ကောင်းကင်နဂါးအရိုးစု

ယခင်က နှိုင်းယှဉ်မှုမရှိခဲ့သဖြင့် အငယ်ဆုံးတံခါးကို ဖြတ်ကျော်ခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးကို မသိရှိခဲ့ပေ။ ယခုမူ ထိုအကျိုးကျေးဇူးသည် ချက်ချင်းပင် ထင်ရှားလာသည်။ ၎င်းတို့သည် ရှေ့သို့ ဆက်လှမ်းနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ အတွင်းထဲတွင် မည်သည့်ရတနာများရှိသည်ကို မသိရသော်လည်း အကောင်းဆုံး ရတနာများသည် အများအားဖြင့် အဆုံးထိနက်ရှိုင်းသော နေရာများတွင်သာ ရှိတတ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ၎င်းတို့သည် အတွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်းမရှိသဖြင့် အကောင်းဆုံး ရတနာများကို ရယူနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဤအကောင်းဆုံး ရတနာများကို အမည်မသိ လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သူ ယီထျန်းယွမ်က ရယူတော့မည်ဖြစ်သည်။ ဤအချက်သည် ဝမ်မန်လုံကို မနာလိုစိတ်ဖြင့် ရူးသွပ်လုမတတ် ဖြစ်စေသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ... မင်းတကယ်ပဲ အဲဒီအမည်မသိခက်ခဲမှုအဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့တာလား...” ဝမ်မန်လုံက အနောက်မှ အကျယ်လောင်အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“မဖြတ်ကျော်နိုင်ရင် ငါ ဒီကိုရောက်လာနိုင်မှာလား... အစွမ်းရှိတယ်ဆိုရင် မင်းကိုယ်တိုင် ငါ့နောက်လိုက်လာပြီး စမ်းကြမယ်လေ...” ယီထျန်းယွမ်က လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်းသာ ပြောကာ ရှေ့သို့ ဆက်လှမ်းသွားသည်။

ဝမ်မန်လုံသည် ဤစကားကြောင့် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ပေါက်ကွဲမတတ်ဖြစ်သွားပြီး ပြေးဝင်လာရန် ကြိုးစားသော်လည်း ၎င်းရှေ့တွင် ဖောက်ထွင်းမရသော နံရံတစ်ခုက ပိတ်ဆို့ထားသဖြင့် တစ်လှမ်းမျှ ရှေ့သို့ မလှမ်းနိုင်ပေ။

“ကောင်စုတ်လေး မင်းကို ငါသေချာ စောင့်ကြည့်နေမယ်။ အစွမ်းရှိရင် အပြင်ကို ထွက်မလာနဲ့...” ဝမ်မန်လုံက အေးစက်စွာ ဟွှမ်းကနဲ ပြောလိုက်ပြီး လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ရွေးချယ်ကာ ဝင်ရောက်သွားသည်။ ဤနေရာတွင် ဆက်လက်နေထိုင်မနေတော့ပေ။

ဟွာရှီယိန်သည် ခဏရပ်တန့်လိုက်ပြီး မထိန်းနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ “လူငယ်သခင်လေး နောက်ဆုံးတံခါးထဲက စမ်းသပ်မှုက ခက်ခဲပါသလား...”

ယီထျန်းယွမ်သည် ခဏရပ်တန့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် လှည့်ကြည့်ကာ သူမကို ပြောလိုက်သည်။ “၉ ချီလောက် ကစားရတဲ့ ပွဲတစ်ခုလိုပဲ...”

ဤစကားသည် လျှောက်ပြောထားခြင်းမဟုတ်ပေ။ ၎င်း၏ စွမ်းအားမသန်မာခဲ့လျှင် အကြိမ်ကြိမ် အားဖြည့်တိုးမြှင့်မထားခဲ့လျှင် ယွမ်ချင်းလုံကို ရင်ဆိုင်နိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ယွမ်ချင်းလုံသည် အသွင်အပြင်အားလုံးတွင် ပြီးပြည့်စုံလုနီးပါးဖြစ်ပြီး အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်အဆင့်ရှိသူများနှင့် အဆင့်ကျော်လွှားပြီး တိုက်ခိုက်နိုင်သည်။ ဤအဆင့်သည် ကိုးချီမြောက် တိုက်ခိုက်ရသည့် ပွဲကဲ့သို့ ခက်ခဲသည့်အဆင့်မဟုတ်လျှင် မည်သည်ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

“ကျေးဇူးပါ” ဟွာရှီယိန်က ကျေးဇူးတင်စကားဆိုပြီး ၎င်း၏ အဝတ်အစားများ ဖျတ်ကနဲလှုပ်ရှားသွားကာ လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ရွေးချယ်ပြီး ဝင်ရောက်သွားသည်။ ၎င်းရွေးချယ်သွားသော လမ်းကြောင်းသည် ဝမ်မန်လုံရွေးချယ်သွားသော လမ်းကြောင်းနှင့် လုံးဝကွဲပြားသည်။

အဆင့်တစ်ခုစီတွင် လမ်းကြောင်းနှစ်ခုရှိပြီး နှစ်ခုမှ တစ်ခုကို ရွေးချယ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ယီထျန်းယွမ်တွင် နဂါးဝိုင်းရတနာမြေပုံရှိသဖြင့် မည်သည့်လမ်းကြောင်းတွင် ပိုမိုကောင်းမွန်သော ရတနာများရှိသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ သိရှိနိုင်သည်။ သို့သော် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် အန္တရာယ်တစ်စုံတရာမှ မရှိသလောက်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုရမည်။

အဆင့်ဆင့်သော သေရေးရှင်ရေးစမ်းသပ်မှုများကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ထပ်မံစမ်းသပ်မှုတစ်ခုထပ်ထည့်မည်ဆိုပါက လူများကို သေအောင်ကစားနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် ဟွာရှီယိန်၏ ထွက်ခွာသွားသော နောက်ကျောကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြန်လှည့်ကာ နက်ရှိုင်းသော နေရာသို့ ဆက်လှမ်းသွားသည်။ ရှည်လျားသော လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ၎င်း၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဧရာမအလင်းဖျော့ဖျော့တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ဤနေရာမှတစ်ဆင့် အတွင်းထဲရှိ မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်ရပေ။

၎င်းသည် မတွန့်ဆုတ်ဘဲ ထိုအလင်းဖျော့ဖျော့ထဲသို့ ခြေလှမ်းဝင်လိုက်ပြီး ဤအာကာသထဲတွင် လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ၎င်း ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် မျက်စိရှေ့တွင် လမ်းကြောင်းဆယ်ဂဏန်းများစွာ ပေါ်ထွက်လာပြီး လမ်းကြောင်းတစ်ခုစီသည် မည်သည့်နေရာသို့ ဦးတည်သွားမည်ကို မသိရပေ။

တကယ်တော့ လမ်းကြောင်းတစ်ခုစီသည် မှန်ကန်သော လမ်းကြောင်းများဖြစ်ပြီး အားလုံးသည် ရတနာများရှိရာ နေရာများသို့ ဦးတည်သည်။ သို့သော် ရတနာများသည်လည်း အဆင့်မြင့်အနိမ့်ကွဲပြားသည်။ မည်သည့်လမ်းကို ရွေးချယ်နိုင်မည်က လုံးဝအားဖြင့် ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းအစပေါ်တွင် မူတည်သည်။ သို့သော် ယီထျန်းယွမ်အတွက်မူ ဤအရာသည် ပြဿနာမဟုတ်ပေ။ ၎င်းတွင် နဂါးဝိုင်းရတနာမြေပုံရှိသဖြင့် ဤနေရာတွင် စည်းမျဉ်းချိုးဖောက်သည့် တည်ရှိမှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး မည်သည့်လမ်းက မှန်ကန်သည်ကို ရှင်းလင်းစွာ ညွှန်ပြနိုင်သည်။

“ဒီလမ်းကို လျှောက်မယ်”

ယီထျန်းယွမ်သည် နဂါးဝိုင်းရတနာမြေပုံကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး မြေပုံပေါ်တွင် မည်သည့်လမ်းကို လျှောက်ရမည်ကို ချက်ချင်းပင် ဖော်ပြပေးသည်။ ၎င်းသည် ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းရန် ဦးတည်ချက်ကို ရှင်းလင်းစွာ ညွှန်ပြပေးသဖြင့် လမ်းမှားမည်ကို စိုးရိမ်စရာမလိုပေ။ ထို့နောက် ၎င်းသည် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ရွေးချယ်ပြီး ချက်ချင်းဝင်ရောက်သွားသည်။ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ၎င်း၏ နောက်ကွယ်ရှိ လမ်းကြောင်းသည် ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မည်သည့်လမ်းကို ရွေးချယ်လိုက်သည်နှင့် နောင်တရရန် အခွင့်အရေးမရှိတော့ဘဲ ထိုလမ်းကို ဆက်လှမ်းရမည်ဖြစ်သည်။

“ဘယ်လိုရတနာဖြစ်မလဲ မသိဘူး...” ယီထျန်းယွမ်သည် စိတ်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်အနည်းငယ်ဖြည့်ထားသည်။ နဂါးဝိုင်းရတနာမြေပုံတွင် မည်သည့်ရတနာများရှိသည်ကို မဖော်ပြထားဘဲ ဤနေရာရှိ ရတနာများသည် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်ဟုသာ ဖော်ပြထားသည်။ မည်သို့သော အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်ကိုမူ မြေပုံတွင် မဖော်ပြထားပေ။

ရှည်လျားသော လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ၎င်းသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်သောအခါ မျက်စိရှေ့တွင် ဧရာမနဂါးခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းသည် ရှေ့တွင် ဝိုင်းပတ်နေသော်လည်း တကယ့်နဂါးမဟုတ်ဘဲ အရိုးစုတစ်ခုဖြစ်သည်။ အလွန်ပြည့်စုံသော ဧရာမမိုးကောင်းကင်နဂါးအရိုးစုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် နဂါးတန်ခိုးတစ်ခု ရုတ်တရက် ရင်ဆိုင်ဝင်ရောက်လာပြီး ၎င်းအား ဖိအားများစွာ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ဤကောင်းကင်နဂါးအရိုးစု၏ အသက်ရှင်စဉ်က ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် အလွန်ထိတ်လန့်ဖွယ်ဖြစ်ပြီး တန်ခိုးဖြင့်သာ ၎င်းကို ဖိနှိပ်သတ်နိုင်သည့်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

သို့သော် မည်မျှသန်မာသည့် နဂါးနတ်ဘုရားဖြစ်စေကာမူ ယခုအခါ သေဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ နဂါးမျိုးနွယ်ပင်ဖြစ်စေ ထာဝရအသက်ရှင်နိုင်သည့် အရာမရှိကြောင်း သက်သေပြလိုက်သည်။

“ဒီလောက်နှစ်ပေါင်းများစွာကြာပြီးမှ တစ်ယောက်ယောက် ရောက်လာတာပဲလား...” ထိုအချိန်တွင် ဘေးမှ သက်ပြင်းချသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် ထိုအသံတွင် နှမြောတသမှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့ ပါဝင်နေသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဘေးတွင် ချောမောသော အမျိုးသားတစ်ဦး ထိုင်နေကာ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး မျက်ဝန်းများတွင် မဖြည်နိုင်သော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ ယီထျန်းယွမ်သည် အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ရန်လုံဧကရာဇ်...”

ဤချောမောသော အမျိုးသားသည် ရန်ကျိရို့နှင့် ရုပ်ရည်အနည်းငယ် ဆင်တူပြီး ၎င်း၏ ပျောက်ဆုံးသွားမှုအခြေအနေနှင့် ပေါင်းစပ်ကြည့်လျှင် ဤအမျိုးသားသည် ရန်လုံဧကရာဇ်ပင်ဖြစ်သည်။

“ဒီနှစ်ပေါင်းများစွာကြာပြီးမှ ဒီအမည်ကို ထပ်ကြားရတာပဲ... ငါက တကယ်ပဲ ရန်လုံဧကရာဇ်ပဲ။ လူတွေက ငါ့ကို မေ့လျော့သွားပြီထင်ခဲ့တာ...” ရန်လုံက ခေါင်းယမ်းကာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒါပေမယ့် ဒီနေ့ကစပြီး မင်းလည်း ငါနဲ့အတူ ဒီနေရာမှာ ကျန်တဲ့အချိန်တွေကို ဖြတ်သန်းရတော့မယ်”

“ဒီစကားက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ...” ယီထျန်းယွမ်က မျက်ခုံးတွန့်လျက် မေးလိုက်သည်။

“ဒီကောင်းကင်နဂါးကို မနှိမ်နင်းနိုင်ရင် ဘယ်လိုမှ အပြင်ထွက်လို့မရဘူး။ ရတနာက မျက်စိရှေ့မှာ ရှိနေပေမယ့် ပိုင်ဆိုင်လို့မရဘူး။ ဒါက ဘယ်လောက်ကြောက်စရာကောင်းလဲ...” ရန်လုံက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်ရာ အခြားထွက်ပေါက်မရှိသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ ဤကောင်းကင်နဂါးအရိုးစုမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အရာမှ မရှိပေ။ အပြင်ထွက်လိုပါက ဤကောင်းကင်နဂါးအရိုးစုကို ဦးစွာ နှိမ်နင်းရမည်ဖြစ်ပြီး ထို့နောက်မှသာ ထွက်လမ်းရှာနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ဤရတနာသည် အလွန်ကြီးမားလှသည်။ ရန်လုံဧကရာဇ်ပင်လျှင် နှိမ်နင်းနိုင်ခြင်းမရှိခဲ့သဖြင့် ၎င်း၏ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာဖြစ်မှုကို ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

“ရန်လုံဧကရာဇ်ဆိုတာ မထူးဆန်းတော့ပါဘူး။ တစ်ခေတ်တစ်ခါရဲ့ ဧကရာဇ်ဖြစ်လာနိုင်ဖို့က ကံကောင်းခြင်းရှိမှဖြစ်မယ်။ ဒီလောက်လမ်းကြောင်းများစွာထဲမှာ ဒီနေရာကို မှန်ကန်စွာ ရွေးချယ်နိုင်ခဲ့တာပဲ...” ယီထျန်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် လေးစားမှုအနည်းငယ် ထပ်မံဖြည့်လိုက်သည်။

တစ်ခေတ်တစ်ခါရဲ့ ဧကရာဇ်ဖြစ်လာနိုင်သူသည် ကံကောင်းခြင်းများစွာ ရှိရမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လမ်းကြောင်းများစွာထဲမှ ဤလမ်းကို မှန်ကန်စွာ ရွေးချယ်နိုင်ခြင်းသည် ပြဿနာမဟုတ်ပေ။ သို့သော် ပြဿနာမှာ ကံကောင်းခြင်းရှိသည့်တိုင် ဤကောင်းကင်နဂါးအရိုးစုကို နှိမ်နင်းရန် စွမ်းအားမလုံလောက်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

“ရန်ဧကရာဇ် သင်ဟာ အငယ်ဆုံးတံခါးကို ဖြတ်ကျော်ပြီးမှ ဒီနေရာကို ရောက်လာခဲ့တာမဟုတ်လား...” ယီထျန်းယွမ်က မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်။ အဲဒီတံခါးကို မဖြတ်ကျော်ခဲ့ရင် ငါတို့ဒီကို ရောက်မလာနိုင်ဘူးမဟုတ်လား...” ရန်လုံက ပြုံးလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။ “ဒါနဲ့ ငါ့ကို ရန်လုံလို့ပဲ ခေါ်လိုက်ပါ။ ဒီနေရာမှာ တွေ့ဆုံခဲ့ရတာက ကံကြမ္မာပဲ။ ဘယ်လိုရာထူးဘွဲ့အမည်မျိုးပဲဖြစ်ဖြစ် အရေးမကြီးတော့ဘူး။ ဒါပေမယ့် ငါစိတ်မချမ်းသာတာက...”

သူသည် နက်ရှိုင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မျက်ဝန်းများတွင် စိုးရိမ်မှုနှင့် လွမ်းဆွတ်မှုတို့ ပေါ်ထွက်လာသည်။

“ရန်ဧကရာဇ် သင်စိတ်မချမ်းသာတာက မင်းသမီးကိုလွမ်းနေတာမဟုတ်လား...” ယီထျန်းယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။

“မင်း ကျိရို့ကို သိတာလား...” ရန်လုံ၏ မျက်ဝန်းများ ပြူးကျယ်သွားပြီး တန်ခိုးစွမ်းအား ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ ချက်ချင်း ထလိုက်ပြီး ယီထျန်းယွမ်ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာသည်။

ဤအမြန်နှုန်းသည် အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်အဆင့်ရှိ သန်မာသူဖြစ်ထိုက်သည့် အရှိန်ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ပိတ်မိနေသော်လည်း ၎င်းသည် ယခုထိတိုင် သန်မာသူတစ်ဦးဖြစ်နေသည်။

“ကျွန်တော်သိတာပေါ့။ မင်းသမီးက သင့်ကို လာရှာဖို့ ကျွန်တော့်ကို အပ်နှင်းခဲ့တယ်။ သင်တကယ်ပဲ အသက်ရှင်နေသေးတယ်ဆိုတာ မထင်မှတ်ထားမိဘူး။ ဒါက ဝမ်းမြောက်စရာသတင်းပဲ” ယီထျန်းယွမ်သည် ကောင်းကင်နဂါးကျောက်စိမ်းပြားကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ဒီကိုမလာခင် မင်းသမီးက ကျွန်တော့်ကို ဒီယုံကြည်မှုသင်္ကေတပေးခဲ့တယ်”

“ဒါက ကောင်းကင်နဂါးကျောက်စိမ်းပြား... ကျိရို့ ဘာမှမဖြစ်ဘူးပဲ...” ရန်လုံက ထိုကျောက်စိမ်းပြားကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး မျက်ဝန်းများတွင် ဝမ်းသာအားရမှုများ ပြည့်နှက်လာသည်။ ထို့နောက် ထိုကျောက်စိမ်းပြားကို ယီထျန်းယွမ်ထံ ပြန်ပေးလိုက်ပြီး နက်ရှိုင်းသော အသံဖြင့် ပြောသည်။ “မင်းက ကောင်းကင်နဂါးကျောက်စိမ်းပြားကို ရထားတာဆိုတော့ ကျိရို့ယုံကြည်တဲ့သူဖြစ်ရမယ်။ အပြင်မှာ အခုဘယ်လိုအခြေအနေဖြစ်နေလဲ ပြောပြပါဦး”

ရန်လုံ၏ မျက်ဝန်းများတွင် တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဤနေရာတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ပိတ်မိနေခဲ့သော်လည်း ၎င်း၏ စိတ်ထဲရှိ တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဓာတ်သည် ယခုထိတိုင် မပျောက်ကွယ်သွားပေ။

အခန်း ၃၈၉ ပြီးပါပြီ။