်းကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

"ကျန်းထန်ဝမ်၊ သတိထား"

မုန့်ကျစ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး နည်းနည်း မူးနေတဲ့ သူ့ရဲ့ စိတ်ဟာ ချက်ချင်း သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူက သတိပေးတဲ့ အော်သံနဲ့အတူ အမြန်ဆုတ်ခွာသွားသည်။

ကျန်းထန်ဝမ်က အပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူက သူ့ရဲ့ အားအကုန်လုံးကို စုစည်းပြီး လက်သီးနဲ့ ထိုးလိုက်၏။

လက်သီးနဲ့ လက်ဖဝါး တိုက်မိတာနဲ့ ရလဒ်က ထင်ရှားလှသည်။ အက်ကွဲသံနဲ့အတူ ကျန်းထန်ဝမ်ရဲ့ ညာဘက်လက်မောင်းက အရိုးတွေ ကျိုးထွက်သွား၏။ သူ့ရဲ့ လက်ဖျံက အရိုးဟာ ကြီးမားတဲ့ အင်အားနဲ့ တံတောင်ဆစ်အဆစ်ကနေ ဖောက်ထွက်သွားသည်။

သူက မြေပြင်ပေါ်ကို ဒူးထောက်ထိုင်ချပြီး နားမခံနိုင်တဲ့ အော်သံဖြင့် အော်၏။ အရိုးအက်ကွဲသံတစ်ခု ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျန်းထန်ဝမ်ရဲ့ အော်သံက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ့လည်ပင်းပေါ်က ခေါင်းဟာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကြီးစိုးလှသည့် လက်ဖဝါးအားနဲ့ သူ့ရင်ဘတ်ထဲကို အတင်း အရိုက်ခံလိုက်ရ၏။

ဘုန်း....

ကျန်းထန်ဝမ်ရဲ့ အလောင်းက မြေပြင်ပေါ်ကို လဲကျသွားသည်။ သူက သေတာထက်ကို သေသွားခဲ့ပါပြီ။

"ဘယ်သူလဲ"

မုန့်ကျစ်ဟာ ဆောင်းရာသီမှာ ရေအေးတစ်ပုံးကို သူ့ခေါင်းပေါ်ကနေ လောင်းချခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့မှာ ပြန်တိုက်ဖို့ သတ္တိတောင် မရှိ‌ေပ။ လမ်းကြားထဲကနေ ပြေးထွက်သွား၏။

"လူသတ်နေတယ်.. လူသတ်နေတယ်"

တပ်၊ တပ်၊ တပ်...

ဟန်ကျောက်က လမ်းကြားထဲက ပြေးထွက်တော့မယ့် မုန့်ကျစ်‌ေနာက်ကို အမြန်လိုက်သွားပြီး လက်နှစ်ဖက်အား လှမ်းလိုက်သည်။

"ယား"

မုန့်ကျစ်ဟာ သူ့နောက်က လေပြင်းကို ခံစားလိုက်ရပြီး လမ်းကြားထဲက မပြေးထွက်နိုင်ရင် သေမယ်ဆိုတာကို သိလိုက်သည်။ သူက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ပြီး ခါးပေါ်က တိုတောင်းတဲ့ လှံတစ်ဝက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ တားဆီးရန် လှည့်ထိုးလိုက်၏။

ဟန်ကျောက်က သူ့ရဲ့ ညာဘက်လက်ဖဝါးနဲ့ သူ့မျက်နှာကို ထိုးစိုက်လာနေတဲ့ တိုတောင်းတဲ့ လှံကို လမ်းကြောင်းပြောင်းလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူ့ရဲ့ ဘယ်ဘက်လက်ဖဝါးကို တွန်းထုတ်လိုက်၏။

အသက်နဲ့ သေခြင်းရဲ့ အရေးကြီးတဲ့အချိန်မှာ မုန့်ကျစ်က သူ့ရဲ့ အားအကုန်လုံးကို အသုံးပြုပြီး လှံရိုးကို သူ့ရှေ့မှာ အလျားလိုက် ကိုင်ထားပြီး ဘယ်ဘက်လက်က ရင်ဘတ်ကို ကာကွယ်လိုက်သည်။

ဘုန်း..

နာကျင်ကိုက်ခဲတဲ့ ဝေဒနာက သူ့လက်မောင်းနဲ့ ရင်ဘတ်ကနေ ထွက်ပေါ်လာ၏။ မုန့်ကျစ်ရဲ့ လက်မောင်းက ကျိုးသွားပြီး သူ့ရဲ့ ရင်ညွန့်ရိုးက ချိုင့်ဝင်သွားကာ လမ်းကြားထဲကနေ လွင့်ထွက်သွားသည်။

"ဖူး"

သူက လမ်းမပေါ်ကို ပြင်းထန်စွာ လဲကျသွားပြီး သွေးအများကြီးကို အန်ထုတ်လိုက်သည်။ ဦးခေါင်းက စောင်းသွားပြီး အသက်ရှူရပ်တန့်သွား၏။

ဘုတ်...

တိုတောင်းတဲ့ လှံတစ်ဝက်က သူ့ဘေးမှာ လိမ့်ကျသွား၏။ သံလှံက နည်းနည်း ကွေး‌ေနသည်။

လမ်းမပေါ်က မြန်ဆန်စွာ ချဉ်းကပ်လာတဲ့ ခြေသံတွေကို ကြားရတော့ ဟန်ကျောက်က နံရံထိပ်ပေါ်ကို ခုန်တက်ပြီး ညထဲကို ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။