ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ရုံသက်သက်ထက် ပိုလုပ်ပါ

ပေယွီချန် သဘောတူပြီးနောက် သူ့လက်ထောက်နှင့် ကိုယ်ရံတော်များ အခန်းထဲမှ ထွက်သွားကြသည်။ ပေနန်ရှုနှင့် ပေယွီထန်လည်း ထွက်သွားကြသဖြင့် ဧည့်ခန်းထဲတွင် လင်းယန် တစ်ယောက်တည်းသာ ပေယွီချန်နှင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

လင်းယန်သည် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ လက်တွေ့မကျဟု အမြဲခံစားခဲ့ရသည်။ ပေယွီချန်သည် သူမ လက်လှမ်းမမီနိုင်သောသူ ဖြစ်ပြီး သူ့အနီးသို့ ချဉ်းကပ်ရန် မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ဟု သူမ ခံစားခဲ့ရသည်။ သူမ တောင်းပန်လိုက်ရုံမျှဖြင့် သူ စိတ်ပြောင်းသွားလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝမတွေးခဲ့မိပေ။

ပေယွီချန် မတ်တပ်ရပ်ပြီး ပြင်သစ်ပြတင်းပေါက်များဆီသို့ လှမ်းသွားရာ လင်းယန်လည်း နောက်က လိုက်သွားသည်။

ညသည် အေးစက်နေပြီး ရေပြင်က ကြယ်စုံသော ကောင်းကင်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။

"မစ္စတာပေ... ကျွန်မ... မေးခွန်းတစ်ခု မေးလို့ ရမလား။"

"ဘာလဲ"

"ဒါ... ဘာလို့ ကျွန်မရဲ့ အချစ်ကို ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ လက်ခံပြီး ကျွန်မကို ရည်းစားပါ ဖြစ်စေခဲ့တာလဲ။"

လင်းယန်သည် ဤ မေးခွန်းကို မေးရန် အလွန်ပင် စိတ်စောနေခဲ့သည်။

သူမ တကယ်ကို သိချင်သည်။ အကြောင်းပြချက်များစွာ တွေးထုတ်ခဲ့သော်လည်း မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေဆဲပင်။

ပေယွီချန် ခေါင်းလှည့်ကာ သူမကို နက်ရှိုင်းစွာ ကြည့်လိုက်ရာ သူမ တစ်ခြားဘယ်သူ့ကိုမှ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောစေလိုသလိုပင်။

"မင်း ထင်တာက... ငါ သာမန်အတိုင်း သဘောတူခဲ့တယ်လို့လား"

လင်းယန် လန့်သွားပြီး ဤအယူအဆကို ပယ်ချရန် သူမလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး။ ရှင်က သာမန်လူတစ်ယောက်လို့ ကျွန်မ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ အံ့သြသွားရုံပါပဲ ရှင်က ထူးခြားတဲ့ အဆင့်အတန်းရှိသူဆိုတော့လေ။ ကျွန်မတို့က တကယ်ကို မတူညီတဲ့ ကမ္ဘာနှစ်ခုကပါ။ ဒါ့အပြင် ရှင်က ကျွန်မကို ဆက်သွယ်မလာလို့ ရှင် အလေးအနက်မထားဘူးလို့ပဲ ထင်ခဲ့တာ။

တကယ်တော့ ဒီကိစ္စကို ကျွန်မ အချိန်အကြာကြီး စဉ်းစားခဲ့တယ်။ နောင်တလည်း ရခဲ့တယ်။

ရှင့်ကို အရင်တုန်းက ချစ်ခွင့်ပန်တုန်းက အရမ်းလွန်သွားပြီလို့ ထင်လို့ပါ။ တကယ်တော့ ကျွန်မ ရှင့်ကို အဝေးကနေ ကြည့်ချင်ရုံသက်သက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ အရက်မူးနေတုန်း မိုက်မဲပြီး ရဲရင့်တဲ့ လုပ်ရပ်တွေ လုပ်မိသွားတာ။ ရှင့်ကို လေးစားတဲ့စိတ်က စစ်မှန်ပြီး ဘာလျှို့ဝှက်ရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိဘူးလို့ ကျွန်မ ကျိန်ဆိုပါတယ်။ ရှင်သဘောတူလိမ့်မယ်လို့ တကယ် မထင်ထားခဲ့ဘူး၊ ဒါကြောင့်..."

ပေယွီချန်က သူမကို စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းမရှိသလို မတုန်လှုပ်ဘဲ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါကြောင့်လား"

လင်းယန် တံတွေးမျိုချလိုက်သည်။

'ဒါကြောင့်... ငါတို့ လမ်းခွဲသင့်လား' လို့ လင်းယန် စိတ်ထဲကနေ တွေးလိုက်သည်။

သူမ အတွေးတွေကို ထုတ်ပြောတော့မလို ဖြစ်နေတုန်း နောက်ဆုံးတော့ သူမ စိတ်ပြောင်းသွားသည်။

"ဒါကြောင့်... ဒါကြောင့် ကျွန်မ... ကျွန်မ ရှင့်ကို ပိုပြီး တန်ဖိုးထားမယ်... ပိုပြီး ချစ်မယ်... ပြီးတော့ ရှင့်အပေါ် သစ္စာရှိပါ့မယ်..."

ပေယွီချန်က မိန်းကလေး၏ ထိတ်လန့်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်း ငါ့ကို ကြောက်နေတာလား"

လင်းယန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး... မဟုတ်ပါဘူး... ဒါက ရိုသေမှုသက်သက်ပါ... ပြီးတော့ လေးစားမှုပါ... ကျွန်မအတွက်တော့ ရှင်က သေမျိုးတွေကြားမှာ မနေထိုင်တဲ့ အမတတစ်ပါးလိုပါပဲ... အဝေးကနေပဲ ကြည့်လို့ရပြီး ဘယ်သူမှ ထိလို့မရဘူး... ကျွန်မနဲ့ တွဲရင်... ရှင်ညစ်ညမ်းသွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ခံစားရတယ်..."

သူ့ကို လမ်းခွဲဖို့အရေး ဘာလို့ ဒီလောက်ခက်ခဲနေရတာလဲ။

“ပေယွီချန်….ကျွန်မက ရှင်နဲ့ မထိုက်တန်ပါဘူး"

ပေယွီချန် အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူ့အတွေးတွေကို ခန့်မှန်းလို့မရသည့်အတွက် လင်းယန် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားသည်။ သူမ သူ့ကို ခိုးကြည့်လိုက်ရာ ညဥ့်နက်သလောက် နက်ရှိုင်းသော သူ့မျက်လုံးများနှင့် မတော်တဆ ဆုံမိသွားသည်။

"မင်း ကိုယ့်ကို ကြည့်ရုံသက်သက်ထက် ပိုလုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင်ရော" ဟု ထိုလူက မေးလိုက်သည်။

လင်းယန်သည် သူမ၏ နှလုံးသားက သူမရင်ဘတ်ထဲမှ ခုန်ထွက်တော့မလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒါ... ဒါ... သူ ဘာပြောချင်တာလဲ။

သူမ တွေးနေတာလား။

ပေယွီချန်က လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး မိန်းကလေး၏ လည်ပင်းကို ညင်သာစွာ ဖိလိုက်သည်။

"ဒီလောက်ထိ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကိုယ်တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက မင်းဘဝကို ဘယ်လိုမှ သက်ရောက်မှု မရှိဘူးလို့ ကိုယ်ကတိပေးပြီးသားပါ။ မင်းရဲ့ သဘောထား၊ အတွေးအခေါ်၊ ကိုယ့်ကို မင်းခေါ်ဝေါ်တဲ့ပုံစံတောင် အတူတူပဲ ရှိနေနိုင်ပါတယ်။ ဘာမှ ပြောင်းလဲစရာ မလိုပါဘူး။ မင်းကို ကိုယ့်နဲ့အတူ ရှိနေမဲ့အချိန်မှာ သက်တောင့်သက်သာ ရှိစေချင်တယ်"

လင်းယန်သည် အစကတည်းက သူ့ကို လမ်းခွဲရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း သူ့စကားများက ထိုအတွေးကို ပျက်ပြယ်စေခဲ့သည်။

ဒီလိုရည်းစားမျိုး ဒီကမ္ဘာမှာ နောက်ထပ်ရှာမတွေ့နိုင်လောက်ဘူး။

ပေယွီချန်သည် သူမ သူ့ကို ခေါ်ဝေါ်ပုံကို တစ်ခါမှ မပြင်ဆင်ခဲ့သည်မှာ အံ့သြစရာမရှိပေ။ သူမ စိတ်မသက်မသာ မဖြစ်စေရန် 'မစ္စလင်း' ဟုပင် တရားဝင် ခေါ်ဝေါ်ခဲ့သည်။