ငါ အော့ဖ်လိုင်းထမင်းစားသွားတော့မယ်

စက်ဝိုင်းပုံဂူကြီးတစ်ခု၏အလယ်တွင် လေးထပ်မျှော်စင်တစ်ခု တည်ရှိနေသည်။

ဂူကြီးနှင့် အပြင်ဘက်ကမ္ဘာကို ဆက်သွယ်ထားသော ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းကို မာနာစွမ်းအင်ဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားသည်။ ဝင်ထွက်ရန် တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းမှာ မျှော်စင်၏ထိပ်ရှိ နေရာရွှေ့ပြောင်းဝင်ပေါက်သာ ဖြစ်သည်။

မျှော်စင်၏ထိပ်တွင် ဝိညာဉ်ကောလိပ်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ကျောင်းသားလစ်ခ်ျတစ်ဦးသည် သူ၏လက်များကို ဖြန့်ကားထားရင်း မာနာစွမ်းအင်ကိုအသုံးပြု၍ သူ၏ဝတ်ရုံကို တုန်ခါစေနေသည်။ အနက်ရောင်မှော်အငွေ့အသက်တစ်ခုက သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာကို ဖုံးလွှမ်းထား၏။

"သေးနုပ်တဲ့ သေမျိုးတွေ၊ မင်းတို့ ငါတို့ကို တားဆီးနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ကမ္ဘာကြီးက ဗွိုင့်ဒ်စစ်တပ်ရဲ့ လက်အောက်ခံပဲ။"

တုန်ခါနေသောဝတ်ရုံတွင် နံပါတ် ၉၈၅၆၂ ပါသော ချပ်ပြားငယ်တစ်ခု ရှိနေသည်။

သူ ထိုစကားကို ပြောပြီးသောအခါ မှော်အငွေ့အသက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ၏ဝတ်ရုံထဲမှ စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး သူ၏ဦးခေါင်းခွံကို ကုတ်ခြစ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ စကားတစ်လုံး ချန်ထားခဲ့မိတယ်၊ 'မင်းတို့ ငါတို့ကို တားဆီးနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ကမ္ဘာကြီးက ဗွိုင့်ဒ်စစ်တပ်ရဲ့ လက်အောက်ခံ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။' ဗွိုင့်ဒ်စစ်တပ်က ဘယ်သူတွေလဲ…"

သူ စကားပြောနေစဉ် သူ၏နောက်မှ နေရာရွှေ့ပြောင်းဝင်ပေါက် လှိုင်းထသွားပြီး နံပါတ် ၇၈၅၆၆ ပါသော လစ်ခ်ျတစ်ဦး ထွက်လာသည်။

လစ်ခ်ျနှစ်ဦး အချင်းချင်း အံ့ဩစွာ ကြည့်နေကြသည်။

"စီနီယာလား။ ခင်ဗျား ဘွဲ့မရသေးဘူးလား။"

"မဟုတ်သေးဘူး၊ ငါ ကိုးနှစ်တောင် စောင့်ခဲ့ရတာ။ ငါ့နည်းပြက ငါ့ကို သုံးနှစ်စောင့်ရမယ်၊ ပြီးတော့ နောက်ထပ်သုံးနှစ်၊ ပြီးတော့ နောက်ထပ်သုံးနှစ် စောင့်ရမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ငါ ဘယ်နှစ်ကြိမ် သုံးနှစ်စောင့်ရဦးမှာလဲ။"

ခုလေးတင် ထွက်လာသော လစ်ခ်ျက ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ နည်းပြကို လာဘ်ထိုးဖို့ မှော်ကျောက်တုံး ၁၀၀၀ သုံးခဲ့ရတယ်၊ ပြီးတော့ ငါက စာမေးပွဲဖြေဖို့ ပထမဆုံးလူ ဖြစ်လာခဲ့တာ။"

"ဘာ… ဘာလဲ။ မှော်ကျောက်တုံး ၁၀၀၀ လား။ ငါ့ကျ ဘာလို့ မှော်ကျောက်တုံး ၃၀၀၀ ပေးခဲ့ရတာလဲ။" အခြားလစ်ခ်ျက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဒါက မင်း စာမေးပွဲဖြေတဲ့ ပထမဆုံးနှစ်မို့လို့လေ၊ ငတုံးရဲ့။"

သူတို့ စကားပြောနေကြစဉ် ဖိုးဉာဏ်ကျယ်၏အသံ မျှော်စင်မြင့်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "နံပါတ် ၉၈၅၆၂ နဲ့ ၇၈၅၆၆ တို့၊ စကားပြောတာရပ်ပြီး ပြင်ဆင်ကြတော့။ မင်းတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်စစ်သည်တွေကို ဆင့်ခေါ်ကြ။ စာမေးပွဲ စတင်တော့မယ်။"

သူတို့ သူတို့၏မာနာစွမ်းအင်ကို အသက်သွင်းပြီး သူတို့၏ဝိညာဉ်စစ်သည်များကို ထိန်းချုပ်လိုက်ကြသည်။ တစ်ဦးစီတွင် စစ်သည်ဆယ်ဦးစီ ရှိကြသည်။ ကိုးဦးမှာ သာမန်ဝိညာဉ်စစ်သည်များဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတစ်ဦးမှာ လက်ရွေးစင်ဝိညာဉ်စစ်သည်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်စစ်သည်နှစ်ဆယ်သည် မျှော်စင်မြင့်ကို သိမ်းပိုက်ထားကြသည်။

ဤဝိညာဉ်စစ်သည်များကို လစ်ခ်ျများ မရောက်ရှိမီ အထူးတာဝန်ကျဝန်ထမ်းများက ဝင်ရောက်ရန် စီစဉ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

လစ်ခ်ျနှစ်ဦး သူတို့၏ဝိညာဉ်စစ်သည်များကို နေရာချထားပြီး လေးထပ်ခေါင်မိုးပေါ်တွင် နာခံစွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ သူတို့ကို ပရော်ဖက်ဆာများစွာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်ကို သူတို့ သိရှိကြသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ဝိညာဉ်စစ်သည်များကို ထိန်းချုပ်ကာ တိုက်ခိုက်ရေးသမား ငါးဦးနှင့် တိုက်ခိုက်ရမည်။

တိုက်ပွဲတွင် ဝိညာဉ်စစ်သည်များကို ထိန်းချုပ်ပုံ၊ ထိန်းချုပ်မှုတွင် ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် ဝိညာဉ်စစ်သည်များ၏ စွမ်းဆောင်ရည်တို့ကို အမှတ်ပေးမည်ဖြစ်သည်။ အောင်မြင်သော လစ်ခ်ျများသည် ဘွဲ့ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

တိုက်ခိုက်ရေးစာမေးပွဲမတိုင်မီ အခြားဘာသာရပ်များလည်း ရှိသေးသည်။ တိုက်ခိုက်ရေးစာမေးပွဲအတွက် အရည်အချင်းပြည့်မီရန် ထိုဘာသာရပ်များကို အောင်မြင်ရမည်။

လစ်ခ်ျနှစ်ဦး ၁၀ မိနစ်၊ ၁၅ မိနစ်၊ မိနစ် ၂၀ ကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ကြသော်လည်း မည်သူမျှ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခြင်း မရှိချေ။

"အမ်၊ တိုက်ခိုက်ရေးသမားတွေ ဘယ်ရောက်နေကြတာလဲ။" ၉၈၅၆၂ သည် မျှော်စင်အောက်မှ လွတ်နေသောနေရာကို စိုက်ကြည့်ရင်း နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။

...

"အဲ့ဒါ သူခိုးလား။ ဒါမှမဟုတ် ဓားပြလားကွာ။" ဖိုးဉာဏ်ကျယ်သည် မှော်ဖန်လုံးထဲမှ ပုံရိပ်များကို လက်ညှိုးထိုးရင်း ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

မှော်ဖန်လုံးထဲတွင် ဂိုဘလင်ငါးယောက်ထက်မက၊ အတိအကျဆိုရလျှင် နှစ်ဆယ်ယောက် ရှိနေသည်။ သူတို့သည် ကုန်သေတ္တာများနှင့် သစ်သားသေတ္တာများကို အရူးအမူး ရိုက်ချိုးနေကြသည်။

ဤဂိုဘလင်များသည် ထာဝရတိုင်းပြည်သို့ ပြန်လည်သယ်ဆောင်ရန် သူတို့ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်သမျှ ပစ္စည်းအားလုံးကို ရှာဖွေနေကြသည်။

ထိုပစ္စည်းများတွင် သစ်သားပျဉ်ပြားများ၊ မြေအိုးများ၊ သတ္တုအစိတ်အပိုင်းများ၊ သစ်သားဘီးများနှင့် နံရံများမှ ရိုက်ချထားသော အရိုးများ ပါဝင်သည်။ ဂိုဘလင်အချို့သည် ကျောက်သားကြမ်းခင်းကို ထုတ်ယူရန် ဆောက်များနှင့် တူများကိုပင် အသုံးပြုခဲ့ကြသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဂိုဘလင်များသည် စစ်မြေပြင်အငွေ့အသက် ဖန်တီးရန်အတွက်ထားသော ဤအသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများကို သယ်ဆောင်ရာတွင် အလုပ်များနေကြသောကြောင့် မည်သူမျှ စင်္ကြံများမှတစ်ဆင့် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းများသို့ နေရာရွှေ့ပြောင်း၍ ရောက်ရှိလာခြင်း မရှိချေ။

"စိတ်မပူပါနဲ့။ စာချုပ်ထဲမှာ အချက်တစ်ချက်ပါတယ်။ ငါ ကြည့်လိုက်ဦးမယ်…" ပရော်ဖက်ဆာ ဘေကွန်က သဘောတူညီချက်မိတ္တူတစ်စောင်ကို ထုတ်ယူပြီး အချက်အလက်များကို ရှာဖွေရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ပါတီ (ခ) ၏ တိုက်ခိုက်ရေးသမားများသည် ပစ္စည်းများယူဆောင်သွားခြင်းကဲ့သို့ ပုံမှန်မဟုတ်သောအပြုအမူများ ပြုလုပ်နိုင်သည်။ ပါတီ (က) သည် တိုက်ခိုက်ရေးသမားများ၏ လှုပ်ရှားမှုကို ကန့်သတ်ပြီး သူတို့၏လမ်းကြောင်းကို ထိန်းချုပ်ရမည်။ သူတို့၏အနီးအနားတွင် တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းများ မထားရှိရ။ အကယ်၍ ပါတီ (က) သည် ဆုံးရှုံးမှုတစ်စုံတစ်ရာ ကြုံတွေ့ရပါက ပါတီ (ခ) သည် တာဝန်ယူမည်မဟုတ်။"

ပါတီ (က) မှာ ဝိညာဉ်ကောလိပ်ဖြစ်ပြီး ပါတီ (ခ) မှာ အရှင်ရှားလော့ခ် ဖြစ်သည်။

"စာချုပ်ထဲမှာ ဒီလိုအချက်အလက်တွေ ပါနေတာလား။ အရှင်ရှားလော့ခ်က သူ့ဂိုဘလင်တွေကို ကျွန်တော်တို့ဆီကနေ ခိုးယူဖို့ တမင်ရည်ရွယ်ထားတာလား။" ဖိုးဉာဏ်ကျယ်က စာချုပ်ကိုယူပြီး သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

"အရှင်ရှားလော့ခ်က ဒီလိုနည်းလမ်းမျိုး သုံးမှာမဟုတ်ပါဘူး။ သူက ပိုက်ဆံမလိုအပ်ပါဘူး။" ဘေကွန်က ယုံကြည်ချက်ရှိစွာ ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့က ဉာဏ်ရည်နိမ့်ကျတဲ့အတွက် ဂိုဘလင်တွေရဲ့ သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ သူတို့က သာမန်သတ္တဝါတွေနဲ့ မတူနိုင်ဘူး။ ဒီလိုမျိုးလုပ်တာက သူတို့အတွက် ပုံမှန်ပါပဲ။ ပစ္စည်းတွေက တန်ဖိုးမကြီးတဲ့အတွက် သူတို့ကို လွှတ်ထားလိုက်ပါ။ အရေးအကြီးဆုံးကိစ္စက လစ်ခ်ျတွေကို ဘွဲ့ရအောင်လုပ်ဖို့ပဲ။"

"ဒီအသုံးအဆောင်ပစ္စည်းတွေကို ကျွန်တော် ဒရာမာအသင်းကနေ ငှားထားတာ၊ ပြီးတော့ သူတို့က နောက်အပတ်မှာ ဒီအသုံးအဆောင်ပစ္စည်းတွေနဲ့ပဲ 'ကမ္ဘာပျက်ကပ်စစ်ပွဲ' ကို ဖျော်ဖြေတင်ဆက်မှာ…"

"ဒါတွေ ပျက်စီးကုန်ပြီလေ။ ငါတို့ ပြန်ရရင်တောင် သုံးလို့မရတော့ဘူး။ ထားလိုက်ပါတော့။ ငါ ဒရာမာအသင်းနဲ့ စကားပြောလိုက်မယ်။ မင်း ဘာလို့ အဲ့လောက်များတဲ့ အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းတွေ ထားရတာလဲ။ မှော်အစွမ်းတွေနဲ့ဆိုရင် လုံလောက်ပါတယ်။ သူတို့ မြန်မြန်သယ်ယူ ပြီးစေချင်တယ်…" ဘေကွန်က မှော်ဖန်လုံးထဲမှ အလုပ်များနေသော ဂိုဘလင်များကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းတွေ အများကြီးရှိနေရင်တောင် သူတို့ တစ်နည်းမဟုတ်တစ်နည်းနဲ့ ရွှေ့ပြောင်းပြီးသွားမှာပါပင်။ ဂိမ်းမာတွေက ကန့်သတ်ဒန်ဂျင်နယ်မြေဝင်ပေါက် ခန်းမဆောင်ကနေ အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းအားလုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်ကြ၏။ ကြမ်းခင်းကို ဖယ်ရှားလို့မရဘူးဆိုတာ သေချာအောင်လုပ်ပြီးမှ သူတို့ အတူတူစုဝေးကြသည်။

ဘေကွန်နဲ့ ဖိုးဉာဏ်ကျယ်ရဲ့ မှော်ဖန်လုံးထဲ မြင်ရသည်မှာ ဒီဂိမ်းမာတချို့က အိပ်နေကြသလိုပင်။ တချို့က မြေကြီးပေါ်မှာ ငေးငိုင်ထိုင်နေကြပြီး တချို့ကတော့ လျှောက်သွားရင်း ကြည့်ရှုနေကြ၏။

ဂိုဘလင်တစ်ယောက်မှ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းရဲ့ နေရာရွှေ့ပြောင်းဝင်ပေါက်ထဲသို့ ဝင်မသွားခဲ့ချေ။

ဘေကွန် စိတ်မရှည်နိုင်တော့ပေ။

"သူတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။"

သူ မှော်ဖန်လုံးပေါ်ကို လက်နဲ့ဖိလိုက်ကာ ဂိုဘလင်တွေရဲ့ စကားပြောသံတွေကို နားထောင်လိုက်သည်။

"ငါ့နေ့လည်စာ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ။"

"မင်း ဘယ်ကလာတာလဲ။ ငါက ပေကျင်းက။"

"ငါက ဟန်ကျိုးက။"

"ငါ့အဖွဲ့ဝင်က နားလည်မှုမရှိဘူး။ သူ ညစာကို နောက်မှစားလို့ မရဘူးလား။ ငါတို့လေးယောက်လုံး သူ့ကို စောင့်နေရတာ။"

"ဒီဂိမ်းကစားနေရင် အချိန်က မြန်မြန်ကုန်တယ်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ ထမင်းစားချိန်ရောက်ပြီ…"

"ငါ နေ့လည်ခင်းတစ်လျှောက်လုံး အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းတွေအားလုံးကို ဖယ်ရှားကူညီခဲ့တယ်။ ဖိုရမ်မှာ ပိုစ့်တင်လိုက်တော့ ဂိမ်းက ဒီလောက်အပြန်အလှန် အကျိုးပြုမှုရှိတယ်ဆိုတာ သူတို့ မယုံကြဘူး၊ ဟားဟားဟား။"

"ငါ စကားမပြောတော့ဘူး။ ငါ ထမင်းစားဖို့ အော့ဖ်လိုင်းသွားတော့မယ်။ ခဏနေ ပြန်လာခဲ့မယ်။"