ရွေးချယ်မှု

ယီထျန်းယွမ်သည် စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးနောက် မည်သည့်တံခါးကို ရွေးချယ်ရမည်ကို သိရှိလိုက်သည်။

“သွားကြစို့... အထဲဝင်မယ်...” ယီထျန်းယွမ်က ခြေလှမ်းကို ရှေ့သို့ စတင်လှမ်းလိုက်သည်။ ရှုဖယ်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ၎င်းတို့သည် မည်သို့လုပ်ဆောင်သည်ကို သူနှင့်မသက်ဆိုင်သဖြင့် မိမိလုပ်ရမည့်အရာကို ကောင်းကောင်းလုပ်ဆောင်ရုံသာဖြစ်သည်။

ရှုဖယ်သည် မြေအဆင့်တံခါးရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ နောက်မှ ဝမ်မန်လုံက မြင်လိုက်ပြီး ပြုံးစစဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်ပါ့... မြေအဆင့်ကိုပဲ ရွေးတာပဲ... မင်းရဲ့အဆင့်နဲ့ဆို မြေအဆင့်ကိုပဲ ရွေးနိုင်တာပေါ့...”

ဝမ်မန်လုံသည် လူအများရှေ့တွင် ခြေလှမ်းကို ကောင်းကင်အဆင့်တံခါးရှေ့သို့ ဦးတည်လှမ်းသွားပြီး ရှုဖယ်ကို လှောင်ပြောင်သည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့အပြင် သူ၏မျက်လုံးထောင့်မှ ဟွာရှီရင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမမျက်နှာပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုခဲ့သည်။ သို့သော် ဝမ်းနည်းစရာမှာ ဟွာရှီရင်သည် မည်သည့်အမူအရာမျှ မပြဘဲ အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ရှိနေပြီး ဝမ်မန်လုံ၏ရွေးချယ်မှုကို လုံးဝဂရုမစိုက်ပေ။

ကောင်းကင်အဆင့်သည် အလွန်ခက်ခဲသော အဆင့်ဖြစ်ပြီး အနည်းငယ်မျှ ဂရုမစိုက်မိပါက အထဲတွင် သေဆုံးနိုင်သည်။ ဝမ်မန်လုံသည် ဟွာရှီရင်အား သူ၏သန်မာမှုကို သိရှိစေလိုခဲ့သော်လည်း ဟွာရှီရင်က လုံးဝဂရုမစိုက်ပေ။

“ကျွန်တော်က ကောင်းကင်အဆင့်ကို ရွေးမယ်... ဒါက ကျွန်တော်အတွက် ဘာမှခက်ခဲတာ မဟုတ်ဘူး...” ဝမ်မန်လုံက အသံကို အနည်းငယ်မြှင့်လိုက်ပြီး ရှုဖယ်ကို ကြည့်ကာ ဆက်ပြောသည်။ “ထူးချွန်တဲ့ အရည်အချင်းရှိသူတွေကသာ ကောင်းကင်အဆင့်ကို ရွေးရဲကြတာ... သာမန်အရည်အချင်းနဲ့သူတွေကတော့ မြေအဆင့်အောက်ကိုပဲ ရွေးနိုင်ကြတာပေါ့...”

ရှုဖယ်သည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသော်လည်း ဘာမှပြန်မပြောခဲ့ပေ။ သူသည် ဒေါသထွက်လွယ်သူမဟုတ်သဖြင့် ဒေါသအလျှောက် ကောင်းကင်အဆင့်ကို ရွေးချယ်ရန် ဆုံးဖြတ်ချက်မချခဲ့ပေ။ အကယ်၍ ထိုသို့ရွေးချယ်ခဲ့ပါက သိက္ခာအတွက်သာ လုပ်မိပြီး အထဲတွင် သေဆုံးသွားနိုင်သည်ကို သူနားလည်ထားသည်။

“စိတ်အေးအေးထားပါ... စိတ်အေးအေးထားပါ...” ရှုဖယ်သည် ယီထျန်းယွမ်က မည်သည့်အဆင့်ကို ရွေးချယ်မည်ကို သိချင်စိတ်ဖြင့် သူ့အား လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် မည်သည့်အခါကမှန်းမသိ ယီထျန်းယွမ်သည် အခက်ခဲဆုံးအဆင့်ဖြစ်သော အငယ်ဆုံးတံခါးရှေ့သို့ ရောက်ရှိနှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ရွေးချယ်မှုသည် လူအားလုံး၏အကြည့်များကို ဆွဲဆောင်လိုက်ပြီး အများစုမှာ ထိုရွေးချယ်မှုကြောင့် မှင်တက်မိသွားကြသည်။ အငယ်ဆုံးတံခါးကို မည်သူမျှ ရွေးချယ်ရန်မရှိပေ။ ထိုတံခါးထဲသို့ဝင်သွားသူမည်သူမဆို သေဆုံးမည်မှာ သေချာသည်။ ဦးနှောက်ကို မြည်းနင်းခံရမှသာ ထိုတံခါးကို ရွေးချယ်ရဲမည်ဖြစ်ပြီး မည်သူမျှ ထိုသို့မရွေးချယ်ကြပေ။

သမိုင်းတွင် မှတ်တမ်းများစွာရှိသည်။ ကျင့်စဉ်အဆင့်မြင့်သူမှသည် အနိမ့်ဆုံးသူအထိ ထိုတံခါးထဲဝင်သွားခဲ့သူများမှာ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ပြန်မထွက်လာခဲ့ကြပေ။ အမြင့်ဆုံးမှာ အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်အဆင့်ရှိသူဖြစ်ပြီး အနိမ့်ဆုံးမှာ စိတ်ဝိညာဉ်သန့်စင်မှုနယ်ပယ်အဆင့်ရှိသူဖြစ်သည်။ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ အသက်ရှင်ပြန်မထွက်လာခဲ့ပေ။ ထိုတံခါးသည် သေမင်းတမန်တံခါးဟု ဆိုနိုင်ပြီး လူများစွာကို ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် နောက်ပြန်ဆုတ်စေခဲ့သည်။

ကောင်းကင်အဆင့်တံခါး၏ခက်ခဲမှုသည် မနည်းမနောပင်ဖြစ်သည်။ ထွက်လာသူများက ခက်ခဲသည်ဟု ပြောကြသော်လည်း အနည်းဆုံး သည်းခံနိုင်သေးသည်။ သို့သော် အမည်မသိအဆင့်တံခါးထဲသို့ ဝင်သွားသူမည်သူမျှ ပြန်မထွက်လာခဲ့သဖြင့် အထဲတွင် မည်သို့ရှိသည်ကို မည်သူမျှမသိပေ။

လူတို့ကို ကြောက်ရွံ့စေသည်မှာ ရှေ့တွင်ရပ်နေသော သန်မာသူများမဟုတ်ဘဲ မသိနိုင်သော ထိုစွမ်းအားများပင်ဖြစ်သည်။

“ဟားဟား... ရှုဖယ်... ဒါ မင်းရဲ့သူငယ်ချင်းလား... ဦးနှောက်ကို မြည်းနင်းခံရတာများလား... အဲဒီတံခါးထဲ ဝင်ရဲရင်တော့ ဝင်ကြည့်လိုက်စမ်းပါဦး...” ဝမ်မန်လုံသည် သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက် အော်ရယ်လိုက်သည်။ ယီထျန်းယွမ်၏ရွေးချယ်မှုသည် အလွန်ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု သူထင်မြင်နေသည်။

“ဟုတ်တယ်... အငယ်ဆုံးတံခါးကို ရွေးတဲ့သူလည်း ရှိသေးတယ်ကွာ... သေချင်နေတာနဲ့တူတယ်...”

“ဟီး... ဟွာရှီရင်ရဲ့အာရုံကို ဆွဲဆောင်ဖို့ ဒီလိုလုပ်တာများလား...”

“ဖြစ်နိုင်တယ်... ကြည့်စမ်း... ဟွာရှီရင်တောင် အဲဒီကို လှမ်းကြည့်နေပြီ... တကယ်လည်း အာရုံဆွဲဆောင်နိုင်သွားပြီကွ... ဒါပေမယ့် သူတကယ်ဝင်သွားမှာလား... ဒါမှမဟုတ် အပြင်မှာပဲ ဟန်ဆောင်နေတာလား...”

ဟွာရှီရင်သည် ယီထျန်းယွမ်ဘက်သို့ အာရုံပြောင်းသွားသော်လည်း သူမ၏လှပသောမျက်ဝန်းများတွင် အေးဆေးတည်ငြိမ်မှုသာရှိနေပြီး ထူးထွေသောအမူအရာမျိုး မပြသခဲ့ပေ။ တကယ်ဝင်သွားမှသာ အရေးပါမည်ဖြစ်ပြီး အပြင်တွင်ရပ်နေရုံဖြင့်ကား မည်သူမဆို ရပ်နိုင်သည်ဖြစ်ရာ ထိုအရာသည် ဘာမှမထူးခြားပေ။

“ယီအကိုကြီး... အဲဒီတံခါးကို တကယ်ရွေးမလို့လား...” ရှုဖယ်က အလျင်စလို တားမြစ်ပြောဆိုလိုက်သည်။ “အဲဒီတံခါးက အခက်ခဲဆုံးပဲ... ဝင်သွားသူတွေ တစ်ယောက်မှ ပြန်မထွက်လာခဲ့ကြဘူး...”

“ဟေ့ကောင်လေး... အဲဒီတံခါးထဲဝင်ရဲရင် ဝင်ကြည့်စမ်းပါဦး... မင်းရဲ့သတ္တိကို ငါမြင်ချင်လိုက်တာ... အပြင်မှာရပ်နေရုံနဲ့ ဘာထူးမှာလဲ... တကယ်ဝင်ရဲရင်တော့ ဝင်ကြည့်လိုက်စမ်းပါ...” ဝမ်မန်လုံက ဘေးမှ မီးထိုးလှုံ့ဆော်ပြီး ယီထျန်းယွမ်အား အပြင်တွင်သာ ရပ်နေသည်ဟု လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် ဝမ်မန်လုံကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ ရှုဖယ်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်း... အဲဒီမှာ ငါ့ကိုစောင့်နေ... ငါဒီဘက်က နည်းနည်းကြာနိုင်တယ်...”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ယီထျန်းယွမ်သည် ခြေလှမ်းကို အလင်းတံခါးထဲသို့ ဦးတည်လှမ်းသွားပြီး လျင်မြန်စွာ အထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထိုမြင်ကွင်းသည် လူအားလုံးကို ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်။ ဟွာရှီရင်ပင်လျှင် ထိုအခိုက်အတန့်ကြောင့် မျက်နှာသေးသေးလေး တုန်ယင်သွားရသည်။ တကယ်ပင် အသက်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဝင်သွားလေပြီ။

“ဟားဟား... ရှုဖယ်... မင်းသူငယ်ချင်းက တကယ်ကို သတ္တိရှိတာပဲ... ဝင်မယ်ဆိုရင်တော့ တကယ်ဝင်သွားတာပဲ... မင်းကို အဲဒီမှာ စောင့်နေဖို့တောင် ပြောသွားသေးတယ်... ဒါပေမယ့် မင်းတစ်သက်လုံး စောင့်နေရလိမ့်မယ်... သူပြန်ထွက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...” ဝမ်မန်လုံသည် အော်ရယ်လျက် မျက်လုံးထဲတွင် လှောင်ပြောင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ “တကယ်လည်း တစ်မျိုးတစ်ဖုံတူတဲ့ သူတွေချည်းပဲ... မင်းလိုပဲ သူလည်း ကိုယ့်အစွမ်းကိုယ်မသိဘူး... ချင်မိသားစုရဲ့ သခင်မလေးကို မင်းလို သာမန်လူတစ်ယောက်က မထိုက်တန်ဘူးဆိုတာ သိထားသင့်တယ်... ကောင်းကောင်းပြန်သွားပြီး မင်းရဲ့တတိယသခင်လေးဘဝကို ဆက်နေလိုက်စမ်းပါ...”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဝမ်မန်လုံသည် ဟွာရှီရင်ဘက်သို့ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်အဆင့်တံခါးထဲသို့ ခြေလှမ်းဦးလှမ်းကာ မရပ်မနားဝင်သွားသည်။

ရှုဖယ်သည် မျက်နှာမည်းမည်းဖြင့် သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ယီအကိုကြီး ပြန်မထွက်လာနိုင်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ... တကယ်လို့ ပြန်မထွက်လာရင်တောင် ငါက ဒီမှာ တစ်သက်လုံး စောင့်နေမှာပဲ...”

ထို့နောက် ရှုဖယ်သည် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ မြေအဆင့်တံခါးထဲသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းကာ အလင်းတံခါးထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“သခင်မလေး... ရှုဖယ်နဲ့အတူလာတဲ့ အဲဒီကောင်လေးက တကယ်ကို သေမှာကို မကြောက်တဲ့သူပဲ... အမည်မသိတံခါးထဲကို ဝင်သွားတာပဲ... ကြည့်ရတာ ဘာမှသေချာမသိထားဘဲ ဒီလိုလုပ်ရဲတာနဲ့တူတယ်...”

“ဟီးဟီး... သခင်မလေးရဲ့အာရုံကို ဆွဲဆောင်ဖို့ လုပ်တာနေမှာပေါ့... နောက်မှ လှောင်ပြောင်ခံရလို့ သိက္ခာအတွက် ဝင်ကြည့်တာများလား...”

ဟွာရှီရင်ဘေးမှ သူမလက်ထောက်မိန်းကလေးနှစ်ဦးသည် ယီထျန်းယွမ်အား အဆိုးဆုံးပုံဖော်ကာ ပြောဆိုနေကြသည်။

“တော်ပြီ... သူများဘယ်လိုရွေးချယ်ရွေးချယ် အဲဒါက သူတို့ရဲ့အရာပဲ... ငါတို့နဲ့မဆိုင်ဘူး... အခုတော့ မင်းသမီးကို ကူညီပြီး နောက်ထပ်ဧကရာဇ်ရဲ့သဲလွန်စကို ရှာဖွေရမယ်... ဒီနေရာမှာ ကျင့်စဉ်လေ့ကျင့်ဖို့လည်း အခွင့်အရေးယူရမယ်...” ဟွာရှီရင်က အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်းတို့နှစ်ယောက်က မြေအဆင့်ကို သွားကြ... ငါက ကောင်းကင်အဆင့်ကို သွားမယ်...”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဟွာရှီရင်သည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ အကြည့်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အလင်းတံခါးထဲသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းကာ ဝင်သွားသည်။

ထိုနေရာတွင် ကျန်ရှိနေသော ကျင့်စဉ်သမားများသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင်ကြည့်ကြပြီး ယီထျန်းယွမ်၏ရွေးချယ်မှုကို အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ဟု ထင်မြင်ကြသည်။ သို့သော် မည်သူမျှ သူ့အတွက် သနားခြင်းမရှိကြပေ။ သေသွားလျှင်လည်း သေသွားသည်သာ မည်သူ့ကိုမှ အပြစ်တင်၍မရပေ။

ထိုအချိန်တွင် ယီထျန်းယွမ်သည် အလင်းတံခါးထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်ပေါက်လာသည်မှာ ကျောက်စိမ်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ ထိုလမ်းသည် ရှေ့သို့ ဆက်လက်ဆန့်တန်းနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မည်းနက်နေကာ ဘာကိုမျှ မမြင်ရပေ။ ယီထျန်းယွမ်က တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဘေးဘက်မှာ ထူးခြားသောနေရာလွတ်တစ်ခုရှိနေကြောင်း သိရှိလိုက်သည်။ အကယ်၍ ဤကျောက်စိမ်းလမ်းမှ သွေဖည်သွားပါက ထိုနေရာလွတ်ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားမည်ဖြစ်ပြီး အသက်ရှင်မည်လား သေမည်လားကိုမူ မသိနိုင်ပေ။

နဂါးဝိုင်းရတနာမြေပုံတွင် ဤနေရာနှင့်ပတ်သက်၍ အသေးစိတ်မှတ်တမ်းများ မရှိခဲ့ပေ။ ဤလမ်းကိုသာ လျှောက်ရမည်ဖြစ်ပြီး မဟုတ်ပါက နဂါးဝိုင်းရတနာမြေပုံ၏ အဆုံးသတ်နေရာသို့ ရောက်မည်မဟုတ်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ လမ်းတစ်ကြောင်းသည် အဆုံးသတ်နေရာသို့ ဖြောင့်ဖြောင့်ဦးတည်နေပြီး ထိုနေရာတွင် မည်သည့်အရာရှိသည်ကိုမူ မသိရှိရပေ။

ထို့ကြောင့် ဤလမ်းကို ရွေးချယ်ရခြင်းသည် ယီထျန်းယွမ်အနေဖြင့် စိန်ခေါ်မှုမရှိဟု ထင်မြင်သဖြင့် ရွေးချယ်ခြင်းမဟုတ်ပေ။ နဂါးဝိုင်းရတနာမြေပုံက ဤနေရာကို ရွေးချယ်ရန် ညွှန်ကြားထားသည်ဖြစ်ပြီး မဟုတ်ပါက အဆုံးသတ်နေရာသို့ မရောက်နိုင်ပေ။ အရာအားလုံးသည် ထိုမျှသာ ရိုးရှင်းသည်။

“ဒီလမ်းကို နှစ်ပေါင်းများစွာ မည်သူမျှ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့တာ မရှိဘူးဆိုတော့... ဘယ်လောက်တောင် ခက်ခဲမလဲ ကြည့်ရအောင်...” ယီထျန်းယွမ်၏မျက်လုံးများသည် တဖိတ်ဖိတ်တောက်ပနေပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လှမ်းသွားကာ သူ၏အာရုံခံစားမှုကို အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ဖြန့်ကျက်ထားလိုက်သည်။

အခန်း(၃၈၄) ပြီးပါပြီ။