အခန်း (၅၅)

ဂါရက်သည် သူ၏ ခြေလှမ်းရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် သတိပြန်ဝင်လာသည်။

စကားပြောနေသူကို ကြည့်လိုက်သည်။

...ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မရှိပေ။

သူ မျက်နှာကို အောက်သို့ငုံ့ကာ ကြည့်လိုက်သည်။ ၁၅ ဒီဂရီ၊ ၃၀ ဒီဂရီ၊ ၄၅ ဒီဂရီ...

ရှေ့မှ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က ဆိုးသွမ်းခဲ့သော ကလေးငယ်က သူ့မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဒေါသဖြင့် နီရဲကာ ခုန်ပေါက်နေသည်။ သူ၏လက်ကို ဆန့်တန်းကာ ဂါရက်၏ မျက်လုံးရှေ့တွင် ဝေ့ယမ်းပြနေသည်။

"ဒီမှာ ခင်ဗျား ဘယ်သူ့ကို ကြည့်နေတာလဲ"

ဒီလူဆိုးလေး ထပ်ပေါ်လာပြန်ပြီ။

ဂါရက် အနည်းငယ် ခေါင်းကိုက်လာပြီး ဝိုးတိုးဝါးတား ပြန်ဖြေရင်း ဆက်တက်သွားလိုက်သည်။ ကလေးငယ်က နောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး အဆက်မပြတ် အော်နေတော့သည်။

"ဘာလို့ အပေါ်တက်သွားတာလဲ။ ဟေး ဘာလို့ အပေါ်တက်သွားတာလဲ။ အဲဒါ တရားဝင် မှော်ဆရာတွေ နေတဲ့နေရာ။ ခင်ဗျားက တပည့်တောင် မဟုတ်သေးဘူး"

မှော်မျှော်စင်၏ ဒုတိယထပ်နှင့် အပေါ်ပိုင်းများသည် အရင်က ဂါရက်အတွက် တက်ရန် အရည်အချင်းမရှိခဲ့ပေ။

မှော်မျှော်စင်တွင် ပထမထပ်၌ ခန်းမနှင့် စာကြည့်တိုက် ရှိသည်။ မှော်ဆရာတပည့်များသည် အသက်ဆယ်နှစ်သာ ရှိသေးသော်လည်း မှော်လောကထဲ ဝင်ရောက်ပြီးသား ဆိုးသွမ်းသောကလေးကဲ့သို့ ဒုတိယထပ်တွင် နေထိုင်ကြပြီး တရားဝင် မှော်ဆရာများ က တတိယထပ်တွင် နေထိုင်ကြသည်။

စတုတ္ထထပ်မှာ ဓာတုဗေဒနှင့် မှော်ပညာများ စမ်းသပ်ရန်အတွက် ဖြစ်ပြီး ပဉ္စမထပ်မှာ မှော်မျှော်စင်၏ ကြီးကြပ်သူ မှော်ဆရာ ဂယ်မန်၏ နေအိမ်ဖြစ်သည်။ မှော်မျှော်စင်၏ ဗဟိုချက်မလည်း ထိုနေရာတွင် တည်ရှိသည်။

ဒုတိယထပ်နှင့် အပေါ်ပိုင်းတို့မှာ မည်မျှပင် ချမ်းသာပြီး သြဇာရှိသူဖြစ်ပါစေ ဖိတ်ကြားခံရမှသာ ဝင်ခွင့်ပြုနိုင်သည်။

ဂါရက်သည် ထိုအထပ်သို့ တက်ရန် အရည်အချင်းမရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် လွန်ခဲ့သော ခဏလေးကပင် သူ ပထမဆုံး မှော်ပညာကို အောင်မြင်စွာ သုံးစွဲနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူ အခု မှော်ဆရာတပည့် ဖြစ်သွားသည့်အတွက် ဒုတိယထပ်ကို တက်ခြင်းမှာ သဘာဝကျပေသည်။

တတိယထပ်ကို တက်ပြီး ရင်းနှီးသော မှော်ဆရာတစ်ဦးကို မေးခွန်းတစ်ခု မေးမြန်းခြင်းမှာ ပြဿနာကြီးကြီးမားမား မဖြစ်လောက်ပေ။

ဟားဟားဟား...

လူငယ်လေးက သူ၏နောက်မှ လိုက်ပါရင်း တစ်လမ်းလုံး ဆူညံနေသည့်အတွက် လှေကားများ တလျှောက် ထိုကလေး၏ အသံဖြင့် ပဲ့တင်ထပ်နေတော့သည်။ ဂါရက်က အသံကို ပျောက်ကွယ်သွားစေနိုင်လျှင် ကောင်းမည်ဟု ဆုတောင်းနေသည်။ သူ ခဏရပ်လိုက်စဉ် တတိယထပ်မှ ကျယ်လောင်သည့် အသံတစ်ခု ထွက်လာသည်။

"လုံးဝမရဘူး"

"ဘာက မဖြစ်နိုင်တာလဲ"

နောက်ထပ် ရင်းနှီးသော အသံတစ်သံက ပိုမိုကျယ်လောင်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အောင်မြင်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ ခင်ဗျား ဓာတုဗေဒပစ္စည်းတွေ ဝယ်ဖို့အတွက် ကျွန်တော့်ရဲ့ သုတေသနကို ဘာလို့ ရပ်ပစ်ရမှာလဲ"

ထိုသူက မှော်ဆရာ အယ်လ်ယောတ်ပင်။

သူတစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ငြင်းခုံနေတာလား။

ဂါရက် ချက်ချင်း နားစွင့်လိုက်သည်။ စားပွဲပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်သည့် အသံတစ်ချက် ကြားရသည်။

"မင်းရော ဘယ်လိုလဲ။ ပစ္စည်းမရှိဘဲ မှော်ပညာတွေကို မြှင့်တင်မှာလား။ စာလိပ်တွေ မရှိဘဲ လုပ်နိုင်မှာလား။ ငါက အနည်းဆုံးတော့ တစ်ခုခု လုပ်ခဲ့တယ်။ မင်းရော ဒီရက်ပိုင်း စာလိပ် ဘယ်နှစ်ခု ကူးခဲ့လဲ။ မှော်ကောင်စီက လာအကဲဖြတ်တဲ့အခါ မင်း ဘယ်လို ရှင်းပြမလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့"

"ကျွန်တော် အဆင်ပြေမှာပါ"

"ဪ အခုတော့ ပြဿနာ မရှိတော့ဘူးပေါ့။ အဲ့ဒီကလေးလေး ကူးထားတဲ့ စာအုပ်လေးပေါ်ပဲ မှီခိုပြီးလား။ မနောက်ပါနဲ့ စာလုံးတွေက မူရင်းအတိုင်းပဲ။ နေရာလေး နည်းနည်း ပြန်စီထားရုံပဲ။ မှော်ကောင်စီက ဒီလောက် အသေးအမွှား ရလဒ်ကို တန်ဖိုးထားမယ် ထင်နေလား"

ဟမ်... သူတို့တွေက ငါ့ရဲ့မှော်စာအုပ်အကြောင်း ပြောနေတာလား။

ဂါရက် ခဏရပ်သွားပြီး မှော်ဆရာများနှင့် အနေရခက်မည်စိုး၍ နှစ်လှမ်းခန့် နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ လှေကားတံခါး ရုတ်တရက် ပွင့်လာပြီး လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က ပြတင်းပေါက်မှ လွင့်ထွက်သွားခဲ့သော ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် ကောင်လေး ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့နှစ်ဦးကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။

"ဘာလို့ ဒီကို တက်လာတာလဲ။ ဒါ ခင်ဗျားတို့ နေတဲ့နေရာလား"

"သူ အပေါ်ကို တက်ချင်တယ်လို့ အတင်းပြောနေတာ"

ဂါရက်၏ အဖြေကို မစောင့်တော့ဘဲ ကောင်လေးက ခုန်ဝင်လာပြီး သူ၏အသံက ကျယ်လောင်နေသည်။

"ဆရာကာရန် ဒီကောင်က မှော်ဆရာတပည့်တောင် မဟုတ်သေးဘူး၊ ဒီကို လာဖို့ အရည်အချင်း လုံးဝ မရှိဘူး"

"မင်း?"

မှော်ဆရာကာရန်၏ ဒေါသတကြီး အကြည့်က ချက်ချင်း ဂါရက်ဆီသို့ ရောက်လာသည်။ သူက ဂါရက်ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်ပြီး သူ၏လက်ချောင်းထိပ်၌ အလင်းရောင် တောက်ပလာသည်။ သူ၏ဒေါသကို ဂါရက်ပေါ် ပုံချရန် ရည်ရွယ်နေသည်မှာ ရှင်းလင်းလှသည်။ ဤမှော်ပညာသည် ရေခဲ၊ မီး၊ လေ သို့မဟုတ် မြေ မည်သည့်အရာဖြစ်သည်ကို ဂါရက်က ၎င်း၏ အတွေ့အကြုံ နည်းပါးမှုကြောင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် မပြောနိုင်ပေ။

ဟာ မဖြစ်သေးပါဘူး…..

လှေကားက ကျဉ်းပြီး ပုန်းစရာနေရာ မရှိဘူး….

ဂါရက်သည် သူတို့ စိတ်ပျက်အားငယ်မှု၏ ပစ်မှတ် ဖြစ်ချင်စိတ် မရှိပေ။ မှော်ပညာ မသုံးစွဲမီမှာပင် သူ ရင်ဘတ်ထဲမှနေ၍ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်လိုက်သည်။

"ဆရာ အယ်လ်ယောတ် ကျွန်တော် ပထမဆုံး မှော်ပညာကို သင်ယူခဲ့ပြီ၊ ဆရာ့ကို မေးစရာ ရှိလို့ပါ"

မှော်ပညာ သင်ယူခဲ့ပြီလား။

မှော်ဆရာကာရန်၏ လက်ချောင်းထိပ်မှ အလင်းရောင် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွားပြီးနောက် ငြိမ်းသွားသည်။ မှော်ပညာ သင်ယူခဲ့သည်ဆိုသည်မှာ မှော်ဆရာတပည့် ဖြစ်သွားပြီဟု အဓိပ္ပာယ်ရခြင်းပင်။

မှော်မျှော်စင်၏ တတိယထပ်သို့ တစ်ခါတစ်ရံ သွားခြင်းက မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။

ပြီးတော့ သူက အယ်လ်ယောတ်ကို ရှာနေတာ…

သူ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူ့ဘာသာသူ ဓာတုဗေဒ စမ်းသပ်မှုများ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် အပေါ်ထပ်သို့ တက်တော့မလို့ပင်။ သို့သော် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် လူငယ်လေး၏ အော်သံကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။

"မင်း မှော်ပညာ သင်ခဲ့ပြီလား။ မဖြစ်နိုင်တာ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကတောင် မင်း စာမဖတ်တတ်သေးဘူးလေ"

ဟမ်။

မှော်ဆရာကာရန်၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။ အခန်းထဲရှိ မှော်ဆရာ အယ်လ်ယောတ်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ခေါ်နေသည်။

"ဂါရက် ဝင်ခဲ့"

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က စာမဖတ်တတ်သေးဘဲ အခု မှော်ပညာ သင်ခဲ့ပြီလား။

မှော်ဆရာကာရန်၏ သိလိုစိတ် ပြင်းပြလာပြီး သူပါ လိုက်ဝင်သွားလိုက်သည်။ အယ်လ်ယောတ်သည် စာရွက်များ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေသည်များကို သိမ်းဆည်းနေဆဲဖြစ်ပြီး အနည်းငယ် ဒေါသထွက်နေဆဲပင်။ ဂါရက်ကို မြင်သောအခါ သူ၏မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ်ပျော့ပျောင်းသွားပြီး သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ဝမ်းသာအားရ အရိပ်အယောင်လေးကိုပါ တွေ့နေရသည်။

"မင်း မှော်ပညာကို အောင်မြင်စွာ သုံးစွဲနိုင်ခဲ့ပြီလား။ မင်း ပထမဆုံး သင်ခဲ့တဲ့ မှော်ပညာက ဘာလဲ။ ငါ့ကို မေးစရာရှိလား"

"သူ လုံးဝ လိမ်နေတာ"

လူငယ်လေးက သူ၏ဘေးမှ မှော်ဆရာကာရန်ကို တိုင်လိုက်သည်။

"သူ ဒီကို တက်လာပြီး ဆရာ့ဆီကနေ အဖမ်းခံရတော့ မှော်ဆရာတပည့်ပါလို့ ပြောတယ်။ လိမ်နေတာ။ ကျွန်တော် ကိုယ့်မျက်စိနဲ့ကိုယ် မြင်ခဲ့တာ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကတောင် သူ မှော်စာလုံးတွေ အကုန်မသိသေးဘူး"

ဒါလား။

ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် ကောင်လေးက အယ်လ်ယောတ်ကို မေးမြန်းသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

အယ်လ်ယောတ် အနည်းငယ် အနေရခက်သွားသည်။ ဤကောင်လေးသည် မှော်ဆရာကြီး ဂယ်မန်၏ မြေးဖြစ်ပြီး မှော်ကောင်စီကို ကိုယ်စားပြုကာ အနီးအနားမှ မှော်မျှော်စင်များကို လာရောက် စစ်ဆေးသည့် ဆရာကြီးကိုယ်တိုင်၏ တပည့်ပင်။ သူတို့ကိုယ်တိုင် တရားဝင် မှော်ဆရာများ ဖြစ်နေသော်လည်း ဤကလေး၏ ဂုဏ်ပုဒ်ကြောင့် အလွယ်တကူ ဆူပူ၍ မရပေ။

အယ်လ်ယောတ်က မကြားချင်ယောင် ဆောင်ပြီး ချောင်းနည်းနည်းဟန့်ကာ ဂါရက်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်မှော်ပညာကို သင်ခဲ့လဲ။ ထပ်ပြီး သုံးစွဲပြပါဦး။ ငါ ကြည့်ချင်တယ်"

"ဒါက... မှော်စွမ်းအား ရှာဖွေခြင်း" ဟု ဂါရက်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူ ပြောလိုက်သည်နှင့် လူငယ်လေးက ဟွန်းခနဲ မဲ့ပြုံးပြုံးပြီး ပိုမိုကျယ်လောင်စွာ လှောင်ပြောင်သည်။

"မှော်စွမ်းအား ရှာဖွေခြင်းလား။ ဒီမှော်ပညာ အောင်မြင်လား မအောင်မြင်လားဆိုတာ မင်းပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတာလား။ အဲဒါနဲ့ ငါတို့ကို လိမ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ မဟုတ်လား"

"ဂျော့ချ်"

မှော်ဆရာကာရန်က သူ့ကို တိုးတိုးလေး ဆူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဂါရက်ဘက်လှည့်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ ဒီမှာ သုံးစွဲပြလိုက်။ ခန်းမထဲမှာ မှော်ပစ္စည်း ဘယ်နှစ်ခု ရှိလဲ ကြည့်လိုက်။ မင်း သုံးခုကို မှန်မှန်ကန်ကန် ခွဲခြားပြနိုင်ရင် ဒါမှမဟုတ် အားအကောင်းဆုံးတစ်ခုကိုတောင် ထောက်ပြနိုင်ရင် အောင်မြင်စွာ သုံးစွဲနိုင်တယ်လို့ သတ်မှတ်မယ်။"

ဂါရက် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူ နှစ်လှမ်းနောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး နံရံကို ကျောမှီကာ သူ့ရဲ့ မြင်ကွင်းကို တတ်နိုင်သမျှ ကျယ်အောင်လုပ်ရင်း မှော်ပညာကို အာရုံစိုက်ပြီး သုံးစွဲလိုက်သည်။

ခန်းမသည် ၃၀ စတုရန်းမီတာထက် မပိုဘဲ စားပွဲရှည်တစ်ခုကို ဝိုင်းထားသော သစ်သားထိုင်ခုံ ခြောက်လုံးက နေရာအများစုကို ယူထားသည်။ ခေါင်းရင်းဘက်တွင် မီးဆိုင်းများ၊ နံရံများပေါ်တွင် နံရံကပ်ပန်းချီများ၊ ခန်းမအဆုံးတွင် မီးဖိုတစ်ခု ရှိသည်။ ပထမတစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် အောက်ထပ် စာကြည့်တိုက်ရှိ အပြင်အဆင်နှင့် အတော်လေးတူနေသည်။

ဂါရက်က မှော်မန္တန်ကို တိုးတိုးလေး ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ သူ့အသံနှင့်အတူ တရားထိုင်စဉ်အတွင်း မှိန်ဖျော့သော မှော်ရောင်ဝါများ လင်းလက်လာသည်။

မျက်စိကျိန်းစရာ အဖြူရောင်၊ ဖျော့တော့သော အဝါရောင်၊ ပေါ့ပါးသော အပြာနုရောင် စသည်ဖြင့်။

သူ မျက်စိရွှေ့လိုက်သည်နှင့် အံ့ဩစရာကောင်းစွာပင် ထိုဆိုးသွမ်းသော ကလေး၊ သူ၏ ဝတ်ရုံ၊ ခေါင်းစည်းကြိုးနှင့် ဆွဲကြိုး ပစ္စည်းသုံးမျိုးလုံးက အခန်းထဲရှိ ပရိဘောဂများထက် ပိုမိုတောက်ပစွာ တောက်ပနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တတိယမျိုးဆက် မှော်ဆရာက တကယ်ပဲ တစ်ခုခုပါပဲ... ဂါရက်က ကလေးအပေါ် ထားရှိသော မကျေနပ်မှုကို တိတ်တဆိတ် မြိုချလိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်ကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရွှေ့ကာ မှော်ပစ္စည်းများကို ပြောပြလိုက်သည်။

"မီးဆိုင်း၊ ဘယ်ဘက်က နံရံကပ်ပန်းချီ၊ မီးဖို..."

မှော်ရောင်ဝါများ မှိန်မှိန်လေး ဖြစ်နေပြီး မှော်ပညာအဆင့်များ နိမ့်ကျနေသော်လည်း အောက်ထပ် စာအုပ်စင်နှင့် အလားတူ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ပစ္စည်းသုံးခုဖြစ်သည်။

သူ စာရင်းပြုစုလိုက်သော ပစ္စည်းတစ်ခုစီတိုင်းတွင် ကောင်လေး၏ မျက်လုံးနှင့် ပါးစပ်တို့ ကျယ်လာပြီး ပြီးပြည့်စုံသော 'O' ပုံသဏ္ဌာန် သုံးခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ... မင်း တကယ်ပဲ..."

"ဒါ ဘယ်လိုလဲ။ မင်းထက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် သင်ယူနိုင်တဲ့သူတစ်ယောက် ရှိနေပြီလား" ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် လူငယ်က လှောင်ပြောင်ရင်း ကောင်လေး၏ နားနားသို့ ကပ်၍ တမင်တကာ မေးလိုက်သည်။ ခဏတာ ဝေဝါးသွားပြီးနောက် ကောင်လေးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မယုံဘူး"

သူ လှည့်ထွက်ပြေးပြီး ခန်းမထဲမှ ထွက်ပြေးကာ လှေကားတံခါးကို ဆောင့်ပိတ်လိုက်သည်။ ဒုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ စားပွဲပေါ်ရှိ ပန်းအိုးပင် တုန်ခါသွားသည်။

ပန်းအိုး…

ပန်းအိုး….

ဂါရက်၏ နှလုံးခုန်နှုန်း မြန်သွားသည်။ သူ အလျင်အမြန် ရှေ့တိုးသွားပြီး ပန်းအိုးထဲမှ ပန်းများကို ဆွဲထုတ်ကာ ပန်းအိုးကို မှောက်လိုက်သည်။ ပန်းအိုးထဲမှ လှိမ့်ထွက်လာသော ကျောက်မျက်ရတနာတစ်ခုသည် မှော်စွမ်းအား ရှာဖွေမှု အမြင်တွင် တောက်ပစွာ လင်းလက်နေသည်။

ဂါရက်က လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ထိုအလင်းကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။

သူမြင်ရသည်မှာ ဝိုးတိုးဝါးတား မြင်ကွင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်နေသေးခြင်းပင်။