ဝိုင်းထားခြင်း

ယီထျန်းယွမ်၏ ပျံသန်းမှုအမြန်နှုန်းသည် သိပ်မမြန်လှချေ။ သူ၏ ပုံတူခန္ဓာကိုယ်ကို ခေါ်ဆောင်လျက် နဂါးဝိုင်းလိုဏ်ဂူသို့ ဦးတည်သွားနေချိန်တွင် ခရီးတစ်ဝက်မတိုင်ခင်မှာပင် သူ့နောက်မှ လိုက်လံ ထောက်လှမ်းနေသူများရှိကြောင်း သူ ခံစားမိလိုက်သည်။ သူ၏ အာရုံခံစားနိုင်စွမ်းသည် တူညီသောအဆင့်ရှိသူများထက် များစွာသာလွန်နေသဖြင့် လိုက်လံထောက်လှမ်းသူများရှိကြောင်း ချက်ချင်းသိရှိလိုက်သည်။

“ဧကရာဇ်မြို့တော်က ထွက်လာတာနဲ့ ချက်ချင်း လိုက်လာကြတယ်ပေါ့... ကြည့်ရတာ သူတို့ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကလည်း မနိမ့်ဘူးပဲ...” ယီထျန်းယွမ်က ပြုံးလျက် တွေးလိုက်သည်။ နောက်တစ်ကြိမ် သူ၏ အမြန်နှုန်းကို တိုးမြှင့်လိုက်ကာ ရှေ့သို့ အပြေးအလွှားပျံသန်းသွားသည်။ တစ်ချက်တည်းနှင့် သူနှင့် လိုက်လံသူများကြား အကွာအဝေးကို သိသိသာသာ ဖြတ်ကျော်လိုက်နိုင်သည်။

“သူတို့ ငါတို့ကို သိသွားပြီလား... မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... ငါတို့ရဲ့ ဖုံးကွယ်နိုင်စွမ်းက ဘယ်လိုမှ ဖော်ထုတ်ခံရမှာ မဟုတ်ဘူး... မြန်မြန် လိုက်ကြစို့...”

ဦးဆောင်သူ ဖုန်းထျန်က အဖော်များကို အလျင်အမြန် လိုက်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ လူခြောက်ဦးစလုံးသည် မြေပြင်နှင့်နီးကပ်စွာ ပျံသန်းသွားကြသည်။ သိပ်မမြန်လွန်းသော အမြန်နှုန်းဖြင့် လိုက်လံရင်း ဖော်ထုတ်ခံရမည်ကို သတိထားနေကြသည်။ သူတို့ခြောက်ဦး၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်များသည် မနိမ့်ကြချေ။ အနိမ့်ဆုံးပင်လျှင် စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ် အဆင့်လေးရှိကြသည်။

အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ထက် အားနည်းနေသော်လည်း ခြောက်ဦးစလုံး ပေါင်းစည်းတိုက်ခိုက်လျှင် အနည်းငယ်ကွဲပြားသွားနိုင်သည်။

အချိန်တစ်ခုကြာအောင် လိုက်လံပြီးနောက် ရုတ်တရက် မင်းသမီးရန်ကျိရို့ ပျောက်ဆုံးသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျန်ရစ်သူမှာ ယီထျန်းယွမ်တစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေသည်။ ထိုအခြင်းအရာက သူတို့ကို အံ့အားသင့်စေသည်။ ယခုမှ နောက်တွင် တစ်ချိန်လုံး စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည့်သူမက ရုတ်တရက် ပျောက်ဆုံးသွားရသည်မှာ မည်သို့ပင်နည်း။

“ဘာဖြစ်သွားတာလဲ... တစ်ချက်လေးမှာပဲ မြင်နေရသေးတာကို ဘယ်လိုလုပ် ရုတ်တရက် ပျောက်သွားရတာလဲ...” ဖုန်းထျန်သည် မှင်တက်မိသွားသည်။ ဘေးနားက အဖော်များလည်း အတူတူ အံ့အားသင့်နေကြသည်။ သူတို့၏ ပစ်မှတ်မှာ ရန်ကျိရို့ဖြစ်ပြီး ယီထျန်းယွမ် မဟုတ်ချေ။

ယခုမူ မင်းသမီးပျောက်ဆုံးသွားသဖြင့် မည်သို့ပင် အစီရင်ခံရမည်နည်း။

“သူတို့ ငါတို့လိုက်နေတာကို တကယ်သိသွားပြီး မင်းသမီးကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်တာလား...” ဖုန်းဒီက မျက်လုံးများ လှည့်ပတ်လိုက်ရင်း ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။ “အကိုကြီး... ငါတို့ နှစ်ဖွဲ့ခွဲလိုက်ကြမယ်... တစ်ဖွဲ့က အဲဒီကောင်လေးကို ဝိုင်းထားပြီး ကျန်တစ်ဖွဲ့က ဒီအနီးတစ်ဝိုက်မှာ မင်းသမီးရဲ့ သဲလွန်စရှာကြည့်ကြမယ်...”

“အင်း... ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ စဉ်းစားနေတာ... ချက်ချင်း နှစ်ဖွဲ့ခွဲလိုက်...”

စကားဆုံးသည်နှင့် သူတို့သည် စိတ်တူကိုယ်တူဖြစ်နေသည့်နှယ် ချက်ချင်း နှစ်ဖွဲ့ခွဲလိုက်သည်။ ဖုန်းထျန်ဦးဆောင်သော သုံးဦးသည် ယီထျန်းယွမ်ဘက်သို့ တည့်တည့်လိုက်သွားပြီး ဖုန်းဒီဦးဆောင်သော အဖွဲ့ကမူ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခွင်ကို စတင်ပြီး လျင်မြန်စွာ ရှာဖွေလိုက်သည်။ ဖုန်းထျန်တို့အဖွဲ့သည် အပြည့်အဝအမြန်နှုန်းဖြင့် ဝိုင်းထားရန် ချက်ချင်းထွက်သွားကြသည်။ နောက်ကွယ်တွင် ဖုံးကွယ်နေရန် မလိုအပ်တော့ဟု ယူဆလိုက်ကြသည်။ မင်းသမီးပျောက်ဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ သူတို့၏ လိုက်လံမှုကို သိရှိသွားပြီဟု ထင်မှတ်လိုက်ကြသည်။ မဟုတ်လျှင် မည်သို့ပင် ပျောက်ဆုံးသွားနိုင်မည်နည်း။

သို့သော် သူတို့မသိခဲ့သည်မှာ ထိုမင်းသမီးမှာ ပုံတူခန္ဓာကိုယ်၏ အချိန်ကုန်လွန်သွားသဖြင့် ပျောက်ဆုံးသွားခြင်းဖြစ်သည်။ ပျောက်ဆုံးသွားသည့်အခါတွင် ယီထျန်းယွမ်က အဝတ်အစားများကို သိမ်းလိုက်သဖြင့် ထူးထူးခြားခြား မထင်ရှားခဲ့ချေ။

အမြန်နှုန်းအပြည့်ဖြင့် လိုက်လံပြီးနောက် မကြာမီ ဖုန်းထျန်တို့သုံးဦးသည် ယီထျန်းယွမ်ကို လိုက်မီလိုက်သည်။ သုံးဦးသည် သုံးဖက်မှ ဝိုင်းထားကာ သူ့ကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

“ကောင်လေး... မင်းသမီးရောဘယ်မှာလဲ...” ဖုန်းထျန်က အေးစက်စွာ ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ “မင်းသမီးရဲ့ သွားရာလမ်းကို ပြောလိုက်... ငါတို့ မင်းကိုမနာကျင်စေဘဲ အဆုံးသတ်ပေးမယ်...”

ယီထျန်းယွမ်က သူတို့ကို ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။ “မင်းသမီးရဲ့ သွားရာလမ်းကို ပြောရင် အဆုံးသတ်ရမယ်တဲ့လား... မင်းတို့က ညှိနှိုင်းတတ်တာလား မညှိနှိုင်းတတ်တာလား...”

“ဒါဆိုရင်လည်း... အသက်ရှင်ချင်စိတ်မရှိသလို သေချင်စိတ်လည်း မရှိတဲ့ အခြေအနေကို မင်းကို သိစေရမယ်... အဲဒီအခါကျရင် ဘာကြောင့် မနာကျင်ဘဲအဆုံးသတ်ရတာက ပိုအဆင်ပြေတယ်ဆိုတာ မင်းနားလည်လာလိမ့်မယ်...” ဖုန်းထျန်က လက်ညှိုးထိုးရင်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒင်းကို ဖမ်းလိုက်ကြ...”

အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် သုံးဦးသား လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။ ဝိုင်းထားရင်း ထွက်ပြေးနိုင်သမျှ လမ်းကြောင်းအားလုံးကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ တစ်ဦးစီသည် တစ်နေရာစီကို စောင့်ကြပ်ထားရင်း အလွန်ကျွမ်းကျင်စွာ ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်နေသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ အတူတကွလက်တွဲလုပ်ဆောင်လာခဲ့သဖြင့် ဤသို့သော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ယီထျန်းယွမ်က သူတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ အသေးစိတ်အချက်အလက်များသည် သူ၏ မျက်လုံးရှေ့တွင် ချက်ချင်းပေါ်လာသည်။

ဖုန်းထျန်၊ စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ် အဆင့်ခုနစ်၊ အဆင့်မြင့်စိတ်ဝိညာဉ်လက်နက်ချပ်ဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အဆင့်မြင့်စိတ်ဝိညာဉ်လက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ စုစုပေါင်းတိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာ လေးသန်းရှိသည်။ အားနည်းချက်၊ သိသာထင်ရှားသော အားနည်းချက်မရှိ။ တတ်မြောက်ထားသော သိုင်းပညာ၊ နဂါးပိတ်သိုင်းကျမ်း၊ နတ်ဘုရားချုပ်ကြိုး စသည်တို့ဖြစ်သည်။ သေဆုံးပါက ရရှိမည့်အရာများ၊ နဂါးပိတ်သိုင်းကျမ်း၊ နတ်ဘုရားချုပ်ကြိုး...

ဖုန်းယွမ်၊ စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ် အဆင့်ခြောက်...

တစ်ဦးချင်းစီ၏ အသေးစိတ်အချက်အလက်များသည် သူ၏ မျက်လုံးရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။ ကျင့်စဉ်အဆင့်များမှာ မနိမ့်ကြသလို လက်ထဲတွင် အဆင့်မြင့်စိတ်ဝိညာဉ်လက်နက်များကိုလည်း ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။ လက်ထဲတွင် လက်နက်များ ကိုင်ဆောင်မထားသလို ထင်ရသော်လည်း၊ သေချာကြည့်လျှင် နဂါးသွေးကြောနှင့်တူသော ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သော လက်နက်များကို လက်ပေါ်တွင် ရစ်ပတ်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ ထိုလက်နက်များဖြင့် သူ့ကို ချည်နှောင်ရန် ပြင်ဆင်ထားကြသည်။

“တက်ကြစို့...”

သုံးဦးသား ချက်ချင်း ဝိုင်းထားလိုက်ပြီး လက်ထဲမှ နတ်ဘုရားချုပ်ကြိုးများကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ယီထျန်းယွမ်၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ကြီးမားသော ပိုက်ကွန်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာကာ ထွက်ပြေးနိုင်သမျှ လမ်းကြောင်းအားလုံးကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ အောက်ဘက်တွင်ပင်လျှင် နတ်ဘုရားချုပ်ကြိုးများဖြင့် ဝိုင်းထားခံရသည်။

ထိုနတ်ဘုရားချုပ်ကြိုးများသည် နတ်ဘုရားများကိုပင် ချည်နှောင်နိုင်သည်ဟူသော ဂုဏ်သတင်းနှင့်မညီလှချေ။

သို့သော် နောက်တစ်ကြိမ်တွင် ယီထျန်းယွမ်သည် မူလနေရာမှ ပျောက်ဆုံးသွားပြီး ဖုန်းယွမ်၏ နောက်ကျောဘက်တွင် ပေါ်လာသည်။ ဖုန်းယွမ်၏ နောက်ကျောကို ဦးတည်ကာ လက်သီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထိုးချလိုက်သည်။

“ဖုန်း...”

ဖုန်းယွမ်သည် ဥက္ကာခဲတစ်ခုသဖွယ် မြေပြင်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ “ဗုန်း” ဟူသော အသံတစ်ခုနှင့်အတူ မြေပြင်တွင် ကြီးမားသော တွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဖုန်းယွမ်သည် ထိုတွင်းထဲတွင် လှုပ်ရှားမှုမရှိတော့ဘဲ အသက်ရှူသံပင် မထွက်တော့ချေ။ ယီထျန်းယွမ်၏ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ချက်ချင်းသေဆုံးသွားသည်။

“... ဖုန်းယွမ်ကို အောင်မြင်စွာ သေဆုံးစေခဲ့သည်။ အတွေ့အကြုံအမှတ် ၃ သိန်း ၉ သောင်း၊ ဆန်းကြယ်မှတ် လေးထောင့်ငါးရာ၊ အပြစ်မှတ် သုံးရာရရှိသည်။ ရရှိသော သိုင်းပညာ၊ နတ်ဘုရားချုပ်ကြိုး၊ နဂါးပိတ်သိုင်းကျမ်း။ ရရှိသော ပစ္စည်းများ၊ နတ်ဘုရားချုပ်ကြိုး၊ နဂါးသတ်အဆိပ်...”

ဖုန်းယွမ်ကို သေဆုံးစေပြီးနောက် ယီထျန်းယွမ်၏ လက်ထဲတွင် နှင်းခဲနတ်ဘုရားမြားလေးတစ်ချောင်း ပေါ်လာသည်။ မြားလေးကို ဆွဲတင်လိုက်ပြီး ဖုန်းထျန်ကို ဦးတည်ကာ မြားကြိုးကို ဖြည်းညင်းစွာ လွှတ်လိုက်သည်။ ကြီးမားသော နှင်းခဲမြားတစ်စင်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

“နှင်းခဲ ဒေါသ...”

ဆန်းကြယ်မှတ် ငါးထောင်ကို မနှမြောဘဲ ဖုန်းထျန်ကို ဦးတည်ကာ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာ ငါးသောင်းရှိသော စွမ်းအားသည် ထွက်ပေါ်လာပြီး သွားရာလမ်းတစ်လျှောက် အေးခဲသွားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခွင်တွင် နှင်းများ အဆက်မပြတ် ကျဆင်းနေသည့်နှယ် ထိုနယ်မြေတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းလိုက်သည်။

“မြန်မြန်... မြန်မြန်ပြေးကြ...” ဖုန်းထျန်က လှည့်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ အမြန်နှုန်းသည် နှင်းခဲ၏ ဒေါသထက် မည်သို့ပင် မြန်နိုင်မည်နည်း။ ချက်ချင်း နှင်းခဲများဖြင့် လွှမ်းခြုံခံရပြီး လေထဲတွင် ရေခဲရုပ်ထုတစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။ ရေခဲရုပ်ထုပင် အရည်ပျော်သွားစေကာမူ အသက်ရှင်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ထို့နောက် လေထဲမှ မြေပြင်သို့ ပြုတ်ကျလာပြီး “ဖုန်း” ဟူသော အသံတစ်ခုနှင့်အတူ ရေခဲအစအနများအဖြစ် ပြိုကွဲသွားသည်။ ဘေးနားရှိ ဖုန်းရွှီကလည်း နှင်းခဲ၏ ဒေါသတွင် ပါဝင်ပတ်သက်မိပြီး ချက်ချင်း ရေခဲရုပ်ထုအဖြစ် အေးခဲသွားသည်။ အနည်းငယ်သာ ထိမိသော်လည်း ရေခဲရုပ်ထုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

မြားတစ်စင်းဖြင့်ပင် လူနှစ်ဦးကို သေဆုံးစေခဲ့သည်။

အနောက်ဘက်တွင် ရှာဖွေနေသော သုံးဦးသည် ဤဘက်မှ အခြေအနေကို ခံစားမိသွားချိန်တွင် ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်သွားသည်။ အလျင်အမြန် ပျံသန်းလာကြည့်ရင်း သူတို့၏ အဖော်သုံးဦးစလုံး ချက်ချင်းသေဆုံးသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကြောက်လန့်တကြီး ဖြစ်သွားကြသည်။

“ဒါ... ဒါက ထောင်ချောက်ပဲ... မြန်မြန်ပြေးကြ...” သူတို့သည် အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး အလျင်အမြန် နောက်ပြန်ပျံသန်းထွက်ပြေးသွားကြသည်။ နဂါးပိတ်ညီအစ်ကိုခြောက်ဦးအနက် သုံးဦးသေဆုံးသွားပြီး ကျန်သုံးဦးသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖန်တီးနိုင်စွမ်းမရှိတော့ချေ။

အဓိကအကြောင်းမှာ ရန်သူ၏ စွမ်းအားက သူတို့နှင့် အလွန်ကွာခြားလွန်းသဖြင့် ဤနေရာတွင် ဆက်လက်နေထိုင်ရန် မည်သူမျှ မရဲဝံ့ကြတော့ချေ။

“ဘယ်ကို ထွက်ပြေးမလို့လဲ...” ယီထျန်းယွမ်၏ သရဲတစ္ဆေနှင့်တူသော အသံသည် သူတို့ရှေ့တွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ မည်သည့်အချိန်ကမှန်း မသိရဘဲ ယီထျန်းယွမ်သည် သူတို့ရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့သဖြင့် သူတို့သည် ထိတ်လန့်တကြီး ဖြစ်သွားကြသည်။

“ဒါ... ဒါ... ဒါ...”

သူတို့သည် ကြောက်လန့်တကြီး နောက်ပြန်ဆုတ်သွားကြသည်။ ယခင်က တစ်မိုင်အကွာတွင်ရှိခဲ့သူသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူတို့ရှေ့သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ဤအမြန်နှုန်းတစ်ခုတည်းကပင် သူတို့၏ သတ္တိကို ရိုက်ချိုးလိုက်သည်။

“ငါတို့ကို ဝိုင်းထားမယ်မဟုတ်ဘူးလား... အသက်ရှင်ချင်စိတ်မရှိသလို သေချင်စိတ်လည်းမရှိအောင် လုပ်မယ်မဟုတ်ဘူးလား... အဲဒါဆို မြန်မြန်လာကြစမ်းပါ...” ယီထျန်းယွမ်သည် တစ်လှမ်းချင်း သူတို့ဆီသို့ တိုးကပ်လာရင်း မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်း လက်ခနဲ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

အခန်း ၃၇၃ ပြီးပါပြီ။