လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော လချီအမိန့်

အချိန်များ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး သုံးလကြာမြင့်ခဲ့ပြီ။ ဈေးသို့ ပြန်ရောက်သည်မှာ လအနည်းငယ်ရှိပြီဖြစ်သည်။ တစ်လလျှင် သုံးရက် ဆေးဖော်ရန် အချိန်ပေးပြီး ကျန်အချိန်များကို တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရင်း တစ်ခဏလေးမျှပင် အနားမယူခဲ့ပေ။

ဆေးဝါးများ၏ အကူအညီဖြင့် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်သည် တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာသော်လည်း အရှိန်မှာ အလွန်နှေးကွေးနေဆဲဖြစ်သည်။ ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန်မှာ အဝေးကြီး လိုသေးသည်။

ကြာမြင့်စွာ ထိုင်နေသည့် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်ခန်းထဲမှ ထွက်လိုက်သည်။ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် သောက်ချိန်ပင် မကြာလိုက်ဘဲ လင်းထျန်းမင်သည် ဈေး၏ လမ်းမပေါ်၌ ပေါ်လာသည်။ ဆိုင်များနှင့် လမ်းသွားလမ်းလာများကို ကြည့်ရင်း လင်းထျန်းမင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လျှောက်လှမ်းနေသည်။ ဈေးသည်လည်း အေးအေးဆေးဆေးပင်။ နေ့တိုင်း ကျင့်ကြံသူများ အများအပြား သွားလာနေကြပြီး ထူးခြားသော လက္ခဏာ ဘာမှ မပြပေ။ ၎င်းသည် မုန်တိုင်းမလာမီ ငြိမ်သက်ခြင်းများ ဖြစ်နိုင်ပါမည်လား။

မသိစိတ်ကပင် လင်းထျန်းမင်သည် ဈေးထဲရှိ ရင်ပြင်တစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုနေရာသည် ဆိုင်ခန်းများ ဖွင့်ထားသည့် နေရာဖြစ်သည်။ လင်းထျန်းမင်သည် ထိုနေရာကို ဂရုတစိုက် လေ့လာကြည့်သည်။ ဧက ၃၀ ခန့်သာ ရှိပြီး ချန်ချွမ်ဈေးထက် အများကြီး သေးငယ်သည်။ သို့သော် လူစည်ကားမှုကမူ အသင့်အတင့် ရှိသည်။ ဧက ၃၀ ကျော် ကျယ်ဝန်းသည့် ဤနေရာတွင် ဆိုင်ခန်းပေါင်း ၂၀၀ ကျော် ရှိနေပြီး ဆိုင်ခန်းတိုင်းနီးပါးတွင် ကျင့်ကြံသူများ ပစ္စည်းများ ရွေးချယ်နေကြသည်။ လော့ယွင်ဈေးက သေးငယ်သော်လည်း ကုန်သွယ်မှုငယ်လေးများ လုပ်ကိုင်နေသည့် ကျင့်ကြံသူများ အများအပြား ရှိပုံရသည်။

ဘာမှ လုပ်စရာမရှိသည့်အတွက် ဤနေရာသို့ ရောက်တုန်းရောက်ခိုက် လျှောက်ကြည့်ရင်း တစ်ခုခု ရနိုင်မလားဟု စဉ်းစားမိသည်။ လင်းထျန်းမင်သည် အတွင်းသို့ ဝင်သွားပြီး အဝင်ဝရှိ ဆိုင်ခန်းတစ်ခုမှ စတင်၍ ကြည့်ရှုစစ်ဆေးသည်။ ဆိုင်ခန်း ဆယ်ခုကျော်ကို ဖြတ်ပြီးနောက် ရောင်းရန် တင်ထားသည့် ပစ္စည်းများ၏ အများစုမှာ ဝိညာဉ်ဆေးပင်ပစ္စည်းနှင့် နတ်ဆိုးသားရဲပစ္စည်းများ ဖြစ်ကြသည်။ ဆေးဝါးများနှင့် ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများ၏ အချိုးအစားကတော့ နည်းသည်။

စဉ်းစားကြည့်လျှင် နားလည်နိုင်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လော့ယွင်ဈေးသည် လော့ယွင်တောင်တန်း၏ အစွန်းတွင် တည်ထောင်ထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် လွတ်လပ်သော ကျင့်ကြံသူများအတွက် အခြေချရာ နေရာတစ်ခုပင်။ လွတ်လပ်သော ကျင့်ကြံသူအများစုသည် အဖွဲ့ဖွဲ့ပြီး တောင်ပေါ်တွင် နတ်ဆိုးသားရဲများကို လိုက်လံရှာဖွေကြသည်။ ၎င်းတို့ ရရှိသည့် ပစ္စည်းအများစုမှာ ဝိညာဉ်ဆေးပင်ပစ္စည်းများနှင့် နတ်ဆိုးသားရဲပစ္စည်းများပင်။ လွတ်လပ်သော ကျင့်ကြံသူများကြားတွင် ကျင့်ကြံမှုဆိုသည်မှာ အလွန်ခက်ခဲနေပြီဖြစ်သည်။ ဆေးဖော်သူများနှင့် ပစ္စည်းဖန်တီးသူများ၏ သုံးစွဲမှုကလည်း အလွန်များသည်။ လွတ်လပ်သော ကျင့်ကြံသူများအတွက် မြင့်မားသည့် အစဦးရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများကို တတ်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။ ကျင့်ကြံခြင်းကမ္ဘာတွင် ဆေးဖော်သူများနှင့် ပစ္စည်းဖန်တီးသူများ၏ ရာခိုင်နှုန်းက အတော်လေး နည်းပါးနေဆဲဖြစ်သောကြောင့် လော့ယွင်ဈေးတွင် ဝိညာဉ်ဆေးဝါးများနှင့် နတ်ဆိုးသားရဲပစ္စည်းများ၏ ဈေးနှုန်းများက တန်ဖိုးပိုသင့်တင့်သည်။

သူသည် ဆိုင်ခန်း ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုခဲ့ပြီး ထူးထူးခြားခြား ပစ္စည်းတစ်စုံတစ်ရာမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးရာကျော်သာ သုံးစွဲခဲ့ရသည်။ အတော်လေး ရှားပါးသည့် ဝိညာဉ်ဆေးပင်ပစ္စည်း အနည်းငယ်နှင့် ပထမအဆင့် နောက်ဆုံးအဆင့် နတ်ဆိုးသားရဲ အတွင်းဆေးလုံးအချို့ကို ဝယ်ယူခဲ့ပြီး သူတို့ကိုတော့ အနည်းငယ် အမြတ်ရခဲ့သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

လျှောက်သွားရင်း ဈေး၏ အတွင်းပိုင်း ဆိုင်ခန်းတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ရုတ်တရက် ငါးရောင်သွယ်ရောင်မျက်လုံးသည် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ တုန်ခါသွားသည်။ ၎င်းက ထူးဆန်းသည်။ ငါးရောင်သွယ်မျက်လုံးကို ရရှိခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီဖြစ်သည်။ အရင်က တစ်ခါမျှ သူ့ဘာသာသူ ဤသို့ မဖြစ်ခဲ့ဖူးပေ။

"တစ်ခုခုကို ရှာတွေ့သွားပုံပဲ"

ငါးရောင်သွယ်မျက်လုံး၏ လမ်းညွှန်မှုအတိုင်း လင်းထျန်းမင်သည် ဆိုင်ခန်းတစ်ခုတွင် ရပ်လိုက်သည်။ ဆိုင်ခန်းပိုင်ရှင်မှာ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၃ တွင် ရှိသည်။ လင်းထျန်းမင်၏ ခန့်မှန်းချက်အရ သူသည် လွတ်လပ်သော ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်သည်။ ဆိုင်ခန်းတစ်ခုလုံးတွင် ပစ္စည်း ဆယ်ခုကျော်ခန့်သာ ရှိပြီး အားလုံးက သာမန်ပစ္စည်းများသာဖြစ်သည်။

လင်းထျန်းမင် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လူငယ်လေးက ပြုံးပြီး နှုတ်ဆက်သည်။ သူ ဆိုင်ထောင်တာ တစ်ဝက်ခန့်ရှိပြီဖြစ်ပြီး ဘာမှ သိပ်မရောင်းရသေးပေ။ ရှားရှားပါးပါး ဖောက်သည်တစ်ယောက် ရောက်လာသောအခါ သူက ကောင်းကောင်းဝန်ဆောင်မှုပေးလိုသည်မှာ သဘာဝပင်။

"တာအိုရောင်းရင်း ကြည့်ပါဦး။ ကြိုက်တာရှိရင် အကောင်းဆုံးဈေးနဲ့ ပေးပါမယ်" ဟု သူက ပြောသည်။

"အင်း..."

လင်းထျန်းမင် ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ ရောထွေးနေသော သားရဲသားရေစိုင်များကြားထဲသို့ တိုက်ရိုက် ရှာဖွေတော့သည်။

"ဒါ ဘာကြီးလဲ"

သားရဲသားရေများကြားထဲတွင် ဘဲဥပုံ သဏ္ဌာန်ရှိသော တံဆိပ်တစ်ခု ရှိနေသည်။ မြေမှုန့်များ ကပ်နေသေးသောကြောင့် မီးခိုးရောင်ညိုရောင် သန်းနေသည်။ တံဆိပ်၏ မျက်နှာပြင်တွင် စာလုံးမပါဘဲ ဝိညာဉ်သားရဲ ပုံစံအချို့သာ ထွင်းထုထားသည်။ လင်းထျန်းမင်သည် တံဆိပ်ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ပြီး အနီးကပ် စစ်ဆေးကြည့်သည်။ ထူးခြားတာ ဘာမှ ရှာမတွေ့သေးပေ။

"ဟင်း"

ဤလူ ရောင်းသည့် ပစ္စည်းများ အားလုံးက ရိုးရိုးသာမန်များသာ ဖြစ်သည်။ ထူးခြားတာ ဘာမှမရှိပေ။ ဘာအချက်အလက်မှ မပေါ်သည့် ဤထူးဆန်းသောတံဆိပ်ကတော့ မေးခွန်းထုတ်စရာ ပစ္စည်း ဖြစ်ရမည်။ အကြိမ်ကြိမ် စစ်ဆေးကြည့်သော်လည်း ဘာသဲလွန်စမှ ရှာမတွေ့ပေ။ အစစ်အမှန်ဖြစ်သည်ဖြစ်စေ၊ မဖြစ်သည်ဖြစ်စေ ဝယ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"တာအိုရောင်းရင်း ဒီတံဆိပ်က ဘာလဲ၊ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဘယ်လောက်နဲ့ ရောင်းတာလဲ" ဟု လင်းထျန်းမင် တိုက်ရိုက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာ့ငါးဆယ်”

လူငယ်လေးက မူလက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၂၀၀ ဟု ဈေးခေါ်လိုခဲ့သော်လည်း ဤဈေးကို ကြားဖူးသူ ကျင့်ကြံသူများအားလုံး ထွက်ခွာသွားကြပြီဖြစ်သည်။ သူတို့ တန်သည်ဟု ထင်ကြသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ရှေ့ရှိ ကျင့်ကြံသူက အလွန်ဈေးကြီးသည်ဟု ထင်မည်စိုး၍ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၅၀ ဖြင့် ရောင်းချခြင်းက ပိုမိုကောင်းမွန်မည်ဟု သူ တွက်ဆလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ ဤတံဆိပ်ကို ရရှိရန် သိပ်အားထုတ်ခဲ့ရသည်မဟုတ်သည့်အပြင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးလည်း သုံးစွဲခဲ့ရခြင်း မရှိပေ။

"ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀၀ ဆိုရင်ရော" ဟု လင်းထျန်းမင် တိုက်ရိုက်ဈေးစစ်စတင်လိုက်သည်။ သူ့အတွက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀၀ ဆိုသည်မှာ ဘာမှမဟုတ်သော်လည်း၊ သူက ဝယ်ချင်စိတ်မရှိသလို ဟန်ဆောင်ကာ ဤပစ္စည်းသည် ရိုးရိုးသာမန်ပစ္စည်းတစ်ခုသာဖြစ်သည်ဟု လူငယ်လေးအား ယုံကြည်စေရမည်ပင်။

"ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၃၀..."

"ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၂၀..."

လင်းထျန်းမင်က မလျော့တမ်း ဆက်လက် ဆွေးနွေးနေပြီး ဝယ်ချင်စိတ် ပြင်းပြနေသည်ကို သိပ်မပြခဲ့ပေ။

"တာအိုရောင်းရင်း တကယ်ဝယ်ချင်တယ်ဆိုရင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၂၅ပဲ။ ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ သူငယ်ချင်းဖြစ်ကြပြီလို့ပဲ မှတ်ယူလိုက်ပါ" ဟု လူငယ်ကျင့်ကြံသူက ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ မင်းပြောတဲ့ ဈေးနဲ့ ငါယူမယ်" ဟု လင်းထျန်းမင် တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၂၅ လုံးကို ထုတ်ယူကာ လူငယ်လေးအား ပေးအပ်လိုက်သည်။ မှန်ကန်သော ပမာဏဟုတ်မဟုတ် စစ်ဆေးအတည်ပြုပြီးနောက် လူငယ်လေးက တံဆိပ်ကို လင်းထျန်းမင်အား ပေးအပ်လိုက်သည်။

တံဆိပ်ကို ရပြီးနောက် လင်းထျန်းမင် စျေးဝယ်ဆက်ကြည့်ရန် စိတ်မဝင်စားတော့ဘဲ ဆိုင်ခန်းနေရာမှ ထွက်ခွာကာ သူ၏မိသားစုခြံဝင်းငယ်လေးဆီသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

လျှို့ဝှက်ခန်းထဲတွင် လင်းထျန်းမင်သည် တံဆိပ်ကို အလျင်အမြန်ထုတ်ကာ ထပ်ခါတလဲလဲ စစ်ဆေးကြည့်နေသည်။ သဲလွန်စတစ်ခုခု ရလိုရငြား မျှော်လင့်ချက်ဖြင့်ဖြစ်သည်။ နာရီဝက်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက်တွင်လည်း သူ ဘာမှ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ကောင်းပြီ ဒါဆို သန့်စင်ကြည့်ရအောင်။ အသုံးဝင်မလား ကြည့်တာပေါ့။

လင်းထျန်းမင်၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ လက်ညှိုးကို ကိုက်၍ သွေးတစ်စက်ကို တံဆိပ်ပေါ်သို့ ချလိုက်ကာ တံဆိပ်၏ ပြောင်းလဲမှုများကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေသည်။ ဆယ့်ငါးမိနစ် ကြာပြီးနောက်တွင်လည်း လှုပ်ရှားမှုမရှိသေးပေ။

"ဟူး"

"ဒါတော့ အဆင်မပြေဘူး ထင်တယ်၊ တခြားနည်းလမ်းတွေ စမ်းကြည့်ရအောင်" ဟု လင်းထျန်းမင် မိမိကိုယ်ကို ရေရွတ်လိုက်သည်။ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ကြာအောင် နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိသေးပေ။

"ငါ မှားသွားတာများလား" ဟု လင်းထျန်းမင် စဉ်းစားမိသော်လည်း ထိုအတွေးကို ချက်ချင်းပင် ပယ်ချလိုက်သည်။ ငါးရောင်သွယ်မျက်လုံး၏ အံ့ဖွယ်စွမ်းအားများအကြောင်း သိပ်ပြောစရာမလိုပေ။

သူ့ကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့ဖူးသည်။ ဆေးဖော်စပ်မှု ဖွဲ့စည်းပုံများကို ဖျက်နိုင်ခြင်း၊ လှည့်ဖြားသည့် နည်းပညာများကို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်ခြင်း၊ ကောင်းကင်နှင့် ကမ္ဘာ့အံ့ဖွယ်ပစ္စည်းစာရင်း တွင် ၎င်း၏ အဆင့်အတန်း စသည်တို့ကို ကြည့်လျှင် သူ မှားနိုင်စရာ မရှိပေ။

"ဒါဆို ဒီလိုပဲ။ ငါးရောင်သွယ်မျက်လုံးကို သုံးကြည့်ရအောင်"

ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးနောက် သူ ပဉ္စရောင်မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး တံဆိပ်ကို သူ၏ရှေ့မှာ ထားကာ သေချာ ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးကြည့်သည်။ ငါးရောင်သွယ်မျက်လုံး၏ အကူအညီဖြင့် သူ နောက်ဆုံးတော့ ထူးခြားတာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်သည်။ မူလက နက်မှောင်ညိုရောင်ဖြစ်သည့် တံဆိပ်၏ အရောင်သည် ရွှေဝါရောင်အဖြစ် ပြောင်းသွားတာ တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပင်။ အရောင်ပြောင်းသွားသည်အပြင် တံဆိပ်ပေါ်ရှိ ငှက်များနှင့် တိရိစ္ဆာန်များလည်း ပိုမို ထင်ရှားပေါ်လွင်လာသည်။ အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ပင်။ ဤထက်မက တံဆိပ်အတွင်း၌ စာလုံးသေးသေးလေးတစ်ကြောင်း ပေါ်လာခဲ့သည်။

“လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် လချီအမိန့် ”

“ဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ”

လင်းထျန်းမင်သည် သူ၏စိတ်ထဲရှိ အချက်အလက်အားလုံးကို ဂရုတစိုက် ပြန်လည်သုံးသပ်နေသည်။ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော လနှင့် ဆက်စပ်သည့် တစ်စုံတစ်ရာကို မှတ်မိနိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့်ပင်။

မိသားစုလျှို့ဝှက်ချက်များ၊ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးရတနာများ၊ အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်အချို့၏ အမည်များကို တိုင်ပင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ၎င်းနှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်စပ်နိုင်သည့် သဲလွန်စတစ်စုံတစ်ရာမှ မရှိခဲ့ပေ။

သူ တစ်နေကုန် စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း ဘာမှ မရခဲ့ပေ။

“မေ့လိုက်ပါတော့ မေ့လိုက်ပါတော့…”

သူ၏ ဗဟုသုတ နည်းပါးပုံရပြီး ဤကိစ္စကို အချိန်တိုအတွင်း ရှင်းလင်းရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် လချီတံဆိပ်ကို သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ မနက်ဖြန် ဈေးတွင် အချက်အလက်များ ရှာဖွေရန် စီစဉ်ထားသည်။ သဲလွန်စတစ်ခုခု ရနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားသည်။