ကြာနက်ဂိုဏ်း။ သိဒ္ဓိရေစင်။

သို့ပေမယ့် ဒီကိစ္စ စူးချန်ခုန်းနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါ။ ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ သူက သွားမေးရလောက်အောင် ပါးနပ်မှုရှိမည်လည်း မဟုတ်ပေ။

"ဂျင်းဆင်းအိမ်တော်ကို သွားမယ်။"

စူးချန်ခုန်းသည် သူ့အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ဂျင်းဆင်းအိမ်တော်သို့ ဆက်သွားခဲ့သည်။

"အရှင်ဝမ်!"

ထုံးစံအတိုင်း ဂျင်းဆင်းအိမ်တော်အဝင်ဝတွင် ဂျင်းဆင်းအိမ်တော်၏ တပည့်များ စောင့်ကြပ်နေကြသည်။ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် စူးချန်ခုန်းက အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ကြပြီး ချက်ချင်းပင် သူ့ကို တလေးတစား နှုတ်ဆက်ကြလေ၏။

ထိုကာလအတွင်း စူးချန်ခုန်းသည် ဂျင်းဆင်းအိမ်တော်သို့ မကြာခဏ သွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့ရာ ထိုနေရာရှိ တပည့်များအားလုံးက သူ့ကို မှတ်မိကြသည်။ သူသည် ဂျင်းဆင်းအိမ်တော်၏ အဓိက ဖောက်သည်တစ်ဦးဖြစ်သည်ကို သိရှိသဖြင့် သူ့ကို ထုံးစံအတိုင်း လေးစားစွာ ဆက်ဆံကြသည်။

"အင်း အိမ်တော်သခင်ရှိလား"

စူးချန်ခုန်းက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ကာ မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

“ကျေးဇူးပြုပြီး ဝင်ခဲ့ပါ။ ကျွန်တော် သခင့်ကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြားပေးပါ့မယ်။”

ဂျင်းဆင်းအိမ်တော်၏ တပည့်ဖြစ်သူက စူးချန်ခုန်းကို သူတို့၏ ဧည့်သည်အဖြစ် ချက်ချင်း ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။

ဂျင်းဆင်းအိမ်တော်တပည့်၏ ဖိတ်ကြားချက်အရ စူးချန်ခုန်းသည် ဂျင်းဆင်းအိမ်တော်ရှိ ဧည့်ခံခန်းမထဲသို့ ဝင်ကာ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်စောင့်နေ၏။

လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်သောက်ပြီးချိန်တွင် မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် မျက်နှာထားတင်းတင်းနှင့် လျိုဖုန်းက ဧည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

လျိုဖုန်းက တောင်းပန်မှုအပြည့်နှင့် ဆိုလေ၏။ "ညီလေးဝမ်၊ ကိစ္စတစ်ခုခုကြောင့် နောက်ကျသွားတာ။ တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ။"

စူးချန်ခုန်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီးနောက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "အိမ်တော်သခင်လျို၊ အရင်အတိုင်းပဲ ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းတွေကို ဝယ်ချင်ပါတယ်"

သို့သော်လည်း လျိုဖုန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အခက်အခဲ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး "ညီလေးဝမ်၊ ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းတွေတော့ ရှိပါတယ်... ဒါပေမယ့် အရင်လို လျှော့စျေး မပေးနိုင်မှာကို စိုးရိမ်မိတယ်။ တစ်ခုစီအတွက် ငွေဆယ်တုံး..."

"ဟမ်?"

ထိုစကားကိုကြားတော့ စူးချန်ခုန်းရဲ့ မျက်ခုံးဟာ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားသည်။

ယခင်က ဂျင်းဆင်းအိမ်တော်မှ ပဓာနချီစွမ်းအင်ပျံနှံ့ခြင်းအတွက် ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူရာတွင် စျေးကြီးပြီး ဆေးစာတစ်ခုစီအတွက် ငွေရှစ်တုံးခန့် ပေးဆောင်ရကာ ဈေးနှုန်းမှာလည်း ထိုအတိုင်းသာ ရောင်းဝယ်ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့ပေမယ့် အခု လျိုဖုန်းက ငွေဆယ်တုံးကျတယ်လို့ ပြောနေတာလား။

လျိုဖုန်းက ရှင်းပြသည်။ "မကြာသေးမီက ပလိပ်ရောဂါနဲ့ ဆင်တူတဲ့ ဖျားနာမှုတွေ ဆက်တိုက်ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး ချင်းရွှေမြို့မှာ နေရာစုံမှာ ဖြစ်ပွါးခဲ့တာ။ ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းတွေ အမျိုးမျိုးရဲ့ ဈေးနှုန်းတွေက တဟုန်ထိုးတက်လာပြီး ဂျင်ဆင်းအိမ်တော်မှာ အဲ့တာတွေကို ရရှိဖို့ ငါတို့ကိုယ်တိုင်ရဲ့ စရိတ်စကတွေလည်း တိုးလာခဲ့တယ်..."

လျိုဖုန်း၏ရှင်းပြချက်သည် စူးချန်ခုန်း ခေတ္တရပ်သွားကာ “ပလိပ်ရောဂါ?”

လွန်ခဲ့သည့်အချိန်က သံနက်အိမ်တော်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော အဖြစ်အပျက်က စူးချန်ခုန်း၏ စိတ်ထဲမှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။ လူများစွာ ဖျားနာပြီး သေဆုံးခဲ့ရသည်။ စူးချန်ခုန်းနှင့် အခြားသူများ၏ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုအရ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ရေအရင်းအမြစ်ကို အဆိပ်ခတ်ခဲ့ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

မူလက စူးချန်ခုန်းသည် တစ်စုံတစ်ယောက်က သံနက်အိမ်တော်ကို တမင်ရည်ရွယ်ပြီး ပစ်မှတ်ထားသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခု လျိုဖုန်း၏စကားကြောင့် ချင်းရွှေမြို့ တစ်ခွင်တွင် အလားတူဖြစ်ရပ်များ ဖြစ်ပွားနေသည်။ ၎င်းသည် ပလိပ်ရောဂါဖြစ်ပွားသွားသလိုပင် ထင်ရှားလာသည်။

စူးချန်ခုန်း အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဒီကပ်ဘေးက လူလုပ်နေတဲ့ပုံပင်။ နောက်ကွယ်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြိုးကိုင်နေတာပင်။

သံနက်ကန်တွင် အဆိပ်ခတ်သည့် ဖြစ်ရပ်သည် သံနက်အိမ်တော်ကို ပစ်မှတ်ထား တိုက်ခိုက်ခြင်း မဟုတ်သော်လည်း ချင်းရွှေမြို့တစ်ခုလုံးတွင် အလားတူ အဖြစ်အပျက်များ ဖြစ်ပျက်နေသည်။

"ဒီရူးသွပ်မှုရဲ့နောက်ကွယ်က ဘယ်သူလဲ။" စူးချန်ခုန်းသည် မနေနိုင်ဘဲ ဖြန်းကနဲ ဖြစ်သွားသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ရေအရင်းအမြစ်များကို တမင်တကာ အဆိပ်ခတ်ပြီး ပလိပ်ရောဂါနှင့် ရောဂါပိုးများကို ပျံ့နှံ့စေသည်။ ၎င်းသည် ကြီးမားသောအရင်းအမြစ်များကို သေချာပေါက် လိုအပ်ပြီး သူတို့၏ စေ့ဆော်မှုများသည် ခေါင်းခြောက်စရာပင်။ ဒါက မိမိကိုယ်ကို လုံးဝ ပျက်စီးဆုံးရှုံးစေသည်။

"ညီလေးဝမ်၊ တစ်ထုပ်ကို ငွေဆယ်တုံးပါ... တကယ်တော့ ဒါက လျှော့စျေးပြီးသားပါ။ အစ်ကိုတို့က အများကြီး ဈေးမတင်ပါဘူး။" လျိုဖုန်းက စူးချန်ခုန်းကို ထိတ်လန့်တကြားနှင့် တောင်းပန်စကားဆိုသည်။

"ဒါဆိုလည်း ငွေဆယ်တုံးပေါ့။" စူးချန်ခုန်းသည် ငွေနှစ်တုံး အပိုထပ်တိုးခြင်းအတွက် ပြောဆိုမနေတော့ဘဲ သူ့စိတ်တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် စူးချန်ခုန်းသည် ပဓာနချီစွမ်းအင်ပျံနှံ့ခြင်းကို နှစ်လစာ လုံလောက်အောင် ငွေခြောက်ရာ ပေးခဲ့သည်။

ဤဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများဖြင့် စူးချန်ခုန်းသည် ဂျင်းဆင်းအိမ်တော်မှ ထွက်ခွာသွားပြီး လျိုဖုန်းပြောခဲ့သော စကားများကြောင့် စိတ်ထဲတွင် အတွေးများဖြင့် လေးလံနေခဲ့သည်။

“ဒေါင် ဒေါင် ဒေါင်”

ဂျင်ဆင်းမြို့ရဲ့ လမ်းမထက်မှာ လမ်းလျှောက်လာရင်း အဝေးကလာတဲ့ ဆူညံတဲ့ မောင်းသံနဲ့ ဗုံသံတွေကို စူးချန်ခုန်း ကြားလိုက်ရသည်။

တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်ထားလေ့ရှိသော အိမ်တံခါးများသည် ယခုအခါ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ပွင့်လာကာ မြို့ခံများ၏ မျက်နှာများမှာလည်း ရွှင်မြူးလျက် ရှိသည်။

"ဆရာတော် တုကျန်းလာပြီ!"

"မြန်မြန်သွား... သိဒ္ဓိရေကို သွားယူကြမယ်"

နေထိုင်သူများသည် အိုးများ၊ ဒယ်များ၊ ရေနွေးအိုးများ ကိုင်ဆောင်ကာ မောင်းသံ၊ ဗုံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည့် နေရာဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

ဒီမြင်ကွင်းက စူးချန်ခုန်းကို မျက်မှောင်တင်းတင်း ကျုံ့သွားစေသည်။

"ဆရာတော် တုကျန်းတဲ့လား။ အဲ့ဒီလူက ဘယ်သူလဲ"

စူးချန်ခုန်းက ဇဝေဇဝါ မဖြစ်ဘဲ မနေနိုင်။ ချင်းရွှေမြို့ရဲ့ နယ်မြေအတွင်းမှာ ဒီလိုလူတစ်ယောက်အကြောင်း တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့။ ထိုမြို့ခံများ၏ စိတ်အားထက်သန်သော အမူအရာကို မြင်လျှင် သာမန်ထက် ထူးကဲနေပုံရသည်။

"သွားကြည့်ရအောင်။"

စူးစမ်းလိုစိတ်ကြောင့် စူးချန်ခုန်းသည် ဗုံနှင့် မောင်းသံများတီးရာ နေရာဆီသို့ လူအုပ်ကြီးနောက်ကနေ လိုက်သွားခဲ့သည်။

များမကြာမီပင် ကျယ်ဝန်းသော ဂျင်ဆင်းမြို့၏ ရင်ပြင်တစ်ခုတွင် စူးချန်ခုန်းသည် အံ့အားသင့်ဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

ပတ်​၀န်းကျင်​တွင်​ လူတွေက ခေါင်းတွေ ပခုံးတွေထပ်လျက် ရပ်နေကြသည်​။ ဂျင်ဆင်းမြို့မှ လူအများစုက ဒီနေရာကို ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

လူစုလူဝေးအလယ်မှ စင်မြင့်တစ်ခုပေါ်တွင် အနက်ရောင်သင်္ကန်းဝတ်နှင့် ဘုန်ကြီးများ လေးငါးပါးလောက်ရှိသည်။

အလယ်မှ တစ်ပါးသော အနက်ရောင်သင်္ကန်းနှင့် ဘုန်းကြီးသည် ဉာဏ်ပညာရှိပြီး ကြင်နာတတ်သော မျက်နှာထားဖြင့် သူက မြင့်မားသော အရည်အချင်းရှိသည့်သူဟု ညွှန်ပြနေ၏။ သို့သော် သူဝတ်ထားသည့် အနက်ရောင် သင်္ကန်းသည် သူ့အား အနည်းငယ် တုန်လှုပ်ချောက်ချားစေသည်။

“ဒီဘုန်းကြီးက သာမန်ဘုန်းကြီးမဟုတ်ဘူး” စူးချန်ခုန်း၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ ကိုယ်ခံအားကောင်းမွန်သော သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် စူးချန်ခုန်းသည် စူးရှသော အမြင်ရှိပြီး ဤဘုန်းတော်ကြီးသည် သာမန်နှင့်မတူဟု သဘောပေါက်သည်။ သူတင်မကဘဲ သူ့ဘေးနားက ဘုန်းကြီးတွေကလည်း တောက်ပတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြံ့ခိုင်တဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်တွေ ရှိကြသည်။ ဖြစ်နိုင်ချေ အရှိဆုံးကတော့ ကိုယ်ခံပညာမှာ ကျွမ်းကျင်သူတွေပင်။

"အာမိတော်ဖော်၊ ဒီ နိမ့်ကျတဲ့ဘုန်းကြီးရဲ့ ဓမ္မနာမည်က တုကျန်းပါ။ ဂျင်ဆင်းမြို့မှာ ဖျားနာမှုတွေ ရစ်ဝဲနေလို့ ဒီရောဂါဆိုးကြီးကို ပပျောက်အောင်လို့ သာသနာပြုဖို့ ဒီကို ရောက်လာခဲ့တာပါ။"

ဘုန်းကြီးသည် လက်ဖဝါးကို ပင့်ကာ သူ၏အသံက ဆူဆူညံညံ အော်သံများကို လွှမ်းမိုးပြီး လေးနက်သော ကရုဏာသံဖြင့် ပဲ့တင်ထပ်နေလေ၏။

ထိုစကားကိုကြားတော့ လူအုပ်ကြီးက ငြိမ်ကျသွားသည်။ လက်ရှိတွင် ဂျင်ဆင်းမြို့ အပါအဝင် ချင်းရွှေမြို့တစ်လျှောက် နေရာအသီးသီးတွင် လူများသည် ရောဂါများကြောင့် သေဆုံးမှု အနည်းငယ်မကဘဲ ရောဂါများနှင့် ပလိပ်ရောဂါများ ဖြစ်ပွားနေပါသည်။ သူတို့က ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေတာကြောင့် ဘုန်းတော်ကြီး တုကျန်းရဲ့ စကားတွေကြောင့် လူတွေရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ မျှော်လင့်ချက် ရေးရေးလေး ပေါ်လာသည်မှာ သေချာပါသည်။

"ဆရာတော်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး တပည့်တော်မရဲ့ သားကို ကယ်ပါ။ သူ ကြာကြာခံတော့မှာ မဟုတ်ဘူး!"

ထိုအချိန်တွင် အရပ်သားဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ခြောက်နှစ် သို့မဟုတ် ခုနစ်နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ဦးကို ကိုင်ဆောင်ကာ လူအုပ်ထဲမှ ရုန်းထွက်ရင်း ငိုကြွေးမြည်တမ်းသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအမျိုးသမီးက အဆက်မပြတ်တောင်းဆိုနေချိန်မှာ ကလေးက ဖြူဖျော့နေပြီး မျက်လုံးတွေကို တင်းတင်းမှိတ်ထားကာ သူ့အသက်ရှုရပ်သွားပုံရပြီး သူ့နောက်ဆုံးထွက်သက် ရောက်နေချိန်ကဲ့သို့ ခံစားရစေ၏။

“ဒီက ဒကာမကြီး၊ မထိတ်လန့်ပါနဲ့။ ဒီနှိမ့်ကျတဲ့ ဘုန်းကြီးကို ကြည့်ခွင့်ပြုပါ” ဟု ဘုန်းတော်ကြီး တုကျန်းက ကလေး၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန် အမျိုးသမီးထံ ချဉ်းကပ်လာစဉ် ကြင်နာစွာ မိန့်ဆိုလိုက်သည်။

"သိဒ္ဓိရေကို ယူခဲ့ပါ!"

တုကျန်းက မိန့်ကြားလိုက်သည်။

“တင်ပါ့ဘုရား။”

အနီးနားတွင် ရပ်နေသော ဘုန်းကြီးတစ်ပါးက မိုးမခပင်တွင် အကိုင်းအခက်တစ်ခု ထည့်ထားပြီး လက်ရာမြောက်စွာ ထုလုပ်ထားသော ကြွေပုလင်းကို ယူဆောင်လာသည်။

ဘုန်းကြီးတစ်ပါးသည် မိုးမခသစ်ကိုင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကလေးငယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျလာသော ရေတစ်စက်ကို ကျော့ရှင်းစွာ ပက်ဖြန်းပေးလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် သေမင်း၏တံခါးဝတွင် ရောက်နေသည်ဟု ထင်ရသည့် ကလေးသည် မျက်နှာလေး ရဲတက်လာပြီး ညည်းညူကာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။

“ဒါ…” ဤအံ့ဖွယ်ကောင်းသော ပြန်လည်နိုးထမှုသည် ပရိသတ် အများအပြားကို အံ့အားသင့်စေခဲ့ပြီး အချို့မှာ သံသယရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာတော်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာတော်" အံ့သြမှင်တက်နေသော ကလေးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အမျိုးသမီးသည် ဦးညွှတ်ပြီး ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာတော်ရဲ့ သိဒ္ဓိရေစင်ကို ဖြန်းပေးခြင်းဖြင့် ရောဂါဝေဒနာအားလုံးကို ကာကွယ်နိုင်ပြီး လူတို့ကို ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းသံသရာမှ ကယ်တင်နိုင်ပါစေ!"

အနက်ရောင်သင်္ကန်းဝတ်နှင့် ဘုန်းကြီးတစ်ပါးက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ကာ ရင်ပြင်ပေါ်ရှိ လေထုကို အထွတ်အထိပ်သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။ လူအများအပြားသည် သိဒ္ဓိရေစင်ဟု ယူဆရသည့်အရာကို အရယူရန် အိုးများနှင့် ဒယ်များကို ကိုင်ဆောင်လာကြသည်။

"ဒါက…ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှု.. လှည့်စားမှုတစ်ခုပဲမလား" ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် စူးချန်ခုန်း အံ့အားသင့်သွားကာ မျက်နှာထားက ထူးဆန်းနေလျက်။

ကမ္ဘာဂြိုလ်ပေါ်တွင် သာမန်ဆိုလျှင် လှည့်ဖြားမှုများနှင့် လှည့်စားမှုများ လုပ်ဆောင်ရန် တစ်စုံတစ်ဦးကို ငှားရမ်းကြသော်လည်း သတင်းအချက်အလက်များ ပိတ်ဆို့နေပြီး လူများစွာ စာမတတ်သည့်ခေတ်တွင် ၎င်းသည် အမှန်တကယ်ပင် လူအများကို လိမ်လည်လှည့်ဖြားရန် ထိရောက်သော နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

“သေစမ်း… ဒီလူယုတ်မာတွေက သူတို့ရဲ့လှည့်စားမှုကို ထပ်သုံးပြန်ပြီ”

ထိုအချိန်တွင် အကြားအာရုံကောင်းသော စူးချန်ခုန်းသည် ကျိန်ဆဲသံခပ်တိုးတိုးကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။ ခေါင်းကို အနည်းငယ် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ရဲသားဝတ်စုံဝတ်ထားတဲ့ လူတချို့က လူအုပ်ကြီးရဲ့ အစွန်မှာ ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒီလူယုတ်မာတွေ အယုံလွယ်တဲ့လူထုကို မလှည့်ဖြားအောင် တားဆီးဖို့ တစ်ခုခု လုပ်ရမှာ မဟုတ်လား။" ရဲအရာရှိငယ်တစ်ဦးက မကျေမနပ်ဖြင့် ဆိုလေ၏။

"အားလျို၊ ပြဿနာ မရှာစမ်းနဲ့။ ဒီလူတွေက အများစုဟာ ကြာနက်ဂိုဏ်းက များတယ်။ မင်းနဲ့ငါ့လို ရဲအရာရှိ ငယ်လေးတွေ ရန်စနိုင်တဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး။" ဟု အခြားရဲအရာရှိက သူ့ပခုံးကို ဖိကာ လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကြာနက်ဂိုဏ်း?" ယင်းကြောင့် စူးချန်ခုန်းကို သတိမထားမိဘဲ နားထောင်ရင်း ရင်ထဲမှာ တုန်လှုပ်သွားလေ၏။