ခရီးနှင်

ရန်ကျိရို့သည် ပြင်ဆင်မှုများ ပြီးစီးပြီးနောက် ထွက်ခွာရန် အသင့်ဖြစ်နေချိန်တွင် ဝန်ကြီးတစ်ဦးက သူမအား ချက်ချင်း တားဆီးလိုက်သည်။

“မင်းသမီး... ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ...” ဝန်ကြီးတစ်ဦးက မေးမြန်းလိုက်သည်။

“သခင်ကြီးလျို့... ကျွန်မ နဂါးဝိုင်းလိုဏ်ဂူကို သွားဖို့ ပြင်ဆင်ထားပါတယ်။ အစ်ကိုကြီးကို ရှာဖွေဖို့ပါ” ရန်ကျိရို့က မဖုံးကွယ်ဘဲ ဖြေကြားလိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ သခင်ကြီးလျို့သည် ယုံကြည်စိတ်ချရသူဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

“ဒါကတော့ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပါဘူး... မြင့်မြတ်တဲ့ဧကရာဇ်က အဲ့ဒီနေရာမှာ အမှုအခင်းတစ်ခုဖြစ်ပွားခဲ့တာပါ။ မင်းသမီးက အဲဒီလို နေရာမျိုးကို လုံးဝမသွားသင့်ပါဘူး... ဒါတင်မကဘူး၊ ဧကရာဇ်မြို့တော်ကနေ ထွက်သွားလို့လည်း မရပါဘူး... ဧကရာဇ်မြို့တော်က ထွက်သွားရင်...”

သခင်ကြီးလျို့သည် စကားမဆုံးခင်မှာပင် ရန်ကျိရို့က လက်ပြရင်း သူ့စကားကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

“ကျွန်မသိပါတယ်... ဒါပေမယ့် အစ်ကိုကြီးက အဲဒီနဂါးဝိုင်းလိုဏ်ဂူထဲမှာ ပိတ်မိနေတာပါ... ကျွန်မသူ့ကို သွားကယ်ရမယ်...” ရန်ကျိရို့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်များ ထင်ဟပ်နေသည်။

သခင်ကြီးလျို့သည် ရန်ကျိရို့၏ ပြတ်သားသော အကြည့်များကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် မှင်တက်မိသွားသည်။ သူသည် ရန်ကျိရို့၏ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ချက်ကို နားလည်သော်လည်း မင်းသမီးတစ်ပါးအနေဖြင့် ထိုကဲ့သို့ အန္တရာယ်များသော နေရာသို့ သွားရန်ကို လုံးဝလက်မခံနိုင်ချေ။

“မင်းသမီး... ဒါက အရမ်းအန္တရာယ်များလွန်းပါတယ်... နဂါးဝိုင်းလိုဏ်ဂူထဲမှာ ဘယ်လိုအန္တရာယ်တွေ စောင့်ကြိုနေမလဲ ဘယ်သူမှ မသိပါဘူး... ဒါပေမယ့် မင်းသမီးကိုယ်တိုင် သွားမယ်ဆိုရင် တစ်ခုခု ဖြစ်သွားခဲ့ရင်...” သခင်ကြီးလျို့၏ မျက်နှာထက်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

“သခင်ကြီးလျို့... ကျွန်မရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြောင်းလဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး... အစ်ကိုကြီးက ကျွန်မအတွက် အရေးကြီးတဲ့သူပါ... သူ့ကို ကယ်ဖို့ဆိုရင် ဘယ်လောက်အန္တရာယ်များများ ကျွန်မ ရင်ဆိုင်ရမှာပါ...” ရန်ကျိရို့၏ လေသံထဲတွင် ခိုင်မာသော ယုံကြည်မှုများ ပါရှိနေသည်။

သခင်ကြီးလျို့သည် ရန်ကျိရို့၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ သူသည် ရန်ကျိရို့၏ စိတ်ထားကို နားလည်သော်လည်း မင်းသမီးတစ်ပါးအနေဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လက်ခံရန် ခက်ခဲနေချေသည်။

“ဒါဆိုလည်း... မင်းသမီး... အနည်းဆုံးတော့ အစောင့်တပ်တွေကို ခေါ်သွားပါ... ဒါမှ အန္တရာယ်က နည်းနည်းလောက်တော့ သက်သာမှာပါ...” သခင်ကြီးလျို့က နောက်ဆုံးတွင် အလျှော့ပေးလိုက်ရသည်။

“မလိုပါဘူး... ကျွန်မတစ်ယောက်တည်း သွားရင် ပိုပြီးမြန်မြန်ဆန်ဆန် လှုပ်ရှားနိုင်မှာပါ... အစောင့်တွေ အများကြီးခေါ်သွားရင် ပိုပြီးသိသာသွားမှာပဲ...” ရန်ကျိရို့က ခေါင်းခါလိုက်ရင်း ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

သခင်ကြီးလျို့သည် ရန်ကျိရို့၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဘာမှပြန်မပြောနိုင်တော့ချေ။ သူသည် ရန်ကျိရို့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လေးစားသော်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုများက သူ့စိတ်ထဲတွင် ပြည့်နှက်နေဆဲပင်။

“ကောင်းပြီ... မင်းသမီး... ဒါဆိုလည်း သတိထားပါ... တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ချက်ချင်း ဧကရာဇ်မြို့တော်ကို အကြောင်းကြားပါ...” သခင်ကြီးလျို့က နောက်ဆုံးတွင် သတိပေးလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးပါ သခင်ကြီးလျို့... ကျွန်မသတိထားပါ့မယ်...” ရန်ကျိရို့က ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထို့နောက် ရန်ကျိရို့သည် နန်းတော်တံခါးဝသို့ လှည့်ထွက်သွားသည်။ သူမ၏ ပုံရိပ်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝေးကွာသွားချိန်တွင် သခင်ကြီးလျို့သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ထပ်ချလိုက်ရင်း စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေမိသည်။

ရန်ကျိရို့၏ ခြေလှမ်းများသည် ခိုင်မာပြတ်သားလှသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အစ်ကိုကြီးကို ကယ်တင်ရမည်ဟူသော ရည်မှန်းချက်တစ်ခုတည်းသာ ရှိနေခဲ့သည်။ နဂါးဝိုင်းလိုဏ်ဂူ၏ အန္တရာယ်များကို သူမသိသော်လည်း ထိုအရာများက သူမကို တုံ့ဆိုင်းစေလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

အခန်း ၃၇၂ ပြီးပါပြီ။