နိုးထခြင်း

မှော်မီးတောက်လောင်နေသော ဒိုင်ယမွန်ဆင်းမီးဖိုတစ်ခုအထက်တွင် အနက်ရောင်အိုးကြီးတစ်လုံး ချိတ်ဆွဲထားသည်။ အိုးထဲမှ မြေအောက်ရေသည် ရေနွေးငွေ့များ ထနေသော်လည်း ဆူပွက်ရန် အချိန်အနည်းငယ် လိုသေး၏။

မုဖာဆာသည် ပင့်ကူသားတုံးများကို လက်သမားအလုပ်ရုံ၏ အလယ်သို့ ဆွဲယူလာပြီး ဘေးမှရရှိသော မြေအောက်ရေဖြင့် အသားများကို ဆေးကြောနေသည်။

သူ၏ဝမ်းကွဲဖြစ်သူ ဆင်းဘသည် နီရဲနေသော ဒိုင်ယမွန်ဆင်းတစ်တုံးကို မီးညှိကာ သောက်ရှိုက်နေ၏။ နီညိုရောင်မီးခိုးကွင်းများသည် သူ၏မုတ်ဆိတ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်သွားသည်။ သူက မုဖာဆာကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီ ဆူညံတဲ့ ဂိုဘလင်တွေ မရှိတော့ ကမ္ဘာကြီးက သာယာနေတာပဲ။"

"အဲ့ဒီဂိုဘလင်တွေ ပြန်မလာကြတော့ဘူးလား။ သူတို့က တော်တော်လေး လုံ့လဝီရိယရှိပြီး အရှင်ရှားလော့ခ်ကလည်း သူတို့ကို သဘောကျတယ်လေ။" မုဖာဆာက ပင့်ကူသားများကို အိုးထဲသို့ ဆွဲထည့်လိုက်ရာ အသားများပေါ်တွင် ဖုန်များပေကျံသွားသည်။ မုဖာဆာ သတိပြုမိသော်လည်း အလေးမထားပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အသားပေါ်တွင် ရွှံ့စေးများ သုတ်လိမ်းရဦးမည် မဟုတ်ပါလား။

ဆင်းဘက မီးခိုးကွင်းများကို မှုတ်ထုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ကို နှစ်ရက်အနားပေးတဲ့နေ့က ဘာနေ့လဲဆိုတာ မင်းသိလား။"

"ဘာနေ့လဲဟင်။"

"လခထုတ်တဲ့နေ့လေ။ စွမ်းဆောင်ရည်ရှိပေမယ့် ဆူညံတယ်၊ ရိုင်းစိုင်းတယ်၊ လောဘကြီးတယ်၊ ပြီးတော့ ကိုယ်ကြိုက်သလိုလုပ်တတ်တဲ့ ဂိုဘလင်တစ်သိုက်အတွက်ရောပေါ့။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်သာ စဉ်းစားကြည့်တော့။"

ဆင်းဘက မီးခိုးတစ်ကွင်း မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

မုဖာဆာသည် စဉ်းစားလေလေ ကြောက်ရွံ့လာလေလေ ဖြစ်တော့သည်။ ဤသည်မှာ သူ ဒန်ဂျင်တစ်ခုတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် အလုပ်လုပ်ခြင်းဖြစ်ပြီး ထာဝရတိုင်းပြည်သည် အခြားဒန်ဂျင်များနှင့် မတူကြောင်း ဆင်းဘထံမှ ကြားသိခဲ့ရသည်။

ဒဏ်ရာရသူများသည် ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ ပြုမူကြသည်၊ ဂိုဘလင်များသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိသောစကားများ ပေါက်တတ်ကရ ပြောဆိုကြပြီး နတ်ဆိုးအရှင်သည် ချမ်းသာပြီး လူမဆန်ပေ။ ဂိုဘလင်များကို ဆင့်ခေါ်ခြင်းသည် ရွှံ့ဖက်ထုပ်စားခြင်းနှင့်ပင် တူ၏။ သူသည် ဂိုဘလင်များ၏ ဝိညာဉ်များကို သိမ်းပိုက်ထားနိုင်သောကြောင့် ဝိညာဉ်လောကနှင့်ပင် နက်ရှိုင်းသောဆက်ဆံရေး ရှိနိုင်ပေသည်။ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းရှိသည့် ဒန်ဂျင်အရှင်သည် အစွမ်းထက်သော နတ်ဆိုးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဒန်ဂျင်သည် မြေပေါ်ကမ္ဘာတွင် အသုံးများသော တန်ဖိုးမရှိသည့် သတ္တုဒင်္ဂါးများကိုသာ အသုံးပြုသည်။

မုဖာဆာသည် အလုပ်အတွေ့အကြုံများစွာ မရှိဘဲ ဒန်ဂျင်အနည်းငယ်သို့သာ ရောက်ဖူးသော်လည်း ထာဝရတိုင်းပြည်သည် အခြားဒန်ဂျင်များနှင့် ကွဲပြားခြားနားကြောင်း သူ သိရှိနေသည်။

ဤအရာအားလုံးသည် ဒန်ဂျင်အမြုတေခန်းမဆောင်ရှိ စားပွဲနောက်တွင်ထိုင်ကာ ကမ္ဘာလောကကို နာကျင်မှုဝေဒနာများနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခများ မည်သို့ကျရောက်စေရမည်ကို စဉ်းစားနေသော ဒန်ဂျင်အရှင်—ရှားလော့ခ်ထံမှ အစပြုခြင်းဖြစ်၏။

အားနည်းသူသည် အားကြီးသူနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ အားနည်းသူသည် အားကြီးသူကို ကြောက်ရွံ့ရိုသေလိမ့်မည်။

မုဖာဆာသည် ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး အစွမ်းထက်သော ဒန်ဂျင်အရှင် ရှားလော့ခ်ကို ကြောက်ရွံ့ရိုသေမိသည်။ ရှားလော့ခ်သည် ငယ်ရွယ်သော်လည်း နတ်ဆိုးတစ်ဦး၏ အသွင်အပြင်သည် လှည့်စားနိုင်သည်။ ရှားလော့ခ်၏ အစစ်အမှန်ကို မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။ သူသည် နှစ်သောင်းချီ သက်တမ်းရှိသော နတ်ဆိုးတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်သည်တကား။

"အရှင်ရှားလော့ခ်ဟာ ရက်စက်တယ်၊ သွေးအေးတယ်၊ မရိုးသားတဲ့ နတ်ဆိုးအရှင်တစ်ပါးဖြစ်ပြီး အနာဂတ်အလားအလာကောင်းတွေ ရှိတယ်။ ငါတို့ အရှင်ရှားလော့ခ်အတွက် ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်မယ်၊ စကားနည်းနည်းပြောပြီး အလုပ်များများလုပ်မယ်ဆိုရင် — စကားများတဲ့ ဂိုဘလင်တွေနဲ့မတူဘဲပေါ့ — ထာဝရတိုင်းပြည် အပြည့်အဝ တိုးတက်လာတဲ့အခါ ငါတို့ နာမည်ကြီး သံနက်လူပုတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ လအနည်းငယ်အတွင်းမှာ ငါ့ကို ဆရာလို့ခေါ်မယ့် ကျောင်းသားတစ်စုတောင် ရှိလာနိုင်တယ်ကွ။"

ဆင်းဘက ပြုံးလိုက်ပြီး အတိတ်ကိုတမ်းတသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ရိုးရိုးသားသားပြောရရင်၊ စကားများတဲ့ ဂိုဘလင်တွေရဲ့ နှောင့်ယှက်မှုကို တစ်လလောက်ခံခဲ့ရပြီးမှ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားတော့ ငါလည်း နေသားမကျဘူးကွာ။ နေ့တိုင်း တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို လျှို့ဝှက်မစ်ရှင်တွေနဲ့ လျှို့ဝှက်ပစ္စည်းတွေအကြောင်း လာမေးကြတယ်။ အခုတော့ မေးမယ့်သူမရှိတော့ဘူး၊ ငါလေ…"

ဆင်းဘ စကားတောင်မဆုံးလိုက်... ခေါင်းပေါ်တွင် အစိမ်းရောင်စာလုံးများပါသော အစိမ်းရောင်ပုံရိပ်တစ်ခု ယိမ်းထိုးလျက် လျှောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ပန်းပဲဆရာကြီး။ လျှို့ဝှက်မစ်ရှင်များ ရှိပါသလားခင်ဗျာ။"

"သွားစမ်း။"

...

ဘောင်းဘီမဝတ်သူသည် လူနေရပ်ကွက်တွင် မျက်လုံးများ ပွင့်လာပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ထထိုင်လိုက်သည်။

[ဂုဏ်ယူပါတယ် ဘောင်းဘီမဝတ်သူ၊ အနီးကပ်တိုက်ခိုက်ရေး (ဓားတိုနှင့်ဒိုင်း) လက်နက်အဆင့်သည် အဆင့် ၂ သို့ တိုးမြှင့်သွားပါပြီ။ သင်၏လက်ရှိ ဂုဏ်သတင်းရမှတ်များအရ သင် အရည်အချင်းပြည့်မီပါသည်။ နောက်ဆုံးရ ကန့်သတ်ဒန်ဂျင်နယ်မြေ လမ်းညွှန်မစ်ရှင်ကို ရယူရန် ဒန်ဂျင်အမြုတေခန်းမဆောင်၏ မစ်ရှင်ဘုတ်ဆီသို့ သွားရောက်ပါ။]

ဘောင်းဘီမဝတ်သူ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ၏လက်ချောင်းများကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ရှိ အိတ်ငယ်ကိုဖွင့်ကာ တောက်ပနေသော ကြေးဒင်္ဂါးများနှင့် ငွေဒင်္ဂါးအနည်းငယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

နောက်ထပ် ဂိုဘလင်များ နိုးထလာကြပြီး သူတို့၏တုံ့ပြန်မှုများသည် ဘောင်းဘီမဝတ်သူနှင့် ဆင်တူနေသည်။

"ဘာလဲ။ မင်းခြေထောက်တွေ ဘာလို့ ငါ့ပေါင်ကြားထဲ ရောက်နေတာလဲ။"

ဆယ်ဗားနပ်စ်သည် ဂနိုင်သား၏ခြေထောက်များကို အားဖြင့်တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ဘေးဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုအာသာ။ အွန်လိုင်းရောက်ပြီလား။ ဘယ်မှာလဲ။ အဖွဲ့ဖွဲ့ပြီး ကန့်သတ်ဒန်ဂျင်နယ်မြေ စူးစမ်းရှာဖွေရေးအကြောင်း ဆွေးနွေးကြရအောင်။"

ဆယ်ဗားနပ်စ်၏အသံ တိုးဝင်သွားသည်နှင့်အမျှ အက်ကွဲခြောက်ကပ်သော အသံများ စတင်အော်ဟစ်လာကြသည်။

"ငွေရောင်းမယ်။ ဓားရောင်းမယ်။ +၃ ဓား။ စွမ်းရည်လေ့ကျင့်ရေးမှာ ပါဝင်ချင်ပေမယ့် ပိုက်ဆံမရှိတဲ့သူတွေ လာခဲ့ကြ။"

"သေစမ်းကွာ၊ တကယ့်ဇာတ်လမ်းပဲ။"

"မင်းတို့က ဇာတ်လမ်းရှာနေတာလား၊ စီးပွားရေးလုပ်နေတာလား။ စူးစမ်းရှာဖွေရေးအဖွဲ့ ဖွဲ့မယ်။ လက်နက်အဆင့် တိုးချင်တဲ့သူတွေ ဒီဘက်ကိုကြည့်။"

"အမလေး။ ငါ့လေးတိုက အဆင့် ၂ ရောက်နေပြီလား။ အဆင့် ၂ နဲ့အထက်ရှိတဲ့သူ ရှိလား။ ကန့်သတ်ဒန်ဂျင်နယ်မြေကို စူးစမ်းရှာဖွေရေးအဖွဲ့ ဖွဲ့ကြရအောင်။ လုယူပစ္စည်းတွေကို ရောင်းပြီး ချမ်းသာကြွယ်ဝအောင် လုပ်ကြမယ်။"

"ကိုယ့်အဖွဲ့ကိုယ်ဖွဲ့။ ငါတို့ လေးသမားတွေ မခေါ်ဘူး။"

"ငါ့လက်နက်အဆင့်ကို ဘယ်လိုတိုးမြှင့်ရမလဲ။ ငါက ဘာလို့ အဆင့် ၁ မှာပဲ ရှိနေရတာလဲ။"

"ဘာလဲ။ ငါတို့ရဲ့ကိရိယာတွေ အသိမ်းခံလိုက်ရပြီ။ သူတို့ ချို့ယွင်းချက်ကို အဲ့လောက်မြန်မြန် ပြင်ဆင်လိုက်တာလား။"

"အပ်ဒိတ်အသစ်တွေမှာ အထပ်များများနဲ့ မြေအောက်ထပ်တွေအတွက် ပိုက်ဆံပေးရမယ်လို့ ဖော်ပြထားတယ်လား။ ငါတို့ရဲ့အိပ်မက်တွေ ဘယ်လိုဖြစ်သွားမှာလဲ။"

ဘောင်းဘီမဝတ်သူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ အခြားဂိမ်းမာများသည် အော်နေကြဆဲဖြစ်ပြီး သူမူကား ဗိုက်ဆာကာ အားနည်းနေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ သူ၏နာကျင်မှုခံစားချက်ကို ပယ်ဖျက်ထားသောကြောင့် ဗိုက်နာခြင်းကို မခံစားရပေ။

"အိပ်မက်" ဟူသောစာလုံးပါသည့် နံရံသည် ပုံကြမ်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် အရေးမကြီးတော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် "ကြိုးစားလုပ်ဆောင်ပါ" ဟူသော စာသား ထပ်တိုးလာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ အီစတာဥတစ်လုံးလား။ မဟုတ်ပါ၊ ဤသည်မှာ ဂိမ်းထုတ်လုပ်သူများ၏ နောက်ပြောင်မှုတစ်ခုသာ။

"သေစမ်း။ ခွေးသူတောင်းစား ဂိမ်းစီမံကိန်းရေးဆွဲသူတွေ။" ဘောင်းဘီမဝတ်သူသည် သူ၏ပထမဆုံး အွန်လိုင်းစကားလုံးများကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

...

အာသာ နိုးထလာပြီး သူ၏ကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူ၏အပေါ်တွင်ရှိသော ဂိုဘလင်များကို ဖယ်ရှားရန် အားကုန်သုံးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ညာဘက်လက် ကျိုးနေသည်ကို သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည်...

အာသာသည် ဂိုဘလင်ပုံထဲမှ အားယူရုန်းကန်၍ ထွက်လာသည်။ ထိုအချိန်အတွင်း ဂိုဘလင်များ တဖြည်းဖြည်း နိုးထလာကြသည်။ သူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒုန်းခနဲ ပြုတ်ကျသွားသည်။ အောက်ခြေမှ ဂိုဘလင်များသည် ဖိကြိတ်ခံရ၍ သေဆုံးနေသည်ကို သူ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

အသက်ရှုရပ်သွားပါက ဂိမ်းမာများသည် အွန်လိုင်းပြန်တက်ပြီးနောက် ပြန်လည်ရှင်သန်ရန် စောင့်ဆိုင်းရမည်။ ဤသည်မှာ အဘယ်နည်း။ ဂိမ်းမာများသည် အချိန်မီ အော့ဖ်လိုင်းမဖြစ်ခဲ့သောကြောင့် အချက်အလက်များ ဆုံးရှုံးသွားခြင်းများ ဖြစ်နိုင်သလော။

အာသာ ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ပုံပျက်နေသော လက်မောင်းနှင့် အခြားကိုယ်ခန္ဓာအစိတ်အပိုင်းများကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ အခြားဒဏ်ရာများမရှိကြောင်း သေချာသွားပြီးနောက် သူ အံ့ဩမှင်သက်သွားသည်။

လက်နက်အဆင့် ၃ သာလော။

အာသာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး အားနည်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ၏ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ပင့်ကူသားလိပ်များကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူ အစာဝါးစားနေစဉ် သူ၏နောက်မှ ဂိုဘလင်များ စတင်လှုပ်ရှားလာကြသည်။

"ငါ့ခေါင်းကွဲနေတာလား။ ပြီးတော့ သွေးတွေလည်း ထွက်နေပါလား။"

"ငါ့လက်က ဘာလို့ လှုပ်မရတာလဲ။"

"အမလေး၊ ငါ့ခြေထောက် ဘာလို့ကျိုးနေရတာလဲ။"

"အိုး၊ ငါ့ပိုက်ဆံတွေ ပျောက်ကုန်ပြီလား။"

"ငါ့ဓား ဘာလို့ကျိုးသွားရတာလဲ။"

"သေစမ်းကွာ၊ ငါ အချိန်မီ အော့ဖ်လိုင်းဖြစ်ခဲ့သင့်တာ။"

မိုးလက်ဖက်ရည်သည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ပန်းခင်းဆီသို့ ပြေးသွားရာ ခင်းလက်စ လမ်းပေါ်တွင် ချော်လဲကျသွားသည်။ သူမ အမြန်ထရပ်ပြီး ဆက်ပြေးသွားသည်။

အာသာ ခေါင်းမော့၍ ကြည့်ရှုနေသော်လည်း တိတ်ဆိတ်နေ၏။ လူနေရပ်ကွက်မှ တိုးညှင်းသောအသံများကို သူ ကြားနေရသည်။ သူ အစာကို အမြန်စားပြီး ပါးစပ်သုတ်ကာ ဒန်ဂျင်အမြုတေခန်းမဆောင်ရှေ့ရှိ မစ်ရှင်ဘုတ်ဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။

ဂိမ်းမာများသည် မစ်ရှင်ဘုတ်ဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း လှုပ်ရှားလာကြသည်။