ဧရာမမြွေ

ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ အထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှု အလွန်ကြီးမားလာပြီး သူတို့၏ ခြေသံများသာ ကြားရသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ၏ အဆင့်သည် ပိုမိုမြင့်မားလာကာ ဤနေရာသို့ရောက်သောအခါ သုံးဆင့်အထက် အဆင့်ရှိပြီးဖြစ်သည်။

ဤအန္တရာယ်နယ်မြေများတွင် မိုးမြေအနှံ့ ရတနာများ ပေါများလှသော်လည်း အသက်ရှင်ဖို့က အဓိကဖြစ်သည်။

“အစ်ကိုလျန်… အဲဒါ အဆင့် ၅ ဝိညာဉ်သီးပဲ… သက်ရှည်သီး… တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်လောက်အောင် ရှိတယ်နော်…” ဝမ်ထိန်သည် မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး ဝေးကွာသော သစ်ပင်တစ်ပင်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ လက်တုန်လှုပ်နေရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

“တကယ်ပဲ သက်ရှည်သီးပဲ… ဒါကို ခူးပြီး ဘိုးဘွားတွေဆီ ပြန်ပို့လိုက်ရင် ဆုလာဘ်က မနည်းဘူးနော်…” လျန်ယွမ်ထျန်းသည်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ပြင်ပကမ္ဘာတွင် သက်ရှည်သီးသည် တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်လောက်အောင် ရှိသည်။ သန်းနှင့်ချီသော ဝိညာဉ်ကျောက်များမရှိပါက မရနိုင်ပေ။

သက်တမ်းကုန်ဆုံးလုနီးသူများအတွက် သက်ရှည်သီး၏ တန်ဖိုးမှာ မည်မျှအရေးကြီးသည်ကို ထင်ရှားသည်။

“ရှူး… မလှုပ်နဲ့…” ရှူဖယ်က ချက်ချင်း ဟန့်တားလိုက်ပြီး “ဒီနေရာက ပစ္စည်းတွေကို လျှောက်မယူရဘူး… ဒုက္ခတွေ ဆွဲခေါ်လာလွယ်တယ်…” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“တကယ် ကြောက်တတ်တာပဲ… ဒီမှာ ဘယ်သားရဲရှိမှာလဲ။ သားရဲတစ်ကောင်မှမရှိဘူး… ပတ်ဝန်းကျင်က တိတ်ဆိတ်နေတာပဲ…” လျန်ယွမ်ထျန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်း ကြောက်နေလို့ မယူရဲဘူးဆိုရင်… ငါကိုယ်တိုင် သွားယူလိုက်မယ်…”

“ဟုတ်တယ်… မင်းတို့က အရမ်းကြောက်တတ်တာပဲ… ဒီမှာ ဘယ်သားရဲရှိမှာလဲ… ဒီလောက်လမ်းလျှောက်လာတာ သားရဲတစ်ကောင်မှ မတွေ့ဘူး…” ဝမ်ထိန်က မထီမဲ့မြင်ပြုကာ “အစ်ကိုလျန်… မြန်မြန်သွားခူးလိုက်ပါ… သူတို့ကို ဂရုစိုက်နေမနဲ့…” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“နောက်ဆုံးအကြိမ် သတိပေးမယ်… ဒီမှာ လောဘတက်မိရင်… သေရာလမ်းပဲ ရှိတယ်…” ယီထျန်းယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ကိုယ့်မှာ စွမ်းရည်မရှိရင် မရှိဘူးမပြောဘူး… ဘာလို့ သူများကို လောဘကြီးတယ်လို့ ပြောနေတာလဲ… အခွင့်အရေးဆိုတာ စွမ်းရှိတဲ့သူ၊ သတ္တိရှိတဲ့သူအတွက်ပဲ… မင်းလို ကြောက်တတ်တဲ့သူအတွက် မဟုတ်ဘူး…” လျန်ယွမ်ထျန်က မထီမဲ့မြင် ရယ်လိုက်သည်။

“မင်းတို့… တကယ်လှုပ်မနေနဲ့… ဒီက ကောင်းကင်နဂါးအန္တရာယ်နယ်မြေနော်…” ရှူဖယ်၏ ဟန့်တားမှုမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။ လျန်ယွမ်ထျန်သည် ထိုသစ်ပင်ဆီသို့ ခုန်တက်သွားပြီး သက်ရှည်သီးကို ခူးယူရန် ပြင်ဆင်နေသည်။

သူ သစ်ပင်ထိပ်သို့ ရောက်ပြီး သက်ရှည်သီးကို ခူးမည်ပြုစဉ် ရုတ်တရက် အနက်ရောင်အရိပ်တစ်ခု လျှပ်တပြက် ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင် တစ်ကိုက်တည်းနှင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ဝက်ကို မျိုချလိုက်သည်။ သူတို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ ဧရာမမြွေတစ်ကောင်က လျန်ယွမ်ထျန်ကို မျိုချလိုက်ပြီး ချက်ချင်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ဝက်ကို မျိုချလိုက်သည်။ ရုတ်တရက်ဖြစ်ပေါ်လာသော ဤမြင်ကွင်းက ဝမ်ထိန်တို့ကို အံ့အားသင့်စေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဘာမှမရှိသလို ထင်နေချိန်တွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး လျန်ယွမ်ထျန်ကို မျိုချလိုက်သည်။

လျန်ယွမ်ထျန်သည် ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ စွမ်းအားမှာ ဤဧရာမမြွေ၏ အားကို မမီပေ။ မြွေ၏ ပါးစပ်က တင်းကြပ်စွာ ညှစ်လိုက်ရာ “ကျွိ” ခနဲ အသံထွက်လာပြီး လျန်ယွမ်ထျန် လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ အရိုးများ ကျိုးပဲ့သွားပြီး လုံးဝသေဆုံးသွားသည်။

ထို့နောက် ဧရာမမြွေက သူ့ကို အပြီးသတ် မျိုချလိုက်ပြီး အစာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

“အား…” ဝမ်ထိန်သည် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရှူဖယ်က သူမ၏ ပါးစပ်ကို ချက်ချင်း ပိတ်လိုက်ကာ အော်ဟစ်မှု ရပ်တန့်စေပြီး သားရဲများ ထပ်မံဆွဲခေါ်လာမည်ကို တားဆီးလိုက်သည်။

ရှေ့တွင်ရှိသော ဤသားရဲတစ်ကောင်တည်းပင် သူတို့အတွက် လုံလောက်စွာ ဒုက္ခပေးနိုင်ပြီဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရနယ်ပယ် ပဉ္စမအဆင့်ရှိပြီး သူတို့ကို အလွယ်တကူ ဖိနှိပ်နိုင်သည်။

“ချွတ်… ချွတ်…” ဧရာမမြွေသည် ဝမ်ထိန်၏ အော်သံကို ကြားသောအခါ သူတို့ဆီသို့ လျှာထုတ်ကာ ပါးစပ်ဟပြီး ဝမ်ထိန်ဘက်သို့ လျှပ်တပြက် ပြေးဝင်လာသည်။ ၎င်း၏ အရှိန်မှာ လျှပ်စီးလက်သလို မြန်ဆန်ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူတို့ရှေ့သို့ ရောက်ရှိကာ ကိုက်ဖြတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ရှူဖယ်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖတ်သွားပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် အကြောက်တရားနှင့် မလိုလားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ရုတ်တရက် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး သူတို့ရှေ့တွင် ပိတ်ရပ်လိုက်ပြီး ဧရာမမြွေ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆွဲယူကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပစ်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် မြွေ၏ အဆစ်ခုနစ်နေရာကို ခြေထောက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ နင်းချလိုက်ရာ “ဂျွတ်” ခနဲ အသံထွက်လာပြီး မြွေသည် အသားညက်ညက်ဖြစ်သွားသည်။

“-ဧရာမမြွေကို အောင်မြင်စွာ သတ်ဖြတ်ပြီးပါပြီ။ အတွေ့အကြုံအမှတ် ၄၀,၀၀၀ ဆန်းကြယ်မှတ် ၃,၈၀၀ ဒုစရိုက်အမှတ် ၅၀ ရရှိပါသည်။ ပစ္စည်းများအနေဖြင့် အဆိပ်ဖြေဆေး ဧရာမမြွေအသည်းရရှိပါသည်”

စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရနယ်ပယ် ပဉ္စမအဆင့်ရှိသော သားရဲမှာ သူ့အတွက် ဖယ်ရှားရန် မခက်ခဲပေ။ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

“သ… သိပ်ကို သန်မာတာပဲ…” ရှူဖယ်သည် ယီထျန်းယွမ်က ဧရာမမြွေကို အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။

သို့သော် ထို့ထက်ပို၍ ခံစားရသည်မှာ သေမင်းတံခါးဝမှ လွတ်မြောက်လာသည့် ခံစားချက်ပင်။ သူ၏ နောက်ကျောတစ်ခုလုံး ချွေးစီးများ စိုရွှဲနေပြီး လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားသော ဓားရှည်ပေါ်တွင် ချွေးစများ တဖြည်းဖြည်း စီးကျနေသည်�။

“မင်း… မင်းက ဒီလောက် သန်မာတယ်ဆိုရင်… အစ်ကိုလျန်ကို ဘာလို့ မကယ်ခဲ့တာလဲ…” ဝမ်ထိန်က စွပ်စွဲပြောဆိုလိုက်သည်။

ယီထျန်းယွမ်က သူမကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော အကြည့်ကြောင့် ဝမ်ထိန်သည် အနောက်သို့ ခြေအနည်းငယ်ဆုတ်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖင်ထိုင်လျက် လဲကျသွားသည်။

“မင်းတို့ကို ကယ်ဖို့ ငါ့မှာ ဘယ်လို တာဝန်ရှိလဲ… ငါ အစောကတည်းက သတိပေးပြီးပြီ။ ရှူဖယ်လည်း အကြိမ်ကြိမ် သတိပေးခဲ့ပြီ။ လှုပ်ရှားမနေနဲ့လို့ ပြောထားပြီးသားပဲ။ မင်းတို့က နားမထောင်ကြဘူး။ ဒီလိုဆိုရင် ငါ ဂရုစိုက်မနေတော့ဘူး။ ကိုယ့်ဟာကိုယ် သေချင်တာ ဘယ်သူ့အပြစ်လဲ… မိုက်ရိုင်းတဲ့သူတွေပဲ…” ယီထျန်းယွမ်က မထီမဲ့မြင် ဟမ်းခနဲ ပြုလိုက်ပြီး ဧရာမမြွေကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ သိမ်းယူလိုက်သည်။ ၎င်းသည် တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်သဖြင့် စွန့်ပစ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

“ဘယ်လို… ဘယ်လိုဖြစ်သွားရတာလဲ…” ဝမ်ထိန်သည် မျက်နှာကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ ငိုကြွေးလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် ဧရာမမြွေတစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာမည်ဟု မည်သူထင်မှတ်နိုင်မည်နည်း။

“ဒီက ကောင်းကင်နဂါးအန္တရာယ်နယ်မြေ… ဆော့ကစားဖို့နေရာ မဟုတ်ဘူး… ထပ်ငိုနေရင် မင်းကို အပြင်ထုတ်ပစ်မယ် သတိထားနော်…” ယီထျန်းယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဤသို့ ငိုကြွေးနေမည်ဆိုပါက အခြားသားရဲများကို ဆွဲခေါ်လာနိုင်သည်။ သူ စိုးရိမ်မနေသော်လည်း အချိန်ကို ဖြုန်းတီးစေနိုင်သည်။

“ကျွန်မ…” ဝမ်ထိန်သည် ထိတ်လန့်သွားပြီး ဆက်လက်ငိုကြွေးရန် မရဲတော့သလို ယီထျန်းယွမ်နှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံရန်ပင် မရဲတော့ပေ�။

ယီထျန်းယွမ်က သူမကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ထိုသစ်ပင်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ ရှူဖယ်က ချက်ချင်း သတိပေးလိုက်သည်။ “မိတ်ဆွေ… သတိထားပါ…”

ယီထျန်းယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ယေဘုယျအားဖြင့် ကောင်းကင်နဂါးအန္တရာယ်နယ်မြေမှာ ရှားပါးဝိညာဉ်သီးရှိတဲ့နေရာတိုင်း သားရဲတွေ စောင့်ကြပ်နေတတ်တယ်… ဒီမိုက်ရိုင်းတဲ့သူတွေက ဒီလောက်လေးတောင် မသိကြဘူး။ အခု ငါဖယ်ရှားပြီးပြီ… သားရဲတွေ ထပ်မရှိတော့ဘူး…”

သူ ပြောသည့်အတိုင်း သစ်ပင်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး သက်ရှည်သီးကို အလွယ်တကူ ခူးယူလိုက်သည်။ လုံးဝပြဿနာမရှိပေ။ သက်ရှည်သီးသည် သူ့အတွက် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော်လည်း ၎င်းသည် သူ၏ တိုက်ခိုက်အားထုတ်မှု လက်ဆောင်ဖြစ်သဖြင့် မယူဘဲ မထားနိုင်ပေ။

“အစောက ကယ်တင်ပေးခဲ့တာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်… မဟုတ်ရင် ကျွန်တော့်အသက်က ဒီမှာ ဆုံးသွားနိုင်တယ်…” ရှူဖယ်က လက်သီးဆုပ်ကာ ကျေးဇူးတင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်တော် တစ်ပြားမှ မယူတော့ပါဘူး… မင်းကို နဂါးဂူထဲ သေချာပို့ဆောင်ပေးမယ်…”

ယီထျန်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး “ရပါတယ်… မင်းက တာဝန်ကို ကျေပွန်အောင် လုပ်တယ်။ မင်းရထိုက်တာကို ပေးရမယ်။ အစောက သူတို့ကို အကြိမ်ကြိမ် သတိပေးခဲ့ပြီးပြီ… ဒီလမ်းကလည်း လုံခြုံတယ်… သူတို့ကသာ သားရဲမရှိဘူးလို့ ထင်နေကြတာ…”

ရှူဖယ်က ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒီလမ်းကို လူသိပ်မသိကြဘူး… ကျွန်တော် တစ်ဖြည်းဖြည်း စူးစမ်းပြီး ရှာထားတာ… ဒီတစ်ခေါက်တော့ ဒီလောက်ဆိုးရွားမယ်လို့ မထင်ထားဘူး…”

“ရပါပြီ… ဆက်သွားကြမယ်…” ယီထျန်းယွမ်က ဝမ်ထိန်ကို ကြည့်ပြီး “မင်း လမ်းအတိုင်း ပြန်မလား… ဒါမှမဟုတ် ငါတို့နဲ့အတူ ဆက်လိုက်မလား… ဘယ်ဟာကို ရွေးမလဲ…” ဟု မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ထိန်သည် ခဏတုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ထရပ်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် ခြေချော်သွားပြီး ယီထျန်းယွမ်ဘက်သို့ လဲကျလာသည်။ သို့သော် ယီထျန်းယွမ်က ဘေးသို့ ရှောင်လိုက်ရာ သူမ ရွံ့ထဲသို့ လဲကျသွားသည်။

“အိုး…” သူမ နာကျင်စွာ အော်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများတွင် သနားကရုဏာပြည့်နှက်နေသော အကြည့်ဖြင့် တိုးရှိုးတောင်းပန်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “အစ်ကိုယီ�… တောင်းပန်ပါတယ်… အစောက ကျွန်မမှားသွားပါတယ်… ကျွန်မကို အထဲခေါ်သွားပေးရင်… ကျွန်မကို ဘယ်လိုအမိန့်ပေးပေး… ဘယ်လိုလုပ်လုပ်… ကျွန်မ လိုက်နာမယ်…”

“မင်းဒီလိုလုပ်ရင်… ငါ မင်းကို ရိုက်သတ်ပြီး သားရဲတွေဆီ ပစ်ပေးလိုက်မယ် ဟုတ်ပြီလား…” ယီထျန်းယွမ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်းဒီလိုလုပ်တာ ငါ့ကို ရွံစရာဖြစ်စေတယ်…”

ဝမ်ထိန်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖတ်သွားပြီး ထပ်မံ ဆွဲဆောင်ရန် မရဲတော့ဘဲ ချက်ချင်း ထရပ်ကာ ဘေးတွင် တိတ်တဆိတ် ရပ်နေသည်။ သို့သော် ရှူဖယ်ဘက်သို့ မျက်ခုံးပင့်ကာ အကြည့်ပို့လိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“အစ်ကိုရှူ… ကျွန်မ…”

“ရပြီ… စက်ဆုပ်စရာ မလုပ်နဲ့… အသက်ရှင်ချင်ရင် လမ်းအတိုင်း ပြန်သွား… နဂါးဂူကို သွားချင်ရင်တော့ နောက်က တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် လိုက်ခဲ့… ထပ်ဆူညံရင် အစ်ကိုယီတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး… ငါတောင် မင်းကို သားရဲတွေဆီ ပစ်ပေးချင်တယ်…” ရှူဖယ်ကလည်း ဤအကြံကို လက်မခံဘဲ စိတ်ရွံစရာပင် ခံစားလိုက်ရသည်။

ဝမ်ထိန်သည် နှစ်ကြိမ်ဆက်လက် အရှက်ရသွားပြီး နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ထားကာ အားကိုးရာမရှိတော့သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် လမ်းအတိုင်း ပြန်လှည့်သွားသည်။ အားကိုးရာမရှိပါက သူမ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ဖြင့် အထဲသို့ ဆက်လိုက်လျှင် သေရာလမ်းသာဖြစ်သည်။ ယခင်က လျန်ယွမ်ထျန်ရှိစဉ်တွင် အနည်းငယ် အကျိုးအမြတ်ရခဲ့သော်လည်း ယခု လျန်ယွမ်ထျန်သေဆုံးသွားပြီး ယီထျန်းယွမ်တို့ကလည်း ဂရုမစိုက်သဖြင့် ထွက်ခွာရန်သာ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

အခန်း (၃၇၇) ပြီးပါပြီ�။