အခန်း (၅၂)

ဂါရက်သည် စာအုပ်များကို စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် လုံ့လဝီရိယစိုက်ကာ နှစ်ရက်တာ ကူးယူခဲ့ရသည်။ တတိယနေ့တွင် သူ မှော်ဆရာမျှော်စင်သို့ ထပ်မံသွားသောအခါ မျှော်စင်ရှေ့ မြင်းကြိုးပင် မဆွဲရသေးမီ ရင်းနှီးသောအသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ဒုန်း"

ထိုအသံသည် မှော်ဆရာမျှော်စင်၏ စတုတ္ထထပ်ရှိ ပြတင်းပေါက်ဟောင်းမှဖြစ်ပြီး အင်္ကျီဝတ်ထားသော ပုံရိပ်တစ်ခုက မြူးကြွစွာ ကခုန်ရင်း ဘေးဘက်သို့ ကွေးညွတ်ကာ ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာခြင်းပင်။

ဂါရက်မှာ ပြောစရာစကားပင် မရှိတော့ချေ။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် အရင်ကထက် ပိုမိုနှေးကွေးစွာ ရောက်ရှိလာသည်။ ဆင်းသက်ရာနေရာသို့ ရောက်သောအခါ အယ်လ်ယောတ်က ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြင့် ဆင်းသက်လာပြီး တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေသည်။

"မင်း လူဆိုးလေး စကားနဲ့ မရရင် ဗုံးခွဲပြီး လုပ်ရလား... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပေါက်ကွဲပြီး သေမှာ မကြောက်ဘူးလား... ဪ မင်း ဘာလာလုပ်တာလဲ"

"ဆရာ အယ်လ်ယောတ်..."

ဂါရက်က သူ့ကို ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အကူအညီလိုမလား လာကြည့်တာပါ..."

အယ်လ်ယောတ်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုချင်သော်လည်း မနေ့က သူ မှော်ဆရာမျှော်စင်မှ ပျံသန်းထွက်လာစဉ် ဂါရက်၏ အကူအညီဖြင့်သာ ပြန်ရောက်လာခဲ့ခြင်းပင်။ သို့မဟုတ်ပါက သူ မည်မျှကြာအောင် ခြေတစ်ဖက်ဖြင့် ခုန်သွားရမည်ကို မည်သူမှ မသိနိုင်ပေ။ ထိုအချိန်တွင် ပြင်းထန်သော စကားလုံးများ မပြောနိုင်တော့ဘဲ သူသည် တတွတ်တွတ် ရေရွတ်ရင်း ထရပ်ရန် ရုန်းကန်ကာ လှည့်ထွက်သွားသည်။

သူ ဒုက္ခမပေးသော်လည်း ဒုက္ခက သူ့ကို မချန်ခဲ့ပေ။ မှော်မျှော်စင်၏ စတုတ္ထထပ်မှ ချွင်ခနဲ အသံနှင့်အတူ ပြတင်းပေါက် ပွင့်သွားသည်။ ရွှေရောင်ဆံပင်တောက်တောက်ပပနှင့် လူငယ်လေးတစ်ဦး ခေါင်းထွက်လာပြီး ထူးခြားသော လေသံဖြင့် အော်လိုက်သည်။

"သတ္တိရှိရင် ဒီကို တက်လာခဲ့"

အယ်လ်ယောတ်သည် အပေါ်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းငုံ့ကာ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ ဂါရက်က သူ့နောက်ကို လိုက်ပါသွားရင်း လေးပုံတစ်ပုံခန့် ပတ်မိသောအခါ ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် လူငယ်၏ ပုံရိပ်က ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ထိုအခါ ဂါရက်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"မနိုင်ခဲ့ဘူးလား"

"ဘယ်သူက မနိုင်ဘူးလို့ ပြောလဲ"

အယ်လ်ယောတ်၏ အသံက ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာသည်။

"အဲ့ဒီကလေးနဲ့ ငါက အဆင့်တူတူပဲ။ ဘယ်လိုလုပ် မနိုင်ရမှာလဲ"

ဂါရက် တိတ်ဆိတ်စွာပင် ရှိနေသည်။ အယ်လ်ယောတ်သည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ထပ်လျှောက်ပြီး ပခုံးတွန့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"နည်းနည်းလေးပဲ လိုတော့တာ... ဟွန်း အဲဒီကလေးက နာမည်ကြီး မိသားစုက လာတာ၊ ငယ်ငယ်ကတည်းက အကောင်းဆုံး တရားထိုင်နည်းတွေကို သင်ဖူးတယ်။ ငါ့ထက် စိတ်စွမ်းအား ပိုအားကောင်းတယ်။ နည်းနည်းလေးပဲ လိုတော့တာ။ ငါ သူ့လို မှော်ပညာ လေးခုကို သုံးနိုင်ပြီ"

"တရားထိုင်နည်းတွေလား"

ဂါရက်၏ နှလုံးခုန်နှုန်း မြန်လာသည်။ သူ အခွင့်အရေးယူကာ မေးလိုက်သည်။

“ဘယ်လိုမျိုး တရားထိုင်နည်းတွေက ပိုကောင်းတာလဲ”

"ကလေးလေး အကျိုးအမြတ် ထပ်ယူဖို့ ကြိုးစားနေတာလား"

အယ်လ်ယောတ်က သူ့ကို မျက်ခုံးပင့်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။ ဂါရက် နောင်တရပြီး ခေါင်းမငုံ့မီမှာပင် သူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို လာခေါ်ဖို့တောင် ဒုက္ခခံခဲ့တာဆိုတော့ ပြောပြမယ်... ဒါက လျှို့ဝှက်ချက်မှ မဟုတ်တာ။ မင်းရဲ့ စိတ်စွမ်းအားနဲ့ မှော်ဆရာ ဖြစ်တာက အချိန်မေးရုံပဲ။ ဒီအရာတွေက သိဖို့ မခက်ဘူး"

ဂါရက်က ခွေးတစ်ကောင်လို ချက်ချင်း နားစွင့်လိုက်သည်။ မှော်ဆရာ အယ်လ်ယောတ်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှင်းပြသည်။

"နားထောင်ပါ ကလေးလေးရဲ့ တရားထိုင်ခြင်းမှာ အပိုင်းသုံးပိုင်း ရှိတယ်။ အူတိုင်၊အကာနဲ့ ချည်မျှင်ဆိုပြီး အူတိုင်ဆိုတာက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အူတိုင်ကို ပုံဖော်တာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်နဲ့ ပိုတူလေ ကောင်းလေပဲ အဲဒါမှ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထောက်ပံ့နိုင်မယ်။ အကာဆိုတာ အပြင်ခွံကို ပုံဖော်တာ သူ့ပုံစံ ပိုကောင်းလေ မင်းအတွက် အသုံးဝင်တဲ့ စွမ်းအားတွေကို ပိုဆွဲဆောင်နိုင်ပြီး စစ်ထုတ်နိုင်မယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ပြင်ပသက်ရောက်မှုတွေကို ခုခံနိုင်မယ်။ ချည်မျှင်တွေကတော့ မင်းရဲ့ စိတ်စွမ်းအားကို ဘယ်လို ဖြန့်ကျက်ရမယ်၊ ကမ္ဘာကြီးကို ဘယ်လို သိမြင်ရမယ်၊ ဘယ်လို သက်ရောက်မှုရှိစေရမယ်ဆိုတာ သင်ပေးတယ်။ ကောင်းမွန်တဲ့ တရားထိုင်နည်းတွေမှာ ဒီသုံးခုမှာ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်တွေ ရှိတယ်။ သာမန်မှော်ဆရာတွေကတော့ 'အခြေခံ တရားထိုင်နည်း' စာအုပ်ကို သုံးတာ ဒါမှမဟုတ် ဆရာတစ်ယောက်ဆီကနေ သင်ယူတာ၊ မှော်ကောင်စီနဲ့ ဖလှယ်တာပဲ"

ဤသည်မှာ အခြေခံ သီအိုရီဆိုင်ရာ ဗဟုသုတများပင်။ ဂါရက်က အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ကာ နားထောင်နေသည်။ သို့သော် သူ ပိုမိုနားထောင်ချင်နေဆဲတွင် အယ်လ်ယောတ်၏ အသံက ရပ်တန့်သွားပြီး သူ ဆက်လက်မပြောတော့ပေ။

ဒါပဲလား။ ဒါမှမဟုတ် နောက်အပိုင်းက အခကြေးငွေနဲ့လား။

ဂါရက်က အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

"ဆရာ အယ်လ်ယောတ် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အူတိုင်ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်နှင့် တူအောင် ပုံဖော်တာဆိုသည်မှာ အသေးစိတ်တိုင်း တတ်နိုင်သမျှ တူအောင်လို့ ပြောတာလား"

"ဟုတ်တယ်..."

အယ်လ်ယောတ်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူက အဲဒါကို လုပ်နိုင်မှာလဲ။ မျက်နှာသွင်ပြင်တွေ၊ ခြေလက်တွေ၊ အရိုးအနည်းငယ်၊ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါတွေကို ဘယ်နားမှာ ထားရမယ်ဆိုတာ မှန်အောင်လုပ်ဖို့ ခက်တယ်။ အသေးစိတ်ကျတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေတောင် ငါ သေချာမသိသေးဘူး... မင်း ဘာလို့ မေးတာလဲ"

နံနက်ခင်းအလင်းရောင်အောက်တွင် မှော်ဆရာမျှော်စင်ရှေ့၌ ဂါရက်တစ်ယောက် မတ်မတ်ရပ်နေ၏။ မြင်းကြိုးကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းတွင် ယုံကြည်မှုမြင့်မားနေသည့် အပြုံးလေး ရှိနေခဲ့သည်။

"ကျွန်တော် ထင်တယ်... စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အူတိုင်ကို ပုံဖော်ရာမှာ ဘယ်လို အသေးစိတ်တွေ ပါသင့်လဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိနိုင်မယ်ထင်တယ်"

"မင်း"

အယ်လ်ယောတ်ပင် မျက်ခုံးပင့်မိသွားတော့သည်။ သူ ဂါရက်ကို ဆွဲယူပြီး အပြင်သို့ အလျင်အမြန် ထွက်ကာ မြင်းဇောင်းအနီး ရောက်မှ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

"မင်း ဘာသိတာလဲ။ မင်း တရားထိုင်နည်းတောင် မသိသေးဘူးလေ"

"ကျွန်တော် မနေ့ညက တရားထိုင်ခဲ့တယ်"

ဂါရက်က အခိုင်အမာ ပြောလိုက်သည်။ သူ အယ်လ်ယောတ်၏ ဆွဲငင်မှုကို ပခုံးတွန့်ရင်း ရှောင်ရှားကာ မြင်းချေးပုံတစ်ခုကို ဘေးကနေ ကွေ့ရှောင်လိုက်သည်။

"မနေ့ နေ့လယ်က ဆရာက ကျွန်တော့်ကို ဘာသာစကားကျွမ်းကျင်မှု မှော်ပညာကို သုံးပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်ကို အသုံးပြုပြီး စာအုပ်စင်ကနေ 'အခြေခံ တရားထိုင်နည်း' ကို မှတ်သားခဲ့တယ်။ အိမ်ရောက်တော့ ကြိုးစားကြည့်တယ်။

ပထမဆုံး စာအုပ်ထဲက လူ့ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံအတိုင်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အူတိုင်ကို တည်ဆောက်ခဲ့ပြီး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်နားလည်မှုအရ အသေးစိတ်တွေကို ချိန်ညှိခဲ့တယ်။ ချိန်ညှိပြီးတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်စွမ်းအားက အများကြီး ပိုပြီး ခိုင်မာလာတယ်လို့ ခံစားရတယ်"

အယ်လ်ယောတ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ ဂါရက်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး မသိစိတ်ကပင် ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်ကာ သူ့လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက ဓားများပစ်ထုတ်ပြီး ဂါရက်ကို ခွဲစိတ်ကာ သူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အူတိုင်ကို မြင်ချင်နေလိုသည့်အလားပင်။

ဂါရက်က ခိုင်မာစွာ ရပ်နေပြီး သူ့ကို ကြည့်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။ တစ်မိနစ်၊ နှစ်မိနစ်... ရုတ်တရက် အယ်လ်ယောတ် တုန်ခါသွားပြီး အိပ်မက်မှ နိုးထလာသည့်အလားပင်။ သူ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ပြီး ဂါရက်ကို အကြည့်သစ်ဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် မင်းက ကုသပေးသူပဲ... မင်း လူ့ခန္ဓာကိုယ် ဘယ်လိုပုံလဲဆိုတာ သိပြီးသားပဲ... မင်းသိတယ်..."

အယ်လ်ယောတ် တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ စကားတွေပင် ထစ်အနေတော့သည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာ လှုပ်ရှားနေသည်။ အမိန့်ပေးခြင်း၊ အတင်းအကြပ်ခိုင်းစေခြင်း၊ သွေးဆောင်ဖြားယောင်းခြင်း မည်သည့်နည်းလမ်းမဆို ဖြစ်နိုင်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဂါရက်သည် မှော်ပညာကို စတင်လေ့လာရုံသာ ရှိသေးပြီး ဘာမှနားမလည်သေးဘဲ ရွှေဒင်္ဂါး ဆယ်ပြားပင် မထုတ်နိုင်သေးပေ။

သူ့ကို အကျိုးအမြတ်အနည်းငယ်ပေးခြင်း သို့မဟုတ် သူတောင်းဆိုသည့်အတိုင်း စာကူးသည့် မှော်ပညာကို အကြိမ်အနည်းငယ် ကူညီပေးခြင်းဖြင့် သူ အမှန်တကယ် ပြောပြလိမ့်မည်... လျှို့ဝှက်ချက် ပေါက်ကြားမည်ကို ကြောက်လျှင် ဆရာအား တရားထိုင်ခြင်းအကြောင်း ပြောပြလိုက်ရုံဖြင့် အားလုံး အကျိုးရှိမည်ဖြစ်ရာ သူတို့ အတူတကွ လျှို့ဝှက်ထားနိုင်ပေလိမ့်မည်ပင်..