ကွာခြားချက်

လူအများအပြား ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်တွင် အငယ်ဆုံးတံခါးမှ ဖွင့်လှစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အားလုံး၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။ ထိုသေးငယ်သော တံခါးလေးဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူအားလုံးက ထိုပုံရိပ်၏ စစ်မှန်သောသွင်ပြင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိတ်လန့်အံ့သြသွားကြသည်။

ထွက်လာသူမှာ အခြားသူမဟုတ် သေချာပေါက် သေဆုံးသွားလိမ့်မည်ဟု ယူဆခံရသူ ယီထျန်းယွမ်ပင်ဖြစ်သည်။ ပို၍ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ၎င်းသည် အလွန်လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ထိုတံခါးမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး လုံးဝမထိခိုက်ဘဲ ဘာမှမဖြစ်သလို ပုံမှန်လမ်းကြောင်းတစ်ခုမှ လှမ်းထွက်လာသည့်နှယ် ဖြစ်နေသည်။

လူအားလုံး မျက်လုံးများ ပြူးပြဲသွားကြပြီး ‘သေမင်းလမ်းကြောင်း’ ဟု သမုတ်ခံရသော ထိုတံခါးကို ယီထျန်းယွမ်က ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့သည်ကို မယုံကြည်နိုင်ကြပေ။

ဟွာရှီယိန်၏ မျက်ဝန်းများတွင်လည်း ထိတ်လန့်အံ့သြမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ယီထျန်းယွမ်၏ ပုံရိပ်ကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေမိသည်မှာ မျက်တောင်ပင် မခတ်မိချေ။ ၎င်းတစ်ဦးတည်းမဟုတ်ဘဲ အခြားသူများအားလုံးလည်း အလားတူပင် နက်ရှိုင်းစွာ ထိတ်လန့်အံ့သြသွားကြသည်။ သေချာပေါက် သေဆုံးမည်ဟု ယူဆခံရသော လမ်းကြောင်းကို ဤသို့ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့သည်မှာ အမှန်တကယ်ဖြစ်နိုင်မည်လား သို့မဟုတ် ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်နေသည်လား။

“ယီ... ယီအစ်ကို...” ရှုဖေးသည် မြေပြင်ပေါ်မှ ခုန်ထလိုက်ပြီး ယီထျန်းယွမ်အနားသို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြေးသွားကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်သိတာပဲ။ ယီအစ်ကိုက သေချာပေါက် ထွက်လာနိုင်မယ်ဆိုတာ။ သူတို့က အစ်ကိုထွက်လာနိုင်မယ်လို့ မယုံကြဘူး။ ကျွန်တော်ကတော့ အစ်ကိုသေချာပေါက် ထွက်လာနိုင်မယ်လို့ ယုံထားတာ...”

ရှုဖေးသည် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် ဖက်လိုက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

“ဟုတ်လား။ သူတို့ဘယ်လိုထင်လဲဆိုတာ ငါနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး” ယီထျန်းယွမ်သည် တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ယခင်က အခြားလမ်းကြောင်းများမှ ဝင်ရောက်သွားသူများသည် အောင်မြင်စွာ ထွက်ပေါ်လာကြပြီး ၎င်းတို့၏ အမြန်နှုန်းမှာ ၎င်းထက် များစွာ ပိုမိုမြန်ဆန်သည်။

၎င်းသည် အခြားလမ်းကြောင်းများ၏ ခက်ခဲမှုအခြေအနေကို မသိရသော်လည်း ၎င်းကိုယ်တိုင်က ချင်းကျောက်သားများဖြင့် လမ်းခင်းရန် အချိန်များစွာ သုံးစွဲခဲ့ရသဖြင့် ၎င်းတို့ထက် နှေးကွေးနေခြင်းမှာ သဘာဝပင်ဖြစ်သည်။ အခြားသူများမှာ အများအားဖြင့် တိုက်ရိုက်တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြင့် ဖြတ်ကျော်ခဲ့ကြပြီး အဆင့်များစွာကို သက်သာစေခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်းသည် လမ်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခင်းနေရသဖြင့် နှေးကွေးနေခြင်းမှာ မထူးဆန်းပေ။

“ဒါ... ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူ... ဒီလမ်းကို ဘယ်သူမှ ဖြတ်ကျော်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး။ သူ ဘယ်လိုလုပ် ဖြတ်ကျော်နိုင်ရတာလဲ...” ဝမ်မန်လုံသည် အံ့သြမှုမှ ပြန်လည်နိုးထလာပြီး ယီထျန်းယွမ်ကို ညွှန်ပြရင်း အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်။ ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ သေချာပေါက် သေဆုံးမယ်လို့ မပြောထားဘူးလား။ ဘယ်လိုလုပ် ဖြတ်ကျော်နိုင်ရတာလဲ။ အရင်က ပြောဆိုနေတဲ့အကြောင်းတွေက ကောလဟာလတွေပဲဖြစ်မလား...”

“ဒါဆို ဒီလမ်းက ကောလဟာလဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒီကောင်လေးက ရှုဖေးနဲ့ အတူရှိနေတာ။ ဘာထူးခြားတဲ့အစွမ်းရှိမှာလဲ... ဒီလမ်းက တကယ်ပဲ ကောလဟာလဖြစ်နိုင်တယ်။ တကယ်တမ်းမှာ သိပ်မအန္တရာယ်မများနိုင်ဘူး...”

“ဒါဆို ငါတို့ အခွင့်အရေးတစ်ခု လွဲချော်သွားတာပေါ့...”

ဖြတ်ကျော်ပြီးသူ ကျင့်စဉ်သမားများသည် ဤအန္တရာယ်များသော လမ်းကို မရွေးချယ်ခဲ့မိသဖြင့် နောင်တရလျက်ရှိပြီး အလွန်နှမြောတသဖြစ်နေကြသည်။

ဟွာရှီယိန်လည်း ဤလမ်းကြောင်းတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ပြဿနာရှိမရှိ သံသယဝင်လာပြီး အမြဲတမ်း ကောလဟာလများကြောင့် အလွန်အကျွံ ချဲ့ကားပြောဆိုထားခြင်းဖြစ်မည်လား သို့မဟုတ် တကယ်ပဲ သာမန်လမ်းကြောင်းတစ်ခုသာဖြစ်မည်လားဟု တွေးတောနေသည်။ ယီထျန်းယွမ်ထံမှ သန်မာသူ၏ အငွေ့အသက်ကို မခံစားရသဖြင့် ဤသံသယမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။

“ဘာတွေ ဆူညံပြောဆိုနေကြတာလဲ။ ပြဿနာရှိတယ်လို့ ထင်တယ်ဆိုရင် သွားပြီး တစ်ကြိမ်စမ်းကြည့်လိုက်ပါလား...” ရှုဖေးက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ၎င်းတို့အား သွားစမ်းကြည့်ရန် အမှုပြုလိုက်သည်။

ဤစကားထွက်လာသည်နှင့် လူအများအပြား ပါးစပ်ပိတ်သွားကြသည်။ ယခင်က ထိုသို့ပြောခဲ့ကြသော်လည်း တကယ့်အခြေအနေမှာ မည်သို့ရှိသည်ကို မသိရသဖြင့် စမ်းသပ်ရန် မဝံ့မရဲဖြစ်နေကြသည်။ အကယ်၍ တကယ်ပင် ခက်ခဲလွန်းနေပါက ၎င်းတို့သည် သေဆုံးရန်သာ သွားရောက်နေရမည်ဖြစ်သည်။

“စမ်းကြည့်မယ်... စမ်းကြည့်မှာပေါ့။ ဒါပေမယ့် အခုက မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ လူတိုင်းမှာ တစ်ကြိမ်ပဲ အခွင့်အရေးရှိတယ်။ မင်းတို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါတို့ကို ထပ်စမ်းခိုင်းမှာလဲ...” ဝမ်မန်လုံက အေးစက်စွာ ဟွှမ်းကနဲ ပြောလိုက်သည်။

ဤစမ်းသပ်မှုတွင် တစ်ကြိမ်သာ ဝင်ရောက်ခွင့်ရှိပြီး ဒုတိယအကြိမ်ထပ်ဝင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် အောင်မြင်ခြင်း သို့မဟုတ် ရှုံးနိမ့်ခြင်းမှာ ဤတစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် ဆုံးဖြတ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ရှုံးနိမ့်ပါက အတွင်းထဲတွင် သေဆုံးရမည်ဖြစ်ပြီး အောင်မြင်ပါက ယခင်ရွေးချယ်ခဲ့သော လမ်းကြောင်းအတိုင်း ဆုလာဘ်များကိုသာ ရရှိမည်ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သန်မာလာပြီးနောက် ထပ်မံဝင်ရောက်စမ်းသပ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

“သူတို့နဲ့ မလိုအပ်ဘဲ အချေအတင်မလုပ်နဲ့။ ငါတို့ အထဲဝင်ကြမယ်” ယီထျန်းယွမ်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ရှုဖေးအား ဤသူများနှင့် ဖက်ပြီး စကားမများရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ စကားများရန်ဖြစ်ခြင်းသည် အဓိပ္ပါယ်မရှိပေ။

“ဟုတ်ကဲ့ ယီအစ်ကို...” ရှုဖေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အခြားသူများကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

ယီထျန်းယွမ်သည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလိုက်ပြီး အခြားသူများကို လုံးဝဂရုမစိုက်ပေ။ ဟွာရှီယိန်က ၎င်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လာသောအခါ ၎င်းသည် အကြည့်တစ်ချက်သာ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးချင်းဆုံခြင်းမပြုဘဲ ရှေ့သို့သာ ဆက်လှမ်းသွားသည်။

၎င်း၏ရှေ့တွင် ရှိသည်မှာ ဧရာမနဂါးပါးစပ်ဖြစ်ပြီး အထဲသို့ တည့်တည့်ဦးတည်သွားသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုရှိသည်။ ထိုလမ်းကြောင်းသည် မည်သည့်နေရာသို့ ဦးတည်သွားမည်ကို မသိရပေ။

“ဒီကောင်လေး တော်တော်မာနကြီးတာပဲ...” ဝမ်မန်လုံက အေးစက်စွာ ဟွှမ်းကနဲ ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒီမှာ ဖြတ်သွားလို့ ဘာအကျိုးကျေးဇူးရမှာလဲ ငါသိချင်လိုက်တာ...”

ထို့နောက် ၎င်းသည် လိုက်လံလျှောက်သွားသည်။ ဟွာရှီယိန်နှင့် ၎င်း၏အဖွဲ့လည်း အလားတူပင် လိုက်ပါသွားသည်။ မူလက ၎င်းတို့သည် အထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် စီစဉ်ထားပြီးဖြစ်သည်။ ယီထျန်းယွမ်ပေါ်ထွက်မလာခဲ့ပါက ၎င်းတို့သည် အထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး စူးစမ်းနေပြီဖြစ်လိမ့်မည်။

ထိုနဂါးပါးစပ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် အပြင်မှ မြင်ရသည့် ကျယ်ပြန့်သော လမ်းကြီးတစ်ခုရှိပြီး ထိုလမ်းအတိုင်း အထဲသို့ လျှောက်သွားသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မည်သည့်အန္တရာယ်ယန္တရားမျှ မရှိပေ။ လမ်းလျှောက်သွားရင်း အလွန်လုံခြုံသည်ဟု ခံစားရပြီး ဤနေရာတွင် အလှဆင်မှုများ မရှိသလို ဘေးပတ်လည်တွင် ခိုင်မာသော နံရံများသာ ရှိပြီး အခြားမည်သည့်အရာမှ မရှိပေ။

လမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်လာပြီးနောက် ရုတ်တရက် ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် လမ်းကြောင်းနှစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ သို့သော် ယီထျန်းယွမ်သည် ထိုလမ်းကြောင်းနှစ်ခုကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ရှေ့သို့သာ ဆက်လှမ်းသွားသည်။

ရှုဖေးက တစ်စုံတစ်ရာ ပြောလိုက်ချင်ပြီဖြစ်သော်လည်း ယီထျန်းယွမ်က ရှေ့သို့ ဆက်လှမ်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လိုက်လံလျှောက်သွားသည်။ ၎င်းတို့သည် ဧရိယာတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သောအခါ အထက်တွင် တစ်စုံတစ်ရာ လှုပ်ရှားသွားပြီး အလင်းဖျော့ဖျော့တစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်သွားသလို ခံစားရသည်။

ဝမ်မန်လုံတို့က ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လမ်းကြောင်းများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ခုံးများတွန့်သွားသော်လည်း ရှေ့သို့ ဆက်လှမ်းသွားကြသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ကောင်းမွန်သော အရာများသည် အတွင်းထဲတွင်သာ ရှိတတ်ပြီး အပြင်ဘက်တွင် မရှိတတ်ပေ။

၎င်းတို့အားလုံး ဖြတ်ကျော်သွားပြီးနောက် လူအနည်းငယ်သည် နံရံတစ်ခုနှင့် ဝင်တိုက်မိသလို ပြင်းထန်စွာ ပြန်လွင့်ထွက်သွားသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ... ငါတို့ ဖြတ်မသွားနိုင်ဘူးလား...”

ထိုလူများသည် ပြန်လည်ကပ်လျက်လာကြသော်လည်း ဖောက်ထွင်းမရသော နံရံတစ်ခုနှင့် ကပ်လျက်ရှိနေသည်နှင့်တူပြီး လုံးဝဝင်ရောက်မရပေ။ ဤအခါတွင် လူအများအပြား အံ့သြထိတ်လန့်သွားကြပြီး ဂရုတစိုက်တွေးတောကြည့်သောအခါ ထိုလူများသည် လူအဆင့်တံခါးမှ ဖြတ်ကျော်လာသူများဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်။ ရုတ်တရက် စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုပေါ်လာသည်။ မတူညီသော အဆင့်တံခါးများသည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော နေရာများသို့ ဝင်ရောက်နိုင်မှုကို ဆုံးဖြတ်ပေးနိုင်သည်လား...။

မကြာမီတွင် အဖြေထွက်ပေါ်လာသည်။ ယီထျန်းယွမ်သည် လမ်းကြောင်းနှစ်ခုရှိရာ နောက်ထပ်နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ရှုဖေးကို လှည့်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မင်းက ဒီနေရာမှာပဲ လေ့လာစူးစမ်းလိုက်တော့။ ဒီအခွင့်အရေးကို သေချာဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ထွက်သွားတဲ့အခါ အပြင်မှာ ငါ့ကို စောင့်နေ...”

“ဘယ်ဘက်လမ်းကို လျှောက်သွားရင် မင်းအတွက် အကျိုးရှိလိမ့်မယ်” ဤစကားသည် လျှို့ဝှက်စွာ အသံလွှင့်ပြောဆိုထားခြင်းဖြစ်ပြီး လူသိရှင်ကြား ပြောဆိုထားခြင်း မဟုတ်ပေ။

“ဟုတ်ကဲ့...” ရှုဖေးသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းမျှ မလှမ်းဘဲ ဘယ်ညာကြည့်ပြီး မည်သည့်လမ်းကို ရွေးချယ်ရမည်ကို စဉ်းစားနေသယောင် ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ခဏစဉ်းစားပြီးမှ ဘယ်ဘက်လမ်းကို ရွေးချယ်ကာ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် ရှေ့သို့ ဆက်လှမ်းသွားပြီး နောက်ထပ် အလင်းဖျော့ဖျော့တစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည်။ ဝမ်မန်လုံတို့လည်း ဖြတ်ကျော်သွားကြသော်လည်း မြေအဆင့်တံခါးမှ အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်လာသူများသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းမျှ ဆက်လှမ်းမရဘဲ ယခင်ကျင့်စဉ်သမားများကဲ့သို့ ဤနေရာတွင် ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရသည်။

ဤအခါတွင် ၎င်းတို့သည် ပြဿနာအမှန်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ တံခါးအဆင့်အမျိုးမျိုးအလိုက် မည်မျှနက်ရှိုင်းသော နေရာသို့ ဝင်ရောက်နိုင်မည်ကို ဆုံးဖြတ်ပေးသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ယီထျန်းယွမ်သည် အဆုံးထိရောက်ရှိနိုင်ပြီး ၎င်းတို့မှာ အဆုံးထိရောက်ရန် မဖြစ်နိုင်သဖြင့် အကောင်းဆုံး ရတနာများကို မရယူနိုင်ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ကျန်ရှိနေသူများမှာ ၎င်းတို့သုံးဦးသာဖြစ်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လှမ်းသွားကြသည်။ လမ်းကြောင်းနှစ်ခုရွေးချယ်ရမည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ယီထျန်းယွမ်သည် ရှေ့သို့သာ ဆက်လှမ်းသွားပြီး ထိုလမ်းကြောင်းကို လွယ်ကူစွာ ဖြတ်ကျော်သွားသည်။

ဝမ်မန်လုံသည် နောက်မှ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် လိုက်လံသွားသော်လည်း ဖောက်ထွင်းမရသော နံရံတစ်ခုနှင့် ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်မိပြီး အနောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။ ဤအခါတွင် ၎င်းတို့၏ ကွာခြားချက်သည် ချက်ချင်းပင် ထင်ရှားလာသည်။ ယီထျန်းယွမ်သည် သွားနိုင်သောနေရာသို့ ၎င်းတို့သည် ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

အခန်း ၃၈၈ ပြီးပါပြီ။