တံခါးဖွင့်လိုက်ပြီ

ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ စုပ်ယူအင်အားအောက်တွင် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သည် လျင်မြန်စွာ ထုတ်ယူခံလိုက်ရပြီး အတွေ့အကြုံအမှတ်များအဖြစ် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်လာသည်။ အတွေ့အကြုံအမှတ်များမှာ မနည်းလှသော်လည်း ယီထျန်းယွမ်အနေဖြင့် အဆင့်တက်ရန် လိုအပ်သော အတွေ့အကြုံအမှတ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သိပ်မများလှပေ။ အကယ်၍ အရူးအမူးမုဒ်ကို ဖွင့်လိုက်မည်ဆိုပါကသာ ထိုအတွေ့အကြုံအမှတ်များသည် သိသာထင်ရှားသော အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယီထျန်းယွမ်သည် အတွေ့အကြုံအမှတ်များအတွက် ရည်ရွယ်ခြင်းမဟုတ်ပေ။ သူ၏ရည်မှန်းချက်မှာ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ထုတ်ယူပြီး မသေနိုင်သောခန္ဓာကိုယ်ကို အားနည်းသွားအောင် လုပ်ဆောင်ရန်သာဖြစ်သည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် ရန်သူ၏ခံနိုင်ရည်ကို အားနည်းသွားစေပြီး အောင်မြင်ရန် လွယ်ကူလာမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူသည် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို သိပ်ကြာရှည်မထုတ်ယူနိုင်ခဲ့ပေ။ ယွမ်ချင်းလုံ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အလင်းအစက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲပျောက်ကွယ်သွားပြီး မကြာမီတွင် ဘေးနားတွင် ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာသည်။ ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာသော ယွမ်ချင်းလုံ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ယခင်ကဲ့သို့ပင် ဒဏ်ရာတစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ ပြည့်စုံစွာ ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာသည်။ မသေနိုင်သောခန္ဓာကိုယ်သည် စည်းမျဉ်းကို ဖောက်ဖျက်သည့်အရာဖြစ်ပြီး မည်သည့်ဒဏ်ရာကိုမဆို ချက်ချင်းပြန်လည်ပြုပြင်နိုင်သည်။

ဤနေရာတွင် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လုံလောက်စွာရှိနေသရွေ့ သူတို့သည် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ပြည့်စုံလာနိုင်သည်။ ဤနေရာရှိ ကြီးမားသောအစီအရင်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်မှသာ သူတို့ကို အပြီးသတ်သေဆုံးစေနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ရိုက်နှက်ဖျက်ဆီးလိုက်သည့်တိုင် ပြန်လည်ပေါင်းစည်းလာနိုင်သည်။ သို့သော် ရိုက်နှက်ဖျက်ဆီးပြီးနောက် ပြန်လည်ပေါင်းစည်းနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပါကလည်း ဤနေရာရှိ စမ်းသပ်မှုသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ဘဲ နောက်ပိုင်းတွင် ရောက်ရှိလာမည့် စမ်းသပ်သူများအတွက် ရန်သူမရှိတော့သည်နှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။

“ဂုဏ်ယူပါတယ်... မင်း စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ပြီ...”

ယွမ်ချင်းလုံ၏မျက်ဝန်းများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“တကယ်ကို မထင်မှတ်ထားခဲ့ဘူး... မင်းရဲ့စွမ်းအားက ဒီလောက်ထိ သန်မာနေလိမ့်မယ်လို့... ငါ့ထက်တောင် တစ်ဆင့်သာလွန်နေသေးတယ်... ဒီနေရာကို ဖြတ်ကျော်သွားတဲ့ အရင်က ကျင့်စဉ်သမားနှစ်ယောက်တောင် မင်းလို ငါ့ကို ဒီလောက်ထိ ဖိနှိပ်အနိုင်ယူခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး... သူတို့က လှည့်ကွက်သုံးပြီး ဖြတ်ကျော်ခဲ့ကြတာ... ဒါပေမယ့် မင်းကတော့ စွမ်းအားသက်သက်နဲ့ ဖိနှိပ်လိုက်နိုင်ခဲ့တာ... ဒီစွမ်းအားကွာခြားချက်က သာမန်မဟုတ်ဘူး...”

စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ ယီထျန်းယွမ်၏မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဤစမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့သည်မှာ ကံကောင်းလှပေသည်။ အကယ်၍ ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ရမည်ဆိုပါက မည်သည့်အချိန်အထိ တိုက်ရမည်မသိပေ။ ဤနေရာသည် ထူးခြားသောအခြေအနေတစ်ခုဖြစ်ပြီး သူ၏စွမ်းအားဖြင့် ဤနေရာရှိ ကြီးမားသောအစီအရင်ကို အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးနိုင်ခြင်းမရှိပေ။ ထို့ကြောင့် ယွမ်ချင်းလုံကို အပြီးသတ်သတ်ဖြတ်ပြီးမှသာ စမ်းသပ်မှုအောင်မြင်သည်ဟု သတ်မှတ်ပါက ခက်ခဲမှုသည် မဖြစ်နိုင်သလောက် မြင့်မားလှမည်ဖြစ်သည်။

“ကျွန်တော် အောင်မြင်ပြီးပြီလား... ဆက်ပြီး တိုက်ရမယ်ထင်နေတာ...” ယီထျန်းယွမ်က ပြုံးကာပြောလိုက်သည်။

“မင်းက ငါ့ကို အနိုင်ယူလိုက်တဲ့အချိန်မှာ စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်ပြီးသားဖြစ်သွားပြီ... ငါက မသေနိုင်တဲ့ခန္ဓာကိုယ်ရှိပေမယ့် ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်တွေလည်း ရှိတယ်... မင်းရဲ့ အခုနက တိုက်ခိုက်မှုတွေက ငါ့ကို သတ်ပစ်နိုင်တဲ့အဆင့်ထိ ရောက်နေပြီ... ငါမှာ မသေနိုင်တဲ့ခန္ဓာကိုယ်မရှိခဲ့ရင် မင်းလက်ချက်နဲ့ သေသွားနှင့်ပြီးသားပဲ...” ယွမ်ချင်းလုံက ရယ်ကာပြောလိုက်သည်။

သူ၏စကားမှာ မမှားပေ။ ယီထျန်းယွမ်၏ အင်အားပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုများသည် တကယ့်နဂါးအစစ်ပင်ဖြစ်နေသည့်တိုင် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည့်အဆင့်ထိ ရောက်ရှိနေသည်။

“အကြီးအကဲ... ဒီနေရာက ဘာကြောင့် ထူးခြားနေတာလဲ... ဒီနေရာမှာ တံခါးလေးခုရှိပြီး ဒီတံခါးတစ်ခုက တခြားတံခါးသုံးခုထက် ဘာမှခက်ခဲမှုမရှိဘဲ အသက်သေဆုံးမှုလည်း အများဆုံး ဖြစ်နေတယ်...” ယီထျန်းယွမ်က သံသယဖြစ်ဖွယ် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“စိတ်မရှိပါနဲ့... ဒီအကြောင်းကို ကျွန်တော်ဖြေပေးလို့ မရဘူး... ဒါက ကျွန်တော်ရဲ့တာဝန်ထဲမှာ မပါဝင်ဘူး... ကျွန်တော်ရဲ့တာဝန်က စမ်းသပ်မှုကို ထိန်းကျောင်းဖို့ပဲ... တခြားအကြောင်းတွေကို ကျွန်တော်ဖြေပေးလို့မရဘူး...” ယွမ်ချင်းလုံက ဘေးသို့ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ရှေ့တွင် အဆုံးမရှိသည့်နေရာလွတ်ထဲတွင် ရုတ်ချည်း ကျောက်ပြားလမ်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုလမ်းရှေ့တွင် အလင်းတံခါးတစ်ခုရှိနေပြီး သူက ဆက်ပြောသည်။ “မင်းက အခု စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်ပြီးပြီ... အခုထွက်သွားပြီး မင်းရဲ့ဆုလာဘ်ကို သွားယူလိုက်တော့...”

ယွမ်ချင်းလုံက သူ၏မေးခွန်းကို ဖြေပေးနိုင်ခြင်းမရှိကြောင်း ယီထျန်းယွမ်က ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီးဖြစ်သည်။ အချို့သောသူများသည် ပေးထားသော မှတ်ဉာဏ်များဖြင့် ဖြေကြားနိုင်သော်လည်း ယွမ်ချင်းလုံ၏ မှတ်ဉာဏ်များသည် နည်းပါးပြီး သင်ယူမှုစွမ်းရည်လည်း မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ပိုမိုသန်မာလာနိုင်ခြင်းမရှိဘဲ ဤပုံစံဖြင့်သာ ထာဝရရှိနေမည်ဖြစ်သည်။ မှတ်ဉာဏ်များသည် စုဆောင်းနိုင်သော်လည်း ပေးထားသော မှတ်ဉာဏ်မရှိပါက မည်သည့်မေးခွန်းကိုမျှ ဖြေကြားနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ယီထျန်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ထပ်မံမေးမြန်းခြင်းမပြုတော့ပေ။ ဆက်လက်မေးမြန်းခြင်းသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။

ထို့နောက် သူသည် ခြေလှမ်းကို ရှေ့သို့ဦးတည်လှမ်းကာ ထွက်ပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် ရှိသည်ဟုဆိုသော ဆုလာဘ်သည် မည်သည့်အရာဖြစ်မည်ကို သူမသိရှိပေ။

တံခါး၏တစ်ဖက်တွင်မူ တချို့သောသူများသည် စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ကြပြီဖြစ်သည်။

“ဟူး... တော်သေးတာပေါ့... မြေအဆင့်ခက်ခဲမှုကတောင် ဒီလောက်ထိ ခက်ခဲနေတာ... ကောင်းကင်အဆင့်ကရော ဘယ်လောက်ထိ ခက်ခဲမလဲ... အမည်မသိတံခါးကဆို ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ...” ရှုဖယ်သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာများစွာရှိနေသည်။ သူသည် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ပြီး သေဆုံးခြင်းမရှိဘဲ အောင်မြင်စွာ ထွက်လာနိုင်ခဲ့သည်။

သူထွက်လာပြီး အနည်းငယ်အနားယူပြီးနောက် မကြာမီတွင် ကောင်းကင်အဆင့်တံခါးမှ ဟွာရှီရင်ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမ၏မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေပြီး သွေးရောင်မရှိသလောက်ဖြစ်နေသည်။ ပြင်ပဒဏ်ရာများ မမြင်ရသော်လည်း အတွင်းဒဏ်ရာများ သို့မဟုတ် စွမ်းအင်သုံးစွဲမှု အလွန်ပြင်းထန်ခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

သူမ၏အမြန်နှုန်းမှာ အလွန်လျင်မြန်လှပြီး ကောင်းကင်အဆင့်စမ်းသပ်မှုကို ဖြတ်ကျော်ရန် အချိန်ယူရသည်မှာ ဝမ်မန်လုံထက်ပင် ပိုမိုမြန်ဆန်သည်။ ရှုဖယ်သည် မြေအဆင့်စမ်းသပ်မှုကိုသာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ ထွက်လာခဲ့ရသည်။ သို့သော် ဟွာရှီရင်ကမူ ကောင်းကင်အဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ပြီး ထိုခက်ခဲမှုသည် သာမန်မဟုတ်ပေ။

“ထူးချွန်တဲ့အရည်အချင်းရှိသူဆိုတာ ထူးချွန်တဲ့အရည်အချင်းပဲ... ဒီလောက်မြန်မြန်ဖြတ်ကျော်နိုင်တာကတော့...” ရှုဖယ်သည် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ပြန်လည်အားဖြည့်ရန် အနားယူလိုက်သည်။

ဟွာရှီရင်လည်း အနားယူရန် ထိုင်ချလိုက်သည်။ ဤနေရာမှ စမ်းသပ်မှုကို ဖြတ်ကျော်ပြီးထွက်လာသူမည်သူမဆို ပြန်လည်အားဖြည့်ရန် အနားယူရန်လိုအပ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ခဏကြာသောအခါ ဝမ်မန်လုံသည် ကောင်းကင်အဆင့်တံခါးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သွေးများသည် ခြေထောက်မှတစ်ဆင့် မြေပေါ်သို့ စီးကျကာ လျှောက်လှမ်းသည့်နေရာတိုင်း သွေးစွဲခြေရာများထင်နေသည်။ သို့သော် အနည်းဆုံး သူသည် အသက်ရှင်လျက် ထွက်လာနိုင်ခဲ့သည်။

ဟွာရှီရင်ကို ရှေ့တွင် အနားယူနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝမ်မန်လုံသည် မှင်တက်မိသွားသည်။ သူသည် ဟွာရှီရင်ထက် စောပြီး ဝင်ရောက်ခဲ့သော်လည်း ဟွာရှီရင်က သူ့ထက် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ထွက်လာခဲ့သည်။ ဤအရာသည် သူ့အတွက် သိက္ခာကျဆင်းမှုတစ်ခုဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည် ဒဏ်ရာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သနားစရာကောင်းလှသည်။

ဝမ်မန်လုံသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ဘေးသို့ရောက်ရှိကာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ပြန်လည်အားဖြည့်ရန် အနားယူလိုက်သည်။ ကောင်းကင်အဆင့်စမ်းသပ်မှုကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့သူဖြစ်သဖြင့် မည်သူမျှ သူ့ကို လှောင်ပြောင်ရန် မရှိပေ။

သူ အနားယူနေစဉ်အတွင်း မြေအဆင့်နှင့် လူအဆင့်စမ်းသပ်မှုများကို ဖြတ်ကျော်လာသူများ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ သို့သော် အချို့မှာမူ ထွက်ပေါ်လာခြင်းမရှိတော့ပေ။

“သခင်မလေး... ရှောင်ယွမ်...” ဟွာရှီရင်၏ဘေးတွင်ရှိသော အစောင့်မိန်းကလေးတစ်ဦးက နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ထားရင်း မျက်ဝန်းများထဲတွင် မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဤမျှကြာရှည်ကြာသည်အထိ သူမ၏အဖော်ဖြစ်သူ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့သဖြင့် တစ်ခုတည်းသော ဖြစ်နိုင်ချေမှာ အထဲတွင် သေဆုံးသွားခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ဤနေရာမှ စမ်းသပ်မှုကို ဖြတ်ကျော်လာသူများသည် ဤအချိန်အတွင်း ထွက်ပေါ်လာကြပြီး ဤမျှကြာရှည်ထွက်မလာသူများမှာ ဒဏ်ရာများပင် ပြန်လည်ပျောက်ကင်းလုနီးပါးဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ထွက်မလာသူများမှာ သေဆုံးသွားခြင်းသာဖြစ်နိုင်သည်။

“ဟူး... သူမရဲ့စွမ်းအားနဲ့ဆို မဖြတ်ကျော်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး... သတိလွတ်သွားတာများ ဖြစ်သွားလား...” ဟွာရှီရင်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့သော အဖြစ်အပျက်များသည် ထူးဆန်းသည်မဟုတ်ပေ။ နဂါးဝိုင်းဂူထဲသို့ ဝင်ရောက်စမ်းသပ်ရန် လာသူများသည် သေဆုံးမှုကို ရင်ဆိုင်ရန် အသင့်ပြင်ထားရမည်ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ရွေးချယ်စရာမှာ အောင်မြင်ရန် သို့မဟုတ် သေဆုံးရန်သာ ရှိပြီး တတိယရွေးချယ်စရာမရှိပေ။ ဤမျှရက်စက်ကြမ်းတမ်းသော နေရာဖြစ်သော်လည်း ရတနာများရယူရန်နှင့် ကျင့်စဉ်အဆင့်မြှင့်တင်ရန်အတွက် လူများစွာသည် နဂါးဝိုင်းဂူထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြဆဲဖြစ်သည်။

အန္တရာယ်မယူဘဲ သန်မာလာရန်ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်သောအရာဖြစ်သည်။

လူအများစုသည် ပြန်လည်အားဖြည့်ပြီးစီးကာ ဆက်လက်ရှေ့သို့ ခရီးဆက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်တွင် ရှုဖယ်သည် အမည်မသိတံခါးရှေ့တွင် ထိုင်နေရင်း ယီထျန်းယွမ်ထွက်ပေါ်လာမည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

“မိုက်မဲလိုက်တဲ့ကောင်... သူဘယ်တော့မှ ထွက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး... ကောင်းကင်အဆင့်ကတောင် ဒီလောက်ထိ ခက်ခဲတာ... အဲဒီတံခါးကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး...” ဝမ်မန်လုံက လှောင်ပြောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

စမ်းသပ်မှုကို ကိုယ်တိုင်ကြုံတွေ့ပြီးနောက် ထိုခက်ခဲမှုသည် မည်မျှကြောက်မက်ဖွယ်ဖြစ်ကြောင်း သူတို့အားလုံး သိရှိလိုက်ကြပြီး နောက်ဆုံးတံခါးကို ထိရန်ပင် မဝံ့မရဲဖြစ်နေကြသည်။

ရှုဖယ်သည် စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောဘဲ ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေရင်း ထိုတံခါးကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ စောင့်ဆိုင်းမည်ဟု ပြောထားသည့်အတိုင်း ဤနေရာတွင်သာ စောင့်ဆိုင်းနေမည်ဖြစ်သည်။

“မိုက်မဲတဲ့ကောင်က မိုက်မဲတာပဲ... ဒီမှာ သေတဲ့အထိ စောင့်နေလိုက်တော့... ငါတို့ကတော့ အရင်ထွက်သွားမယ်...” ဝမ်မန်လုံက အေးစက်စွာ ရယ်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ဟွာရှီရင်ကမူ ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ယီထျန်းယွမ်အတွက် သနားစရာမရှိပေ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေမည့်လမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်ဆိုပါက မည်သူ့ကိုမျှ အပြစ်တင်၍မရပေ။ သိက္ခာကို အလွန်အလေးထားခြင်းသည် ဤသို့သော အဆုံးသတ်ကို ရောက်ရှိစေသည်။

“ဂျိမ်း...”

လူအားလုံး ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်တွင် အသေးဆုံးတံခါးမှ ရုတ်တရက် အသံတစ်သံနှင့်အတူ တံခါးက ပွင့်လာသည်။

အခန်း(၃၈၇) ပြီးပါပြီ။