ယွမ်ချင်းလုံ

ယီထျန်းယွမ်သည် ၎င်း၏ အာရုံခံစွမ်းရည်ကို အမြင့်ဆုံးအထိ ဖွင့်ထားသည်။ ၎င်း၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ နိမ့်ကျသည်မဟုတ်သော်လည်း မည်သည့်အခါမဆို သတိထားစွာ လှုပ်ရှားရမည်ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက မည်သို့သေဆုံးသွားသည်ကိုပင် မသိရဘဲ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။ မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို သတိလျှော့ချ၍မရပေ။ သတိလျှော့ချလိုက်သည့်အချိန်တွင် သေဆုံးသွားနိုင်သည်။

သူသည် တစ်လှမ်းချင်း ရှေ့သို့လျှောက်သွားရင်း ခြေထောက်အောက်တွင် ကျောက်သားများ၏ ထိတွေ့မှုကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားရသည်။ ထိုကျောက်သားများသည် ၎င်း၏ခြေဖဝါးကို ထိကပ်နေပြီး သူသည် ဟာလာဟင်းလင်းနေရာတွင် မလျှောက်နေကြောင်း သက်သေပြသည်။ ဤချင်းကျောက်သားများသည် ရတနာများမဟုတ်ဘဲ အပြင်ဘက်တွင် နေရာတိုင်းတွင် တွေ့ရသော သာမန်အရာများသာဖြစ်သည်။

သူဆက်လက် ရှေ့သို့လျှောက်သွားရင်း မကြာမီတွင် လမ်းဆုံးသည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ရှေ့တွင် မည်သည့်လမ်းမှ မရှိဘဲ ဟာလာဟင်းလင်း နေရာတစ်ခုသာရှိပြီး မည်သည့်အရာမှ မရှိပေ။

သူသည် စူးစမ်းမျက်လုံးဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းကြည့်ရာ မျက်စိရှေ့တွင် ဟင်းလင်းပြင်ဟူသော စကားလုံးနှစ်လုံးသာရှိပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေကာ လျှောက်သွားနိုင်သော အခြားလမ်းကြောင်းမရှိပေ။

“တကယ်ပဲ လမ်းကြောင်းမရှိတော့ဘူးလား...”

ယီထျန်းယွမ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ပစ္စည်းအိတ်ထဲမှ လက်နက်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ရှေ့သို့ ပစ်လိုက်သည်။ ထိုလက်နက်သည် ဖြောင့်ဖြောင့်ပြုတ်ကျသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ရှေ့တွင် လမ်းကြောင်းမရှိသလို တစ်ခုမှလည်း မရှိပေ။ သူသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်ရုံဖြင့် လမ်းတစ်ခုပေါ်လာမည်ဟု မထင်ထားပေ။

ဤသည်မှာ သတ္တိစမ်းသပ်ရန်အတွက် မဟုတ်ဘဲ တကယ်ပဲ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်ပါက ပြုတ်ကျသွားပြီး ပြန်လည်ထလာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ဤနေရာတွင် ပျံသန်းနိုင်သည်ဟုပင် မထင်ရပေ။ ယီထျန်းယွမ်သည် တစ်စုံတစ်ခုသော စွမ်းအားဖြင့် ဖိနှိပ်ခံထားရသလို ခံစားရပြီး ပျံသန်းနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

“ထူးဆန်းလိုက်တာ...”

ယီထျန်းယွမ်သည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ပြန်လည်ထွက်ခွာရန် တံခါးမရှိတော့ဘဲ လုံးဝပိတ်ဆို့ထားသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ရှေ့သို့သာ ဆက်သွားရမည်ဖြစ်ပြီး နောက်ပြန်လှည့်ရန်မှာ အသုံးမဝင်ပေ။ ဤချင်းကျောက်လမ်းပေါ်တွင်သာ လျှောက်သွားနိုင်သည်။

“ချင်းကျောက်လမ်း... ဒါဆို...”

ယီထျန်းယွမ်သည် မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး အစပိုင်းတွင် ဝင်ရောက်လာခဲ့သော ချင်းကျောက်လမ်းသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကာ ကိုယ်ကို ကိုင်းညွှတ်လျက် ချင်းကျောက်တစ်လုံးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ တကယ်ပင် အလွယ်တကူ ကောက်ယူနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကျောက်သားကို ကောက်ယူပြီးနောက် ၎င်းရှိခဲ့သော နေရာမှာ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်သွားသည်�။

ထို့နောက် သူသည် ထိုချင်းကျောက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရှေ့သို့သွားပြီး လမ်းခင်းရန် ထားလိုက်သည်။ တကယ်ပင် ကျောက်သားသည် တည်ငြိမ်စွာ နေရာယူသွားပြီး ထိုနေရာပေါ်သို့ တက်လှမ်းလိုက်ရာ ပြုတ်ကျခြင်းမရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တည်နိုင်ခဲ့သည်။

“ဒီလိုကိုး... တကယ်ပဲ ဘာမှ ခက်ခဲတာမရှိဘူး... ရှေ့ကို တစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်ရင် လမ်းပေါ်လာမယ်လို့ ထင်နေရင်တော့ တကယ့်ကို မိုက်မဲတာပဲ...”

ယီထျန်းယွမ်သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ချက်ချင်း နောက်ကျောက်သားများကို ကောက်ယူကာ ရှေ့သို့ ဆက်လက်ခင်းထားသည်။ တစ်လှမ်းချင်း ရှေ့သို့ လျှောက်သွားရင်း မည်သည့်ဖြတ်လမ်းမှ မရှိပေ။ မိမိကိုယ်တိုင် တစ်လုံးချင်း လမ်းခင်းရမည်ဖြစ်ပြီး ကျောက်သားများကို မြန်မြန်ကောက်ယူနိုင်ပါက လမ်းခင်းမှုလည်း ပိုမိုမြန်ဆန်လာမည်ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ လူ၏စိတ်နှလုံးကို စမ်းသပ်နေသလိုဖြစ်ပြီး ထပ်ခါတလဲလဲ လုပ်ဆောင်ရသည်မှာ ငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ သို့သော် ယခုအခါ သူသည် ဤသို့သာ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။ တဖြည်းဖြည်း ရှေ့သို့ ရွေ့လျားလာရင်း နောက်ဆုံးတွင် ရှေ့တွင် အလင်းတံခါးတစ်ခု ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ “ဒါဆို နောက်ဆုံးတော့ ဦးတည်ရာကို ရောက်တော့မယ်ပေါ့...”

သူသည် နက်ရှိုင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ လမ်းခင်းကာ မကြာမီတွင် ထိုအလင်းတံခါးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ခြေလှမ်းတင်ကာ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ ထို့နောက် ထိုဟင်းလင်းပြင်နေရာထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထိုအလင်းတံခါးကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ၎င်း၏မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်မှာ ကျယ်ဝန်းသော နေရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ကြမ်းပြင်မှာ ကျောက်သားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားပြီး အလွန်ကျယ်ဝန်းကာ အစွန်းကို မမြင်ရပေ။

“ဒါက ဘာကြီးလဲ...” သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေစဉ် ရုတ်တရက် မျက်စိရှေ့တွင် လူရိပ်တစ်ခု လင်းလက်ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းသည် ချောမောသော လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ သန်မာထွားကျိုင်းကာ နဂါးကြေးခွံချပ်ဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားရာ အလွန်ခမ်းနားထည်ဝါသည်။

“လူသား... မင်းရဲ့ရောက်ရှိလာမှုကို ကြိုဆိုပါတယ်...” ထိုလူငယ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ “ချင်းကျောက်လမ်းကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်သူ မရှိတာ ဘယ်လောက်ကြာသွားပြီလဲ... သည်းခံစိတ်မရှိသူတွေက နောက်ဆုံးတစ်လှမ်းမှာ လွဲချော်ပြီး ထာဝရတည်ရှိနေတဲ့ ချောက်ကမ်းပါးထဲကို ပြုတ်ကျသွားကြတယ်... ပြီးတော့ ဘယ်တော့မှ ပြန်ထလာနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး...”

“လူသား” ဟူသော စကားလုံးတစ်လုံးကြောင့် ယီထျန်းယွမ်သည် ထိုလူငယ်မှာ လူသားမဟုတ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိရှိသွားပြီး နဂါးမျိုးနွယ်မှ သန်မာသူတစ်ဦးဖြစ်ပုံရသည်။

“ဒီနေရာကို ဘယ်သူမှ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့တာ မရှိဘူးလား...” ယီထျန်းယွမ်သည် မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းကာ မေးလိုက်သည်။

“ဖြတ်ကျော်နိုင်သူတွေ ရှိခဲ့တာပေါ့... ဒါပေမယ့် အဲဒါက နှစ်ပေါင်းဘယ်လောက်ကြာခဲ့ပြီလဲ ဆိုတာကို ငါတောင် မမှတ်မိတော့ဘူး... ယခုအချိန်ထိ နှစ်ယောက်သာ အောင်မြင်ခဲ့တယ်... မင်းက တတိယမြောက်သူ ဖြစ်လာနိုင်မလား...” ထွားကျိုင်းသော လူငယ်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။

“နှစ်ယောက်ပဲ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့တာလား...” ယီထျန်းယွမ်သည် အံ့ဩခြင်းမရှိပေ။ အပြင်လောကတွင် မည်သူမှ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ခြင်းမရှိဟု ပြောကြသော်လည်း ၎င်းမှာ အပေါ်ယံတွင်သာ ဖြစ်ပြီး အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်သူအချို့မှာ လူသိမများခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် အပြင်ဘက်မှ ကောလဟာလများကို လုံးဝယုံကြည်၍မရပေ။

သို့သော် အခက်အခဲမှာ မြင့်မားကြောင်း သေချာသည်။ ဤမျှကာလရှည်ကြာရှိခဲ့သော်လည်း အောင်မြင်သူ နှစ်ဦးသာရှိခဲ့ခြင်းက ဤအခက်အခဲ၏ အဆင့်ကို သက်သေပြသည်။

“လာ... ငါ့ကို အနိုင်ယူလိုက်စမ်း... မင်းကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်ခွင့်ပေးမယ်... မင်းအတွက် ဂုဏ်ယူစရာ ဆုလာဘ်ကို ရယူနိုင်မယ်...” ထွားကျိုင်းသော လူငယ်က ရယ်မောလျက် ပြောသည်။

စကားမဆုံးခင်မှာပင် ထိုလူငယ်သည် ခမ်းနားထည်ဝါသော နဂါးစွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး နောက်ကျောတွင် နဂါးရိပ်တစ်ခုပေါ်ထွက်လာကာ ဤဘက်သို့ ဖိအားပေးလာသည်။

လျှို့ဝှက်လူသား：ရိပ်သဏ္ဌာန် မသေနိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်။ ကျင့်စဉ်အဆင့် - စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ် ရှစ်လွှာအဆင့် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ နဂါးစွမ်းအားကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး အချိန်မရွေး နဂါးပုံစံသို့ ပြောင်းလဲနိုင်သည်။ အဆင့်မြင့်သန့်စင်လက်နက်ချပ်ဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး စုစုပေါင်းတိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား ၁၂ သန်းရှိသည်။ အားနည်းချက်：မရှိ။ သိုင်းပညာ：မသိ။ သတ်ဖြတ်ပစ္စည်းများ：မသိ။

ဤလျှို့ဝှက်လူသားသည် အသက်ရှင်နေသူမဟုတ်ဘဲ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် ဖန်တီးထားခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်း၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာဖြစ်ပြီး စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ် ရှစ်လွှာအဆင့်ရှိပြီး ယီထျန်းယွမ်နှင့် အဆင့်တူညီဖြစ်သည်။

“စိတ်ချပါ... ငါ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်က မင်းနဲ့ တူညီတယ်... မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်က ဘယ်လောက်သန်မာရင်လည်း ငါ့ရဲ့ အဆင့်ကလည်း အဲဒီလောက်ပဲ သန်မာတယ်...”

ဤနေရာရှိ လမ်းကြောင်းတစ်ခုစီသည် ၎င်းတို့၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်အလိုက် ထိန်းညှိပေးထားပြီး အလွန်သန်မာလွန်းသော အခြေအနေမျိုး မဖြစ်ပေါ်စေပေ။ သို့သော် ပိုမိုမြင့်မားသော အခက်အခဲအဆင့်ကို ရွေးချယ်ပါက တူညီသော အဆင့်တွင်ပင် ၎င်း၏စွမ်းဆောင်ရည်မှာ ထူးချွန်လွန်းလိမ့်မည်။

“မင်းကို အနိုင်ယူရမယ်ပေါ့... ဒါဆို လာစမ်းပါ...” ယီထျန်းယွမ်သည် မျက်လုံးများကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း ရေခဲသခင်လေးကို ထုတ်ယူကာ ထိုထွားကျိုင်းသော လူငယ်ကို ဦးတည်လျက် လေးကြိုးကို အဆုံးထိ ဆွဲထားသည်။ ၎င်း၏မျက်ဝန်းနှစ်ဖက်သည် ချက်ချင်း အပြာရောင်အလင်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး “ရေခဲဒေါသ” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ရှူး...”

ချက်ချင်းဆိုသလို စုစည်းထားသော ကြီးမားသော မြှားတစ်စင်းသည် ၎င်းဘက်သို့ ထိုးဖောက်လာပြီး ၎င်းဖြတ်သွားရာ နေရာများမှာ အေးခဲသွားကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ကျောက်သားပြားများပေါ်တွင် ထူထဲသော ရေခဲအလွှာများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ထွားကျိုင်းသော လူငယ်သည် ၎င်းကို မြင်လိုက်ရပြီး ရယ်မောလျက် ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ထူထပ်သော နဂါးကြေးခွံများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ သာမန်လက်ဖဝါးသည် နဂါးခြေသည်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ထက်ရှပြီး သန်မာကာ အဆင့်မြင့်သန့်စင်လက်နက်အဆင့်နှင့် ညီမျှသည်။ စူးစမ်းမျက်လုံးဖြင့် ပြသထားသော အချက်အလက်များက ၎င်းကို သက်သေပြသည်။ ဖျက်ဆီးနဂါးခြေသည်း - အဆင့်မြင့်သန့်စင်လက်နက်နှင့် ညီမျှသည်။

နဂါးခြေသည်းအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီးနောက် ၎င်းသည် ရှေ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ရာ ခြေသည်းမှ ထက်မြက်သော အလင်းတန်းငါးခုထွက်ပေါ်လာပြီး ရေခဲဒေါသသို့ ခုတ်ထစ်လိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

စွမ်းအားနှစ်ခုသည် ထိတွေ့တိုက်မိပြီး ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ရေခဲမြှားတစ်ခုလုံးသည် ဤနေရာတွင် ပေါက်ကွဲသွားပြီး အရာအားလုံးကို အေးခဲစေနိုင်သော အေးစက်သော လေထုသည် ၎င်းကို ထုပ်ပိုးလိုက်သည်။ ခဏကြာပြီးနောက် ထိုထွားကျိုင်းသော လူငယ်သည် ထိုအေးစက်သော လေထုထဲမှ ထွက်လာပြီး ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ ထူထပ်စွာ အေးခဲနေသည်။

၎င်းလှမ်းလျှောက်လာသည်နှင့်အမျှ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အေးခဲထားသော ရေခဲများကို ခါထုတ်လိုက်သည်။

“မဆိုးဘူး... မဆိုးဘူး... ဒီစွမ်းအားက တကယ့်ကို အံ့အားသင့်စရာပဲ... ငါ့မှာ သန်မာတဲ့ခန္ဓာကိုယ်မရှိရင် ချက်ချင်း ရှုံးသွားလောက်တယ်...” ထိုလူငယ်၏ နဂါးမျက်ဝန်းများသည် တစ်ပတ်လှည့်လိုက်ပြီး ရယ်မောလျက် ပြောသည်။ “မင်းက ငါ့ရဲ့ နာမည်ကို သိခွင့်ရှိပြီ... ငါ့နာမည်ကို မှတ်ထားပါ... ငါက ယွမ်ချင်းလုံပဲ...”

အခန်း ၃၈၅ ပြီးပါပြီ။