အခန်း (၄၄)

သူရဲကောင်းနှစ်ဦး အလျင်အမြန် နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ဂါရက်သည် စာအုပ်များကို တစ်နေကုန် ဖတ်ရှုနေခဲ့ပြီး ညနေရောက်၍ အိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့် မနေ့က လာလည်ခဲ့သည့် ဆာဖလင်းနှင့် ဆာဝက်စ်လိုတို့အပြင် ခပ်ပိန်ပိန် သတ်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး တံခါးဝတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုသုံးဦးအပြင် မမျှော်လင့်ထားသော ဧည့်သည်တစ်ဦးကလည်း တံခါးဝတွင်ရွှင်ရွှင်ပြပြ ပုံစံဖြင့် ရပ်နေဆဲပင်။ ဂါရက် မချဉ်းကပ်မီမှာပင် ထိုသူက ထူးခြားစွာ ကြီးမားပြီး ပြောင်ရှင်းသော ထိပ်ပြောင်ခေါင်းရှိသည့် လူတစ်ဦးကို သတိပြုမိသွားသည်။

"ဘုန်းတော်ကြီးလား"

"ဪ ဂါရက် မင်းပြန်ရောက်လာပြီပဲ"

ထိပ်ပြောင် ဘုန်းတော်ကြီးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နှုတ်ဆက်ရင်း မည်သည့် တရားဝင်မှုမျိုးမှမရှိဘဲ လက်ဝှေ့ယမ်းပြသည်။ ထို့နောက် သူရဲကောင်းနှစ်ဦးကြားမှ တစ်စုံတစ်ဦးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"သူ့ကို ကုသပေးချင်လား"

ဂါရက်: ...ဒီလူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ အရင်ပြောပြလို့ ရမလား။

သူက ရှေ့သို့တိုး၍ နှုတ်ဆက်ရင်း သူရဲကောင်းနှစ်ဦးထံမှ အသံတိတ် ရှင်းလင်းချက်ကို တောင်းခံလိုက်သည်။ ပိုနီးလာသည်နှင့်အမျှ သူသည် သတ်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားထံမှ အလွန်ရင်းနှီးသော အနံ့တစ်ခု ရလိုက်သည်။

ဒီအနံ့... ရင်းနှီးနေသလိုပဲ။ ဂါရက်က အနံ့ကိုရှူလိုက်ရင်း ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "မင်း ဆေးလိပ်သောက်လား"

ဒီကမ္ဘာမှာ ဆေးရွက်ကြီးရှိတာလား။

စူးစမ်းရှာဖွေရေးခေတ် စတင်နေပြီလား။

ရော်ဘာ၊ ကွီနိုင်၊ ကော်ဖီ၊ ကိုကိုး၊ ဆရာဝန်တွေ ချစ်ခင်နှစ်သက်ပြီး မုန်းတီးတဲ့ ကိုကာပင်ပါ ရှိနေတာလား။

ကြွယ်ဝတဲ့ သုံးမျိုးဖြစ်တဲ့ ပြောင်းဖူး၊ အာလူး၊ ကန်စွန်းဥတွေရော ရောက်လာပြီလား။

ဂါရက်သည် အာရုံစူးစိုက်မှု ပြန်လည်ရရှိရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူ တံခါးဖွင့်ပြီး သူတို့ကို အတွင်းသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ ထိပ်ပြောင် ဘုန်းတော်ကြီးက ချက်ချင်း ဝင်လာပြီး သူရဲကောင်း သုံးဦးကမူ ဝင်လာရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဘုန်းတော်ကြီး ဘာကိစ္စနဲ့ ကြွလာပါသလဲဗျ..."

"ဒီဒဏ်ရာကို သူ ကုဖူးသလား။ အခု ဂါရက်က ကုနိုင်တယ်လို့ ပြောတော့ ကျွန်တော်ကတော့ သဘာဝအတိုင်း ကြည့်ရမှာပေါ့"

"သူ တကယ် ကုသနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်တာလား"

"အာ ဂါရက်ရဲ့ နည်းလမ်းတွေက တခြားသူတွေနဲ့ မတူဘူးလေ။ သူ ကုနိုင်တယ်လို့ ပြောရင်တော့ ကျွန်တော် လာကြည့်မှာပေါ့"

ဆာဘာရွန် လက်ကောက်ဝတ် ဒဏ်ရာရခဲ့စဉ်က သူသည် ဆေးကုသမှုအတွက် နေရာတိုင်းတွင် ရှာဖွေခဲ့ပြီး စစ်နတ်ဘုရား ဘုရားကျောင်းသို့ပင် လှူဒါန်းမှုများစွာ ပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း အကြိမ်ကြိမ် ကုသခဲ့သော်လည်း ထိပ်ပြောင် ဘုန်းတော်ကြီးက အရွတ်များ ပြတ်တောက်သွားပြီဖြစ်၍ ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ကြောင်းသာ အသိပေးနိုင်ခဲ့သည်။

ထိုသူရဲကောင်းသည် လေးကို ထပ်မံ မကိုင်နိုင်ဘဲ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်ရခြင်းက ထိပ်ပြောင် ဘုန်းတော်ကြီးအတွက် ခက်ခဲလှသည်။ ထို့ကြောင့် ကုသနိုင်ခြေရှိသည်ကို ကြားသိရသောအခါ သူတစ်ပါး၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ချောင်းကြည့်ခြင်းက မကောင်းမှုဖြစ်သော်လည်း သူသည် အရှက်မရှိ ထိုအခြေအနေထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ခြင်းပင်။

အိမ်သေးသေးလေးတွင် လူငါးဦးနှင့် ပြွတ်သိပ်နေတော့သည်။ ထိုသူတို့ထဲမှ သုံးဦးမှာ သူရဲကောင်းများဖြစ်ပြီး တစ်ဦးမှာ သူရဲကောင်းပမာ ခန့်ညားသော သူပင်။

အကျယ်အဝန်း ၂၀ စတုရန်းမီတာခန့်ရှိသော အခန်းကျဉ်းလေးထဲတွင် ပြွတ်သိပ်နေသဖြင့် အခန်းက ပေါက်ကွဲတော့မည့်အလား ခံစားနေရသည်။ ပိုဆိုးသည်မှာ ထိုင်ခုံနှစ်လုံးသာရှိပြီး တစ်လုံးမှာ ခြေထောက်ကျိုးနေခြင်းပင်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်တော့ ဂါရက်က လူနာကို မကျိုးသေးသည့် ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ခိုင်းရမည်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင်ကတော့ ခြေထောက်ကျိုးနေသည့် ထိုင်ခုံတွင် ညင်သာစွာ ထိုင်လိုက်ပြီး ကျန်သူများကတော့ ကိုယ့်နည်းကိုယ့်ဟန်ဖြင့် နေရာယူလိုက်ကြရသည်။

ဂါရက်က အာရုံစိုက်ပြီး စတင်မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဆာဘာရွန်"

"ကျွန်တော်ပါဗျာ။"

"ခင်ဗျား... လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်လောက်က လက်ကောက်ဝတ် ဒဏ်ရာရခဲ့တာလား။ အခု ဘယ်လို အခြေအနေရှိလဲ"

"ဟုတ်ပါတယ်... ညာဘက်လက်ကောက်ဝတ် ဒဏ်ရာရခဲ့တာ..."

ဂါရက် မေးမြန်းနေရင်း ထိုအမျိုးသားကို ခပ်ရေးရေး လေ့လာနေခဲ့သည်။ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်အရဆိုလျှင် ဘာလန်သည် အခြားသူရဲကောင်းများထက် ခုနစ်နှစ် သို့မဟုတ် ရှစ်နှစ်ခန့် ပိုမို အသက်ကြီးပုံရသည်။ နေပူဒဏ်ခံထားရတာကြောင့် ကြမ်းတမ်းပြီး မုတ်ဆိတ်မွေးများနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော မျက်နှာ ရှိသည်။ သူ့အသားအရေမှာ ညိုမွဲခြောက်သွေ့နေပြီး သူ့မျက်လုံးများမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း ဂါရက်က သူ့နာမည်ကို ခေါ်လိုက်သောအခါ သူ့မျက်လုံးများတွင် မှေးမှိန်သော အရောင်တစ်မျိုး ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဘာလန်၏ ကိုယ်လုံးကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သုံးနှစ်ရှိပြီဖြစ်သော ဒဏ်ရာရှိသော်လည်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က သန်မာဆဲဖြစ်ပြီး ဗိုက်လည်း မပူသေးသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းတွင် ကြွက်သားများ တောင့်တင်းနေပြီး ညာဘက်လက်မောင်းက ကြွက်သားများကတော့ သိသိသာသာ လျော့ကျနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

"အင်း... လူနာက လေ့ကျင့်ခန်း ပုံမှန်လုပ်နေပုံပဲ။ ပြန်လည်ကောင်းမွန်ချင်စိတ် ပြင်းပြတယ်ပဲ ဆိုပါတော့" ဟု အရေးပေါ်ခန်း ဆရာဝန်ဟောင်း ဂါရက် နော့ဒ်မတ်ခ်က သူ၏စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် မှတ်သားထားလိုက်ပြီး လက်ဆန့်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားရဲ့ ညာဘက်လက်ကို ကြည့်ပါရစေ"

ဘာလန်က နာခံစွာ သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး လက်ဖဝါးကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။ ဂါရက်က မီးအိမ်အောက်တွင် ကိုင်းညွတ်ပြီး လက်ကောက်ဝတ်ရှိ အမာရွတ်ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ အရေပြားပေါ်တွင် မြေကြီးပိုးကောင်ကဲ့သို့ ဖောင်းကြွနေသော နီရဲရောင် ဒဏ်ရာတစ်ခု။ ထိပ်ပြောင် ဘုန်းတော်ကြီး၏ လက်ဖဝါးက ချက်ချင်းရောက်လာပြီး ဒဏ်ရာကို လက်ညှိုးထိုးပြတော့မလို ဖြစ်နေစဉ် ဂါရက်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"လက်ကောက်ဝတ်က ဘယ်လို ခံစားရလဲ။ အတွင်းဘက်ကို ကွေးလို့မရဘူးလား။ ဒါပေမဲ့ အပြင်ဘက်ကိုတော့ ဆန့်ထုတ်လို့ ရတယ် ဟုတ်တယ်မလား။"

"ခင်ဗျား ဘယ်လိုသိလဲ။"

ဘာလန်က ဘေးဘက်ကို အလိုအလျောက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ဘယ်ဘက်မှာ ရှိနေသည့် ဆာဖလင်းနှင့် ညာဘက်က ဆာဝက်စ်လိုက "ကျွန်တော်တို့ မပြောပါဘူးဗျာ" ဟု အပြင်းအထန် ငြင်းဆိုကြသည်။

ဂါရက်က သူ့နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်သည်။ သူ ဆက်မေးချင်သေးသော်လည်း ထိပ်ပြောင် ဘုန်းတော်ကြီးက ဝင်ပြောလာပြီး ဂါရက်နှင့် လူနာကြားတွင် သူ့လက်ကို ထားလိုက်သည်။ အဖြေရကို ရရမည်ဟူသော ပုံစံဖြင့် "မင်း ဘယ်လိုသိလဲ"

မျက်လုံးလှန်လိုက်ရင်း ဂါရက်က ထိပ်ပြောင် ဘုန်းတော်ကြီး၏ စကားလုံးများကို ဖြတ်တောက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ့ကို မလွှမ်းမိုးနိုင်ခဲ့ပေ။ သူ သက်ပြင်းချပြီး ဘာလန်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။

"သိသာထင်ရှားပါတယ်။ သူက လက်ကောက်ဝတ်ရဲ့ အတွင်းဘက်ခြမ်းကို ဒဏ်ရာရတာလေ အပြင်ဘက် မဟုတ်ဘူး။ အတွင်းဘက်က အရွတ်တွေက ကွေးညွှတ်တာကို ထိန်းချုပ်ထားတာ၊ ဒါကြောင့် အပြင်ဘက်က မထိခိုက်ဘူးဆိုရင်တော့ သူ ဆန့်ထုတ်လို့ရမှာပေါ့"

"ဪ... အိုး အဲ့သလိုကိုး"

ထိပ်ပြောင် ဘုန်းတော်ကြီးက စိတ်ဓာတ်ကျစွာဖြင့် နောက်ဆုတ်သွားသည်။ ဘာလန်က သတိထားကာ သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ကြည့်ရင်း "ကုလို့ ရပါ့မလား" ဟု မေးလိုက်သည်။