အခန်း (၁၂၉)

ထူထပ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သစ်တောထဲတွင် လူတစ်ဦးတည်းသည် ပေါ့ပါးသော်လည်း တွက်ချက်ထားသည့် ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်လှမ်းနေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ခံစားချက်မရှိသကဲ့သို့ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးသည် သူ့အတွက် အရေးမပါသကဲ့သို့ပင်။

ဘုန်းးးးးး

ထိုလူသည် သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ဘယ်ဘက် မီတာအနည်းငယ်အကွာတွင် ကြီးမားသော မီးတောင်ဝတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ ၎င်း၏ပုံသဏ္ဌာန်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုမြေနေရာကို သန့်ရှင်းစွာ ဖယ်ရှားလိုက်သကဲ့သို့ လုံးဝန်းလျက်ရှိသည်။

တကယ်တမ်းလည်း ထိုအတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။ ထိုလူသည် ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားရာ စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် ကြီးမားသော ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးသည် ကောင်းကင်မှ ပြုတ်ကျလာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာကျသွားတော့သည်။

ထိုကျောက်တုံးပေါ်တွင် ကြီးမားသော အပင်ကြီးတစ်ပင် ရှိသော်လည်း သူ၏ ပွင့်ချပ်တစ်ခုစီတိုင်းက ပါးစပ်ကဲ့သို့ ချွန်ထက်သော ဓားသွားများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ မြေပေါ်သို့ ကျသည့်အခါ ထိုသတ္တဝါက အနှစ်ဖြစ်သွားအောင် ကြေမွသွားစေသည်။

အတွေ့အကြုံများ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို ခံစားမိပြီးနောက် ထိုလူကဆက်လက်လျှောက်လှမ်းနေခဲ့သည်။ အသက်ပုံစံများကို ရှာဖွေပြီး အဆင့်တိုးမြှင့်ရန်အတွက် သူတို့ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းမှအပ သူ့တွင် အခြားရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ပေ။

‘ပန်းတိုင်က အသက်ရှင်ဖို့ပဲ၊ ဒါပေမယ့် ဒါက အရမ်းရိုးရှင်းလွန်းတယ်’

ထိုလူက တွေးလိုက်သည်။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အသက်ရှင်ရုံဖြင့် မလုံလောက်ပေ။ ဤအချိန်မှ အကျိုးကျေးဇူးတစ်ခုခု ရရှိလိုသည်။

သို့သော် သူသည် သူ၏ပန်းတိုင်များကိုသာ ဂရုစိုက်ခဲ့သည်။ ပိုမိုမြန်ဆန်သော နှုန်းဖြင့် အတွေ့အကြုံရရှိရန် သူသည် တတ်နိုင်သမျှ သစ်တောထဲသို့ အဝေးဆုံးအထိ သွားခဲ့သည်။ အခြားပါဝင်သူများကို မထိခိုက်ရန် စည်းမျဉ်းမရှိဘဲ သူတို့သည် သူနှင့်အနီးဆုံး အတွေ့အကြုံ ရရှိနိုင်သည့် အရင်းအမြစ်ဖြစ်သော်လည်း……

'အကြောင်းမဲ့ သတ်ဖြတ်မှုတွေ အများကြီးလုပ်ရင် အနာဂတ်မှာ ပြဿနာတွေ ရှိလာလိမ့်မယ်'

သို့သော် သူလုပ်မည်မဟုတ်ဟု ဆိုလိုခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။ သူလုပ်မည်မဟုတ်ဘဲ သူနှင့်တိုက်မိရန် ကံဆိုးသူ မည်သူမဆိုကို သတ်ပစ်လိမ့်မည်ပင်။

ထိုလူ ဆက်လျှောက်နေစဉ် ရုတ်တရက် သူ့ညာဘက်မှ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ပုံမှန်မဟုတ်သော ထောင့်ချိုးဖြင့် လှည့်လိုက်ကာ ဝင်လာသော ခြေသည်းကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

သူ့နောက်တွင် ကြီးမားသော ကျားသစ်ကြီးတစ်ကောင် ရပ်နေ၏။ ကျားသစ်ကြီးသည် တိုက်ခိုက်မှု မအောင်မြင်ပြီးနောက် နောက်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။

"မင်း ငါ့နယ်မြေထဲကို ဝင်လာတာ ကြီးမားတဲ့အမှားတစ်ခု လုပ်မိပြီ လူသား"

ကျားသစ်က သူ၏ အာဏာစက်အပြည့်အဝကို ထုတ်လွှတ်ရင်း အသံပြုလိုက်သည်။ ထိုသားရဲသည် သူ့နည်းတူ တတိယအဆင့်တွင် ရှိနေကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိသာသည်။ ၎င်းသည် အလယ်အလတ်အဆင့်ခန့်တွင် ရှိသည်။

သို့သော် ဒေမီယန်က ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။ သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကြီးမားသော တောက်ပသည့် ဓားတစ်ချောင်းကို လေထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူက ဓားကို အောက်သို့ ခုတ်ချလိုက်သည်။

သူခုတ်ချလိုက်သောအခါ ကြီးမားသော ဓားလှိုင်းကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျားသစ်ဆီသို့ ဦးတည်ကာ ထိုးခွဲသွားခဲ့သည်။ မြေကြီးသည် နှစ်ပိုင်းကွဲသွားသဖြင့် တုန်ခါသွားပြီး လေထုပင် ဆုတ်ဖြဲခံရသဖြင့် တရွှီးရွှီးမြည်သွားခဲ့သည်။

အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိသဖြင့် ကျားသစ်က သူ၏ ညာဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ယင်းသည်ပင် အသုံးမဝင်ခဲ့ပေ။ ထိုရိုးရှင်းသော လှုပ်ရှားမှုကြောင့်ပင် ကျားသစ်က ခေါင်းမူးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ခဏနေပါဦး… တစ်ခုခုမှားနေသလိုပဲ။

ငါက တတိယအဆင့်သားရဲလေ။ ဒီလိုသေးငယ်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုတည်းနဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားစရာ အကြောင်းမရှိဘူး။

ထိုအချက်ကို သဘောပေါက်သွားသည့်အခါ ကျားသစ်က သူ့ကိုယ်သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

သူအံ့အားသင့်ထိတ်လန့်စွာပင် သူ့ရင်ဘတ်တွင် သေးငယ်သော အပေါက်တစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းသည် နှလုံးကို တိုက်ရိုက်ဖြတ်ကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ တစ်ဖက်သို့ ထိုးဖောက်သွားခဲ့သည်။

သူ့မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ရပ်နေသော လူသားကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုလူ၏ လက်က ဓားရိုးပေါ်တွင် တင်ထားပြီး အေးစက်သော ခံစားချက်မဲ့ မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကိုသာ တွေ့မြင်ရသည်။ ဤမြင်ကွင်းနှင့်အတူ သူ၏ အသိစိတ်က မှောင်မိုက်သွားတော့သည်။

‘ဗွိုက်ဓားပညာဒုတိယအဆင့်- မိုးကုတ်စက်ဝိုင်း ခွဲခြမ်းသူ’

ဤလှုပ်ရှားမှုကို အသုံးပြုခြင်းဖြင့် အကွာအဝေး၏ သဘောတရားသည် အရေးမပါတော့ပေ။ ထိုသားရဲကို ထပ်မံကြည့်ရှုခြင်းမပြုဘဲ သူ ဆက်လျှောက်သွားလိုက်သည်။

‘နောက်ထပ် သားကောင်လား’

ထိုအတောအတွင်း လုံချန်သည် ဒေမီယန်နှင့် မတူညီသော အတွေ့အကြုံကို ရရှိနေခဲ့သည်။

"လုံချန် မင်း ငါတို့နဲ့ ရင်ဆိုင်ရဲလား။ အခု ငါတို့ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ မင်းကို ငါနောက်ဆုံးတော့ တိုက်ခိုက်လို့ရပြီ"

ဆံပင်အနက်ရောင်ှင့် လူငယ်တစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာပုံစံကို ကြည့်ရုံဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးက ဆွေမျိုးများဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

သူ့ပတ်ပတ်လည်တွင် ဝန်းရံလာသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း လုံချန်က တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။

"လုံပိုင် မင်း ဒါကနေ ဘာမှ မရဘူးဆိုတာ မင်းသိသင့်တယ်။ ငါမရှိရင်တောင် မင်းက ဆက်ခံသူနေရာကို ရမှာမဟုတ်ဘူး"

"ပါးစပ်ပိတ်စမ်း"

လုံပိုင်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်းကို ငါ့လမ်းကနေ ဖယ်လိုက်တာနဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေက အမှိုက်တွေပဲ။ ဒီနေ့က မင်းရဲ့ အဆုံးသတ်နေ့ပဲ"

လုံပိုင်က သူ၏လက်များဖြင့် အချက်ပြလိုက်ရာ သူခေါ်လာသော လူဆိုး ၁၀ ယောက်လုံး ထိုးစစ်ဆင်ရန် စေခိုင်းလိုက်ပြီး သူက အဝေးကနေ ကြည့်နေခဲ့သည်။

"သခင်လေး ခွင့်လွှတ်ပါ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ လော့ခရိုင်ခွဲကို သစ္စာခံပါတယ်"

"ဟွန့်"

လုံချန်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"လော့ခရိုင်ခွဲ ဆိုတာ သေဖို့ ဆန္ဒရှိနေတဲ့ အမှိုက်အစုအဝေးသက်သက်ပဲ"

သူ့ရှေ့သို့ လက်လှမ်းကာ လုံချန်သည် သူ၏ နေရာလက်စွပ်မှ သူ၏ဓားကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဒေမီယန်၏ဓားနှင့်မတူဘဲ ၎င်းသည် ကြီးမားသော ဓားမကြီးပင်။ ထိုဓား၏ ဒီဇိုင်းမှာ အနုစိတ်ပြီး ၎င်း၏ဓားသွားက သစ်ရွက်များကြားမှ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသော နေရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေသည်။

ဓားရိုးကို အဖြူရောင်အောက်ခံပေါ်တွင် ရွှေရောင်ဒီဇိုင်းများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ဓားသွား၏ အလယ်တွင် ရွှေရောင်အစင်းကြောင်း ရှည်လျားစွာ ဖြတ်သန်းနေပြီး ၎င်း၏အရှည်မှာ ၂ မီတာခန့် ရှိသည်။ ထိုမျှကြီးမားသောဓားဖြင့် အလေးချိန် ညီမျှလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ရမည်ဖြစ်သော်လည်း လုံချန်က ထိုကြီးမားသောဓားကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ကိုင်ဆွဲထားသည်။

"လာစမ်းပါ ဒါဆို။ ငါတို့နှစ်ယောက်ကြားက ကွာခြားချက်ကို မင်းကို ငါပြပါရစေ"

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျင့်ကြံသူများလည်း သူတို့၏လက်နက်များကို ထုတ်ယူကာ လုံချန်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။

‘ကောင်းကင်တိမ်နင်းခြေလှမ်း’

လုံချန်၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် သေးငယ်သော အဖြူရောင်မြူမှုန်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ မြေပြင်ကို အနည်းငယ် တွန်းကန်လိုက်ပြီးနောက် သူသည် ကျင့်ကြံသူများအုပ်စုကြားထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ငှက်မွေးတစ်မျှ ပေါ့ပါးသော်လည်း မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်လောက်အောင် လျင်မြန်သော အရှိန်နှုန်း ပါဝင်နေသည်။ သူ၏ ခြေတစ်လှမ်းချင်းစီတိုင်းတွင် လေနှင့် ရောနှောသွားပုံရပြီး နေရာအမျိုးမျိုးတွင် ကျပန်းပေါ်လာခဲ့သည်။

သူ၏ ဖမ်းဆုပ်ရခက်သော လှုပ်ရှားမှုများ တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် လူအုပ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုကို ပျံ့နှံ့စေခဲ့သည်။ မကြာမီပင် တိုက်ခိုက်မှုများသည် လေထဲသို့ ပစ်ခတ်ခံခဲ့ရပြီး မည်သည့်အရာမျှ သူ၏ပုံသဏ္ဌာန်ကို မထိတွေ့နိုင်ခဲ့ပေ။

မြေပြင်မှ မီးတိုင်များ ထောင်မတ်လာပြီး ရေခဲစများ၊ မြေဆူးများ သူ့ဆီသို့ ထိုးစိုက်လာခဲ့သည်။ ဤမျှကြီးမားသော လူအုပ်ကြီးဖြင့် ကျယ်ပြန့်သော ဖျက်ဆီးရေးတိုက်ခိုက်မှုများကို အသုံးပြုရန် မဖြစ်နိုင်သောကြောင့် သူတို့သည် သေးငယ်သော တိုက်ခိုက်မှုများကို အသုံးပြုရန်သာ ကန့်သတ်ခံခဲ့ရသည်။ သို့တိုင် သူတို့တွင် ပါဝင်သော စွမ်းအားမှာ ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထား၍ မရပေ။

'ဟဲဟဲ နောက်ဆုံး မှတ်တမ်းတင်ထားတာတုန်းက လုံချန်က ဒုတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ်ပဲ ရှိသေးတာ။ ဒီ ဒုတိယအဆင့်အုပ်စုနဲ့ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အားနဲ့ဆိုရင် သူအခွင့်အရေးမရှိဘူး။' လုံပိုင်က တိုက်ပွဲကို ကြည့်ရင်း တွေးလိုက်သည်။

လုံချန်၏ စိတ်ကို ထုံထိုင်းစေသော ကျွမ်းကျင်မှုကို မြင်သော်လည်း သူကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ လုံချန်၏ မာနာသိုလှောင်မှု မကြာမီ ကုန်ဆုံးလိမ့်မည်ဟု သူယုံကြည်မှုရှိခဲ့သည်။ သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်ကို သူခံစားမိသည်။

နာရီဝက်ကြာသွားပြီဖြစ်သော်လည်း လုံချန်သည် သူ့ဆီသို့ ပစ်ခတ်လာသော တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းကို ဆက်လက်ရှောင်တိမ်းနေဆဲဖြစ်သည်။ အစွမ်းထက်သော နည်းစနစ်တစ်ခုကို အဆက်မပြတ် အသုံးပြုနေခြင်းကြောင့် သူ၏သိုလှောင်မှုများ ကုန်ဆုံးသွားသင့်ပြီဖြစ်သော်လည်း သူသည် ချွေးပင်မထွက်ခဲ့ပေ။

ရုတ်တရက် လုံချန်က ပြောလိုက်သည်။

"ငါပျင်းနေပြီ"

အကွာအဝေးတစ်ခု ဖန်တီးကာ သူသည် သူ၏အနေအထားကို ပိုမိုထိုးစစ်ဆင်သည့် အနေအထားသို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

"ဒါဆို ငါ့လှုပ်ရှားမှုတွေကို ခံကြည့်လိုက်စမ်းပါ"

'နဂါးကိုးကောင် ကောင်းကင်ကို မြင့်တက်ခြင်း'

ဓားရိုးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ လုံချန်သည် သူ၏ အင်အားအပြည့်ဖြင့် အောက်သို့ ခုတ်ချလိုက်သည်။ သူ့ခုတ်ချမှု၏ ဖိအားကြောင့် သူ၏ကြွက်သားများပင် ဖောင်းကြွလာပြီး သူ၏လျော့ရဲသောအဝတ်များကြားမှ မြင်သာလာခဲ့သည်။

ဓားသည် မြေပြင်ကို ရိုက်ခတ်သောအခါ ကြီးမားသော ငလျင်တစ်ခု ဖြစ်ပွါးသကဲ့သို့ပင်။ မြေပြင်သည် တုန်ခါကာ ကွဲအက်သွားပြီး ရာပေါင်းများစွာသော အပိုင်းများအဖြစ် ပိုင်းခြားသွားခဲ့သည်။

အဖွဲ့ထဲရှိ ကျင့်ကြံသူ ၉ ဦး၏ အောက်ဘက်နေရာမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အော်သံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ မြေကြီး ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သန့်ရှင်းဖြူစင်သော နဂါးပုံရိပ် ၉ ကောင်ကို ထွက်ပေါ်စေခဲ့သည်။ သူတို့၏ မေးရိုးများ ကျယ်ပြန့်စွာ ပွင့်ဟကာ ထိုသားကောင် ၉ ဦးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီးနောက် ကောင်းကင်သို့ ဆက်လက်ပျံတက်သွားခဲ့သည်။

လုံချန်သည် နောက်ဆုံးကျင့်ကြံသူ၏ နောက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပေါ်လာပြီး သူ၏ ဦးခေါင်းကို ကိုယ်ခန္ဓာမှ သန့်ရှင်းစွာ ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ ထိုကျင့်ကြံသူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် နောက်ဆုံးအရာမှာ ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ နဂါး ၉ ကောင်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ပါးစပ်များကို ဖွင့်ကာ ကောင်းကင်သို့ အားကောင်းသော အော်သံများကို ထုတ်လွှတ်နေခြင်းပင်။ ထိုနဂါးများ၏ ပါးစပ်များမှ အသက်မဲ့သော ခန္ဓာကိုယ် ၉ ခုက မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာခဲ့သည်။

မကြာမီ ဆူပွက်နေသောအသားကဲ့သို့ ဖြစ်သွားတော့မည့် ပြုတ်ကျနေသော အလောင်းများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လုံချန်က သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးစိစိဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း နောက်ဆုတ်ရန် ကြိုးစားနေသော လုံပိုင်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။