အခန်း (၁၃၅)

နာရီပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ကျင့်ကြံသူများသည် သစ်တောအဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ ရွေးချယ်ခံရမည့် ထောင်ပေါင်းများစွာသော လူဦးရေထက် ကျော်လွန်၍ အသက်ရှင်သူများ ရှိနေသောကြောင့် သူတို့ စုဆောင်းနိုင်သည့် အင်အားဖြင့် လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားခဲ့ကြသည်။

ထိုသို့ဖြစ်သောကြောင့် စုဝေးရာနေရာသို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာသူများကို ရွေးချယ်မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုသို့ မြန်နှုန်းမြင့် ရွေ့လျားနေစဉ်တွင်ပင် သူတို့၏ စိတ်အများစုသည် နာရီအနည်းငယ်အကြာက ဖြစ်ပွားခဲ့သော ကြီးမားသည့် ပေါက်ကွဲမှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ထိုဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် အချို့က မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုရန် ထိုနေရာသို့ ပြန်သွားရန်ပင် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့ ဘာမှ မတွေ့ရှိခဲ့ကြပေ။ အချင်း ကီလိုမီတာ ထောင်ပေါင်းများစွာရှိသော ကြီးမားသည့် မီးတောင်ဝ တစ်ခုသာ ရှိနေခဲ့ပြီး ဒေမီယန်နှင့် လုံချန် နှစ်ဦးစလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်များ မရှိခဲ့ပေ။

သူ၏ရှေ့တွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ရောက်ရှိလာသော ကျင့်ကြံသူများ ကို ကြည့်ရင်း Mu Chen ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် ယနေ့ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော မြင်ကွင်းများစွာကို တွေ့မြင်ခဲ့ရပြီး သူတို့ဂိုဏ်းအတွက် ပါရမီရှိသော လူငယ်များစွာကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ မျိုးဆက်သစ်များ ပိုင်ဆိုင်နိုင်သော စွမ်းအားမျိုးကို လေ့လာခြင်းက သူ၏ အနှစ်သက်ဆုံး အချိန်ဖြုန်းခြင်းများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။

‘အထူးသဖြင့် အဲဒီနှစ်ယောက်….’

သူ၏စိတ်သည် ဤ ပြင်ပတပည့်များအတန်း၏ ထိပ်တန်းပါရမီရှင်များအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်သည့် ထိုနှစ်ဦးထံသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ တစ်ဦးမှာ ကြီးမားသော ဂုဏ်ပုဒ်ရှိပြီး အခြားတစ်ဦးမှာ လုံးဝမသိရသေးသူဖြစ်သော်လည်း မည်သူမျှ ခမ်းနားသော ဝင်ရောက်မှုကို မလုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

သူတို့ထံမှ အာရုံပြောင်းကာ သူစုဝေးရောက်ရှိနေသူများကို တစ်ဖန်ပြန်၍ ကြည့်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ။ ပထမဆုံးရောက်လာတဲ့ မင်းတို့ ၉၉၈ ယောက်ကို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကောင်းကင်ကြယ်နန်းတော်ကနေ ကြိုဆိုပါတယ်။ မင်းတို့ရဲ့ တံဆိပ်တွေ အခုဆိုရင် အစိမ်းရောင် လင်းနေလောက်ပြီဆိုတော့ မင်းတို့ ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာ သိမှာပါ”

“မင်းတို့ မိသားစုတွေဆီ ပြန်ပြီး နှုတ်ဆက်ချင်တယ်ဆိုရင် ပြန်သွားလို့ရပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ၃ ရက်အတွင်း မင်းတို့ရဲ့ တိုကင်နဲ့ ဂိုဏ်းကို ပြန်ရောက်ရမယ်ဆိုတာ မမေ့ပါနဲ့။ မအောင်မြင်တဲ့သူတွေအတွက်ကတော့ နောက်စာမေးပွဲမှာ ထပ်ကြိုးစားလို့ရပါတယ်”

“ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းက အဆုံးမရှိဘူး။ အထွတ်အထိပ်ထက်မှာလည်း အမြဲတမ်း အထွတ်အထိပ်ရှိတယ်။ ဒီရှုံးနိမ့်မှုကို ရင်ဆိုင်နိုင်တဲ့ ခံနိုင်ရည်မရှိရင် မင်းက ကျင့်ကြံသူလို့ တံဆိပ်တပ်ခံထိုက်တာ မဟုတ်ဘူး”

အချို့က မကျေနပ်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့ကြသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ ဘာမှမလုပ်ခဲ့ကြပေ။ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့အများစုက ဘာမှမလုပ်ခဲ့ကြပေ။

“သခင်ကြီး။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ရေတွက်ခဲ့တာ ကျွန်တော်က သစ်တောထဲကနေ ထွက်လာတဲ့ ၁၀၀၀ ယောက်မြောက်လူပါ။ ဘာလို့ ကျွန်တော့် တိုကင် က အနီရောင် ဖြစ်နေတာလဲ” ဟု ဆံပင်အနက်ရောင်နှင့် အမျိုးသားတစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူသည် စာမေးပွဲအစောပိုင်းက လုံပိုင်နှင့် ပူးပေါင်းကြံစည်ခဲ့သူပင်။

သူ့ကို လျစ်လျူရှုစွာ ကြည့်ရင်း Mu Chen က ပြောလိုက်သည်။

"ပထမဆုံး ရောက်လာတဲ့ ကျင့်ကြံသူ ၉၉၈ ယောက်ပဲ ဝင်ခွင့်ရတယ်လို့ ကျွန်တော် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောခဲ့တယ် ဒါဆို ဘာလို့ မင်းညည်းညူနေတာလဲ။"

"ဒါပေမယ့် စာမေးပွဲက ကျွန်တော်တို့ ၁၀၀၀ ယောက်ကို ဝင်ခွင့်ပေးသင့်တာ။ ကျွန်တော့် လုံမျိုးနွယ်စုက ဒီလိုအထင်သေးတာကို လက်ပိုက်ကြည့်နေမယ် မထင်နဲ့"

"လုံမျိုးနွယ်စုလား" ဟု Mu Chen က မေးခွန်းထုတ်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ထိုလူ၏ မျက်နှာက ကျေနပ်မာန်ထောင်လာသည်။

"ဟုတ်တယ်။ ကျွန်တော်က လုံဟောင်ပါ။ ဒီမှာဖြစ်ခဲ့တာတွေကို ကျွန်တော့် အကြီးအကဲတွေကို သေချာပေါက် အသိပေးပါမယ်" ဟု သူပြောလိုက်သည်။ Long Hao သည် သူအသာစီးရနေပြီဟု ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ယုံကြည်နေပြီး သူပြောသည့် စကားလုံးတိုင်းနှင့်အမျှ ပို၍ မာန်မာနကြီးလာခဲ့သည်။

သို့သော် Mu Chen က အနည်းငယ်မျှပင် ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

"မင်းရဲ့ လုံမျိုးနွယ်စု က ဘာလို့ ဒီမှာ မျက်နှာပျက်ရမှာလဲ။ မင်းရဲ့ သခင်လေးက ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်ဖြစ်နေပြီပဲ။ မင်းရဲ့ လုံမျိုးနွယ်စု က ကြိုးစားရင်တောင် ငါတို့ကို မထိခိုက်နိုင်တာကို ပြောဖို့တောင် မလိုဘူး"

ဝါကျ၏ နောက်တစ်ဝက်က အရှက်ရစေသည့် စကားလုံးများကို အရှေ့တစ်ဝက်က ထိတ်လန့်ခြင်းကြောင့် လုံးဝလျစ်လျူရှုခံလိုက်ရသည်။

"လခွမ်း လုံချန်က အသက်ရှင်နေသေးတယ်။ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

Long Hao သည် ထိုကြီးမားသော ပေါက်ကွဲမှုတွင် မီးလောင်ကျွမ်းလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သော အဖွဲ့ထဲက တစ်ဦးဖြစ်သည်။ လုံချန် သေဆုံးသွားပြီဟု သူခိုင်မာစွာ ယုံကြည်ခဲ့ပြီး ထို့ကြောင့် သူရဲရဲတင်းတင်း ပြုမူရဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မင်းယုံသည်ဖြစ်စေ မယုံသည်ဖြစ်စေ ဒါက ငါ့ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းအခုချက်ချင်း ဒီနေရာကနေ မထွက်သွားရင် မင်းကို ထွက်သွားအောင် ငါအတင်းအကျပ် လုပ်ရလိမ့်မယ်" ဟု Mu Chen က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

Long Hao ၏ မျက်နှာသည် ဒေါသကြောင့် နီရဲသွားခဲ့သော်လည်း သူဘာမှ လုပ်နိုင်စွမ်းမရှိကြောင်း သူသိသည်။

"ဒါကို ငါမှတ်ထားမယ်" ဟု သူက မထွက်ချင်ဘဲ ပျံသန်းထွက်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။

ထိုသို့ဖြင့် တပည့်စာမေးပွဲသည် သူနှင့်အတူ ပါလာခဲ့သော ဒရာမာအများစုနှင့်အတူ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ ကျင့်ကြံသူများစွာ တို့သည် မိမိတို့၏ မိသားစုများနှင့် နှုတ်ဆက်ရန် မိမိတို့၏ အိမ်များသို့ ပြန်သွားခဲ့ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် ဂိုဏ်းမှ မကြာခဏ ထွက်ခွာနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သိရှိထားကြသောကြောင့် ဖြစ်ပြီး၊ အချို့မှာမူ သူ၏ နယ်မြေများအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

ဂိုဏ်းတည်ရှိရာ ကြယ်တောင်ကို အလှဆင်ထားသည့် ကျယ်ဝန်းသော မြို့ကြီးအတွင်းရှိ အဆောက်အအုံတစ်ခုအတွင်းတွင် အမျိုးသားနှစ်ဦး ခုတင်များပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့မြင်နိုင်သည်။

သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာများတွင် အမာရွတ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး သူတို့၏ ပြန်လည်ကောင်းမွန်နှုန်းဖြင့်ပင်လျှင် ပြန်လည်သက်သာရန် နာရီပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နေခြင်းပင်။

ရက်များစွာ ကုန်လွန်ခဲ့ပြီး ထိုအမျိုးသားများမှာ မလှုပ်မယှက် လဲလျောင်းနေခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာများ အကောင်းဆုံးအခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက်တွင်ပင် သူတို့ နိုးထခြင်း မရှိသေးပေ။

ခုတင်များထဲမှ တစ်ခုဘေးတွင် တောင်ပံပါသော ဝံပုလွေနက်ကြီးတစ်ကောင် စိုးရိမ်တကြီး လမ်းလျှောက်နေသည်။ သူမသည် ဒေမီယန်ကို၃ ရက်လုံးလုံး စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီး ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုခုကို မျှော်လင့်နေခဲ့သော်လည်း ဘာမှ မမြင်တွေ့ခဲ့ရပေ။

ထိုပေါက်ကွဲမှုအတွင်းတွင် သူတို့နှစ်ဦး သေဆုံးလိမ့်မည်ဟု သူမခံစားခဲ့ရသော်လည်း ၎င်းနှင့်ပတ်သက်၍ သူမတွင် စိုးရိမ်မှုမရှိခဲ့ပေ။ ဒေမီယန် ဘေးနားမှာ သူမသေဆုံးခဲ့လျှင် သူမကျေနပ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးအချိန်တွင် အရိပ်မှိုင်းမှိုင်း ပုံရိပ်တစ်ခု လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်လာသည်ကို သူမမြင်ခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် သူမ၏အမြင်အာရုံမှာ မှောင်မိုက်သွားခဲ့သည်။ သူမ မေ့လဲသွားခြင်းမရှိသလို မည်သည့်အရာကမျှ ပိတ်ဆို့ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ သူမ၏မျက်လုံးများက ဒေမီယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သယ်ဆောင်သွားသည့် မြန်နှုန်းများကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် မလုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသိလိုက်သည်မှာ သူတို့သည် ဤအဆောက်အအုံထဲတွင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

"မကြောက်ပါနဲ့ ကလေးလေး" ဟူသော အသက်ကြီးသည့်အသံတစ်သံသည် အခန်းဝမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"သူတို့ရဲ့ စိတ်တွေက သူတို့ရဲ့ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုအတွက် အကုန်အစွမ်းထုတ်ထားခဲ့လို့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတာပါ။ နာရီအနည်းငယ်အတွင်း နိုးလာပါလိမ့်မယ်"

ဇာရာသည် ခေါင်းညိတ်ရုံသာ လုပ်ပြီး ဒေမီယန်ကိုစောင့်ကြည့်ရန် ပြန်သွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမသည် အဘိုးကြီး၏ ရှိနေခြင်းကို သိရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးကို ဤအဆောက်အအုံသို့ ခေါ်လာသူနှင့် လိုအပ်သည့် အနာကျက်ဆေးလုံးများကို ကျွေးမွေးခဲ့သူမှာ သူပင် ဖြစ်ပြီး ဇာရာက သူ့ထံမှ မည်သည့်ဆိုးသွမ်းမှုကိုမျှ မခံစားခဲ့ရပေ။

သူမ သူ့ကို မည်သို့ဆက်ဆံမည်ဆိုသည်မှာ ဒေမီယန် နိုးလာသောအခါ ဘာဖြစ်မလဲဆိုသည်အပေါ် မူတည်သည်။ နောက်ထပ် နာရီအနည်းငယ်ကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် အဘိုးကြီး ပြောသည့်အတိုင်း ဒေမီယန်နှင့် လုံချန် နှစ်ဦးစလုံး သူတို့၏ အိပ်စက်ခြင်းမှ စတင်နိုးထလာခဲ့ကြသည်။

"အွတ်...."

ဒေမီယန် ညည်းတွားလိုက်သည်။ သူ၏ သတိပြန်ဝင်လာသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းကိုက်ခြင်းကို ခံစားခဲ့ရသည်။

'ငါဘယ်လိုလုပ် အသက်ရှင်နေသေးတာလဲ'

သူမျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ရလဒ်ထွက်ပေါ်လာမည်ဟု သူမမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ အစပိုင်းတွင် သူ၏ တစ်ခုတည်းသော ရည်ရွယ်ချက်မှာ သူ၏ မုန်တိုင်းပါရမီကို အသုံးပြုရန်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် လုံချန်ပတ်လည်တွင် ဆောက်လုပ်ထားသည့် ခမ်းနားသော နန်းတော်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ ပြိုင်ဆိုင်လိုစိတ် ထွက်ပေါ်လာပြီး လိုအပ်သည်ထက် ပိုမိုပြင်းပြင်းထန်ထန် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

လုံချန် လည်း အလားတူ အတွေးများရှိနေခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ ရွှေနန်းတော်နှင့် ချော်ရည်ရွှံ့စေးလူများကို တိုက်ခိုက်ရန်သာ စီစဉ်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ အစွမ်းအထက်ဆုံး လှုပ်ရှားမှုများထဲမှ တစ်ခုကို အဆုံးသတ်တွင် အသုံးပြုမိခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် သူတို့၏ တိုက်ပွဲကို ပြန်လည်ဆင်ခြင်သုံးသပ်ခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် မည်သူက အနိုင်ရခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ ကောက်ချက်ချနိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးစက္ကန့်တွင် သူတို့ကို ဖမ်းဆုပ်သွားသည့် အရိပ်ပုံရိပ်ကြောင့်သာ မဟုတ်ပါက သူတို့နှစ်ဦးစလုံး သေဆုံးသွားခဲ့ကြမည်မှာ အသေအချာပင်။

"မင်းတို့ ကလေးတွေ မင်းတို့ရဲ့ အမှတ်တရတွေကို ပြန်ပြောင်းပြောတာ ပြီးပြီလား" ဟူသော အသံတစ်သံက အခန်းတစ်ခွင် ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့သည်။ သူတို့သည် အကောင်းဆုံးအခြေအနေတွင် မရှိသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ချက်ချင်း သတိထားလိုက်ကြသည်။

"အိုဟို ငါ့ကို ဒီလိုကြည့်နိုင်တဲ့ စွမ်းအင်ရှိတာ မြင်ရတာ ဝမ်းသာတယ်။"

သူတို့ရှေ့တွင် ဆံပင်ဖြူရှည်နှင့် နှုတ်ခမ်းမွေးရှည်ကြီးရှိသော အဘိုးကြီး တစ်ဦး ရပ်နေသည်။ သူ၏ပုံပန်းသွင်ပြင်သည် "ဘီလူးအဘိုးကြီး" ပုံစံ၏ အနှစ်သာရပင်။

"ကောင်းပြီ မင်းတို့ ဒီလောက်သတိထားနိုင်လောက်အောင် ကောင်းကောင်းလုပ်နိုင်နေပြီဆိုတော့ ငါ့ရဲ့ မိတ်ဆက်ကို စတင်လိုက်တော့မယ်" ဟု သူပြောလိုက်သည်။

ထိုပါရမီရှင်နှစ်ဦးကြား အကြည့်ကို ရွှေ့ပြောင်းရင်း အဘိုးကြီး က တစ်ဖန်ပြန်၍ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ကြယ်နန်းတော်ကနေ ကြိုဆိုပါတယ်။ မင်းတို့က ပြင်ပတပည့်သစ်တွေပဲ"