ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း

ယီထျန်းယွမ်တို့သည် ဤနေရာမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် လေဗိုလ်ချုပ်၏ သေဆုံးမှုသည် ယုံမင်အင်ပါယာနှင့် မိုးမြေတစ်ခုလုံးကို ထိတ်လန့်အံ့ဩစေသည့် အထွဋ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြန်သည်။ လေဗိုလ်ချုပ်သည် လေနတ်ဘုရားစစ်သည်များကို ဦးဆောင်ကာ ထိုနေရာတွင် အားလုံး သေဆုံးခဲ့သည်။ စုံစမ်းရန် လူများစေလွှတ်ချိန်တွင် တွေ့ရသည်မှာ အလောင်းများပုံလျက် ရှိပြီး အသက်ရှင်သူတစ်ဦးတစ်လေမျှ မရှိပေ။

လူများ ပြန်မလာသဖြင့် အားလုံး အသတ်ခံရသည်ကို သိလိုက်ရပြီး ဤအကြိမ်လည်း ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ နဂါးဗိုလ်ချုပ်ကဲ့သို့ပင် လုံးဝရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်။

“လေဗိုလ်ချုပ်ပါ သေသွားပြီ၊ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနှစ်ဦးလုံး သေသွားကြပြီ...” ယုံမင်ဧကရာဇ်သည် အမျက်ဒေါသထွက်လျက် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အင်အားကို ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ဖိအားပေးလိုက်သဖြင့် ဝန်ကြီးများစွာမှာ တုန်လှုပ်ကြောက်ရွံ့စွာပင် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောရဲကြပေ။

မင်းဆရာကြီးလည်း မျက်နှာညှိုးငယ်လျက် ချက်ချင်း ရှေ့ထွက်လာကာ လျှောက်တင်သည်... “ဧကရာဇ်အရှင် ကျွန်တော်မျိုးကို ကောင်းကင်ဆရာအဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်ကို ဖျက်ဆီးရန် စေလွှတ်ပါ”

“ကောင်းပြီ... မင်း ကောင်းကင်ဆရာအဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ပြီး ချန်ဗိုလ်ချုပ်ကိုပါ ခေါ်ဆောင်ကာ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်တစ်ခုလုံးကို လုံးဝဖျက်ဆီးပစ်စမ်း...” ယုံမင်ဧကရာဇ်သည် အမျက်ဒေါသဖြည့်စွမ်းလျက် သူကိုယ်တိုင် ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်ကို ဖျက်ဆီးရန် ထွက်ခွာလိုသော်လည်း မင်းဆရာကြီးက ဤသို့ပြောဆိုသဖြင့် ၎င်းအား စေလွှတ်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင်မူ ဤနေရာတွင် ထိုင်ရန် လိုအပ်သေးသည်။

“အမိန့်အတိုင်းပါ ဧကရာဇ်အရှင်...”

မင်းဆရာကြီးသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပိုဘဲ ခါးကိုင်းလျက် လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။ ၎င်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ ယုံမင်အင်ပါယာ၏ မင်းဆရာကြီးအနေဖြင့် အင်ပါယာ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထမ်းထားရပြီး ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနှစ်ဦးနှင့် ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေးရှိသူဖြစ်သည်။ ယခု ၎င်းတို့ အပြင်တွင် သေဆုံးသွားသဖြင့် သူ ဒေါသမထွက်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။

“တကယ်ကို မဆင်မခြင်လုပ်မိတာပဲ... ဗိုလ်ချုပ်နှစ်ဦးကို တစ်ခါတည်း ဆုံးရှုံးလိုက်ရတယ်လို့... လေဗိုလ်ချုပ်က ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလိုဖြစ်သွားရတာလဲ... တိုက်မနိုင်ရင်တောင် ထွက်ပြေးလို့မရဘူးလား...” ယုံမင်ဧကရာဇ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး အမျက်ဒေါသဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူ၏ အင်အားကြီးမားသော ဗိုလ်ချုပ်နှစ်ဦး သေဆုံးသွားသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် ဒေါသမထွက်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ အထူးသဖြင့် ဂုဏ်သိက္ခာကျဆင်းသွားသည့်အတွက် အင်ပါယာတစ်ခုလုံး၏ မျက်နှာကို အပြည့်အဝ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသည်။

“ဘယ်အင်အားစုက လုပ်လိုက်တာလဲ... ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်မှာ ဒီလောက်အထိ အင်အားရှိမယ်လို့ ငါမယုံဘူး... တကယ်ပဲ ကောင်းကင်နဂါးအင်ပါယာက လူတွေလား...” ယုံမင်ဧကရာဇ်သည် နှစ်လှမ်းသုံးလှမ်း လှည့်လည်လျှောက်ပြီးနောက် အနည်းငယ်တိုးဖွဖွဖြင့် ပြောသည်... “မဖြစ်နိုင်ဘူး... ကောင်းကင်နဂါးအင်ပါယာက အခုဆို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် မကာကွယ်နိုင်တော့ဘူး... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကူညီလို့ရမှာလဲ...”

“ဘယ်အင်အားစုက နောက်ကွယ်ကနေ ဒီလိုလုပ်နေတယ်ဆိုတာ ငါသိရရင် ယုံမင်စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ပြီး သူတို့ကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ်... ကောင်းကင်နဂါးအင်ပါယာဖြစ်နေရင်တောင် ပြတ်ပြတ်သားသား ဖျက်ဆီးပစ်မယ်...”

ယုံမင်ဧကရာဇ်သည် ဘေးနားရှိ နဂါးထီးနန်းပလ္လင်ကို လက်ဖြင့်ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ပြင်းထန်စွာ ညှစ်လိုက်သဖြင့် “ဖုန်း” ခနဲ အသံတစ်ခုနှင့်အတူ အမှုန့်များအဖြစ် ပြိုကွဲသွားသည်။ တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် ဖြစ်ပျက်လာသည့် ကိစ္စများသည် ၎င်း၏ သည်းခံနိုင်စွမ်းကို ထိခိုက်စေပြီး ၎င်း၏ မျှော်မှန်းချက်များကို ကျော်လွန်သွားသည်။

ယုံမင်အင်ပါယာတွင် ပြဿနာအနည်းငယ်ရှိနေခြင်းမရှိပါက သူကိုယ်တိုင် ထွက်ခွာကာ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်တောအုပ်ကို ဖျက်ဆီးနေပြီဖြစ်သည်။

မင်းဆရာကြီးသည် ချန်ဗိုလ်ချုပ်နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသည်။ ချန်ဗိုလ်ချုပ်သည် ကျင့်စဉ်အဆင့်အနည်းငယ်နိမ့်ကျပြီး အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ် အဆင့်တစ်သို့ မကြာသေးမီကမှ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ မင်းဆရာကြီးကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်ကာ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်တောအုပ်ကို ဖျက်ဆီးရန် ထွက်ခွာသွားသည်။ ဤသည်မှာ အာမခံချက်အတွက်ဖြစ်ပြီး အကယ်၍ မင်းဆရာကြီးပင် မနိုင်ခဲ့ပါက ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်မည့်သူ မည်သူမျှရှိမည်မဟုတ်ပေ။

အဓိကကတော့ မည်သည့်အင်အားစုက ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်ကို စုံစမ်းရန်ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ စေလွှတ်ခဲ့သူများသည် ပြန်လည်သတင်းပို့ရန် မလာခဲ့ကြသဖြင့် အခြေအနေကို မသိရပေ။

မကြာမီပင် ၎င်းတို့သည် ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်တောအုပ်အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး လူအုပ်ကြီးသည် အုံ့ဆိုင်းစွာ စုဝေးနေသည်။ မင်းဆရာကြီးသည် အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ဤနယ်မြေကို စူးစိုက်ကြည့်ရှုသည်။

“ငါကိုယ်တိုင် ထွက်လာရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး... ဒင်းတို့အားလုံး သေမှာသေချာတယ်...” မင်းဆရာကြီးသည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်တောအုပ်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်သွားသည်။ ၎င်း၏ နတ်ဘုရားအင်းအဆင့်သည် မနိမ့်ကျသဖြင့် ဤအတွင်းရှိ တားစီးထားသော အစီအရင်များကို လုံးဝမကြောက်ရွံ့ပေ။

ခဏအကြာတွင် မင်းဆရာကြီးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြန်ထွက်လာသည်... “ဒါကြောင့်ပဲ... မြူခိုးအစီအရင်ကို အမြင့်ဆုံးအဆင့်ထိ ဖွင့်ထားတာကိုး... နတ်ဘုရားအင်းဆရာကြီးအဆင့်ထက် သာလွန်တဲ့သူတစ်ယောက်ယောက်က လာထိန်းချုပ်ထားမှ ဒီလိုအကျိုးသက်ရောက်မှုမျိုး ရှိမှာ... ဒါဆို ငါကိုယ်တိုင်ဖျက်ပစ်လိုက်မယ်...”

ထို့နောက် မင်းဆရာကြီးသည် အပြင်ဘက်တွင် အကာအရံဖွဲ့စည်းပုံများ စတင်ပြင်ဆင်ကာ မြူခိုးသစ်တောအစီအရင်ကို ဖျက်ဆီးရန် ပြင်ဆင်သည်။ သေသေချာချာ လေ့လာပြီးနောက် ဤမြူခိုးသစ်တော အစီအရင်ကို ဖျက်ဆီးရန် စတင်လိုက်သည်။ သို့သော် ရက်ပေါင်းများစွာ အချိန်ယူပြီးမှသာ ဤမြူခိုးသစ်တောအစီအရင်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့သည်။

“မြူခိုးသစ်တော အစီအရင်ကို ငါဖျက်ပစ်လိုက်ပြီ... အားလုံး ဝင်စမ်း... ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်တွေကို အသက်ရှင်လျက် ဖမ်းဆီးစမ်း...” မင်းဆရာကြီးသည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဦးဆောင်ကာ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ လူများစွာသည် အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ပြည့်လျှံလျက် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

လူတိုင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပြီး ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်တော့မည်ဖြစ်သဖြင့် စိတ်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။

သို့သော် ၎င်းတို့ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်ချိန်တွင် အတွင်း၌ ဗလာကျင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး လူတစ်ဦးတစ်လေမျှ မရှိပေ။ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်တစ်ဦးတစ်လေမျှ မရှိသလို အိမ်များအားလုံးလည်း ဗလာကျင်းနေပြီး ပစ္စည်းများအားလုံး ရွှေ့ပြောင်းသွားပုံရသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ... သူတို့အားလုံး ထွက်ပြေးသွားကြပြီလား...” မင်းဆရာကြီးသည် မျက်တောင်ပင် မခတ်မိဘဲ ချက်ချင်း ငြင်းဆိုလိုက်သည်... “မဖြစ်နိုင်ဘူး... သူတို့ ဒီကနေ ထွက်သွားဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒီကနေ ထွက်သွားရင် သူတို့သေမှာပဲ...”

မင်းဆရာကြီးသည် ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်နှင့်ပတ်သက်သော အချက်အလက်များစွာ သိရှိထားပြီး ဤနေရာမှ ထွက်ခွာသွားပါက မျိုးဆက်ပြန့်ပွားနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း ပါဝင်သည်။ ဤနေရာမှ ထွက်ခွာသွားခြင်းသည် သေဆုံးခြင်းနှင့် တူညီသော်လည်း ယခု ၎င်းတို့အားလုံး ထွက်ပြေးသွားကြပြီဖြစ်သည်။

“ရှာ... အားလုံး ရှာစမ်း... မြေကို သုံးထွာ တူးရရင်တောင် ရှာတွေ့အောင် ရှာစမ်း...” မင်းဆရာကြီးသည် ဒေါသထွက်လျက် ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ဤသို့ဖြစ်လျှင် ဤခရီးသည် အချည်းနှီးဖြစ်သွားပြီး ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားသည်နှင့် တူညီစွာ မျက်နှာပျက်ရမည်ဖြစ်သည်။

“အမိန့်အတိုင်းပါ...”

၎င်းတို့သည် လျင်မြန်စွာ ရှာဖွေကြသော်လည်း ရလဒ်မှာ ထင်ရှားပြီး ဘာမျှမတွေ့ရပေ။ တွေ့ရသည်မှာ ဤနေရာရှိ အိမ်များသာဖြစ်ပြီး ကျန်အရာအားလုံးကို ရွှေ့ပြောင်းခံထားရသည်။

“တကယ်ပဲ ထွက်ပြေးသွားကြပြီ... သူတို့က ခုခံတိုက်ခိုက်ဖို့ စိတ်ကုန်ပြီး ဒီကနေ ထွက်သွားကြတာပဲ... ကောင်းပြီ... ဒီကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်မျှော်စင်ကို ဖြိုချပစ်စမ်း...” မင်းဆရာကြီးသည် အေးစက်စွာ ပြောသည်... “ဒီလိုဆိုရင် ဒီမျှော်စင်ကို ဖြိုချပြီး ဒီနေရာတစ်ခုလုံးကို မီးရှို့ပစ်မယ်...”

မင်းဆရာကြီးသည်လည်း ဒေါသထွက်လျက် လူအားလုံးကို ဖျက်ဆီးရန် စတင်စေပြီး ဝိညာဉ်မျိုးနွယ် နေရာတစ်ခုလုံးကို လုံးဝဖျက်ဆီးပစ်သည်။

*** *** ***

ထိုအချိန်တွင် ယီထျန်းယွမ်သည် လူအုပ်ကို မြေနိမ့်ကုန်းမြေကြီးသို့ လျှို့ဝှက်စွာ ခေါ်ဆောင်လာနေပြီဖြစ်သည်။ အချိန်အတော်ကြာ ယူခဲ့ရသည်။ အကြောင်းမှာ လူအများစုသည် ပျံသန်းနိုင်စွမ်းမရှိသဖြင့် လမ်းလျှောက်ဖြင့်သာ သွားရသည်။ ပိုပြီးတိကျစွာပြောရလျှင် မြေနဂါးများကို အသုံးပြုကာ သွားလာခဲ့ရသည်။

သူသည် မြေနဂါးများစွာကို ဖမ်းဆီးထားပြီး ၎င်းတို့ကို ခရီးသွားရန် အသုံးပြုနိုင်သည်။ အလုံးစုံအားဖြင့် အမြန်နှုန်းမှာ မြန်ဆန်သည်။ ထို့အပြင် ၎င်းတို့သည် လူသူကင်းမဲ့သော နယ်မြေများကို ရွေးချယ်သွားလာခဲ့သဖြင့် မည်သူမျှ ၎င်းတို့ကို မတွေ့ရဘဲ အလွန်လုံခြုံစွာ ထွက်ခွာလာနိုင်ခဲ့သည်။

“ရှေ့မှာ ကျောက်စိမ်းဂိုဏ်းပဲ... ငါတို့ အဲဒီမှာ ယာယီအခြေချကြမယ်...” ယီထျန်းယွမ်သည် မျက်လုံးမော့ကြည့်လိုက်ရာ ရှေ့တွင် ရင်းနှီးနေသည့် ကျောက်စိမ်းဂိုဏ်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဘာပြဿနာမျှမရှိပေ။ အဝေးမှ ကြည့်လိုက်ရာ တပည့်များစွာ လေ့ကျင့်နေသည်ကို မြင်ရသေးသည်။

သူ့နောက်မှ လိုက်လာသူများသည် စပ်စုစွာ ကြည့်ရှုကြသည်။ ၎င်းတို့သည် စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်၏ နေထိုင်ရာနေရာကို ကြည့်ရှုလိုကြပြီး ၎င်းမှာ မည်သို့သောနေရာဖြစ်မည်ကို သိလိုကြသည်။

“ဘယ်သူတွေလဲ... ယီ... ယီအကြီးအကဲလား...” ဂိုဏ်းသားများသည် နောက်တွင် လူအုပ်ကြီးတစ်ခု အုံ့ဆိုင်းစွာ လိုက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ၎င်းတို့အားလုံး မြေနဂါးများကို စီးနင်းလာကြသဖြင့် မျက်တောင်ပင် မခတ်မိကြပေ။

၎င်းတို့သည် ဤမျှလောက်များပြားသော နဂါးမျိုးနွယ်များကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးကြပေ။ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကြပြီး ရင်းနှီးသူတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သက်သာရာရသည်။ သို့မဟုတ်ပါက သတိပေးခေါင်းလောင်းကို ထိုးလိုက်လောက်ပြီဖြစ်သည်။

“အင်း... ဒီသူတွေက ငါတို့ရဲ့ ဧည့်သည်တော်တွေပဲ... တံခါးဖွင့်ပြီး ငါတို့ကို ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်...” ယီထျန်းယွမ်သည် အချက်ပြလိုက်သည်။

“အမိန့်အတိုင်းပါ... အမိန့်အတိုင်းပါ...” ၎င်းတို့သည် အလျင်အမြန် တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်ပြီး ၎င်းတို့ ဝင်ရောက်နိုင်ရန် လမ်းဖယ်ပေးသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် လူအုပ်ကြီးကို ဦးဆောင်ကာ အုံ့ဆိုင်းစွာ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ ထိုအခါ ရှီရွှေယွမ်သည် အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေရာ ယီထျန်းယွမ်ဘက်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မျက်တောင်ပင် မခတ်မိပေ။

“အိုဘုရား... ဒီတစ်ခေါက် မင်း ဘာတွေများ ခေါ်လာပြန်တာလဲ...” ရှီရွှေယွမ်သည် မျက်တောင်မခတ်မိဘဲ ဤမျှလောက်များပြားသော လူအုပ်နှင့် မြေနဂါးများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ၎င်းတို့အားလုံး ကျောက်စိမ်းဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်လာမည်လားဟု တွေးမိသွားသည်။

အခန်း (၃၆၂) ပြီးပါပြီ။