အသီးကို အောင်မြင်စွာ ရရှိခြင်း

မွန်းတည့်ချိန်တွင် လော့ယွင်ဈေးအပြင်ဘက်၌

စိမ်းလန်းစိုပြည်သော ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုတွင် ကျင့်ကြံသူလေးဦး စုရုံးနေကြသည်။ သူတို့အနက် အမျိုးသားသုံးဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပါဝင်သည်။

စီစဉ်သူ လီယွမ်ချန်အပြင် အခြားအမျိုးသား ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦး ရှိပြီး တစ်ဦးတည်းသော အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူမှာ အလွန်လှပကာ အပြာရောင် နန်းတော်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ထုံးများမှာ မြင့်မားနေသည်။ မြင့်မြတ်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့်တူပြီး သူမမှာ လီယွမ်ချန်၏ အဖော် စုန်းယွီရုံ ဖြစ်သည်။

“တာအိုရောင်းရင်လီ ဒီကောင်လေး ဘာလို့ မပေါ်သေးတာလဲ။ မကြာခင် မလာဘူးဆိုရင် သူ့ကို မစောင့်နဲ့တော့။ အဲဒီလိုဆို အသီးတွေကို ခွဲဝေစားဖို့ လူတစ်ယောက် လျော့တာပေါ့”

သိသိသာသာ စိတ်မကြည်မသာဖြစ်နေသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးက လီယွမ်ချန်အား ပြောလိုက်ရာ အသီးများရယူရန် ခရီးစဉ်ကို ယုံကြည်မှုရှိနေပုံရသည်။

“တာအိုရောင်းရင်လု စိတ်ရှည်ပါ။ ချိန်းဆိုထားတဲ့ အချိန်အထိ ဆယ့်ငါးမိနစ် ကျန်သေးတယ်။ ဒီအသီးရဖို့ ခရီးက အောင်မြင်မယ်လို့ အာမခံနိုင်တာ မဟုတ်ဘူး။ လူတစ်ယောက် ပိုတာက လုံခြုံရေးအတွက် တစ်ထပ် ပိုကောင်းတာပေါ့”

သူ ပြောမပြီးခင်မှာပင် သန်မာသော အမျိုးသားတစ်ဦးက အရှေ့ဘက်မှ ဓားဖြင့် ပျံသန်းဝင်ရောက်လာပြီး လီယွမ်ချန်ဘေးတွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။ သူမှာ အသွင်အပြင်ကို ပြောင်းလဲထားသော လင်းထျန်းမင်ပင်။

လူလေးဦးကို မြင်သည်နှင့် လင်းထျန်းမင်က လက်သီးနှင့် လက်ဖဝါးဖြင့် နှုတ်ဆက်သည်။

“ကျွန်တော် နောက်ကျသွားပါတယ်။ ခွင့်လွှတ်ပေးကြပါ။ ကျွန်တော့်နာမည် ချန်ထျန်းပါ။ ဒီမှာရှိတဲ့ တာအိုရောင်းရင်းအပေါင်းကိုရော ဒီနတ်သမီးလေးကိုရော နှုတ်ဆက်ပါတယ်”

စုန်းယွီရုံက ကျက်သရေရှိစွာ ဦးညွှတ်ပြီး အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်မနာမည် စုန်းယွီရုံပါ။ တာအိုရောင်းရင်းချန်ကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်”

လီယွမ်ချန်သည် ကြင်နာသောမျက်နှာအမူအရာဖြင့် လင်းထျန်းမင်အား အခြားသူများနှင့် မိတ်ဆက်စတင်ခဲ့သည်။

“ဒါက တာအိုရောင်းရင်းချူကျင်းဆုန်း…”

“ဒါက တာအိုရောင်းရင်းချူလုမင်…”

နှုတ်ဆက်စကား ဖလှယ်ပြီးနောက် လူတိုင်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး စတင်ရင်းနှီးခဲ့ကြသည်။

အားလုံး ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်သောအခါ လီယွမ်ချန်သည် သားရဲသားရေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော မြေပုံတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ဦးတည်ရာကို အတည်ပြုပြီးနောက် အနောက်ဘက်သို့ ပျံသန်းသွားရာ အခြားသူများလည်း လျင်မြန်စွာ နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြသည်။

တစ်နေကုန် ပျံသန်းခဲ့ကြရာ မွန်းတည့်မှ ညနေအထိ ဖြစ်သည်။ ငါးဦးအဖွဲ့သည် လော့ယွင်တောင်တန်း၏ အစွန်အဖျားသို့ အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

မှောင်စပြုလာပြီဖြစ်သောကြောင့် သူတို့ ဆက်မသွားတော့ဘဲ ညအိပ်ရန် တောင်ကုန်းငယ်လေးတစ်ခုကို ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။

…

နောက်နေ့နံနက်တွင် ငါးဦးအဖွဲ့ ထပ်မံထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

နှစ်ရက်ကြာပြီးနောက် တောင်ထွတ် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ဖြတ်ကျော်ကာ မိုင်သုံးရာကျော် ခရီးနှင်ခဲ့ပြီး လော့ယွင်တောင်တန်း၏ အတွင်းပိုင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

လီယွမ်ချန်က ဦးဆောင်ခဲ့သောကြောင့် ခရီးစဉ်မှာ အတော်လေး ဘေးကင်းခဲ့ပြီး နတ်ဆိုးသားရဲ အနည်းငယ်ဖြင့်သာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သစ်တောများ ထူထပ်နေပြီး လူအတော်များများ ဝိုင်းဖက်နိုင်မည့် သစ်ပင်ကြီးများစွာ ရှိနေသည်။ မြူခိုးများက ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်း လှုပ်ခတ်နေသဖြင့် ထူးခြားသည့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုကို ဖန်တီးထားသည်။

လီယွမ်ချန်က ရှေ့ရှိ သစ်တောဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းကင်ဖေးသီးပင်က ဒီသစ်တောထူထပ်ထဲမှာ ရှိတယ်။ မတော်တဆ တွေ့မိတာပါ။ လေအရိပ်ကျားသစ် အုပ်စုတစ်စုက စောင့်ကြပ်နေတာကြောင့် နှမြောစရာပဲ။ မဟုတ်ရင် ငါ အသီးတွေ အကြာကြီးကတည်းက ခူးပြီးနေပြီ”

“လေအရိပ်ကျားသစ်လား”

လူမင်က စိုးရိမ်စိတ် အနည်းငယ် ပြသလိုက်သည်။

လီယွမ်ချန်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ သူက လေအရိပ်ကျားသစ်များအကြောင်း စတင်ရှင်းပြသည်။

“ဒီနတ်ဆိုးသားရဲတွေဟာ အလွန်လျင်မြန်ပြီး တိုက်ခိုက်မှုစွမ်းအား အလွန်ပြင်းထန်တယ်။ သူတို့ဟာ ခြေရာလက်ရာမပြဘဲ လာရောက်ပြီး ချုံခိုတိုက်ခိုက်ရာမှာ ကျွမ်းကျင်ကြတယ်။ အားလုံး သတိထားကြရမယ်”

ထိုသို့ပြောရင်း လီယွမ်ချန်သည် တစ်ကျပ်လောက်ရှည်သော နှင်းဖြူရောင် ကြာပွတ်တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အရည်အသွေးမြင့်မားသော စိတ်ဝိညာဉ်ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူ၏အဖော် စုန်းယွီရုံသည်လည်း အလျှော့မပေးဘဲ အလတ်စားပျံသန်းဓားတစ်ချောင်းကို သူမလက်ထဲတွင် ထုတ်ယူလိုက်သည်။

လူတိုင်း သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများကို ထုတ်ယူလိုက်ကြသည်။ လင်းထျန်းမင်သည် မြေနတ်ဆိုးဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး အရည်အသွေးမြင့် အဆောင်စာရွက်တစ်ရွက်ကိုလည်း ကိုင်ဆောင်ထားကာ မည်သည့်မမျှော်လင့်သော အန္တရာယ်ကိုမဆို ရင်ဆိုင်ရန် အသင့်ပြင်ထားသည်။

လင်းထျန်းမင်၏ စိတ်ဝိညာဉ်ဓားနှင့် အဆောင်စာရွက်ကို မြင်လိုက်သောအခါ လူမင်၏ မျက်လုံးများတွင် မသိမသာ လောဘအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ထို့နောက် လျင်မြန်စွာ ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားပြီး အလွန်သတိထားသော အမူအရာကို ပြသလိုက်သည်။

အားလုံး အသင့်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လီယွမ်ချန်က ဦးဆောင်ကာ အတွင်းပိုင်းသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားသည်။

မကြာမီ ချိုင့်ဝှမ်း၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာကြရာ သစ်ပင်များ တဖြည်းဖြည်း ကျဲပါးလာပြီး မြင်ကွင်းလည်း ပိုမိုရှင်းလင်းလာသည်။

သူတို့၏ မြင်ကွင်းအဆုံးတွင် တစ်ကျပ်လောက်မြင့်သော အသီးပင်တစ်ပင်သည် မြေပုံတစ်ခုပေါ်တွင် ပေါက်နေသည်။ အစိမ်းရောင်နှင့် အနီရောင် အရွက်များအကြားတွင် မြတစ်ပွင့်လို အသီးဆယ်လုံးကျော်ဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။

“ကောင်းကင်ဖေးသီးပဲ”

“ဟုတ်တယ် တကယ်ကို ဒီလိုအသီးတွေ ရှိတာပဲ”

ရတနာကို မြင်လိုက်သည်နှင့် လူမင်နှင့် ချူကျင်ဆုန်းတို့သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြပုံရသည်။

သူတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အန္တရာယ်က သူတို့ထံ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်လာနေသည်ကို သူတို့ မသိခဲ့ကြပေ။

ချိုင့်ဝှမ်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးကတည်းက လင်းထျန်းမင်သည် သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံကို အပြည့်အဝ ဖြန့်ကျက်ထားပြီး သူ၏ မျက်စိငါးရောင်ခြယ်ကို ဖွင့်ထားကာ မသိရသေးသော အန္တရာယ်များကို ကာကွယ်နေခဲ့ပြီး တစ်ခဏမျှပင် လျှော့မတွက်ဘဲ သတိကြီးစွာ ထားရှိခဲ့သည်။

လေပြင်းတစ်ချက် ချိုင့်ဝှမ်းကို ဖြတ်တိုက်သွားရာ အရိုးခိုက်စေသော အေးစက်မှုက လူတိုင်းကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

ထိုအခိုက်တွင် အော်ဟစ်သံများစွာ ကြားလိုက်ရသည်။

လေအရိပ်ကျားသစ်ငါးဆယ်ကျော်သည် အပြေးအလွှား ထွက်လာကြပြီး အမြန်နှုန်းကြောင့် အရိပ်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ ခဏအတွင်း သစ်တောထူထပ်ထဲမှ ပေရာပေါင်းများစွာဝေးသော နေရာမှ အဖွဲ့၏ ရှေ့သို့ တည့်တည့် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ လေအရိပ်ကျားသစ် အုပ်စုထဲတွင် တစ်ကောင်သည် နောက်ဆုံးအဆင့်ထိပ်ဆုံးတွင် ရှိပြီး ဒုတိယအဆင့်သို့ ထိုးဖောက်ရန် နီးကပ်နေသည်။ ၎င်းမှာ ဤအုပ်စု၏ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သည်မှာ ရှင်းနေသည်။ နောက်ဆုံးအဆင့်ခြောက်ကောင်လည်း ရှိပြီး ကျန်ကောင်များမှာ ပထမအဆင့် အလတ်စားနှင့် စတင်အဆင့်များ ဖြစ်ကြသည်။

“တာအိုရောင်းရင်လီ ခင်ဗျား သုံးဆယ်လောက်ပဲ ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တာ ဘာလို့ အခု အရေအတွက် ဒီလောက် တိုးလာတာလဲ”

လူမင်၏ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး လီယွမ်ချန်ကို မေးခွန်းထုတ်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော်လည်း ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်တာလဲ မသိပါဘူး။ လေအရိပ်ကျားသစ် အရေအတွက်က နှစ်ဆနီးပါး တိုးလာတာပဲ”

“အခု စုံစမ်းနေလို့လည်း အကျိုးမရှိတော့ဘူး။ ထွက်ပြေးဖို့လည်း မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ အားလုံး၊ လက်မနှေးကြနဲ့။ အားကုန်ထုတ်ပြီး တိုက်ကြ၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့အားလုံး အန္တရာယ်ရှိတယ်”

လီယွမ်ချန် စကားဆုံးသည်နှင့် လေအရိပ်ကျားသစ် နောက်ဆုံးအဆင့်အချို့သည် သူတို့ထံသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ အုပ်စုခေါင်းဆောင်က လင်းထျန်းမင်ကို တည့်တည့် တိုက်ခိုက်သည်။ သူက အကြီးမားဆုံး ခြိမ်းခြောက်မှုအဖြစ် ခံစားမိပုံရသည်။

ခဏတာ ထိတ်လန့်သွားပြီးနောက် လင်းထျန်းမင်နှင့် လီယွမ်ချန်တို့သည် လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်ခဲ့ကြပြီး တစ်ဦးစီက သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများကို လှုံ့ဆော်ခဲ့ကြသည်။

လင်းထျန်းမင်က ထပ်ခါတလဲလဲ ဓားခုတ်သည်။ သူ၏ ပြင်းထန်သော ဓားစွမ်းအင်က အုပ်စုခေါင်းဆောင်ကို နောက်သို့ ဆုတ်ခိုင်းစေခဲ့သည်။ သူသည် တိတ်တဆိတ် ဓားတန်းစီမှုကို တည်ဆောက်ခဲ့ပြီး လျင်မြန်စွာ နောက်ဆုတ်ကာ အခြားသူများ၏ နောက်သို့ ပြန်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။

လီယွမ်ချန်သည် သူ၏ ကြာပွတ် စိတ်ဝိညာဉ်ပစ္စည်းကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဘယ်ညာ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ ပုံစံမျိုးစုံသုံးနိုင်သော ကြာပွတ်သည် အလွန်လျင်မြန်သော လေအရိပ်ကျားသစ်များကို တိုက်ခိုက်ရာတွင် အထူးထိရောက်သည်။

ပထမအဆင့် စတင်အဆင့်နှင့် အလတ်စား လေအရိပ်ကျားသစ်အချို့ အချိန်မီ ရှောင်တိမ်းမရဘဲ ကြာပွတ်နှင့် အထိခံရကာ ၎င်းတို့၏ အသက်များ ချက်ချင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ကျန်သူများလည်း သူတို့၏ နည်းပညာများကို အသုံးပြုခဲ့ကြပြီး အပြည့်အဝ ပြင်ဆင်ထားသောကြောင့် အားနည်းချက်မရှိခဲ့ပေ။