မုန်တိုင်းထန်ခြင်း။ ယန်စုန့်၏တောင်းဆိုချက်။

"ညီလေးဝမ်၊ ဒီနေ့ ငါမင်းကို အသက်ကြွေးတင်သွားပြီ။" ဟူ၍ ယန်စုန့်က စူးချန်ခုန်းအား လေးလေးနက်နက် ကျေးဇူးတင်စကားဖြင့် ပြောကြားခဲ့သည်။ စူးချန်ခုန်းသည် ယခင်က သူ့ကို ကူညီခဲ့ဖူးပြီး ယခုတစ်ကြိမ် စူးချန်ခုန်းကြောင့်သာ မဟုတ်ပါက ယန်စုန့်သည် သူ့အသက်ဆုံးရှုံးမည်မှာ သေချာပါသည်။

"ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်က ပြဿနာကို မဆွဲဆောင်ချင်ဘူး။ တုကျန်းရဲ့ သေဆုံးမှုက ကျွန်တော့်ကြောင့်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိစေနဲ့။"

စူးချန်ခုန်းက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ယန်စုန့်ထံမှ စူးချန်ခုန်းသည် ကြာနက်ဂိုဏ်းသည် ကြီးမားသော အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိခဲ့ရသည်။ ကြာနက်ဂိုဏ်း၏ လုပ်ရပ်ကို သူ အထင်သေးသော်လည်း အများကောင်းဖို့ တရားမျှတမှုအတွက် ရပ်တည်ကာကွယ်ပေးသူအဖြစ် သရုပ်ဆောင်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။

တကယ်တော့ စူးချန်ခုန်း၏လက်ရှိအင်အားဖြင့် အနက်ရောင် မြင်းတပ်ဂိုဏ်းကိုပင် မသုတ်သင်နိုင်ပေ။ ထိုဂိုဏ်းထက် အဆတစ်ဆယ်မှ အဆတစ်ရာအထိ သြဇာရှိပြီး ပြည်နယ်များစွာကို လွှမ်းမိုးထားသော ကြာနက်ဂိုဏ်းကိုဆိုလျှင် ပြောစရာမလိုတော့လေပြီ။

လူတစ်ယောက်သည် လုပ်နိုင်သည်ကိုသာ လုပ်ဆောင်သင့်ပြီး ကိုယ်ပိုင်လုံခြုံရေးက အရေးကြီးဆုံးဖြစ်သည်။

"နားလည်ပါတယ်...နားလည်ပါတယ်!" ယန်စုန့်က အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်သည်။

“တော်တော်လေးကို ဆင်းရဲကြတာပဲ… ဒီဘုန်းကြီးတွေ ပိုက်ဆံမရှိဘဲနဲ့ အပြင်ထွက်တာလား”

စူးချန်ခုန်းသည် တုကျန်းနှင့် အခြားသူများထံမှ ငွေအနည်းရယ် သူ့အတွက် အသုံးမဝင်သော အဆိပ်ဆေးအချို့ရယ် ကျောက်ချင်းထံတွင် ယခင်ကတွေ့ရှိခဲ့သော အမှတ်အသားနှင့် ဆင်တူသည့် တုံကင်ပြားကိုသာ တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

တုကျန်းသည် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစရာကောင်းလောက်အောင် မွဲတေလှ၏။ သူနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ကျောက်ချင်းကမှ တော်တော်လေး ချမ်းသာသေးသည်။

“အစ်ကိုယန်၊ ကျွန်တော် အခုပဲ သွားတော့မယ်"

ထို့နောက် စူးချန်ခုန်းသည် ခြေထောက်ကို မ၍ အကြာကြီးမနေဘဲ ထွက်ခွာရန် ပြင်ကာ ယန်စုန့်အား ပြောလိုက်သည်။

"အင်း ညီလေးဝမ် ဂရုစိုက်ပါ!"

စူးချန်ခုန်းသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး တစ်ယောက်တည်း သွားလာခြင်းကို နှစ်ခြိုက်ကြောင်း သိလျက် ယန်စုန့်က သူ့ကို တားရန် မကြိုးစားခဲ့ပေ။

"ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ... ဒီဝမ်ထိုက်က ဒီလောက်လေးနက်ပြီး ခန့်မှန်းလို့မရတဲ့ စွမ်းအားတွေ ပိုင်ဆိုင်ထားမယ်လို့။ ချင်းရွှေမြို့ရဲ့ သိုင်းပညာလောကမှာ ပိုင်ထျန်းဟောက်နဲ့ ရှစ်ဇီကျန်းကလွဲရင် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မယ့်သူ မရှိလောက်ဘူး။" ဟု ယန်စုန့်က စူးချန်ခုန်းရဲ့ ထွက်ခွါသွားသည့်ပုံကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲကနေ ထိတ်လန့်တကြား တွေးနေမိသည်။

ဝမ်ထိုက်ကို ယန်စုန့်နှင့် မတွေ့ဆုံမီက မသိခဲ့သော်လည်း မြင်းတပ်နက်ဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင်ငယ်လေး ရှစ်ဟန်ရှန် အသတ်ခံရတာက သူ၏လုပ်ရပ်ဖြစ်ကြောင်း ယန်စုန့်က သံသယရှိခဲ့သည်။ ငယ်ရွယ်ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကိုယ်ခံပညာရှင်သည် ကျောက်စိမ်းဖြူဂိုဏ်းမှ လျှို့ဝှက်စွာ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သော ပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း အပြင်လူများက ခန့်မှန်းကြသည်။

ယန်စုန့်လည်း ထိုသို့ တွေးခဲ့မိသော်လည်း ဝမ်ထိုက်သည် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ဝယ်ယူရာတွင် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာရောက်ဝယ်ယူပြီး သူသာ ကျောက်စိမ်းဖြူဂိုဏ်း၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်ပါက ကိုယ်တိုင်လာဝယ်စရာပင်မလိုရာ ၎င်းက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုကို တိုးစေ၏။

ချင်းရွှေမြို့၏ သိုင်းလောကမှ အမည်မသိ ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ဦးသည် ထိပ်တန်းအဆင့် ခွန်အားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့်အတွက် အံ့ဩစရာပင်။

"သေစမ်း.. တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကျဲအာကို ထိရဲတယ်ပေါ့။ ငါ သူတို့ကို ခုတ်ထစ်ပြီး ခွေးစာ ကျွေးပစ်မယ်။"

ယန်စုန့်သည် သူ၏ အကြည့်များကို စူးချန်ခုန်းထံမှ မြေပြင်ပေါ်က တုကျန်း၏ ရုပ်အလောင်းဆီသို့ ရွှေ့လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးများက သွေးချင်းရဲရဲနီသွားလေ၏။ သူသည် သူ၏ ဓားဖြင့် အကြမ်းပတမ်း ခုတ်ထစ်ပြီး သူ့နှလုံးသားထဲမှ အမုန်းတရားများကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ကိုယ့်မိန်းမ အရှက်ကွဲတာကို တခြား ဘယ်ယောက်ျားမှ ခံနိုင်ရည်ရှိမှာ မဟုတ်ပါ။

ယန်စုန့်အကြောင်း ခဏထားပြီး သံနက်အိမ်တော်ကို ပြန်သွားခဲ့တဲ့ စူးချန်ခုန်းဆီအကြောင်း ပြောရလျှင်။

"ဒီကြာနက်ဂိုဏ်းက သူတို့ရဲ့ဂိုဏ်းကို မြှင့်တင်ဖို့ ချင်းရွှေမြို့ဧရိယာကို အသုံးပြုပြီး ပလိပ်ရောဂါကို ပျံ့နှံ့စေတယ်။ ချင်းရွှေမြို့အနီးတစ်ဝိုက်မှာ ခဏတာ ဝရုန်းသုန်းကား ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ ငါ့ အပြင်ထွက်တာကို ကန့်သတ်လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ" ဟု လမ်းလျှောက်ရင်း သူ့ကိုယ်သူ တွေးလိုက်မိသည်။

အပြင်ဘက်မှာ ပရမ်းပတာတွေနဲ့မို့ ကင်းကင်းရှင်းရှင်းနေတာ ပိုကောင်းပါသည်။

သံနက်အိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏လေ့ကျင့်မှုကို ပြန်လည်စတင်ခဲ့သည်။

အပြင်ဘက်တွင် မငြိမ်မသက်ဖြစ်ရသည့်သတင်းသည် သံနက်အိမ်တော်သို့လည်းရောက်ရှိခဲ့ပြီး ၎င်း၏အဖွဲ့ဝင်များသည် မလိုလားအပ်သော ပြဿနာများကိုရှောင်ရှားရန် အပြင်ထွက်ခြင်းများကို လျှော့ချရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။

သံနက်အိမ်တော်အတွင်းမှာ စူးချန်ခုန်းဟာ ​​ပြင်ပကမ္ဘာရဲ့ မငြိမ်မသက်မှုတွေကြောင့် အနှောက်အယှက်ကင်းပြီး အေးချမ်းတဲ့ဘဝနဲ့ နေထိုင်ခဲ့သည်။

နှစ်လလောက်က တိတ်တဆိတ် ကုန်ဆုံးသွားလေ၏။

"ငါ့ရဲ့ ဝူချင်းရှီနဲ့ လိပ်အသက်ရှူနည်းက တည်ငြိမ်လာပြီ..." စူးချန်ခုန်း၏ သိုင်းပညာတိုးတက်မှုသည် နတ်ဘုရားရဲစွမ်းသတ္တိအဆင့်တွင် မြန်မြန်ဆန်ဆန် အောင်မြင်မှုမရနိုင်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ဝူချင်းရှီ (အဆင့် ၇ တွင် နက်နဲသိမ်မွေ့သောကျွမ်းကျင်မှု ၃၁ %)

ဝူချင်းရှီတွင် အဆင့် ၇ ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး လေးလအကြာတွင်ပင် စူးချန်ခုန်းသည် ၎င်းကို နေ့စဉ် လေ့ကျင့်ဆဲဖြစ်သည်။

တိုးတက်မှုအရ စူးချန်ခုန်းသည် ဤအရှိန်ဖြင့် အရှိန်မြှင့်ရန် နှစ်နှစ်ခန့် အချိန်ယူရမည်ဟု ခံစားမိသည်။ ၎င်းက လုံးဝ မနှေးပါပေ။ မြင့်မားသော အဆင့်သို့ရောက်သည်နှင့် မည်သည့် သိုင်းပညာမဆို တိုးတက်ရန် ခက်ခဲပေမည်။

လိပ်အသက်ရှူနည်း (အဆင့် ၆ သည် အထွတ်အထိပ်အဆင့် ၁၃%)

လိပ်အသက်ရှူနည်း၏ လေ့ကျင့်မှုမှာတော့ တော်တော်လေး နှေးကွေးပါသည်။ ပဓာနချီစွမ်းအင်ပျံ့နှံ့ခြင်း ဆေးဝါးအကူအညီဖြင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် လေ့ကျင့်မှု နှစ်လတာလောက်ကပင် တိုးတက်မှု အကန့်အသတ် ရှိလာသည်။

အတွင်းအားကို ကျင့်ကြံခြင်းသည် လူတစ်ဦး၏ ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံနှင့် ဆက်စပ်နေပြီး အချိန်နှင့် အရင်းအမြစ်များ စုဆောင်းရန် လိုအပ်သည်။ လိပ်အသက်ရှူနည်းသည် အဆင့် ၆ သို့ရောက်ရှိပြီးနောက် ပဓာနချီစွမ်းအင်ပျံ့နှံ့ခြင်းဆေး၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုသည် တော်တော်လေး ကန့်သတ်မှု ရှိလာပြီဖြစ်သည်။

သံဖြတ်ဓါးနည်းပညာ (အဆင့် ၆ သည် အထွတ်အထိပ်အဆင့် ၈၆%)

စူးချန်ခုန်း၏ ဓါးနည်းပညာသည် မကြာသေးမီက တိုးတက်လာခဲ့ပြီး ၎င်း၏တန်ဖိုးများ မြင့်တက်လာကာ မကြာမီတွင် သူသည် သတ္တမနယ်ပယ်သို့ ရောက်နိုင်လောက်သည်။

"ငါ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ ကုန်သွားပြန်ပြီ။ ဂျင်ဆင်းမြို့ကို ခရီးထွက်ရမယ်။ ပိုက်ဆံကလည်း သိပ်မကျန်တော့ဘူး..."

သို့သော် စူးချန်ခုန်းသည် အနည်းငယ် စိတ်မပူဘဲနှင့် မနေနိုင်ပေ။

ယခုအချိန်တွင် စူးချန်ခုန်း၏ ကျင့်ကြံမှုသည် တစ်လလျှင် ငွေ ၃၀၀ သုံးစွဲရန် လိုအပ်သည်။ ယခင်က ကျောက်ချင်းထံမှ ငွေကြေးများစွာ ရရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သိပ်မကျန်တော့ပေ။

သံနက်အိမ်တော်တွင် ပန်းပဲလုပ်ခြင်းမှ ရရှိသောငွေသည် များပြားသော်လည်း သူ၏ အသုံးစရိတ်အားလုံးကို ကာမိရန် မလုံလောက်သေးပေ။

"ငါ တစ္ဆေဈေးကို နောက်ထပ် ခရီးထွက်ပြီး အဲဒီဒူးလေးတွေကို သွားရောင်းရမလား။"

စူးချန်ခုန်း တွေးလိုက်မိသည်။

ကျောက်ချင်းနှင့် ယခင်က အရောင်းအဝယ်ပြုလုပ်စဉ်တွင် သူလုပ်ခဲ့သော ဒူးလေးအားလုံးကို ဒဏ်ကြေးငွေနှင့်အတူ ပြန်ယူခဲ့ရသော်လည်း ကျောက်ချင်းသည် တစ္ဆေဈေးအပြင်ဘက်တွင် သေဆုံးသွားပြီးနောက် ကြာနက်ဂိုဏ်းသည် သူ၏သေဆုံးမှုကို စုံစမ်းပြီး တစ္ဆေဈေးတွင် စောင့်ကြည့်နေသူများ မရှိလောက်ဘူး အာမမခံနိုင်။ စူးချန်ခုန်းက ဒူးလေးတွေကို ရောင်းစားခဲ့မယ်ဆိုရင် ကြာနက်ဂိုဏ်းက သူ့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မယ့် အန္တရာယ်ရှိသည်။

"ငါအရင်ဆုံး ဂျင်ဆင်းမြို့ကို သွားမယ်။"

စူးချန်ခုန်းက သူ့အတွေးတွေကို စုစည်းပြီး သူ့မှာ စုဆောင်းထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ ကျန်နေသေးတာကြောင့် ဆေးဝယ်ဖို့ ဂျင်ဆင်းအိမ်တော်ကို အရင်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အလုပ်နားတဲ့နေ့မှာ စူးချန်ခုန်းဟာ ​​ဂျင်ဆင်းအိမ်တော်ကို နေ့လည်လောက် ရောက်သွားလေ၏။

ဂျင်ဆင်းအိမ်တော်အတွင်းရှိ ဧည့်ခန်းတွင် စူးချန်ခုန်းသည် အိမ်တော်သခင် လျိုဖုန်းနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

"ညီလေးဝမ် တောင်းပန်ပါတယ်... မင်းသိတဲ့အတိုင်းပဲ အစားအသောက်နဲ့ ဆေးဝါး လိုအပ်တဲ့ စျေးနှုန်းတွေက မကြာသေးမီက ဆက်တိုက်တက်နေတာ။ မင်းဝယ်ချင်တဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေရဲ့ ကုန်ကျစရိတ်က တိုးလာပြီး အခုဆို တစ်မျိုးကို ငွေ ၁၂ တုံး ဖြစ်သွားပြီ။ " ဟု လျိုဖုန်းက မျက်နှာထက်တွင် တောင်းပန်မှု တစ်စွန်းတစ်စနှင့် စူးချန်ခုန်းအား ပြောလိုက်လေ၏။

“သောက်ကြာနက်ဂိုဏ်း”

ငွေအကျပ်အတည်း ရှိနေပြီဖြစ်ရာ စူးချန်ခုန်းသည် ဈေးတွေတက်စေခဲ့တဲ့ ပရမ်းပတာဖြစ်စေခဲ့သည့် ကြာနက်ဂိုဏ်းကို စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

“အဲဒီဈေးနဲ့ပဲ သွားကြရအောင်ပါ” စူးချန်ခုန်းသည် လျိုဖုန်းအား အခက်တွေ့အောင် မလုပ်ခဲ့ပေ။

အရောင်းအ၀ယ်လုပ်ပြီးနောက် လျိုဖုန်းက "စကားမစပ် ယန်စုန့်က မင်းကို အရင်က လိုက်ရှာနေတယ်။ ငါမင်းကိုတွေ့ရင် သတင်းစကားပါးခိုင်းလိုက်တယ်။ မင်း အဆင်ပြေတယ်ဆိုရင် သူနေတဲ့နေရာကို သွားပြီး စကားသွားပြောလိုက်ပါဦး။"

"ယန်စုန့်က ကျွန်တော့်ကို ရှာနေတာလား"

စူးချန်ခုန်းက ယန်စုန့်သည် သူ့ကို ဘာလို့ တွေ့ချင်ရတာလဲဆိုတာကို အံ့သြနေမိသည်။

စူးချန်ခုန်းသည် ယန်စုန့်၏ လိပ်စာကို သိသော်လည်း ယန်စုန့်သည် စူးချန်ခုန်းနှင့် မည်သို့ ဆက်သွယ်ရမည်ကို မသိပေ။ သူသည် လျိုဖုန်းထံ ကြိုသွားပြီး စူးချန်ခုန်းသည် ဆေးဝယ်ရန် မကြာခဏဆိုသလို စူးချန်ခုန်းကို ဂျင်ဆင်းအိမ်သို့ လာမည်ထင်ကာ စူးချန်ခုန်းကိုတွေ့သောအခါ သတင်းစကားပါးခိုင်းခဲ့သည်။

“အင်း၊ သိပါပြီ။” စူးချန်ခုန်းက ပြောလိုက်သည်။

လျိုဖုန်းက သူ့ကိုလိုက်ပို့ပြီး စူးချန်ခုန်းက ထုပ်ပိုးထားသော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို သယ်ဆောင်ကာ ဂျင်ဆင်းအိမ်တော်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။

"ယန်စုန့်က ငါ့ဆီက ဘာလိုချင်တာပါလိမ့်"

နောက်ဆုံးတော့ စူးချန်ခုန်းက ယန်စုန့်ကို သွားကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်"

ဂျင်ဆင်းမြို့က ယန်စုန့်နေထိုင်တဲ့ အိမ်အပြင်ဘက်မှာ စူးချန်ခုန်းက တံခါးခေါက်ပြီး စောင့်နေလိုက်သည်။

“ကျွီ”

သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ခြံတံခါး ပွင့်လာပြီး ယန်စုန့်က အပြင်ဘက်ကို ချောင်းကြည့်ရင်း စူးချန်ခုန်းတံခါးနားမှာ စောင့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ညီလေးဝမ်၊ ရောက်လာပြီလား။ ကျေးဇူးပြုပြီး အထဲဝင်ထိုင်ပါဦး!"

ဝမ်းသာအားရနှင့် ယန်စုန့်က တံခါးကို ကျယ်ကျယ်လေး ဖွင့်လိုက်ပြီး စူးချန်ခုန်းကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်လေ၏။

အသင့်အတင့်ရှိသော သာမန်နေအိမ်အတွင်းတွင် စူးချန်ခုန်းသည် သူနှင့်အတူနေထိုင်ပြီးဖြစ်သော ယန်စုန့် ပြောခဲ့သည့် ကျဲအာဆိုသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအမျိုးသမီးသည် စူးချန်ခုန်းကို မြင်သောအခါတွင် သူမသည် အနည်းငယ် အရိုအသေပေးပြီးနောက် သူတို့၏ ဆွေးနွေးမှုကို မနှောင့်ယှက်ဘဲ သူမ၏ အခန်းသို့ ပြန်သွားတော့သည်။

ဧည့်ခန်းထဲတွင် စူးချန်ခုန်းနှင့် ယန်စုန့်တို့ ထိုင်နေကြသည်။

စူးချန်ခုန်းက လိုရင်းကိုသာ တည့်ပြောလိုက်သည်။ "သခင် လျိုက ပြောတော့ အစ်ကို ကျွန်တော့်ကို ရှာနေတယ်ဆို။"

ယန်စုန့်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စကားစပြောသည်နှင့် သူ့အမူအရာက ပိုလေးနက်လာသည်။ “ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရမယ်ဆိုရင် ညီလေးဝမ်၊ ငါ မင်းနဲ့ ဆွေးနွေးစရာရှိလို့ မဟုတ်ဘူး။ ချင်းရွှေမြို့ရဲ့ ခရိုင်တရားသူကြီး ဝမ့်ယွင်က ကိစ္စတချို့ကို မင်းနဲ့ တွေ့ပြီး ဆွေးနွေးချင်လို့တဲ့။”

ထိုစကားကြောင့် စူးချန်ခုန်း၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်း အေးစက်သွားလေ၏။ "အစ်ကို ကျွန်တော့်ကိစ္စတွေကို တခြားသူတွေကို ပြောပြလိုက်တာလား။"