အခန်း (၅၆)

ဂါရက်သည် နာရီဝက်အတွင်း ဆင့်ခေါ်ခြင်းကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။

မှော်ပညာ သုတေသနသည် အဆန်းမဟုတ်သော်လည်း တပည့်များ လေ့ကျင့်ပေးခြင်းမှာ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။ မှော်မျှော်စင်တစ်ခုတွင် နှစ်စဉ် တပည့်အနည်းငယ်ကိုသာ လေ့ကျင့်ပေးပြီး ကံမကောင်းလျှင် နှစ်ပေါင်းများစွာ အောင်မြင်မှုမရှိဘဲ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

သူ၏ သုတေသနတွင် နစ်မြုပ်နေသော မှော်ဆရာ ဂယ်မန်သည် တပည့်သစ် ဂါရက်နှင့် တွေ့ဆုံခွင့်ရသည့်အတွက် ဝမ်းသာခဲ့သည်။ အနည်းဆုံးတော့ အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်စေခဲ့သည်။

အတည်ပြုပြီးနောက် ဂါရက်၏ အဆင့်အတန်းက ချက်ချင်းပင် တပည့်တစ်ဦးအဖြစ် မြှင့်တင်ခံခဲ့ရသည်။

မှော်ဝတ်ရုံ အစုံလိုက် အသစ်တစ်စုံ။

မှော်ဆရာမျှော်စင်အတွင်း အခန်းတစ်ခန်း။

စာရွက်၊ မှင်၊ ဖယောင်းတိုင်နှင့် လိုအပ်သော ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ပစ္စည်းအားလုံး။

ဂိတ်စောင့်နေသော အစေခံပင် စိုးရိမ်တကြီး မျက်နှာဖြင့် ငွေဒင်္ဂါးငါးပြားကို ကိုင်ထားပြီး ဂါရက်ကို ပြန်ပေးလိုခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ မှော်ဆရာ၏ မြင်းကို မျှော်စင်တွင် ထားရှိနိုင်သဖြင့် ပေးချေရန် မလိုအပ်သောကြောင့်...

သူ ငွေမယူခဲ့သော်လည်း ဂါရက်က တစ်နေ့လုံး ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။ မြို့ထဲသို့ ဝင်ကာ စစ်တပ်စခန်းတွင် မြင်းကို ပြန်အပ်ပြီး အိမ်သို့ ပြန်လာစဉ်တစ်လျှောက်လုံး လူများက သူ့အား နှုတ်ဆက်နေကြသည် ာ

"ဂါရက် ပြန်လာပြီလား"

"ဂါရက် အဲဒီဝတ်ရုံက... မင်း မှော်ဆရာ ဖြစ်သွားပြီလား"

"ဂါရက် ဂုဏ်ယူပါတယ်ကွာ"

ဂါရက်က လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ပျော်ရွှင်စွာ ပြန်လည် တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

ဤအချိန်ခန့်တွင် ကောင်းကင်သည် မှောင်မိုက်နေပြီဖြစ်ပြီး လမ်းဘေးရှိ တဲအိမ်လေးများတွင်လည်း ကြယ်ပွင့်များလို မီးရောင်လေးများ စတင်လင်းလာသည်။

သူ အိမ်တံခါးဝရောက်၍ သော့ထုတ်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ဘေးလမ်းကြားမှ တစ်စုံတစ်ဦး ပြေးထွက်လာသည်။ ထိုသူတို့ ပခုံးချင်း တိုက်မိသောအခါ ဂါရက်က အားခနဲ အော်ရင်း နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။

တိုက်မိသူကလည်း အာ့ခနဲ အော်လိုက်သည်။ သူ ပို၍ နောက်သို့ဆုတ်သွားရင်း ချော်လဲတော့မလို ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်ကာ မှောင်မည်းနေသည့် လက်သီးတစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

"မင်း..."

ရုတ်တရက် သူ ရပ်တန့်သွားပြီး ဂါရက်၏ ဝတ်ရုံလက်ဖျားမှ လှံတံပုံတံဆိပ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ လှည့်ကာ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

ဂါရက်က သူ၏လက်ဖျားကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ဒါဆို တပည့် ဖြစ်သွားတာက အကျိုးကျေးဇူးတွေ ရှိနေတာပေါ့။ တော်တော် ကောင်းတာပဲ။

သီချင်းတိုးတိုးလေး ညည်းရင်း ဂါရက်က သူ၏အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ ၎င်းကို တိုက်မိသူမှာ အတော်လေး ဝေးသည့်နေရာအထိ ပြေးသွားပြီး အရက်ဆိုင်တွင် ရပ်လိုက်သည်။ အရက်နံ့တထူထူနှင့် လူတစ်ဦးက နောက်ဖေးတံခါးနားတွင် စောင့်နေပြီး သူရောက်လာသောအခါ မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ။ သူ့ကို ရခဲ့လား"

"ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို သတ်မိတော့မလို့ပဲ။ အဲ့ဒီကလေးက မှော်ဆရာတပည့်ဗျ"

"မှော်ဆရာတပည့်လား"

အရက်ဆိုင်မှ လူက အံ့အားသင့်သွားသည်။

"သေချာလား။ သူ မှော်မျှော်စင်ကို လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကမှ သွားခဲ့တာ"

"ဘယ်လိုလုပ် မှားနိုင်မှာလဲ။ အဲ့ဒီကလေးက ဝတ်ရုံဝတ်ထားတယ်။ သူ့လက်ဖျားမှာ လှံတံပုံ ပန်းထိုးထားတာ။ ကျွန်တော် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ခဲ့တာ"

အရက်ဆိုင်မှ လူက စဉ်းစားနေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တိုက်မိသူက သူ၏လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး သူ့လက်ချောင်းများကို ဖြန့်ကားကာ သူ၏မျက်လုံးနားကို ထိုးပြလိုက်သည်။

"ပိုက်ဆံ"

"အလုပ်မဖြစ်သေးဘဲနဲ့ ဒါတောင် ပိုက်ဆံတောင်းနေတာလား။ လာပါကွာ"

"ခင်ဗျားက သူ မှော်ဆရာတပည့်လို့ မပြောခဲ့ဘူးလေ။ ခင်ဗျား ပိုက်ဆံ ထပ်တောင်းရင် ခင်ဗျား လူသတ်ဖို့ လူငှားတယ်ဆိုပြီး မြို့စောင့်ကို သွားတိုင်လိုက်မယ်"

"မင်း"

ထိုနှစ်ဦး စတင်ပဲိူ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်ကြတော့သည်။ ဂါရက်မှာမူ ထိုအကြောင်းများကို မသိလိုက်ပေ။ ဦးစွာ စစ်စခန်းသို့ သွားရောက်၍ သူ့၏ တပည့်အဆင့်နှင့် နောင်တွင် မှော်မျှော်စင်၌ နေထိုင်မည့်အကြောင်း သတင်းပို့လိုက်သည်။ ထို့နောက် စစ်နတ်ဘုရားကျောင်းတော်သို့ သွားကာ ခွဲစိတ်ကိရိယာများ ပြုလုပ်ခြင်း၏ တိုးတက်မှုအကြောင်း စုံစမ်းသည်။

...ပြီးစီးခြင်း မရှိသေးပေ။ နောက်ထပ် ဆယ်ရက်ခန့် ကြာဦးမည်ဟု ထင်ရသည်။

"ဒီလောက်ကြာဦးမှာလား"

ဂါရက်က သက်ပြင်းကို အလွန်နက်ရှိုင်းစွာ ချလိုက်ရာ သူ့အဆုတ်များ ပေါက်ထွက်တော့မလိုပင်။

"ဒါပေမဲ့ မနက်ဖြန်ကစပြီး မှော်မျှော်စင်မှာ စနေရတော့မယ်လေ..."

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်။ မင်း မှော်ဝတ်ရုံရတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်"

ထိပ်ပြောင်ဆရာတော်က ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်း မှော်မျှော်စင်မှာ နေထိုင်တော့မယ်ဆိုတော့ မင်းပြောတဲ့ ကုသခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်ကို ထပ်ပြီး လေ့ကျင့်ကြရအောင်"

"မဟုတ်ဘူး ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ချင်တယ်"

"ဒီည မင်း ကျောင်းတော်မှာ နေရမယ်။ မနက်ဖြန် မနက်ကျရင် မင်းကို မှော်ဆရာမျှော်စင်ကို မြင်းလှည်းနဲ့ ပို့ပေးပါ့မယ်"

ဂါရက်၏ ကန့်ကွက်မှုများ အချည်းနှီး ဖြစ်သွားတော့သည်။ ထိပ်ပြောင်ဆရာတော်က သူ့လက်ကြီးကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဂါရက်ကို မှော်ဝတ်ရုံနှင့်တကွ ကြက်တစ်ကောင်ကို ဆွဲယူသကဲ့သို့ ဆွဲယူပြီး နောက်ခန်းမသို့ ခေါ်သွားသည်။

ဂါရက်သည် ကျောင်းတော်တွင် တစ်ညလုံး အလုပ်များခဲ့သည်။ နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် စစ်နတ်ဘုရားကျောင်းတော်မှ မြင်းလှည်းဖြင့် မြို့အပြင်သို့ ပို့ဆောင်ခံရစဉ် သူသည် အတွင်း၌ လုံးဝ အိပ်ပျော်နေပြီး မျက်လုံးတစ်ခဏမျှပင် ဖွင့်ရန် ဆန္ဒမရှိခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် မြို့တံခါးအနီးအနားတွင် လူနှစ်ဦးက မြင်းလှည်းကို မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် လက်ညှိုးထိုးပြနေသည်ကို မမြင်လိုက်ပေ။

ထိုညတွင်ပင် အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် မျက်ရည်များ ရစ်ဝဲနေသော မျက်နှာဖြင့် သခင်၏ အိမ်တော်သို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ငိုယိုကာ

"ရိုမန်ကလည်း ခင်ဗျားသားပဲ။ ကျောင်းတော်က သူ့ကို အကျဉ်းချထားတယ်။ သူတို့ မကူညီနိုင်ဘူးတဲ့။ အဲ့ဒီလို လူဆိုးက သူ့ကို ထိခိုက်အောင်လုပ်တာ၊ ခင်ဗျားက ဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘူးလို့ ပြောနေတာလား။ ခင်ဗျား ဟတ်လန်းမြို့ရဲ့ သခင်ပဲလေ။ ခင်ဗျား သူ့ကို စိတ်ထဲမှာ ဂရုစိုက်နေသေးရဲ့လား"

"ဒီလောက် အကျယ်ကြီး မအော်ပါနဲ့။ ရိုမန်ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို အော်ပြောရင် မကောင်းဘူး။" သခင် ဂျိုအန်က မျက်ကွင်းညိုနေသော မျက်နှာဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ဖြေသည်။

"အဲ့ဒီကလေးက... မှော်ဆရာတပည့် ဖြစ်သွားပြီ။"

"သူ ရိုမန်ကို ထိခိုက်အောင်လုပ်တာ။ ကျွန်မရဲ့ ရိုမန်ကို အခု သူ့လက်တွေ ပျက်စီးသွားပြီ" အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသမီးက ပိုမို စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး တစ်ချိန်က လှပသော သူမ၏ မျက်နှာက ဒေါသဖြင့် ရှုံ့တွနေတော့သည်။

"သူက မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်လို့ ခင်ဗျားပြောတယ်၊ ပြီးတော့ စစ်နတ်ဘုရားကျောင်းတော်က သူ့ကို တန်ဖိုးထားလို့ ကျွန်မ လက်စားမချေနိုင်ဘူးတဲ့။ ဒီလိုနဲ့ အချိန်ဆွဲနေခဲ့တာ အခု သူက မှော်ဆရာတပည့် ဖြစ်သွားပြီ။ သူ့ကို သင်ခန်းစာပေးဖို့ လူတစ်ယောက်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ ရှာတွေ့တာတောင် သူ့ကို လက်ဖျားနဲ့တောင် တို့လို့မရဘူး"

"မင်း လူငှားပြီး တိုက်ခိုက်ခိုင်းတာလား"

သခင် ဂျိုအန်၏ မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

"အရူးမ မြို့စောင့်တပ်က ဘာလို့ သူ့ကို ကာကွယ်ပေးတယ် ထင်လဲ။ စစ်နတ်ဘုရားကျောင်းတော်က ဘာလို့ သူ့ကို တန်ဖိုးထားတယ် ထင်လဲ။ သူက ဘုန်းတော်ကြီးတောင် မကုသနိုင်တဲ့ ဒဏ်ရာကို ကုသပေးနိုင်ခဲ့တာ။ မင်းက ကုသပေးသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေရင် ရန်သူမများအောင် ရှောင်နိုင်ရင် ရှောင်သင့်တယ်"

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရိုမန်..."

အမျိုးသမီးက ငိုကြွေးလိုက်သည်။ သခင် ဂျိုအန်က သက်ပြင်းချကာ သူမ၏ လက်မောင်းကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပြီး နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"ရိုမန်အတွက်ဆိုရင် မင်း အဲဒီကလေးကို ပိုပြီး ဒုက္ခမပေးသင့်ဘူး။ မင်း အဲဒီကလေး မကြာသေးခင်က ဘာလုပ်နေတယ်ဆိုတာ သိလား ာသူက တစ်ခုခု လုပ်နေတယ်။ ဘာရွန်ရဲ့ လက်ကို ကုသပေးနိုင်တယ်လို့ ပြောနေတယ်။"

"ဘာရွန်ရဲ့ လက်"

အမျိုးသမီးက ချက်ချင်း အငိုရပ်သွားတော့သည်။

“ဘာရွန်ရဲ့ လေးပစ်အတတ်ပညာက ဟတ်လန်းမြို့မှာ အကောင်းဆုံးတွေထဲက တစ်ခုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သုံးနှစ်အရင်က လက်ဒဏ်ရာရပြီးကတည်းက ကောင်းကောင်းမပစ်နိုင်တော့ဘူး”

“အဲ့ဒီလူဆိုးက ကုသပေးနိုင်တယ်လို့ ပြောတာလား”

“စစ်နတ်ဘုရားကျောင်းတော်ရဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေအရ သူ ကုသနိုင်တယ်လို့ ပြောကြတာပဲ”

သခင် ဂျိုအန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဒါကြောင့် အခုတော့ နည်းနည်း ပိုပြီး သည်းခံလိုက်ပါ။ အဲဒီကလေးကို ဘာမှမလုပ်ပါနဲ့။ ဘာရွန်ရဲ့ လက်က တကယ်ပဲ ကုသလို့ရမယ်ဆိုရင် ကိုယ် နွေဦးကျောင်းတော်ကို သွားပြီး သူတို့ကို ရိုမန်ကို လွှတ်ပေးဖို့နဲ့ သူ့ဒဏ်ရာကို ကုသဖို့ တောင်းဆိုပေးမယ်။ ကျောင်းတော်က တင်းကျပ်ပေမဲ့ ကုသဖို့ ငြင်းဆန်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

အမျိုးသမီးက တဖြည်းဖြည်း အငိုရပ်သွားတော့သည်။

"သူ ကုသပေးဖို့ ငြင်းဆန်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အရင်တုန်းက ပြောတာက..."

စစ်မှုထမ်းရန် ခေါ်ယူခြင်းများ၊ လူများကို ဘုရားကျောင်းသို့ ဆွဲခေါ်ခြင်းများ၊ တစ်ခုပြီးတစ်ခုက ရန်သူ ဖြစ်စေခဲ့သည်။ အကယ်၍ ထိုလူဆိုးက မကျေနပ်ချက် ရှိခဲ့လျှင် ကူညီရန် ငြင်းဆန်ခဲ့လျှင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

ဒါကြောင့် ဘာလို့ သူ့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ လူငှားခိုင်းရတာလဲ...

သခင် ဂျိုအန်က သက်ပြင်းထပ်ချချင်လာသည်။ သို့သော် ထိုအမျိုးသမီးသည် သူ့ချစ်သူဖြစ်ပြီး ရိုမန်က တရားမဝင်သော သားဖြစ်သော်လည်း သူ့သားပင် ဖြစ်နေသေးသည်။ သူသည် သူ၏ တရားမဝင်သော သားသမီးများထဲမှ တစ်ဦးတည်းသော သူရဲကောင်းဖြစ်ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် ချစ်စရာကောင်းပြီး ဂရုစိုက်ခံရသူဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူ့ကို နည်းနည်းလေးတော့ ဂရုစိုက်ရမည်ပင်။

"အဆင်ပြေသွားမှာပါ ကိုယ်ရှိပါတယ်။"

သူ ညင်သာစွာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"ဘာရွန်ရဲ့ လက်က ကုသလို့မရရင်လည်း နေပါစေ။ ဒါပေမဲ့ ကုသလို့ရမယ်ဆိုရင် စစ်နတ်ဘုရားကျောင်းတော်ကနေ အကူအညီတောင်းမယ်။ ဘုရားကျောင်းနဲ့ သခင်အိမ်တော်က နောက်ကွယ်ကနေ ထောက်ပံ့ပေးနေတာဆိုတော့ အဲဒီကလေး ကုသပေးဖို့ ငြင်းဆန်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး"