မိုက်ရိုင်းသူ

ယီထျန်းယွမ်က တစ်ခါတည်း သဘောတူလိုက်ရာ ရှူဖယ်က ကျေနပ်စွာ သွားပြီး သူ့အား အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ… မင်းပါဝင်မှုကို ကြိုဆိုပါတယ်။ ငါမင်းကို နဂါးဂူထဲ ခေါ်သွားနိုင်မယ်လို့ အာမခံတယ်…” ရှူဖယ်က ဝိညာဉ်ကျောက်များကို ချက်ချင်းမယူသေးဘဲ နဂါးဂူသို့ ရောက်မှသာ ယူမည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လမ်းခုလတွင် ထွက်ပြေးသွားပါက မည်သူ့ထံမှ ပြန်ယူရမည်နည်း။

ဝိညာဉ်ကျောက်တစ်ထောင်သည် မများလှသော်လည်း နည်းသည်ဟုလည်း မဆိုနိုင်ပေ။ အဓိကကတော့ မည်သူမှ လှည့်စားခံရခြင်းကို မနှစ်သက်ပေ။

ယီထျန်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ထိုအမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးတို့အနီးသို့ လိုက်သွားကာ သူတို့နှင့်အတူ ရပ်လိုက်သည်။ ထိုနှစ်ဦးက ယီထျန်းယွမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် စကားပြောရန် စိတ်မဝင်စားဘဲ သူတို့ချင်း စကားပြောနေကြသည်။

“အစ်ကိုလျန်… ဒီတစ်ခေါက် နဂါးဂူထဲ ဝင်ရင် ရတနာတွေ ရှာတွေ့နိုင်မလား…” ဘေးနားရှိ ထိုမိန်းမပျိုသည် အသံချိုသာစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရနယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့်သာရှိပြီး သူမ၏အရွယ်အရ ဆိုလျှင် ဤသန်မာမှုက မဆိုးလှပေ။

“ရတနာဆိုတာ ထည့်တွက်ရုံပဲ… ဒီတစ်ခေါက်က မင်းသမီးက ချပေးတဲ့ ဆုလာဘ်ကို အဓိကလုပ်ရမယ်။ ကျောက်မင်ဧကရာဇ်ရဲ့ သဲလွန်စတစ်ခုခုကို ရှာတွေ့ရင်၊ ဒါမှမဟုတ် အရိုးပြာတွေပဲဖြစ်ဖြစ် ရှာတွေ့ရင် ဆုလာဘ်က မနည်းဘူး… အဲဒါက နဂါးအရိုးတွေထက် တန်ဖိုးပိုများတယ်…” လျန်ယွမ်ထျန်းက မထီမဲ့မြင်ပြုလိုက်သည်။ “နဂါးအရိုးဆိုတာ ဒဏ္ဍာရီထဲမှာပဲ ရှိတာ… ရှာတွေ့ဖို့က သိပ်ခက်တယ်။ တကယ်ရှိရင်တောင် တခြားသူတွေက သိမ်းသွားကြပြီးပြီ။ ငါတို့အလှည့်ရမှာ မဟုတ်ဘူး…”

“ဟုတ်တယ်… မင်းသမီးချပေးတဲ့ ဆုလာဘ်က အများကြီးပဲ… သူတို့ပြောတာတော့ သူတော်စဉ်လက်နက်တွေတောင် ပါမယ်ဆို… ကျောက်မင်ဧကရာဇ်ရဲ့ သဲလွန်စတွေ ရှာတွေ့ရင် ငါတို့ ချမ်းသာသွားမှာပေါ့…”

“အဲဒါ သေချာတာပေါ့… ဒီမှာ လူတွေ အများကြီးလာတာ ဘာကြောင့်ထင်လဲ။ ကျောက်မင်ဧကရာဇ်ရဲ့ သဲလွန်စရှာဖို့ မဟုတ်ဘူးလား…” လျန်ယွမ်ထျန်းက ရယ်လိုက်ပြီး “ရှောင်ထိန်… မင်း ငါနဲ့လိုက်ရုံပဲ။ မင်းကို ဘေးကင်းအောင် ငါ အာမခံတယ်…”

“ဒါဆို ကျွန်မရဲ့ ဘေးကင်းရေးကို အစ်ကိုလျန်ကို အားကိုးလိုက်ပြီနော်…” ထိုဝမ်ထိန်ဆိုသူ၏ အသံမှာ အလွန်ချိုမြည်ကာ သူမတကိုယ်လုံး လျန်ယွမ်ထျန်းထံ ကပ်တွယ်လိုက်ပြီး သူ့ကို အားကိုးရာအဖြစ် သတ်မှတ်ထားပုံရသည်။

လျန်ယွမ်ထျန်းက ဝမ်ထိန်ကို လက်ဖြင့် သိုင်းဖက်လိုက်ပြီး ယီထျန်းယွမ်ဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်ကာ မျက်နှာတွင် မာန်အပြည့်ဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။

ယီထျန်းယွမ်က သူတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံပင် စိတ်မဝင်စားပေ� ဤသို့သော လူမျိုးမှာ မနည်းလှပေ။ အနည်းငယ် စွမ်းအားရှိသည်ဟု ထင်လျှင် အလွယ်တကူ မာန်တက်တတ်ပြီး ထုတ်ဖော်ပြသလိုကြသည်။ ကျင့်စဉ်အဆင့်နိမ့်သူများကမူ အနည်းငယ် အားကျပေမည်။ သို့သော် ယီထျန်းယွမ်အတွက်မူ အားကျစရာ မရှိပေ။ ရုပ်ရည်ပိုင်းအရ ဇီယူဝေ့ ရှီရွှေယွမ် ယွဲ့ချင်းရွှမ်တို့ကပင် ဝမ်ထိန်ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သည်။

သို့သော် သူ့အား ပို၍ စိတ်ဝင်စားစရာဖြစ်စေသည်မှာ ရန်ကျိရို့က ထုတ်ပြန်ထားသော ဆုလာဘ်ပင်ဖြစ်သည်။ ယခင်က နဂါးမြီးမြို့တွင် အရက်ဆိုင်တွင် လူများပြောနေသည်ကို ကြားခဲ့ဖူးသည်။ မင်းသမီးသည် အင်အားကြီးသူများကို စုစည်းကာ ကောင်းကင်နဂါးအန္တရာယ်နယ်မြေသို့ စေလွှတ်ပြီး စူးစမ်းမှုများ ပြုလုပ်စေနေသည်ဟု ဆိုသည်။

ရန်ကျိရို့သည် ဘယ်သောအခါမှ လက်လျှော့ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူမ ကိုယ်တိုင် လာရောက်ရန် အချိန်မရှိသဖြင့် အခြားသူများကို သဲလွန်စရှာဖွေရန် စေခိုင်းသည်။ အနည်းငယ်မျှ သဲလွန်စတစ်ခုခုဖြစ်စေ အရိုးပြာများဖြစ်စေ ရှာတွေ့ပါက ဆုလာဘ်များကို အကြွင်းမဲ့ ပေးအပ်မည်ဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် သူတော်စဉ်လက်နက်များ ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းကျမ်းများကဲ့သို့သော ဆုလာဘ်များသည် လူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို လှုပ်ခတ်စေသည်။ ဤဆုလာဘ်ထုတ်ပြန်ချက်ကြောင့် ဤနေရာသည် ရုတ်တရက် စည်ကားလာခဲ့သည်။

ရှူဖယ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ကာ နောက်ထပ် လူများ ပါဝင်လာမလားဟု စောင့်ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် ခဏကြာသောအခါ အဖွဲ့လိုက်ပါလာသူ အနည်းငယ်သာ ရှိပြီး သူတို့အဖွဲ့နှင့် ပူးပေါင်းရန် ရွေးချယ်သူ မရှိခဲ့ပေ။

“မြန်မြန်လုပ်ပါ… ဒီမှာ စောင့်နေရတာ တော်တော်ကြာနေပြီ…” လျန်ယွမ်ထျန်းက မကျေနပ်သည့်အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်… ကျွန်မနဲ့ အစ်ကိုလျန်က ဒီမှာ အချိန်အတော်ကြာ စောင့်နေရပြီ… လမ်းပြမလုပ်တော့ဘူးလား။ မလုပ်ရင် ကျွန်မတို့ ကိုယ့်ဟာကိုယ် သွားမယ်နော်…” ဝမ်ထိန်ကလည်း မကျေနပ်မှုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ… ကောင်းပြီ… လူထပ်မလာတော့ဘူးထင်တယ်…” ရှူဖယ်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆို လိုက်ခဲ့တော့… လမ်းမှာ တစ်ယောက်တည်း လှုပ်ရှားမနေနဲ့။ ငါ့နောက်ကပဲ လိုက်ခဲ့။ တစ်ခုခု မတော်တဆဖြစ်သွားရင် ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့နော်… နားလည်ပြီလား…”

သူ စကားပြောနေစဉ် ပြုံးနေရာမှ မျက်နှာကို တင်းမာစွာ ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး အလွန်တည်ကြည်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူပြောနေသည်မှာ အလွန်တည်ကြည်ပြီး ဟာသမဟုတ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားသည်။

“ငါတို့ သိပြီ… မြန်မြန်သွားစို့…” ဝမ်ထိန်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြရင်း မြန်မြန်သွားရန် အချက်ပြလိုက်ပြီး လျန်ယွမ်ထျန်းကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ဘာမတော်တဆဖြစ်နိုင်မှာလဲ… အစ်ကိုလျန်ရှိရင် ဘာမှ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ…”

“အဲဒါ သေချာတာပေါ့…” လျန်ယွမ်ထျန်းက မာန်အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး ဤအရာကို လုံးဝဂရုမစိုက်ပေ။

ရှူဖယ်က သူတို့ကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျသွားသည်။ ထို့နောက် ယီထျန်းယွမ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီမိတ်ဆွေ… ငါ့ညွှန်ကြားချက်ကို သေချာနားထောင်ပါ… အထဲက အတော်လေး အန္တရာယ်များတယ်…”

“ဒါ သေချာတာပေါ့… ကျန်တာ မင်းကိုပဲ အပ်လိုက်ပြီ…” ယီထျန်းယွမ်က ထိုနှစ်ဦးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူတို့ အသက်ရှင်သည်ဖြစ်စေ သေသည်ဖြစ်စေ သူနှင့် မသက်ဆိုင်ပေ။

ထို့နောက် ရှူဖယ်က သူတို့ကို အထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ လျန်ယွမ်ထျန်းနှင့် ဝမ်ထိန်တို့က နောက်မှ လိုက်လာပြီး ယီထျန်းယွမ်က အဆုံးမှ လိုက်လာသည်။ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အကွာအဝေးမှာ နှစ်မီတာထက် မပိုပေ။

ရှူဖယ်၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် သူတို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်လာခဲ့ရာ ဖိအားများ ပိုမိုကြီးမားလာသည်။ အကယ်၍ ကျင့်စဉ်အဆင့် နိမ့်လွန်းပါက ဤနေရာမှစ၍ ပြန်လှည့်ရမည်ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက လမ်းပင် လျှောက်မရနိုင်ပေ။ သို့သော် ဤနေရာသို့ ဝင်ရောက်လာရဲသူများမှာ စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရနယ်ပယ်အဆင့်ထက် နိမ့်သူ မရှိပေ။ ထို့ကြောင့်ပင် ရှူဖယ်က ယီထျန်းယွမ်အား အတူလိုက်လာရန် မေးမြန်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့ အစောပိုင်းတွင် ရပ်နေခဲ့သော နေရာတွင် စိတ်ဝိညာဉ်သန့်စင်မှုနယ်ပယ်အဆင့်ရှိသူများပင် လွယ်ကူစွာ ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။ သေလိုသူများသာ ဝင်ရောက်လာကြမည်ဖြစ်သည်။

လမ်းတစ်လျှောက် ယီထျန်းယွမ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းကြည့်ရှုနေသည်။ ဖိအားများ ပိုမိုကြီးမားလာသည်မှလွဲ၍ အခြားပြောင်းလဲမှု မရှိပေ။ ပြင်ပမှ ကြည့်လျှင် သိသာထင်ရှားသော ကွာခြားမှု မရှိပေ။ သို့သော် သူတို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ အထဲတွင် ပိုမိုမှောင်မိုက်လာပြီး လူအနည်းငယ်သာ ရှိတော့သည်။ ဤလမ်းကို လျှောက်သူများ မများလှပေ။

“မင်း လမ်းမှားသွားတာလား… ဒီနားမှာ လူတစ်ယောက်မှ မရှိသလိုပဲ…” ဝမ်ထိန်က နောက်မှ အော်ဟစ်ပြောလိုက်သည်။

“ရှူး…” ရှူဖယ်က ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်ပြီး အသံကျယ်စွာ မပြောရန် အချက်ပြသည်။ “ငါခေါ်လာတဲ့ ဒီလမ်းက အနီးဆုံးလမ်းဖြစ်ပြီး ပိုလုံခြုံတယ်… လမ်းတစ်လျှောက် တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်နေရမယ်။ လမ်းခုလတ်မှာ သားရဲတွေ ထွက်လာရင် မင်းတို့ကို ငါ မကာကွယ်နိုင်ဘူး…”

သူ၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာနေပြီး စိတ်ထဲတွင် ထိုမိန်းမပျိုကို ရိုက်ပစ်လိုက်ချင်စိတ် ပေါက်နေသည်။

သူသာမက ယီထျန်းယွမ်ပင်လျှင် ထိုမိန်းမကို ရိုက်ပစ်လိုက်ချင်သည်။ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် လိုက်လာရုံသာ လုပ်လျှင်ဖြစ်ပြီး ဤမျှ စကားများနေရသည်မှာ ဘာကြောင့်နည်း။ ကောင်းကင်နဂါးအန္တရာယ်နယ်မြေသည် အန္တရာယ်များလှသည်။ လမ်းပြတစ်ဦးအနေဖြင့် သေလိုစိတ် မရှိပေ။

“ဟမ်…” ဝမ်ထိန်က မထီမဲ့မြင်ပြုလိုက်သော်လည်း ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလိုက်သည်။

ရှူဖယ်က နဖူးပေါ်မှ ချွေးစများကို သုတ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်ကာ သူတို့ကို ဆက်လက်ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် ဤနေရာသည် အလွန်တိတ်ဆိတ်ပြီး ညှို့ယူဖွယ်ရာ ဖြစ်လာသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ ပိုမိုများပြားလာသော်လည်း ရှူဖယ်က တစ်ပင်မျှ မခူးယူပေ။ ဝမ်ထိန်နှင့် လျန်ယွမ်ထျန်းတို့၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး ခူးယူရန် ထွက်သွားချင်နေစဉ် ယီထျန်းယွမ်၏ အသံသည် နောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“မသေချင်ရင် လျှောက်မသွားနဲ့… ဒီနေရာက ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေ၊ ဝိညာဉ်ပန်းတွေက အလွယ်တကူ ခူးလို့ရတာ မဟုတ်ဘူး… ကိုယ့်ဟာကိုယ် သေချင်တာက ဘာမှမဖြစ်ပေမယ့် ငါတို့ကိုပါ ဆွဲမထည့်နဲ့…” ယီထျန်းယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဟိတ်ကောင်… မင်း ဘာကိစ္စများနဲ့ ပြဿနာရှာနေတာလဲ…” လျန်ယွမ်ထျန်းက သူ့ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ပြင်ထားသည့်ပုံဖြစ်သည်။

“မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ… ဒီနေရာက အခုထဲက အန္တရာယ်များနေပြီ… ဝိညာဉ်ဆေးတွေကို လျှောက်မခူးနဲ့… တစ်ခုခုထွက်လာရင် ထွက်ပြေးဖို့တောင် အချိန်မရဘူး…” ရှူဖယ်က သူတို့ကို ဟန့်တားလိုက်သည်။

“ဟမ်… ဟိတ်ကောင်… မင်းကံကောင်းလို့သာ… အပြင်မှာဆို မင်းသေနေတာ ကြာပြီ…” လျန်ယွမ်ထျန်းက သူ့ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ဟောက်လိုက်သော်လည်း လက်တော့ မပါချေ။

ဝမ်ထိန်ကလည်း မကျေနပ်သည့်အသံဖြင့် ဟမ်းခနဲ ပြုလိုက်သည်။

ယီထျန်းယွမ်က ပုခုံးတစ်ချက်တွန့်လိုက်သည်။ သူ၏ ကြင်နာစွာ သတိပေးမှုကို လူယုတ်မာဟု အထင်ခံရသည်။ ဤသို့ဆိုလျှင် သူတို့ သေချင်လျှင်လည်း သူ့ကို အပြစ်မတင်နိုင်ပေ။

အခန်း (၃၇၆) ပြီးပါပြီ။