လင်ရှစ်

ရှီးကျင်း၌ ဝတ်ပြုရေးဝန်ကြီး ယန်ကုကျစ် ဝန်ကြီးဌာန ပင်မခန်းမရှေ့တွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။ သူ့အောက်တွင် ရှန့်လင်ယွမ်ဌာနက အရာရှိများနှင့် စာရေးများ အားလုံးနီးပါးမှာ ဝိညာဉ်များကို ခေါ်ဆိုရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ဘယ်သူ့ကိုမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ကြပေ။

ယန်ကုကျစ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ကိုယ်စားလှယ်လောင်း ၆၀၀ ကျော်သည် အမတတံတားကောင်းချီးမြေနှင့်အတူ မြေအောက်ကမ္ဘာထဲသို့ ကျရောက်ခဲ့သော်လည်း ဘယ်သူ့ကိုမှ သေလားရှင်လား မရှိရသေးချေ။ သူတို့အားလုံးက တောင်သူလယ်သမားများဆိုလျှင် ကောင်းပေလိမ့်မည်။ သို့သော် အဓိကအချက်မှာ ကော်တောက်ကျစ်နဲ့ ကျင်းလူတို့လို တာအိုဘာသာ၏ သန့်ရှင်းသောနယ်မြေ၏ တပည့်များလည်း ရှိပါသည်။

ပိုအရေးကြီးတာက ကျန်းယိုးကလည်း သူတို့အထဲမှာပါနေတာပင်။

ကျန်းယိုးသည် ကျန်းမိသားစုမှဖြစ်ပြီး အနာဂတ်တွင် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ရာထူးကို အမွေဆက်ခံမည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ဤစာမေးပွဲတွင် သေဆုံးသွားပါက မိမိ၏ သာသနာရေးဝန်ကြီးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခြင်းက ပြီးဆုံးသွားမည်။

"ရှဖောင့်ဟဲ့နဲ့ ရှရှိုးယင်း လူယုတ်မာနှစ်ကောင်!"

ယန်ကုကျစ် အတွင်းကျကျ ကျိန်ဆဲပစ်လိုက်၏။ ထို့နောက် ရှန့်လင်ယွမ်ဌာနကိုလည်း အခြားနည်းလမ်းကို စဉ်းစားကြည့်ဖို့ တိုက်တွန်းခဲ့သည်။

ရှန့်လင်ယွမ်ဌာန တိရိစ္ဆာန်မွေးမြူရေးနှင့် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းဆိုင်ရာ တာဝန်ခံဖြစ်သည်။ ရက်သတ္တပတ်များတွင် သူတို့သည် တစ္ဆေနှင့် နတ်များကို ကျွေးမွေးကြသည်။ မြေအောက်ကမ္ဘာကို ဆက်သွယ်ဖို့ တာဝန်ရှိကာ အဆင့်အတန်း နိမ့်သော်လည်း အလွန်အရေးကြီးပါသည်။

သူတို့သည် အများအားဖြင့် တိရစ္ဆာန်များကို နတ်များနှင့် နတ်ဘုရားများထံ ယဇ်ပူဇော်ရန် မရဏကမ္ဘာတံခါးကို ဖွင့်ပေးလေ့ရှိသည်။ ဤနည်းအားဖြင့် သေလွန်သော မင်းညီမင်းသားနှင့် မှူးမတ်တို့ကို သိမ်းယူရန် မရဏပြည်သို့ သွားနိုင်သည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် ၎င်းတို့သည် ၎င်းတို့အား ကြိုတင်အကြောင်းကြားပြီး သေလွန်သူအား ဆယ်ရက် သို့မဟုတ် တစ်လခွဲ အချိန်ပေးကာ နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်ကို ဖြေရှင်းပေးလေသည်။ သူတို့သည် မြေအောက်ကမ္ဘာရှိ မိသားစုတွင် သက်ကြီးရွယ်အိုများအတွက် နေရာရှာရန် မြေအောက်ကမ္ဘာကိုပင် လာဘ်ထိုးနိုင်သည်။

ရက်သတ္တပတ်များတွင် ယဇ်ပူဇော်မှုများစွာ ရှိသောကြောင့် တစ္ဆေတမန်များသည်ပင် ရှန့်လင်ယွမ်ဌာနနဲ့ ဆက်ဆံရတာကို ပျော်ရွှင်ကြသည်။

အောက်က ရင်ပြင်မှာ လူတစ်ယောက်က ဝက်၊ မြင်း၊ နွား၊ သိုးတွေ ယူလာကာ ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခုလည်း တည်ထားသည်။ နံ့သာပေါင်းကလည်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် လှိုင်းနေရာ စိမ်းလန်းသော မီးခိုးငွေ့များသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မြင့်တက်လာပြီး လေထုထဲ ပြည့်လျှံသွားစေသည်။

ဝက်၊ မြင်း၊ နွား၊ သိုး ပူဇော်သက္ကာတို့ကို ယဇ်ပလ္လင်​ပေါ်သို့ ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။ မကြာခင်မှာပဲ တစ္ဆေတမန်တွေဟာ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းကို ခံစားဖို့ မီးခိုးစိမ်းတွေကနေ ထွက်လာကြပါ၏။ စာရေးအမြောက်အမြား ရောက်လာပြီး ဤသရဲတစ္ဆေများနှင့် နတ်ဘုရားများကို မရဏကမ္ဘာတွင် ပိတ်မိနေသော စာသင်သားတို့ နေရာကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မေး​မြန်းကြသည်။

ယဇ်ပူဇော်ခြင်းကို ခံစားပြီးနောက် တစ္ဆေနှင့် နတ်ဘုရားတို့သည် ကျိန်ဆဲ၊ ဆဲဆိုကြသော်လည်း စာရေးဆရာများ မေးသမျှကို ဖြေကြသည်။

- ယဇ်ပူဇော်ခြင်းကို နှစ်သက်သောကြောင့် တစ်ခုခုကို ပြန်ပေးရမည်။

အချိန်အတော် ကြာပြီးနောက် စာရေးများသည် သူတို့ရရှိထားသော အချက်အလက်များကို ခွဲခြမ်းစိပ်ဖြာပြီး လက်ဝဲအရာရှိအား တင်ပြကြသည်။ လက်ဝဲအရာရှိက စာရွက်ကို အလျင်အမြန် လှန်လိုက်ပြီးနောက် ယန်ကုကျစ်ထံ ချက်ချင်းပြေးသွားပြီး ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ဖတ်ကြည့်ပါဦး လူကြီးမင်း..."

ယန်ကုကျစ် စာရွက်စာတမ်းကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

လက်ဝဲအရာရှိ: "လူကြီးမင်း စုစုပေါင်း ကိုယ်စားလှယ်လောင်း ၆၄၄ ယောက်ရဲ့ နေရာကို စစ်ဆေးပြီးပါပြီ... သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို ရှာဖွေခဲ့ပေမယ့် မတွေ့ခဲ့ပါဘူး။ သရဲနဲ့ နတ်တွေကို မေးကြည့်တော့ သူတို့ထဲက ၂၁၇ ယောက် သေဆုံးပြီး ၄၂၇ ယောက်က အသက်ရှင်နေသေးတယ်လို့ ပြောပါတယ်...."

ယန်ကုကျစ် : "သူတို့ဘယ်မှာ ပိတ်မိနေတာလဲ... သူတို့ရဲ့ဝိညာဉ်တွေကို ဘာလို့မခေါ်နိုင်ရတာလဲ"

"လူကြီးမင်းခင်ဗျ... သူတို့သွားတဲ့နေရာက သူတို့တာဝန်ယူထားတဲ့ နယ်မြေမဟုတ်ဘူး ဒုတိယငရဲပိုင်တာ စွန့်ပစ်ထားတဲ့ နေရာတဲ့... သူတို့ဝင်ခွင့် မရှိဘူးတဲ့... အဲဒီမှာ ကျသွားတဲ့ သရဲတစ္ဆေတွေက အပြင်ထွက်ဖို့ အလားအလာ မရှိဘူးလို့လည်း ပြောကြတယ်။ ဒီသရဲတစ္ဆေတွေနဲ့ နတ်ဘုရားတွေတောင် သူတို့ထက် ပိုကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတွေရှိလို့ မဝင်ရဲကြဘူး... ဝိညာဥ်တဲ့ စာလုံးက အခြေခံအားဖြင့် အသုံးမဝင်သလို ဆင့်ခေါ်တဲ့ စာလုံးက အသုံးမဝင်ပါဘူးတဲ့... အဲဒီကို ဝိညာဉ်တွေ ဝင်လာရင် အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေး မရှိပါဘူး။

ယန်ကုကျစ်ရဲ့ နှလုံးသားက အေးစက်နေပြီး မျက်လုံးများ တုန်ခါကာ အသံကျယ်ကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အခြား နည်းလမ်းရှိ​သေးလား?"

လက်ဝဲအရာရှိက ခေါင်းညင်ညင်သာသာ ခါလိုက်ပြီး။

"ကျ​နော်တို့ သုံးလို့ရတဲ့ နည်းလမ်းတွေ အကုန်ကြိုးစားပြီးပြီ... တခြားနည်းလမ်းမှ မရှိပါဘူး"

သူက တုံ့ဆိုင်းနေပြီး "ပြန့်ကျဲနေတဲ့ စန့်ရန် လူတွေထဲမှာ အဘွားရှားလို့ခေါ်တဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်မှော်ပညာကို ကျွမ်းကျင်ပြီး ကမ္ဘာပေါ်မှာ တုနှိုင်းမရတဲ့သူ တစ်ယောက်ရှိတယ်ဆိုတာ ကြားဖူးတယ်... သူမက ဝန်ထမ်းရေးရာဝန်ကြီး ရှန့်ယွင်ဖေးရဲ့ ပထမဆုံးဇနီး ဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းမှာတော့ ကွာရှင်းခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်"

ယန်ကုကျစ်: "လူကြီးမင်းရှန့်ကို ဖိတ်ဖို့ တယောက်ယောက်ကို မြန်မြန်သွားခိုင်းလိုက်... နောက်ပြီး သူတို့က အင်ပါယာ စာမေးပွဲဖြေဖို့ ရှီစကျင်းကို ရောက်လာတဲ့ ပညာရှင်တွေ... ဒီကိုယ်စားလှယ်လောင်းတွေကို တိုင်းတစ်ပါးမှာ မသေစေရဘူး... ပြန်မခေါ်နိုင်မချင်း သူ့ဝိညာဉ်ကို ဆက်ပြီး ပြန်ခေါ်ရမယ်!"

လက်ဝဲအရာရှိလည်း ဦးညွှတ်ပြီး ကျောက်လှေကားထစ်တွေပေါ်က အမြန်ဆင်းရင်း အော်လိုက်သည်။

"သူတို့ဝိညာဉ်ကို ဆက်ခေါ်နေကြ!"

ထို့နောက် သူက စာရေးတစ်ယောက်ကို ခေါ်ပြီး "ဝန်ထမ်းရေးရာဝန်ကြီးဌာနကို မြန်မြန်သွားပြီးတော့ ရှန့်ယွင်ဖေးကို လာဖို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်!"

စာရေးကလည်း အလျင်စလို ထွက်သွားသည်။

များမကြာမီ ဝန်ထမ်းရေးရာဝန်ကြီးဌာနမှ ရှန့်ယွင်ဖေးလည်း ဝတ်ပြုရေးဌာနသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ယန်ကုကျစ်နဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

ယန်ကုကျစ်: "လူကြီးမင်း ရှားချိုးထုန်ကို ကူညီရှာဖွေပေးဖို့ တောင်းဆို​ပေးလို့ရမလား... မြေအောက်ကမ္ဘာထဲမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ ကိုယ်စားလှယ်လောင်းကို ရှာဖွေဖို့ ကူညီပေးပါလားလို့ ပြောချင်တာပါ... ဒါက ကြီးလေးတဲ့ကိစ္စပါ ကျေးဇူးပြုပြီး မငြင်းပါနဲ့"

ရှန့်ယွင်ဖေးက ဦးညွှတ်ပြီး။

"လူကြီးမင်း ကျွန်တော် ရှားချိုးထုန်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်တော့ဘူး။ အခု သူမ ဘယ်ရောက်နေမှန်း မသိတော့ဘူး အကူအညီ တောင်းချင်ပေမယ့်လည်း မလုပ်နိုင်လောက်ဘူး..."

ယန်ကုကျစ်က ပြုံးလေသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ရက် အနည်းငယ်က ငါ့ရဲ့ဓမ္မဌာနစာမေးပွဲခန်းအပြင်မှာ သူနဲ့စကားပြောပြီး ရယ်​နေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား?"

ရှန့်ယွင်ဖေး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသည်။

"အဲဒီအမျိုးသမီးက ရှားချိုးထုန်နဲ့ ခပ်ဆင်ဆင်တူပေမယ့် ရှားချိုးထုန်က ခြောက်ဆယ်ကျော်နေပြီ..."

ယန်ကုကျစ် : "သူမက ရှားချိုးထုန်ပဲ.. အစက ရှန့်လင်ယွမ်ဌာနက အကျဉ်းထောင် အရာရှိတစ်ဦး... ရှန့်လင်ယွမ်ဌာန ထောင်ရဲ့ စာရင်းကိုင်လို့ လူသိများတဲ့ ရှားချိုးထုန်ပဲ.. မင်းနဲ့ လက်ထပ်ပြီး သားတစ်ယောက်ရှိခဲ့ပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာ မင်းနဲ့ကွာရှင်းသွားခဲ့တာ ဖြစ်တာ... အခု သူမက သူ့ကိုယ်သူ ငယ်ရွယ်သွားအောင် တမင်တကာ မှော်ပညာကို သုံးထားတာ..."

ရှန့်ယွင်ဖေး အံ့အားသင့်သွားသည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် အာရုံပြန်ဝင်လာပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။

"သူမ ဘယ်မှာရှိမှန်း မသိဘူး... တွေ့ရင် သူမကို ခေါ်လာခဲ့ပါ့မယ်..."

ယန်ကုကျစ်လည်း အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး အဘွားရှားရဲ့ တည်နေရာကို ရှာဖွေဖို့ သူ့လူများအား ချက်ချင်း တောင်းဆိုခဲ့သည်။

နေ့စဥ်အချိန်တွေသာ ကုန်သွားသည်။ အဘွားရှားကို ရှာမတွေ့ခဲ့သလို ရှန့်လင်ယွမ်ဌာနက တာဝန်ရှိသူများက တတ်နိုင်သမျှ နည်းမျိုးစုံနဲ့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် အဲဒီကိုယ်စားလှယ်လောင်းတွေရဲ့ နေရာကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပါဘူး။

"လူကြီးမင်းယန်... ရှန့်လင်ယွမ်ဌာနက အရာရှိ ၃၆၄ယောက်လုံး ဒီ၁၃ရက် နေ့ရောညပါ ဆက်တိုက် ရှာဖွေနေရတော့ ထိန်းထားဖို့ အရမ်းကို ပင်ပန်းနေပြီ"

ဘယ်ညာ ကြီးကြပ်ရေးမှူးတွေက ယန်ကုကျစ်ကို တွေ့ဖို့ ရောက်လာကြသည်။

"ဒီအတိုင်း ဆက်ရှာနေမယ်ဆိုရင် တစ်ယောက်ယောက် သေသွားလိမ့်မယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ထပ်မရှာခင် ရက်အနည်းငယ်လောက် အနားယူခွင့်ပေးပါ!"

ယန်ကုကျစ် ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ ရှန့်လင်ယွမ်ဌာနက အရာရှိများ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး ဆက်မလုပ်နိုင်တော့တာ တွေ့လိုက်ရသဖြင့် "နှစ်ရက်လောက် အနားယူကြ!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကြီးကြပ်ရေးမှူးက ခဏတုံ့ဆိုင်းသွားပြီး "အရှင် ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် သူတို့ကို ပြန်ရှာရင်တောင် အသက်ရှင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တယ်... အရမ်းအန္တရာယ်ကြီးတဲ့ မြေအောက်ကမ္ဘာမှာ သရဲတစ္ဆေတွေက အများကြီးပဲ... ယင်ချီက လေးလံတယ် တစ္ဆေတွေရဲ့ ပါးစပ်က လွတ်မြောက်နိုင်ရင်တောင်မှ သူတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက ယင်ချီကြောင်း ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရမှာကို ကြောက်ရတယ်... သူတို့ အလောင်းတွေကို ဒီနေ့ ကယ်တင်မယ်ဆိုရင်တောင် အသုံးမဝင်လောက်တော့ဘူး...."

ယန်ကုကျစ်ရဲ့ မျက်လုံးများ မှိတ်သွားကာ ကျန်းဖူကျန့်ရဲ့ လေးနက်သော မျက်နှာကို တွေးကာ သွားများကို အံကြိတ်လိုက်သည်။

"သူတို့ အသက်ရှင်နေတယ်ဆိုရင် သူတို့ကို ငါမြင်ချင်တယ်... သေရင် သူတို့အလောင်းကို မြင်ချင်တယ်!"

နှစ်ဖက် ကြီးကြပ်ရေးမှူးများ ဆုတ်ခွာခဲ့ရသည်။

နှစ်ရက်အကြာတွင် ရှန့်လင်ယွမ်ဌာနသည် လုံလောက်သော စွမ်းအင်များ ပြန်လည် ရရှိလာသဖြင့် ဆက်လက် ရှာဖွေခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှဲရှို့အိမ်တော်တွင်တော့ ဖူကျန့်နန်းဆောင်မှ လူများသည် ရှန့်လင်ယွမ်ဌာနက လူများဆီ သတင်းများမေးမြန်းပြီး ပျောက်ဆုံးသွားသော ကိုယ်စားလှယ်လောင်းများကို တွေ့ရှိခြင်းရှိမရှိ မေးမြန်းနေကြသည်။

သတင်းတွေက ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာ​နေပြီး ရွှေရွှမ်းကျစ်၊ ချင်စူးနဲ့ တခြားသူတွေရဲ့ မျက်နှာပေါ်က အမူအရာတွေ တဖြည်းဖြည်း သက်သာလာခဲ့သည်။

"အချိန်ပိုကြာလေ ရှင်သန်နိုင်ခြေ နည်းပါးလေလေပဲ"

ချင်စူး : "လဝက်လောက်ရှိပြီ... ဒီကိုယ်စားလှယ်လောင်းတွေ မရဏပြည်မှာ အရိုးတွေ ဖြစ်သွားလောက်ပြီ... ဝူတင့်မြစ်ကမ်းက အရိုးတွေက နွေဦးရာသီရဲ့ အိပ်မက်ထဲက လူတွေလို ဖြစ်နေဆဲဆိုတော့ သနားစရာပဲ... သူတို့ရဲ့ ဆွေမျိုးတွေက မြေအောက်ကမ္ဘာမှာ သေသွားပြီဆိုတာ မသိကြဘူး"

ဖူကျန့်နန်းဆောင်က အခြားအရာရှိများလည်း သက်ပြင်းချကြသည်။

တန်းပါ့လင် :"ချန်ရှီနဲ့ ကျန်းယိုး မြေအောက်ကမ္ဘာမှာ သေဆုံးသွားရင် သခင်လေး အနိုင်ရဖို့ သေချာသလောက်ပဲ"

ရွှေရွှမ်းကျစ်က လေးလေးနက်နက် ပြောခဲ့သည်

"တခြားသူတွေရဲ့ ကံဆိုးမှုကို မင်းဘယ်လိုလုပ် ဝမ်းသာနေတာလဲ... ဒီလိုစကားမျိုး ထပ်မပြောနဲ့! ကယ်ဆယ်တာ ကယ်ဆယ်တာပဲ... သိပ်မကြာခင်မှာဘဲ ပူးတွဲစာမေးပွဲ ရလဒ်ကို ကြေညာတော့မယ်။ သခင်လေးက ပူးတွဲစာမေးပွဲမှာ ပထမဆုံးဖြစ်မှာ သေချာတယ်.. နောက်လဝက်မှာ နန်းတော်စာမေးပွဲကို ဖြေရလိမ့်မယ်။ သခင်လေး ထိပ်တန်းနေရာ ရဖို့က မလွယ်ခဲ့ဘူး လူတိုင်းက သခင်​လေးအတွက် စောစောစီးစီး အရှိန်မြှင့်​ပေးရမယ်။"

လူတိုင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထိုစဥ် တောက်ချီက ဆိုလာ၏။

"ခေါင်းဆောင်... မြေအောက်ကမ္ဘာထဲမှာ အကြာကြီး ပိတ်မိနေပြီးမှ အသက်ပြန်ရှင်လာနိုင်မလား အဲဒီအချိန်မှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့ရင်..."

"အသက်ပြန်ရှင်ဖို့ ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး"

ရွှေရွှမ်းကျစ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ပြောသည်။

"ငါ့လို မဟာယာန နယ်ပယ်ဆိုရင်တောင် ငရဲပြည်မှာ ကြာကြာနေဖို့ ခက်တယ်.. မြေအောက်ကမ္ဘာမှာ သရဲနတ်တွေ၊ နတ်ဆိုးတွေ၊ နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာ... နယ်မြေက ထူးဆန်းတယ် ခန့်မှန်းရခက်တယ်။ ငါတောင်မှ မနေနိုင်တာ မရဏကမ္ဘာမှာ တစ်လကျော်ကြာအောင် ဘယ်သူမှ မရှင်သန်နိုင်ပါဘူး... အလောင်းတွေတောင် မကျန်လောက်ဘူး"

သူက အနည်းငယ်ပြုံးပြီး ဆက်ပြောသည်။

"သူတို့ရဲ့ အလောင်းသုံးကောင်ဘုံက ယင်စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူပြီး သန်မာလာတာ... တာအိုရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ပျက်စီးစေလိမ့်မယ်... တစ်ယောက်ယောက်က ပြန်ရှင်လာရင်တောင်မှ သူတို့ရဲ့ တာအို အခြေခံအုတ်မြစ်က ကျိုးနေပြီ... အခုကစလို့ အသုံးမဝင်တော့ဘူး ဘာစိုးရိမ်စရာရှိလို့လဲ။ မရဏကမ္ဘာက မင်းတို့ထင်ထားတာထက် ပိုကြောက်စရာကောင်းတယ်"

......

မြေအောက်ကမ္ဘာတွင် အပြာရောင် ကျောက်တုံးလမ်းကို လေထဲတွင် ခင်းထားပြီး အရှေ့သို့ အဆက်မပြတ် ပြန့်ကျဲနေသည်။ အောက်ဘက်တွင်တော့ ဟေးကော်က ချန်ထန်ကို ထမ်းကာ ပြေးလွှားနေ၏။

အပြာရောင် ကျောက်တုံး လမ်းပေါ်တွင် အသက်နှစ်ဆယ်ကျော် ရှိပုံရသော အဘွားရှားက လမ်း၏အဆုံးတွင် ရပ်နေသည်။ သူမ ခြေရင်းအောက်ရှိ အပြာရောင်ကျောက်ခင်းလမ်းက ရှေ့သို့ ဆက်သွားနေပါသည်။

သူမသည် ငယ်ရွယ်နုပျိုမှုကို ပြန်လည်ရရှိလာပြီးနောက် ချီသွေးနဲ့ စွမ်းအင်များကလည်း ပြည့်ဝပြီး သန်စွမ်းသည်။ အရင်တုန်းကတော့ သူမရဲ့ သွေးနဲ့ ချီစွမ်းအင်က ကုန်ခမ်းနေသဖြင့် အဲဒီလောက် ကြီးကြီးမားမား မဖြုန်းတီးရဲခဲ့။ ယခု သူမသည် ဖြုန်းတီးနေသော်လည်း ကျင့်ကြံမှုက ပိုမိုတိုးတက် ကောင်းမွန်လာပြီး အောင်မြင်မှု အရှိန်အဟုန် နည်းပါးလာခဲ့သည်။

လူနှစ်​ယောက်နှင့် ခွေးသည် မြေအောက်ကမ္ဘာထဲတွင် ပြေးလွှားနေသည်မှာ ဆယ်ရက်ကျော်ပြီ။ အဘွားရှားဟာ ချန်ထန်ရဲ့ ဦးတည်ချက်ကို ဆုံးဖြတ်ရန် ကူညီနေသည်။ ဟေးကော်က သူတို့ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ သရဲတစ္ဆေတွေနဲ့ ဘီလူးတွေကို သတ်ပစ်ခဲ့၏။

မရဏကမ္ဘာကြီးက ကြီးလွန်းပြီး လူတွေကို ရှာရတာလည်း မလွယ်ပါ။ သို့သော်လည်း အဘွားရှားက မရဏကမ္ဘာကို ခရိုင်ကိုးခုအဖြစ် ပိုင်းခြားကာ ဦးတည်ရာကို အမြန်ဆုံးဖြတ်နိုင်သည်။ ချန်ရှီဝိညာဉ်ကို သူမ ခေါ်လိုက်သောအခါ ချန်ရှီနှင့် အခြားနေရာများသည် ခရိုင်ကိုးခုတွင် မဟုတ်ကြောင်း သူမ တွေ့ခဲ့ရသည်။

ယနေ့ခေတ် မရဏကမ္ဘာတွင် လည်ပတ်နေသော ချန်ရှီ၏ တည်နေရာကို ရှာဖွေရန် ခရိုင်ကိုးခု မြေပုံကို အဓိကထား အသုံးပြု​​နေရသည်။ ဒီအာကာသရဲ့ တည်နေရာ အတိအကျကို ဆုံးဖြတ်ဖို့အတွက် မရဏကမ္ဘာမှာ အာကာသဒုတိယအလွှာ ရှိနိုင်တယ်လို့ သူမက သံသယရှိလာခဲ့ပါ၏။

သူမသည် မြေအောက်ကမ္ဘာရှိ သခင်များစွာကို စော်ကားခဲ့ဖူးသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမပေါ်လာပြီး မြေအောက်ကမ္ဘာက တမန်များစွာကပါ သူမကို လိုက်ဖမ်းလာခဲ့သော်လည်း ချန်ထန်နဲ့ ဟေးကော်တို့က ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သည်။

ထူးဆန်းသည်မှာ မကြာသေးမီကာလများအတွင်း ၎င်းတို့ကို လိုက်ဖမ်းသည့် သရဲတစ္ဆေအရေအတွက်က လျော့နည်းလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် လိုက်ဖမ်း​နေတာကိုပါ ရပ်တန့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မကြာသေးမီက သူတို့သွားခဲ့သော မရဏကမ္ဘာထဲ၌ သရဲတစ္ဆေများ၊ နတ်များကို မမြင်ရတော့ပေ။ နေရာတိုင်းတွင် အလွန်လူဆိတ်ညံနေပြီး မြေကြီးက မည်းမှောင်နေကာ ကောင်းကင်ကြီးက မီးခိုးရောင်ဖြစ်နေပြီး အခြားအရောင်အဆင်းလည်း မရှိပေ။

အဘွားရှား: "ချန်ထန်... ဟေးကော်.. ရပ်လိုက်... ဒီအနီးနားမှာပဲ ရှိလိမ့်မယ်!"

ဟေးကော်လည်း ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ချက်ချင်း ရပ်လိုက်ပြီး ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သော် လက်ရှိနေရာသည် နေဝင်ရီတရော အချိန်ဖြစ်ကာ လူဆိတ်ညံနေပြီး နေရာတိုင်းတွင် ကြီးမားသော သစ်ပင်​သေကြီးများ ရှိနေတဲ့ တွေ့လိုက်ရသည်။

သေနေတဲ့ သစ်ပင်တစ်ပင်စီဟာ လူဒါဇင်နဲ့ချီပြီး ဝိုင်းရံထားဖို့ လိုအပ်တဲ့အထိ အလွန်ထူထပ်ပါသည်။ ချန်ထန် ဟေးကော်ခေါင်းပေါ်ကနေ ခုန်ချလိုက်ပြီး သစ်ပင်တွေကို သေသေချာချာကြည့်ကာ။

"ဒါက ဗောဓိပင်... ဗုဒ္ဓဘာသာမှာ ဉာဏ်အလင်းရတဲ့ သစ်ပင်... ဂေါဓမ္မ မြတ်စွာဘုရားရှင်က ဗောဓိပင်အောက်မှာ ဉာဏ်အလင်းရပြီး ဗုဒ္ဓဖြစ်လာတာ"

အဖွားရှား၏ ခြေရင်းအောက်ရှိ အပြာရောင်ကျောက်တုံးကို ရှေ့သို့ချထားဆဲ ဖြစ်သည်။ သူတို့ရှေ့က တောအုပ်ထဲမှာတော့ ရှေးဟောင်းဘုရားကျောင်း တစ်ခုရှိသည်။ ၎င်းသည် အတိုင်းအတာအရ ကြီးမားပြီး ရှေးကျသော ကျက်သရေကိုလည်း ဖော်​ပြထားသည်။

ချန်ထန်နဲ့ ဟေးကော် အနောက်မှ လိုက်သွားခဲ့သည်။ အရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ တစ်ဖက်တွင် “သိဒ္ဓတ္ထမင်းသားဘုရားကျောင်း” ဟူသော စာလုံးဖြင့် ကပ်လျက် ရှေးကျသော ကမ္ပည်းပြားကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချန်ထန်: “ဒီနေရာမှာ ကိန်းဝပ်နေတဲ့ နတ်က ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ သိဒ္ဓတ္ထမင်းသား ဖြစ်ရမယ်.... ဒီဘုရားလောင်းက ဗုဒ္ဓဘာသာငရဲထဲကို နက်နက်နဲနဲဝင်သွားပြီး အမိတစ္ဆေကို အကြိမ်ကြိမ် ကယ်တင်ခဲ့တယ်.... ငရဲထဲမှာ ပိတ်မိနေသူ အားလုံးကို ကယ်တင်ဖို့ ဆန္ဒကြီးကြီးမားမား ချမှတ်ခဲ့တာ..."

လူနှစ်​​ယောက်​နှင့်​ ​ခွေးသည်​ ​ကျောင်းထဲသို့ ဝင်​​ရောက်​ပြီး ​မြေပြင်​​ပေါ်တွင်​ တွားသွား​နေသည့်​ ​ခွေးအရိုးစုကို ​တွေ့လိုက်​ရသည်​။ ဟေးကော်က ခွေးကြီး၏ အလောင်းကို နှစ်ကြိမ် ဟောင်ပစ်ခဲ့သည်။ ဗိမာန်တော်တွင် ဘုရားတစ်ဆူသာ ရှိသော်လည်း ရုပ်ပွားတော်များ မရှိပါ။ ရုပ်ပွားတော်များကို အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ဖြိုခွဲပစ်ခဲ့သည်။

"ချန်ရှီနဲ့ အဲဒီပညာရှင်တွေက အနီးအနားမှာ ရှိနေကြပေမယ့် သူတို့က ငါတို့နဲ့ တူတဲ့ မြေအောက်ကမ္ဘာထဲမှာ မဟုတ်ဘူး"

အဘွားရှားက လှည့်ပတ်ကြည့်ကာ ကူရှင်နှစ်ချောင်းကို ယူလိုက်သည်။ ၎င်းတို့ကို မြေကြီးပေါ်တွင်ဖြန့်ကာ တစ်လုံးပေါ်၌ ထိုင်လေ၏။

"ထန်လေး... ငါတို့ဝိညာဉ်တွေကို တခြားကမ္ဘာမြေဆီပို့ဖို့ စာလုံးပေါင်း ထည့်လိုက်မယ်... ဟေးကော်က ငါတို့ကို ကာကွယ်ပေးပါ... ငါတို့ကို လုံခြုံအောင်ထားရမယ်... ထန်လေး မင်းလာထိုင်"

ချန်ထန်လည်း သူမနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် ထိုင်နေလိုက်သည်။

ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ သမီးတော်အသွင် ဝိညာဉ်သည် အဖွားရှား၏နောက်တွင် ပေါ်လာပြီး လက်ဖဝါးကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ လူနှစ်ယောက်အောက်ရှိ မြေပြင်သည် ကြည်လင်သော နွေဦးဖြင့် အစားထိုး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ချန်ထန် အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ ထိုင်ခုံက ကြာပန်းလို ဖြစ်သွားတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့သည် ယခုအချိန်တွင် ကြာပန်းပေါ်တွင် ထိုင်နေကြပြီး ကြာပန်းပင်တလျှောက် အောက်ကို ငုံ့ကြည့်သောအခါ စိမ့်စမ်းရေသည် အထက်သို့ စိမ့်ထွက်လာတာ တွေ့လိုက်ကြလေ၏။ စိမ့်စမ်းရေသည် မြေကြီးထဲသို့ နက်နက် ဝင်သွားကာ ကြည်လင်ပြတ်သားစွာဖြင့် မြင်နေရသည်။

"ငါ့ရဲ့ ဒီစွမ်းအင်ကို လင်ရှစ်လို့ခေါ်တယ်... သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်အောင် လုပ်ပြီး မင်းရဲ့ဝိညာဉ်ကို ထုတ်လိုက်..."

ချန်ထန် သူမ ပြောသည့်အတိုင်း သူ့ဝိညာဉ်ကို ထုတ်လိုက်တဲ့အခါ အဖွားရှား၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"သူမကို အိမ်နဲ့ နေထိုင်ရာလို့ ခေါ်တယ်... ခန္ဓာကိုယ်က ဝိညာဉ်ရဲ့ သူမဖြစ်တယ်... ငါတို့ တခြားကမ္ဘာတစ်ခုကို မဝင်ရောက်နိုင်တာကြောင့် မူလသူမကို ထားခဲ့မယ်... ဝိညာဉ်တစ်ခုအသွင်းနဲ့ တခြားကမ္ဘာတစ်ခုထဲ ဆင်းသက်မယ်... ဒါမှသာ ငါတို့က ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ပြီး လွတ်လွတ်လပ်လပ် လှုပ်ရှားနိုင်မယ်...."

အဖွားရှား စတင် လှုပ်ရှားလိုက်တဲ့အခါ ချန်ထန်သည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သူတစ်ခါမှမမြင်ဖူးသော သတ္တုမျိုးစုံ ပေါ်လာပြီး အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေတာ တွေ့ရရာ သူ မအံ့သြဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

သူ၏ အဆောင်ဆွဲ အစွမ်းအစများသည် အိမ်မှာ ချန်ယင်တူး ချန်ထားခဲ့သော ရတနာစာအုပ်များစွာထဲမှ အမွေဆက်ခံခဲ့သည်။ သူကိုယ်တိုင်တစ်ဝက်နှင့် ချန်ယင်တူး၊ ဖန်တီးခံရှောင်ဝူထံမှတစ်ဝက်သင်ယူခဲ့ပြီး စာအုပ်နှစ်အုပ်ထဲက အကြောင်းအရာများကို လေ့လာခဲ့သည်။

ကမ္ဘာပေါ်တွင် အဆောင်စာလုံးထက် သာလွန်သောလူ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။

ကမ္ဘာပေါ်တွင် သူ မမြင်ဖူးသော အဆောင်စာလုံး များစွာ မရှိသော်လည်း ယခု အဘွားရှားသုံးသွားသော အဆောင်စာလုံး စွမ်းအင်က သူတစ်ခါမှ မမြင်ဖူးချေ။

"အစ်မရှား.... ဒါဘယ်လို အဆောင်စာလုံး အမျိုးအစားလဲ"

အဘွားရှားက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး။

"ဒါတွေက ငါဖန်တီးထားတဲ့ မှော်အတတ်တွေပဲ.. ဝိညာဥ်အမျိုးအစား မှော်စာလုံး... ထန်လေး မင်းအဖေက ချန်ဝူကို ဘာကြောင့် ပိုကြိုက်လဲဆိုတာ မင်းသိလား... မင်းက ပညာတတ်ပြီး ဉာဏ်ကောင်းပါတယ်...မင်းလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေထက် အများကြီးသာလွန်တယ်၊ ဒါပေမယ့် မင်းရှေ့ဆောင်ဦးရွက် မလုပ်နိုင်သေးဘူး... သင်ယူဖို့ လိုသေးတယ်... ချန်ဝူကို မမှီတာ ချန်ယင်တူးကို ဘယ်လိုလုပ် မှီမှာလဲ... မင်းအဖေက ငါ့ထက်တောင် ပိုဆိုးသေးတယ်"

ချန်ထန် စကားမပြောတော့ပေ။

သူသည် အရာအားလုံးကို အလွန်လျင်မြန်စွာ လေ့လာနိုင်ပြီး ၎င်းကို ဖတ်ပြီးသည်နှင့် သင်ယူနိုင်သည်။ ဒါပေမယ့် မှော်အတတ်အသစ် ဒါမှမဟုတ် အဆောင်စာလုံး အသစ်တွေ ဖန်တီးဖို့ တောင်းဆိုတာကတော့ သူ့အတွက် နည်းနည်းခက်ပါ၏။

သို့သော် ဖန်တီးခံရှောင်ဝူက အခြားလူတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။ သူသည် ချန်ယင်တူးဆီက မျက်နှာသာရရှိရန် ထူးထူးဆန်းဆန်း မှော်အတတ်များစွာကို အမြဲရှာဖွေနိုင်သည်။

ရုတ်တရက် အဘွားရှားရဲ့ စာလုံးပေါင်း ပေါက်ကွဲသွားပြီး လူနှစ်ယောက်ရဲ့ ဝိညာဉ်များသည် မရေမတွက်နိုင်သော အချိန်နှင့် နေရာများကို ဖြတ်ကျော်သွားသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် နစ်မြုပ်သွားကာ အဖြူရောင် အလင်းတန်းများက သူတို့၏ မျက်လုံးများရှေ့တွင် အဆုံးမရှိ လှည့်ပတ်သွားကြသည်။

ချန်ထန်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ထိမှန်သွားသကဲ့သို့ သူ့စိတ်ဝိညာဉ်သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားတာ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အလျင်အမြန် တည်ငြိမ်သွားအောင် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"ကွမ်း ကုပ်!"

မျက်နှာစိမ်းနှင့် သူ့ဘေးနားမှ အစွယ်ရှိသော သရဲတစ္ဆေသည် အံ့ဩသောအကြည့်ဖြင့် သူ့ကိုကြည့်ကာ "ကွမ်.... ကုပ်?"

ချန်ထန် အံ့သြသွားပြီး :"နားမလည်ဘူး..."

သို့သော် သူပြောပြီးသည်နှင့် သူ့အသံက "ကွမ်... ကုပ်..." ဖြစ်သွားသည်။

သူတကယ် နားလည်သွားတာက ထူးဆန်းနေ၏။ မျက်နှာစိမ်းနှင့် အစွယ်ရှိသော သရဲတစ္ဆေအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတဲ့ သူ့ကိုယ်သူ အမြန်ကြည့်မိသည်။

ထိုအချိန်တွင် နောက်ထပ် သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်သည် ခက်ရင်းခွပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော လူသေအလောင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ အဝတ်စုတ်ကို ဝတ်ဆင်ရင်း ချန်ထန်အား လက်ဝှေ့ယမ်းပြနေ၏။

ချန်ထန် အမြန်ကျော်ပြီး ကြည့်လိုက်သည်။

"အဖွားလား?"

တစ္ဆေက သူ့ကို ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်လေသည်။

"အစ်မလို့ ခေါ်!"

"အစ်မ...."

ချန်ထန် နောက်က လိုက်သွားသည်။

"ငါနဲ့အတူလိုက်ခဲ့!"

အဖွားရှားက ဘောင်းဘီရှည်ကို ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် မြှောက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မ... လမ်းဆုံမှာ ကြိုးဆွဲချ လူတစ်ယောက်ရှိသေးတယ်"

အဖွားရှား: "ဒီအလောင်းရဲ့ အဝတ်အစားတွေက ရင်းနှီးတယ်လို့ မထင်ဘူးလား"

ချန်ထန် သေသေချာချာ ကြည့်ပြီးနောက် သူ့နှလုံးတွေ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခုန်လာတော့သည်။

"အဲဒါ တော်ဝင်စာမေးပွဲမှာ ပါဝင်ခဲ့တဲ့ ကျွိရန်အဆင့် စာသင်သားပဲ!"

အဖွားရှားက သူမရဲ့ ဘောင်းဘီရှည်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး။

"ဒီအိမ်ထဲကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ ဒီလူရဲ့ အလောင်းကို တွေ့ရတယ်... ဒါက တစ်ဆယ်လေး နဲ့ တခြားသူတွေ အနီးနားမှာ ရှိနေသင့်တယ်လို့ ပြောနေတာ!"

သူမက ရုတ်တရက် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ဖမ်းဆွဲပြီး "ကွမ်း၊ ကုပ်" လို့ မေးလိုက်သည်။

"ကွမ်း.. ကုပ်၊ ကုပ်!"

အဖွားရှား : "ကောင်းကင်က ကျလာတဲ့ အရာတွေ ဟိုဘက်မှာ ရောက်နေပြီလို့ ပြောတယ်... သွားကြရအောင်!"

နှစ်ယောက်စလုံး အမြန်ပြေးသွားကြသည်။ ခဏအကြာတွင် အမတတံတားကောင်းချီးမြေကို တွေ့လိုက်ရပေမယ့် အသက်ရှင်သော လူမရှိ။

သူတို့သည် ထိုနေရာက ထွက်ခွာပြီး နေရာတိုင်းကို ရှာဖွေကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် နှစ်ယောက်သား စားကျက် တစ္ဆေနတ်ဘုရားနှင့် တွေ့ဆုံကြသည်။ တစ္ဆေဘုရား၏ ခြေဖဝါးတော်သည် ကြီးမားသော ဘီးများဖြစ်၍ သူ၏အသွေးသည် ဘီးများပေါ်တွင် ပေါက်နေသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း ခမ်းနားလှ၏။

အဘွားရှားက ရပ်လိုက်ပြီး မေးလေသည်။ စားကျက် ထိန်းကျောင်းနေတဲ့ တစ္ဆေနတ်ဘုရားက လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြီး အဝေးက ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်တွေကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။

အဖွားရှားက တစ္ဆေနတ်ဘုရားကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"သူပြောတာက အဲ့မြက်ပင်တွေက တောင်တွေပေါ်တက်သွားပြီ... အဲဒါက အန္တရာယ်များလွန်းတော့ သူတောင် ကျက်စားဖို့ မသွားဘူးတဲ့"

ချန်ထန် စိတ်ပူသွားပြီး သူတို့နှစ်ယောက် ဗုဒ္ဓတောင်ထဲကို နက်နက်နဲနဲ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ထဲက မျက်လုံးတွေက သူတို့ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်နေ၏။ အဖွားရှား မျက်လုံးတစ်ဖက်မှ ခုန်ဆင်းလာသော တစ္ဆေဘုန်းကြီးကို ဖမ်း၍ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ကာ မေးမြန်းကြည့်လိုက်သည်။

"အသက်ရှင်နေသေးတယ်! တစ်ဆယ်လေး နဲ့ တခြားသူတွေ အသက်ရှင်နေသေးတယ်လို့ ပြောတယ်!"

သူမခါးကို ဆွဲကိုင်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

"သူတို့ မရဏကမ္ဘာထဲမှာ နေတာကြာပြီ...ဒါတောင် သူတို့ အသက်ရှင်နေသေးတာပဲ!"

(TN - ဘာသာပြန်က ဗုဒ္ဓဘာသာ မဟုတ်သဖြင့် လွဲမှားခဲ့သည်ရှိသော် ပြင်ဆင်ဖတ်ပေးဖို့၊ နားလည်ပေးဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်)