လူသတ်မှု

" အခု လင်တိုင်းပြည် ကနေ ထွက်သွားဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ!"

သွေးသန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ် သို့ ထိုးဖောက်ပြီးနောက် ကုချင်းဖန် ၏ အာရုံခံစားမှုများသည် ပိုမို ထက်မြက်လာပြီး လင်တိုင်းပြည် တစ်ခုလုံးတွင် ပြင်းထန်သော မသက်မသာခံစားမှုမျိုးကို ခံစားရသည်။ အပေါ်၌ ရစ်ဝဲနေသော သွေးမြူ များသည် ထူးဆန်းပြီး မကောင်းသော နိမိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ဟု သူ မြင်သည်။

သူ၏မျက်စိထဲတွင် လင်တိုင်းပြည် သည် သေခြင်းတရား၏ နေရာတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ဤနေရာတွင် ဆက်နေပါက သေခြင်းတရားနှင့် ကြုံတွေ့ရမည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိပေ။

သို့သော်လည်း လင်တိုင်းပြည် မှ မထွက်သွားမီ ကုချင်းဖန် သည် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်ကို ပိုမိုခိုင်မာစေပြီး ကျန်ရှိသော သွေးသန့်စင်ဆေးလုံး သုံးလုံးစလုံးကို သောက်သုံးခဲ့သည်။

သူ၏ ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ သွေးသန့်စင်ဆေးလုံး သောက်သုံးခြင်းအပေါ် ကန့်သတ်ချက်များ လျော့နည်းလာသည်။

သွေးသန့်စင်ဆေးလုံး သုံးလုံးကို ကုချင်းဖန် သည် တစ်ရက်တည်းဖြင့် အပြည့်အဝ စုပ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သွေးသန့်စင်ဆေးလုံး များသည် သွေးသန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ် မှ ကိုယ်ခံပညာရှင်များအတွက် ဆေးရည်များဖြစ်သည်နှင့်အညီ စိတ်မပျက်စေပေ။ ဆေးလုံးသုံးလုံးကို စုပ်ယူလိုက်သောအခါ သူ၏ သက်စွမ်း သည် ခိုင်မာစွာ တိုးပွားလာသည်ကို ခံစားရသည်။ ဤဆေးလုံးများစွာ ရှိပါက သွေးသန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ ထိုးဖောက်ရန် အထောက်အကူ ဖြစ်စေလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်ခဲ့သည်။

ကိုယ်ခံပညာရှင်များအတွက် ကျင့်ကြံခြင်းဆိုသည်မှာ တစ်ချက်မှာ ကိုယ်ခံပညာပေါ် မူတည်ပြီး၊ နောက်တစ်ချက်မှာ ဆေးရည်များနှင့် အခြားအရင်းအမြစ်များပေါ် မူတည်သည်။

ပထမအချက်မှာ ပြောစရာပင် မလိုပေ။ တောင်ဖြိုလက်သီး နှင့် သံကိုယ်ကျွမ်းကျင်မှု ကဲ့သို့သော လေ့ကျင့်မှုများသည် ကိုယ်ခံပညာရှင်များ မိမိတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို သန့်စင်ပြီး ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်များသို့ ရောက်ရှိရန် သီးခြားနည်းလမ်းများ ပါဝင်သည်။

သက်ဆိုင်ရာ ကိုယ်ခံပညာမရှိပါက တစ်စွန်းတစ်စစီ ရှာဖွေရပေလိမ့်မည်။ ထို့နောက် ဆေးလုံး များ ရှိသည်။

သက်ဆိုင်ရာ ကိုယ်ခံပညာမရှိဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ရန်မလိုဘဲ ဆေးလုံးများစွာ ရှိလျှင်ပင် လုံလောက်သည်။

ဆေးလုံးများ လုံလောက်လျှင် အလွယ်တကူ ထိုးဖောက်မှုများ ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သွေးသန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ် သို့ ထိုးဖောက်ပြီး နောက်တစ်ရက်တွင် ကုချင်းဖန် သည် နောက်ဆုံးတွင် လင်တိုင်းပြည် မှ ထွက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် သူသည် ကုယန် ကို ခေါ်ကာ မြို့တံခါးဝသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် မြို့တံခါးတည်ရှိရာသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

တံခါးဝတွင် ရဲများ၊ မြို့နယ်ဝန်ထမ်းများ စောင့်ကြပ်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ ကုချင်းဖန် မျက်မှောင်ကြုတ်မိသော်လည်း သူ၏ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိုနေရာ၌ တာဝန်ကျနေသော ရဲသည် သူ့ကို သတိပြုမိသွားသည်။

"မြို့စားမင်းရဲ့ အမိန့်အရ ဘယ်သူမှ လင်တိုင်းပြည်ကနေ ထွက်သွားခွင့်မရှိဘူး!"

ဦးဆောင်နေသော သက်လတ်ပိုင်းရဲက အေးစက်စွာ ပြောသည်။

ကုချင်းဖန် ပြန်မဖြေဘဲ အခြားရဲများနှင့် ဝန်ထမ်းများကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့တစ်ဦးစီတိုင်းသည် ဓားအိမ်များကို မသိစိတ်က ကိုင်ထားကြပြီး သူတို့၏ အမူအရာများမှာ အေးစက်နေကာ သဘောထားမတိုက်ဆိုင်သည်နှင့် တိုက်ပွဲစရန် အသင့်ပြင်ထားသည်ကို သူ သတိထားမိသည်။

"ငါ ခုလေးတင် ပြောလိုက်တာ-"

အသက်လတ်ပိုင်းရဲက သူ့ကို ဆူပူရန်အပြုတွင် ကုချင်းဖန် သည် ကုယန် ၏ လက်ကို ရုတ်တရက် လွှတ်ချလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ရုတ်တရက် ခုန်အုပ်ကာ သူ၏ ပခုံးဖြင့် ရဲ၏ ရင်ဘတ်ကို ရက်စက်စွာ ဆောင့်ဝင်လိုက်သည်။

"ဒုန်း!"

သံကဲ့သို့ မာကျောသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ထိတွေ့မှု၏ ကြီးမားသော အားကြောင့် ရဲ၏ ရင်ဘတ်သည် ပိန်ဝင်သွားပြီး သူသည် ကျိုးပဲ့သွားသောမြက်ပင်ကဲ့သို့ လွင့်စင်သွားကာ မြေသို့ မကျရောက်မီကပင် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

"ဘယ်လိုတောင်အတင့်ရဲတာလဲ!"

"သူ့ကို သတ်..."

ကျန်ရဲများနှင့် ဝန်ထမ်းများသည် အံ့အားသင့်ကာ အလျင်အမြန် ဓားရှည်များကို ထုတ်ပြီး ကုချင်းဖန် ကို ထိုနေရာ၌ပင် လုံးဝ ချေမှုန်းရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူတို့ အရေးယူရန် အပြုတွင် ကုချင်းဖန် သည် လှုပ်ရှားပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူ၏ ညာလက်သီးသည် နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထိုးနှက်လိုက်ပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ပြီး မျက်လုံးပြူးနေသော ရဲတစ်ဦး၏ မျက်နှာကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

ဒုန်း-

ကျောက်တုံးကို ခွဲနိုင်စွမ်းရှိသော လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ပြိုင်ဘက်၏ ဦးခေါင်းကို ဖရဲသီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ကွဲအက်သွားစေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်၌ အခြားရဲများ၏ တိုက်ခိုက်မှုများလည်း ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

တောက်ပသော ဓားသွားများသည် လေကို တိုးဝှေ့လာပြီး ခုတ်ချလိုက်ကြသည်။ ရဲတစ်ဦးစီ၏ မျက်နှာများသည် ပြင်းထန်သော အမူအရာများဖြင့် ရောယှက်နေကြပြီး ကုချင်းဖန် အသားစများအဖြစ် ခုတ်ထစ်ခံနေရသော မြင်ကွင်းကို စိတ်ကူးယဉ်နေကြသကဲ့သို့ပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဓားသွားများ ကျရောက်လာသောအခါ မျှော်လင့်ထားသည့် သွေးများ ပန်းထွက်ခြင်း မဖြစ်ခဲ့ပေ။ ယင်းအစား သူ့ကို ခုတ်ထစ်ခြင်းသည် ကျောက်တုံးကို ခုတ်ထစ်ခြင်းနှင့်တူပြီး ပြင်းထန်သော ပြန်ကန်မှုကြောင့် ဓားသွားများပင် အစွန်းပဲ့ကုန်သည်။

"ဘာ!" ရဲအချို့ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

ကုချင်းဖန် သည်လည်း ထိုအချိန်တွင် လှည့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူ၏ ညာလက်ဖြင့် ဓားတစ်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖျစ်ညှစ်လိုက်သည်။ သံမဏိကောင်းဖြင့် ထုလုပ်ထားသော ဓားရှည်သည် ချက်ချင်း ကွဲကြေသွားပြီး သူသည် ဓားသွားအပိုင်းအစများကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပစ်ထုတ်လိုက်ရာ ရဲအများအပြား၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို တစ်ပြိုင်နက် ထိုးဖောက်သွားခဲ့သည်။

"အား!"

ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် သူတို့သည် အော်ဟစ်ငြီးငြူကြသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့ ကုချင်းဖန် ၏ ပုံရိပ်ကို မြင်သောအခါ အစောပိုင်းက သူတို့၏ ရူးသွပ်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နေသော မျက်နှာများဖြင့် သနားခံကြသည်။

"မသတ်ပါနဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ကို မသတ်ပါနဲ့!!!"

"လွှတ်ပေးပါ-"

ကုချင်းဖန် ၏ အမူအရာမှာ အေးစက်ပြီး ပြင်းထန်သည်။ လက်သီးတစ်ချက်ပြီးတစ်ချက်ဖြင့် သူတို့၏ သနားခံမှုများကြားမှ ရဲအားလုံးကို ထိုနေရာ၌ပင် လုံးဝ သတ်ပစ်လိုက်သည်။

တိုက်ပွဲသည် ရုတ်တရက် စတင်ခဲ့ပြီး ထို့နည်းတူ လျင်မြန်စွာ ပြီးဆုံးသွားသည်။

အသက်တစ်ချက်ရှူနေသည့်အချိန်အတွင်း ရဲအားလုံး သေဆုံးကုန်သည်။

ဘေးနားတွင် ကုယန် သည် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့်လား၊ အခြားအရာတစ်ခုခုကြောင့်လား မသိဘဲ သူ့ရှေ့မှ သွေးသံရဲရဲ အလောင်းများကို ကြည့်လျက် မျက်နှာသေးသေးလေးက ဗလာနတ္ထိဖြစ်နေသည်။

ကုချင်းဖန် သူ့ထံ ချဉ်းကပ်လာသောအခါ သွေးနံ့က သူ့မျက်နှာကို တိုက်ခတ်လာပြီး ကုယန်အား သတိပြန်ဝင်စေခဲ့သည်။

"အဖေ..."

"အခုတော့ သွေးမြူ တွေ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မြို့တံခါးတွေကို တမင်တကာ ပိတ်ထားတာက ငါတို့ကို ဒီမှာ သေစေဖို့ ရည်ရွယ်တာပဲ လောကကြီးက မင်းမသတ်ရင် တခြားသူတွေက မင်းကို သတ်သွားလိမ့်မယ် ပရမ်းပတာ အချိန်တွေမှာ သနားကြင်နာတတ်တာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုပဲ ဒုက္ခပေးလိမ့်မယ်

ဒီနေ့ အဖေက မင်းကို ပထမဆုံး သင်ခန်းစာပေးမယ် မတိုက်ခိုက်ရင် အဆုံးသတ်သွားပေမဲ့ တစ်ခါတိုက်ခိုက်ပြီဆိုတာနဲ့ အနာဂတ် ပြဿနာတွေကို ကာကွယ်ဖို့ အရင်းအမြစ်ကို ဖယ်ရှားရမယ်"

ကုချင်းဖန် က လေးနက်စွာ ပြောကြားသည်။ လူသတ်ပြီးစ မကောင်းသော အငွေ့အသက်သည် သူ့ဆီတွင် ကပ်ငြိနေပြီး တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာပုံရသည်။

ကုယန် သည် ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းများကို ပြန်ကြည့်ကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သား နားလည်ပါပြီ!"

"အကောင်းဆုံးပဲ"

ကုချင်းဖန် သည် ကုယန် ၏ တုံ့ပြန်မှုကို လေ့လာပြီး အလောင်းများကို မြင်ရခြင်းကြောင့် သူ့ကို အလွန်အမင်း မကြောက်နေတာကို မြင်ရသောအခါ စိတ်ကျေနပ်ခဲ့သည်။

သူ အစိုးရိမ်ဆုံးမှာ ကုယန် သည် သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ကြောက်ရွံ့ပြီး သနားကြင်နာတတ်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ငြိမ်းချမ်းသော အချိန်များတွင် ကိစ္စမရှိသော်လည်း လက်ရှိ ပရမ်းပတာ အချိန်များတွင် ထိုသို့သော စရိုက်များသည် သူ့ကိုသာ ဒုက္ခပေးလိမ့်မည်။

ဤလောကတွင် အနှစ်နှစ်ဆယ်ကျော် နေခဲ့ပြီး ကုချင်းဖန် သည် သတ်ဖြတ်မှုများစွာကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံခဲ့ရသည်။ သူသည် မည်သူ့ကိုမျှ မသတ်ဖူးသေးသော်လည်း ပရမ်းပတာလောကကြီးကို အချိန်ကြာမြင့်စွာကတည်းက နားလည်ခဲ့သည်။ ယခု သတ်ဖြတ်မှုများကို တကယ်လုပ်ဆောင်သောအခါ သူ၏ နှလုံးသားသည် မတုန်လှုပ်ဘဲ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။

ကုချင်းဖန် သည် သူ့ကိုယ်သူ ပြောင်းလဲသွားသည့်အပေါ် မည်သည့် ရွံရှာမှုမျှ မခံစားရပေ။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ရဲများ၏ အလောင်းများကို သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ဆူညံသံများမှာ အတော်ပင် ကျယ်လောင်ခဲ့ပြီး အစိုးရအရာရှိများ မကြာမီ ရောက်ရှိလာတော့မည် ဖြစ်သည်။

ဤသို့ တွေးမိသည်နှင့် သူသည် ထပ်မံ နှောင့်နှေးရန် စီစဉ်ခြင်းမရှိတော့ဘဲ ကုယန် ၏ လက်ကို ဆွဲကာ သွေးမြူ များ ဖုံးလွှမ်းနေသော မြို့ပြင်ဘက်သို့ ဦးတည်လိုက်သည်။

ကုချင်းဖန် နှင့် သားဖြစ်သူ ထွက်သွားသွားသောအခါ အခြား ပုန်းအောင်းနေသော မြို့သားများ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

"ဘယ်လို ရက်စက်တဲ့သူလဲ အစိုးရလူတွေကိုတောင် သတ်ရဲတယ်!"

"အဲ့လူကို ရင်းနှီးနေတယ် သူက ရွှေနွားသိုင်းပညာခန်းမ က နည်းပြဆရာ မဟုတ်လား?"

"သူ့ကိုယ်သူ သေဖို့ တောင်းဆိုနေတာပဲ သတ်ရုံမကဘဲ မြို့ထဲက ထွက်ရဲသေးတယ်လား?"

ကုချင်းဖန် သည် လင်တိုင်းပြည် တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့သည်ဖြစ်ရာ အချို့လူများက သူ့ကို မှတ်မိကြသောကြောင့် မြို့သားအများအပြားသည် သူတို့ မြင်ခဲ့ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

'ရွှေနွားသိုင်းပညာခန်းမ' ဟူသော စကားကို ကြားသောအခါ အချို့လူများ စိတ်သက်သာရာရသွားကြသည်။

ထို့နောက် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပုံပျက်နေသော အလောင်းများနှင့် ပြတ်တောက်နေသော ခြေလက်များကို ကြည့်သောအခါ သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ထင်ရှားနေသည်။ သို့သော် မြို့တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ သွေးမြူများ ကို ကြည့်သောအခါ သူတို့၏ မျက်လုံးများ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေပြီး ဘာကို တွေးတောနေသည်ကို မသိနိုင်ပေ။