အိမ်ပြန်ကြရအောင်

ချန်ထန် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

"အသက်ရှင်နေတာ ကောင်းတယ်.. အသက်ရှင်နေတာ ကောင်းပါတယ်"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ စိတ်ပူသွားသည်။ လောက၌ ဖြောင့်မတ်ခြင်း မရှိ။ ဤနေရာတွင် ကျင့်ကြံမှုကို ဆုံးရှုံးသွားပါက ပြန်လည်ဖြည့်တင်းလို့ မရနိုင်ချေ။ သွေးနည်းနည်းထွက်ရင် ချီသွေးအနည်းငယ် ဆုံးရှုံးပြီး မှော်စွမ်းအားတွေ အားနည်းလာမည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးမရှိသော သခင်များစွာသည်ပင် မြေအောက်ကမ္ဘာသို့ အလွယ်တကူ ခြေချနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ချန်ရှီသည် စာပေ ပညာရှင်များစွာကို သူနှင့်အတူ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ နောက်ပြီး အဲဒီလို အန္တရာယ်ရှိတဲ့ နေရာကိုလည်း သွားနေကြလေရာ အသက်ရှင်လျက်နဲ့ ဘယ်လောက်ဝေးဝေး အထိ လမ်းလျှောက်နိုင်မှာလဲ။

ထို့အပြင် ၎င်းတို့တွင် အစာမရှိ၊ သောက်ရေမရှိ၊ မှော်လက်နက်များ မရှိပေ။ ဒီလူတွေ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံနိုင်မှာလဲ။

"သူတို့မှာ စားစရာရှိတယ်..."

သူတွေးနေတုန်း အဖွားရှားက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ ချန်ထန် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားပြီး သူမကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်နေမိ၏။ ထိုအခါ အဘွားရှားက မြေပြင်မှာကျန်ခဲ့တဲ့ ခြေရာတွေကို ကြည့်ပြီး ပြောလေသည်။

"သူတို့အဖွဲ့မှာ လူသုံးလေးရာလောက် ရှိတယ်... အရင်က လူနှစ်ရာကျော်ရှိပြီးတော့ တခြားအဖွဲ့နဲ့ လိုက်သွားတယ်"

ချန်ထန်ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ်တုန်ခါသွားပြီး သူမဆိုလိုတာကို သဘောပေါက်သွားသည်။

"လူသားစားမှာလား?"

အဘွားရှညးက ရှေ့ကိုကြည့်ကာ အဖြေမပေးဘဲ :"အရမ်းဆာလောင်ပြီး ဘယ်မှသွားစရာမရှိတဲ့အခါ ဘဝအတွက် အမြဲတမ်းထွက်လမ်းရှာလိမ့်မယ်... အဲဒီအချိန်မှာတော့ အကျင့်စာရိတ္တအကြောင်း မပြော​နေနဲ့တော့"

ချန်ထန်လည်း စကားရပ်လိုက်ပြီး ဗုဒ္ဓတောင်တန်းထဲသို့ သူမနောက်က လိုက်သွားခဲ့သည်။ အဘွားရှားက သံမဏိခက်ရင်းမှ အလောင်းကို သူကြည့်လိုက်သည်။ ယခုအချိန်အထိ သူမ ထိုပညာရှင်၏အလောင်းကို မစွန့်ပစ်သေးပါ။ ဧကန္တ။

သူ အဲဒါကို မတွေးဝံ့တော့ချေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဤ "သူမ"က အမြဲဆာလောင်နေတတ်တာ မဟုတ်ပါလား။

သူတို့နှစ်ဦးသည် တောင်တန်းများထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာသွားရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မှော်စွမ်းအင် သဲလွန်စများစွာကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ တစ်ရက်နှင့်တစ်ည လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ကြီးမားသော အရိုးစုတစ်ခုရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ကြသည်။ အရိုးစုသည် အလွန်ကြီးမားပြီး ခေါင်းသုံးလုံးပါရှိသည်။ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ဟန် ရှိကာ အသားစများစွာကို ၎င်းပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသည်။

​သေသွားတာ ဆယ်ရက်ကျော်ကြာသွားသော်လည်း ပြင်းထန်ပြီး ကြမ်းတမ်းသော အရိပ်အယောင်ကို ဖော်ထုတ်​ပြနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သက်ရှိထင်ရှားရှိစဉ်က အလွန်ရက်စက်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။

"ဒါက နတ်ဆိုးဘီလူးကောင်ပဲ!"

အဖွားရှားက အဲဒီနားကို လျှောက်သွားပြီး အသားအနည်းငယ်ကို လှီးဖြတ်ကာ အနံ့ခံကြည့်နေသည်။

"စားလို့ရတုန်းပဲ.... ထန်လေး ဆက်မသွားနဲ့ အရင်စားဦး..."

နှစ်ယောက်သား အမဲသားကို လှီးဖြတ်ပြီးနောက် မီးဖုတ်ပြီး ကင်ကြသည်။ ဒီဘီလူးရဲ့အသားက အံ့သြစရာ ကောင်းလောက်အောင် မဆိုးလှတာကြောင့် သူတို့ နှစ်ယောက် အမြန်စားလိုက်ကြသည်။

ချန်ထန် ခဏတုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ မေးလိုက်သည်။

"အစ်မရှား... ဒီကောင်က..."

"နွားတွေ၊ မြင်းတွေလို မြေအောက်ကမ္ဘာက သတ္တဝါတစ်ကောင်ပါ... အပြင်မှာတွေ့တဲ့ တစ္ဆေနတ်ဘုရားက သူတို့ကို ထိန်းကျောင်းဖို့ တာဝန်ရှိတဲ့ အကောင်... သူ နွားကျောင်းရတဲ့ သတ္တဝါတွေက ဒီနတ်ဆိုးတွေ... တစ္ဆေနတ်တွေက အဲဒီ မရဏပြည်က နွားတွေ၊ မြင်းတွေကို စားလိမ့်မယ်... ဒါပေမယ့် ဒီကောင်က ရိုင်းတယ် ကြမ်းတမ်းပြီး ကြောက်စရာကောင်းတယ် တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအားလည်း မြင့်တယ်"

သူမ ခဏရပ်ပြီး "မင်းရဲ့ တစ်ဆယ်လေးက မရဏကမ္ဘာမှာ ရှင်သန်ရတဲ့ အတွေ့အကြုံတွေ အများကြီးရှိတယ်... ဒီမရဏသတ္တဝါက စားနိုင်တယ်ဆိုတာ သူတကယ် သိတယ်... ဒါပေါ့ သူ ငရဲပြည်မှာ ရှစ်နှစ်လောက် နေခဲ့တာဆိုတော့ မြေအောက်ကမ္ဘာရဲ့ ဘဝအကြောင်း သဘောတရားတချို့ သိလောက်တယ်"

ချန်ထန်: "မြေအောက်ကမ္ဘာမှာရှိတဲ့ ဒီနွားတွေနဲ့ မြင်းတွေ ဘာစားကြလဲ"

"တစ္ဆေငယ်တွေပေါ့...နွားထိန်းတွေက သူတို့ကို မြေအောက်ကမ္ဘာထဲကို ကျသွားတဲ့ သရဲတစ္ဆေတွေကို လိုက်ဖို့ မောင်းထုတ်လိမ့်မယ် သက်ရှိတွေရှိရင်တော့ သူတို့အတွက် အာဟာရကြီး ဖြစ်လိမ့်မယ်။ အဲဒါကြောင့် ဒီနွားကျောင်းသားတွေက သက်ရှိတွေနဲ့ တွေ့ရင် မကြာခဏဆိုသလို စိတ်လှုပ်ရှားပြီး နွားတွေကို ချက်ချင်း မောင်းထုတ်ပစ်လိမ့်မယ်"

သူမသည် မရဏကမ္ဘာတွင် မကြာခဏ ပေါ်လာပြီး တခြားလူ မသိသော လျှို့ဝှက်ချက်များစွာကို သိထားသည်။

ချန်ထန်က တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မတ်တပ် ထရပ်လိုက်သည်။

"တစ်ဆယ်လေး သေသွားတဲ့ အချိန်တုန်းက သူ မရဏကမ္ဘာမှာ အခက်အခဲတွေ အများကြီး ကြုံတွေ့ခဲ့ရမှာပဲ"

"မင်း ခန့်မှန်းတာ မှားသွားနိုင်တယ်..."

အဘွားရှာသည် ထူးဆန်းသောအကြည့်ဖြင့် မတ်တပ်ထရပ်ကာ :"သူမှာ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းတဲ့ ဘဝ လုံးဝမရှိခဲ့ပေဘူး.... ငါ့ရဲ့ လေ့လာတွေ့ရှိချက်အရဆို သူ မရဏကမ္ဘာမှာ သရဲတစ္ဆေဘဝနဲ့ နေထိုင်ခဲ့ရတာ ဖြစ်နိုင်တယ်... တကယ်ဒုက္ခရောက်နေသူက မင်းအဖေပဲ"

ချန်ထန် အံ့ဩသွားသည်။

ဆက်လက်၍ ဤဗုဒ္ဓဘာသာငရဲထဲသို့ နက်နဲသထက် နက်ရှိုင်းစွာ ပြေးလွှားဝင်လာခဲ့ရာ တိုက်ပွဲရဲ့ ခြေရာလက်ရာများကို တွေ့ခဲ့ရသည်။ ထူးဆန်းတာက တိုက်ပွဲ၏ ခြေရာများမှ ဆုံးဖြတ်ရလျှင် ဤပညာရှင်တို့၏ စွမ်းပကားသည် မပျောက်ပျက်သွားရုံသာမက အထွတ်အထိပ်၌ပင် ထိန်းသိမ်းထားဆဲ ဖြစ်သည်။ ချန်ထန်သည် လူများစွာရဲ့ ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်လာတာကိုပင် သတိပြုမိသည်။

သူတို့သည် ဘီလူးများစွာကို သတ်ဖြတ်ပြီး တလမ်းလုံး စားသောက်သွားရာ အဘွားရှားနဲ့ ချန်ထန်ပင် တဖြည်းဖြည်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြရသည်။

အဘွားရှား: "ဒီကောင်တွေ ထွက်ပြေးနေတာလား... ဗုဒ္ဓဘာသာငရဲမှာ အပန်းဖြေနေတာလား"

ရက်အတော်ကြာ ခြေရာခံလိုက်ကြပြီး တစ်နေ့မှာတော့ သွေးအိုင်တစ်ခုဆီကို ရောက်လာကြသည်။ သွေးဘုရားသည် ရေကန်ထဲ၌ ပေါ်လာပြီး သွေးခေါင်း၌ အပေါက်ကြီး ကွဲထားသည်။ ဗုဒ္ဓဘုရားများကြားတွင် လျှောက်လှမ်းရင်း အလွန်ကြောက်စရာ ကောင်းသော ထွက်သက်ဝင်သက်က ဖိချလိုက်ရာ အဘွားရှားနဲ့ ချန်ထန်တို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ ပေါက်ကွဲ ကွဲအက်သွားကာ သွေးအမှုန်အမွှား အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဗုဒ္ဓ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက သွေးများအတွင်း ပေါင်းစပ်သွားသည်။

ဝိညာဉ်နှစ်ကောင် သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ ပြန်သွားကာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်ကြည့်နေကြသည်။

အဖွားရှားသည် လင်ရှစ်၏ စွမ်းအားကို ထပ်မံအသုံးပြုပြီး ဝိညာဉ်နှစ်ကောင် ထပ်ဆင်းသက်ကာ ကျန်မျက်လုံးနီနှင့် အစိမ်းရင့်ရောင် တစ္ဆေနှစ်ကောင်နဲ့ တွဲလျက် ဗုဒ္ဓတောင်တန်းများထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ၎င်းတို့သည် သွေးရေကန်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း လမ်းဆုံလမ်းခွတွင် မသန်စွမ်း ရှိုးလော်အုပ်စုတစ်စုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

ဤရှိုး​လော်များသည် ပေရာနှင့်ချီ မြင့်ပြီး ရွှေရောင်ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ၎င်းတို့၏ ကျောတွင် အတောင်ပံများ ပါရှိသည်။ ၎င်းတို့သည် ဗုဒ္ဓဘာသာ ငရဲ၏ အစောင့်များ ဖြစ်လိမ့်မည်။

အတောင်များ ကျိုးသွား၍ ခန္ဓာကိုယ် ဒဏ်ရာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက်ကို ရူးသွပ်စွာ လိုက်သတ်လေသည်။

အဘွားရှားက လက်မလျှော့သေး။ သူမ မှော်ပညာကို ထပ်မံ အသက်သွင်းလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် မြတ်စွာဘုရားတောင်ပေါ်သို့ အလျင်အမြန်သွားကာ တောင်ထက်ကြီးမြင့်ပြီး အနန္တတန်ခိုးရှင် မျက်မမြင်ရဟန္တာတစ်ပါးနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းက လူနှစ်ယောက်ကို ဖမ်းဆွဲပြီး ပါးစပ်ထဲထည့်လိုက်သည်။

ဤရဟန္တာသည်လည်း ရူးသွပ်ကာ နတ်ဆိုးစွဲနေပုံရသည်။ သူက လူနှစ်ယောက်ကို အပိုင်းပိုင်း ကိုက်သည်။

အဘွားရှားနဲ့ချန်ထန်ပင် ဗုဒ္ဓဘာသာငရဲထဲသို့ လေးကြိမ်မြောက် ဆင်းသက်ခဲ့ရပြီး ယက္ခုသရဲနှစ်ကောင်၏ အလောင်းထဲကို ဝင်ရောက်ကာ ဗုဒ္ဓတောင်ထဲသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဝင်ရောက်ခဲ့ပေမယ့် ပိန်ပိန်ပါးပါး အမျိုးသမီးငယ်တစ်စု၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

ပိန်လှီသော မိန်းကလေးများသည် ခြေလက်များ ပြတ်တောက်ကာ ဖြတ်တောက်ခံထားရသည်။ သူမတို့က ထူးဆန်းတဲ့ အကကို ကပြရင်း သူတို့ကို နင်းကာ အသေသတ်ပစ်လိုက်၏။

"အရူးအဖွဲ့..."

နှစ်ယောက်သား ပဉ္စမအကြိမ် ဆင်းသက်၍ မြတ်စွာဘုရားတောင်သို့ တစ်ဖန် နက်နဲလာခဲ့သည်။ ထိုစဥ် အဘွားရှားက ဆိုသည်။

"ဗုဒ္ဓကြီးနဲ့ ရဟန္တာကလွဲရင် အခုမြင်တွေ့ခဲ့ရတာတွေက ကောင်းကင်ဘုန်းကြီးတွေ... ဗုဒ္ဓဘာသာကို ကိုးကွယ်ဖို့ ကောင်းကင်ဘုန်းကြီးတွေ ဖြစ်လာကြတာ... ဟိုတုန်းကတော့ ဒီဗုဒ္ဓငရဲမှာ ဗုဒ္ဓဘာသာ သခင်တွေ အများကြီးပဲ..."

ချန်ထန်: "ဒါပေမယ့် ဒီနေရာက ဘာလို့ဒီလိုဖြစ်လာရတာလဲ"

အဘွားရှားက ရှေ့ကို မျှော်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းအဖေနဲ့ ငါလုပ်ခဲ့တဲ့အရာ... ဘုရင်ခေတ် ကျဆင်းလာမှုရဲ့ အမှန်တရားကို ငါတို့ရှာဖွေနေတာ။ သူက အရမ်းဇွဲကောင်းပြီး ထက်မြက်တဲ့သူတစ်ယောက်... အမှန်တရားကို ရှာတဲ့လမ်းမှာ အန္တရာယ်တွေ အများကြီး ကြုံခဲ့ရပေမယ့် သူ့ရဲ့ခွန်အားက ပိုအားကောင်းလာတယ်... ဒါပေမယ့် မင်းနဲ့ တစ်ဆယ်လေးကိုတော့ လျစ်လျူရှုခဲ့မိတယ်"

ချန်ထန် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

ဒီတစ်ခါတော့ မမျှော်လင့်ဘဲ ဗုဒ္ဓတောင်ထဲကို ချောချောမောမော ဝင်လာနိုင်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဗုဒ္ဓသွေး၊ရှိုးလော်၊ ရဟန္တာနှင့် ဂန္ဓာတစ္ဆေမတို့ကို ရှောင်ရှားကြပြီး လျောင်းတော်မူ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော တောင်ပေါ်တက်ကာ ချန်ရှီနှင့် အခြားသူများ ကျန်ရစ်ခဲ့သော ခြေရာများကို တွေ့ခဲ့ကြသည်။

"သူတို့ ဒီမှာ တကယ်အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့တာပဲ!"

အဘွားရှား အံ့သြစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

လျောင်းတော်မူဘုရား၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ရှေးကျသော ဘုရားကျောင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ နှစ်ယောက်သား လျှောက်သွားလိုက်ရာ မိုးကြိုးသံဘုံကျောင်း ဟူသော စာလုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့ဝင်သွားသောအခါ မိုး​ကြိုးသံဘုံကျောင်းရှိ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်များ အားလုံး ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရပြီး ထူးကဲသော တန်ခိုးများ စီးဆင်းနေသော နတ်ကွန်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ချန်ထန် သေသေချာချာ စစ်ဆေးပြီး သူ့ရင်ထဲမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။

"ထူးကဲတဲ့ တန်ခိုးတော်ဗုဒ္ဓမှာ အသိဉာဏ် ရှိသေးတယ်!"

အဘွားရှားလည်း မြေပြင်ပေါ်ရှိ ခြေရာများကို စစ်ဆေးနေပြီး။

"သူတို့ ဒီမှာ ခဏနေသွားတယ်... ဒီမှာ နေနေကြတုန်းပဲ... ထူးဆန်းလိုက်တာ!"

သူမ ဘုံကျောင်းထဲက ထွက်သွားခါနီးမှာ အိပ်ယာထောင့်မှာ တောက်ပနေတဲ့ ကျောက်တုံးတစ်ခုကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရလေ၏။ အဘွားရှား ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ကျောက်တုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး အကြာကြီး စကားမပြော​တော့ပေ။

ချန်ထန် လမ်းလျှောက်လာကာ ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ သူမ ငိုနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒါက သုံးဘဝကျောက်တုံး... "

အဖွားရှားက မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်ပြီး ကျောက်တုံးကို စောင်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

"ဒါက မကောင်းမှုတွေကို သတိရစေတယ်... မင်းအ​စောက ဒီမှာ ဗုဒ္ဓဝိညာဥ်ရှိတယ်လို့ ပြောနေတာလားလို့..."

"ဗုဒ္ဓရဲ့ အသိစိတ်အမှန်ပဲ!"

အဘွားရှားလည်း နတ်ကွန်းအနားသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ နတ်ကွန်းရှိ ထူးကဲသော စွမ်းအားကို ဂရုတစိုက် ခံစား​ကြည့်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် သူမသည် ရှေးခေတ် အသိစိတ်တစ်ခုနှင့် ထိတွေ့လာသည်။ သူမ ထိတွေ့လိုက်သည့်အခိုက်တွင် မိုးခြိမ်းသံက သူမစိတ်ထဲတွင် လှိမ့်ဝင်သွားသလိုပင် တစ်ချက် တုန်လှုပ်သွား၏။

ခဏအကြာတွင် အဖွားရှားသည် သူမ၏ အာရုံကို ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး။

"တစ်ဆယ်လေး လာသွားပြီးတော့ ဒီနေရာကို ဗုဒ္ဓအသိစိတ် နိုးကြားလာ​အောင် လုပ်သွားတယ်... ဗုဒ္ဓအသိစိတ်အတွက် မရဏနတ်ဘုရားကို တံဆိပ်တုံးနဲ့ ခတ်နှိပ်လိုက်ပြီ"

ချန်ထန် သူမကို တအံ့တသြနဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာတံဆိပ်ခတ်တာ?"

"မရဏနတ်ဘုရားကို တံဆိပ်ခတ်တာလေ... မင်းရဲ့သားက မပြော​ပြဘူးလား။ သူ နတ်ဘုရားတွေကို တံဆိပ်ခတ်နိုင်တယ်။ အနောက်ဘုရင် ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံးနဲ့ အနောက်နွားရှင်းကျိုးရဲ့ မြေပုံက သူ့လက်ထဲမှာပဲ"

ချန်ထန်လည်း အံ့ဩသွားသည်။

"သူ့မှာ အနောက်ဘုရင် ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံး ရှိနေတာကို ကျနော် ဘာလို့ ရှာမတွေ့ရတာလဲ"

"သစ်သားလှည်းထဲမှာ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား"

သူမလည်း အနည်းငယ် မသေချာပေ။

ချန်ထန်ရဲ့ ဦးရေပြားလည်း တုန်ရီလာခဲ့သည်။ ချန်ရှီရဲ့ သစ်သားတွန်းလှည်းကို ချန်အိမ်တံခါးဝတွင် နေ့တိုင်း ရပ်ထားသည်။ လှည်းထဲမှာ အနောက်ဘုရင်ရဲ့ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံး ဆိုတာ တကယ်ရှိလား။ တစ်စုံတစ်ယောက် ထိမိသွားမှာကို တကယ်မကြောက်ဘူးလား။

"တစ်ဆယ်လေးက အနောက်ဘုရင်ရဲ့ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ကို စာမေးပွဲခန်းထဲ ယူလာခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်... ဒါပေမယ့် သူသာ မရဏနတ်ဘုရားကို တံဆိပ်ခတ်ချင်ရင် အနောက်ဘုရင် ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံးကို မလိုအပ်ပါဘူး"

အဖွားရှား: "ပြီးတော့ သူတို့က မရဏနတ်ဘုရားတွေပဲ... အနောက်ဘုရင်ရဲ့ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်က ဒီနေရာကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး"

သူမ ခေတ္တရပ်ပြီး "ဒီမှာ ဗုဒ္ဓအသိစိတ် နိုးကြားလာပြီးနောက် ဗုဒ္ဓဘာသာ မရဏကမ္ဘာကနေ လွှတ်လိုက်ကြတယ်... ထန်လေး သူတို့ ပြန်သွားကြပြီ"

ချန်ထန်လည်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

"သူတို့ ဘယ်တုန်းက ထွက်သွားတာလဲ"

"သူတို့ထွက်သွားတာ လေးငါးရက်ရှိပြီ..."

သူတို့နှစ်ဦးသည် ၎င်းတို့၏ ဝိညာဉ်များကို ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လိုက်ရာ ဝိညာဉ်များက ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။

ရုပ်ဆိုးဆိုး တစ္ဆေနှစ်ကောင်လည်း လန့်နိုး၍ ကမန်းကတန်း ထွက်ပြေးသွာကြသည်။ တောင်ခြေသို့ ပြေးလာစဉ်တွင် ဂန္ဓာမိန်းမပျိုအဖွဲ့မှ လက်နှစ်ဖက်နှင့် ခြေထောက်များ ပျောက်ဆုံးကာ ကပြဖျော်ဖြေရင်း နင်းသတ်ပစ်ခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော ဆယ်ရက်ကျော်က။

ဗုဒ္ဓတောင်တော်တွင် ချန်ရှီသည် လူပေါင်း နှစ်ရာကျော်ရှိသော သူ၏အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်များကို ဖြတ်ကျော်ကာ ဟူဖေးဖေးတို့အဖွဲ့နဲ့ အားလုံး အတူတကွ ပူးပေါင်းခဲ့ကြသည်။

ဟူဖေးဖေး အဖွဲ့တွင် လူ ၁၀၀ ကျော်ရှိပြီး အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ပေါင်း ၃၄၉ ယောက်ရှိသည်။

ချန်ရှီနောက်သို့ လိုက်လာသောအခါတွင် တောရိုင်းဘီလူးတစ်ကောင်၏ တိုက်ခိုက်တာ ခံခဲ့ရပြန်သည်။ သူတို့သည် မရဏသားရဲကို သတ်ရန် အတူတကွ ပူးပေါင်းကာ အစာအပြည့် ဖြည့်ခဲ့ကြသည်။ မြေအောက်ကမ္ဘာထဲမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်​နေတဲ့ ခံစားချက်တွေ အများကြီးလည်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။

အချို့သော လူတို့၏ အခြေတည် ဝိညာဉ်များသည် အေးသောလေကြောင့် လွင့်ပါးသွားကာ ဖျားနာပြီး တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ဟွမ်ဖုန်းနျန်က ချန်ရှီကို စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ကြည့်ကာ။

"ဒါက မရဏကမ္ဘာပဲ... ယင်စွမ်းအင်က ပြင်းထန်လွန်းတယ် ပျောက်ကင်းသွားရင်တောင်မှ ယင်ဒဏ်ရာက ပြင်းထန်လိမ့်မယ်... ဒီနေမကောင်းတဲ့သူတွေက နှစ်အနည်းငယ်ကြာတဲ့အထိ အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ချန်ရှီ: "ယင်ကို ယန်ပြန်ပို့ဖို့ ယင်နတ်အဆောင်လက်ဖွဲ့ သုံးလိုက်ရင်ရော... ယင်စွမ်းအင်က ပိုလေးလေ ကျင့်ကြံမှု ပိုမြန်လေလေ ငါ မင်းတို့ကို သင်ပေးမှာပါ!"

သူသည် ယင်နတ်အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို ဆွဲယူပြီး လူတိုင်းကို ဝေပေးလိုက်သည်။ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သင်ပေးသည် ဟူသော စကားအတိုင်း ငြိမ်သက်ခြင်းသည် အသက်ကို ဆောင်တတ်ကာ ယင်က ယန်ကို မွေးဖွားပေး​လေသည်။

ကြီးမားသော အသံက ချိုင့်ဝှမ်းထဲ ပျံ့လွင့်လာသည်။ အသံက ချီကို အပြန်အလှန် တုံ့ပြန်ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ယဇ်ပလ္လင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ယန်အသံသည် စစ်မှန်သော ယန်ခွန်အားကို လှုံ့ဆော်ပေးသည်။ ချီတွေက ရောနှောပြီး သက်ရှိကမ္ဘာထက် ပိုမြန်တဲ့ လေ့ကျင့်မှုမျိုး ရလာခဲ့သည်။

လူတိုင်း ယင်နတ်ဘုရားကျင့်စဥ်ကို လေ့ကျင့်လိုက်တဲ့အခါ ယင်စွမ်းအင်တွေ သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ဝင်လာစဥ် အေးခဲမှုတွေမရှိတော့ဘဲ နွေးထွေးလာသည်။ သူတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက အဆင်မပြေ မ​ဖြစ်ခဲ့ဘဲ အဆက်မပြတ် တိုးတက်လာခဲ့သည်။

သူတို့သည် ဗုဒ္ဓတောင်ထဲသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းဝင်သွားမိရာ ချန်ရှီသည် လမ်းတွင်အန္တရာယ်ကြုံမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အကြွင်းမဲ့ဝိညာဉ်အလံဆယ်ပါး ကျင့်ထားသော ကိုယ်စားလှယ်လောင်းများကို ရှာဖွေရန် ထျန်ယွဲ့အာကို တောင်းဆိုထားခဲ့သည်။

အကြွင်းမဲ့ဝိညာဉ်အလံဆယ်ပါးထဲက အဆောင်စာလုံး အမျိုးအစား ၂၅၆ မျိုးရှိပြီး နတ် ၂၅၆ပါး အဖြစ်ပြောင်းလဲမှာမလို့ ၎င်းကိုလုပ်ဆောင်ရန် လူ ၂၅၆ ဦး လိုအပ်ပါသည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် မြေအောက်ကမ္ဘာသို့ ဝင်ရောက်သည့် ကိုယ်စားလှယ်လောင်း ၂၀၀ ထက်မနည်း ရှိခဲ့သည်။ ကိုယ်စားလှယ်လောင်းအချို့ကို ကယ်တင်ခဲ့ပြီး အချို့မှာ မြေအောက်ကမ္ဘာထဲ​တွင် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

ချန်ရှီသည် ကိုယ်စားလှယ်လောင်း ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး ၎င်းတို့အား မှော်ပညာများ သင်ကြားပေးကာ အကြွင်းမဲ့ပုံစံဆယ်မျိုးကိုလည်း ဖြည့်စွက်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် ရက်အတော်ကြာ လမ်းလျှောက်ရင်း လမ်းတစ်လျှောက်၌ ကောင်းကောင်း စားကြခဲ့သည်။

ထိုနေ့တွင် သူတို့သည် သွေးကန်သို့ ရောက်လာကြပြီး သွေးကန်ထဲက သွေးမြတ်စွာဘုရားကြောင့် လန့်သွားကြသည်။

မြတ်စွာဘုရားကြီးသည် ဖြည်းညှင်းစွာထကာ ပေါင်းစည်းတော့မည် ဖြစ်သည်။ ချန်ရှီသည် လူ ၂၅၅ ဦးအား အကြွင်းမဲ့ဝိညာဉ်အလံဆယ်ပါး ဖွဲ့စည်းမှုကို အသက်သွင်းရန် ဦးဆောင်ခဲ့ပြီး မြေပြင်မှ တက်လာသော အရာအားလုံးကို ချေမှုန်းပစ်မည့် အလင်းတန်းတစ်ခုကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ချန်ရှီသည် အလင်းကို ဓားအဖြစ်အသုံးပြုပြီး သွေးဗုဒ္ဓ၏ ဦးခေါင်းကို ဖောက်ပစ်လိုက်သည်။ သွေးမြတ်ဘုရားသည် နာကျင်မှုကြောင့် ကြောက်လန့်သွားကာ သဲလွန်စမရှိဘဲ သွေးကန်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

ဒါက ၎င်းတို့သည် အကြွင်းမဲ့ဝိညာဉ်အလံဆယ်ပါးကို ပထမဆုံးစဖွင့်ခြင်း ဖြစ်သည်။ စွမ်းအားသည် ဒီလောက် အံ့သြဖွယ်ကောင်းမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသော်လည်း စားသုံးမှုမှာလည်း ကြီးလှသည်။ လူ ၂၅၅ ဦး၏ စွမ်းအင်များ ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သွေးကန်ကို ဖြတ်သွား၍ ဘုရားကြီး၏ခြေရင်း၌ တစ်ညတာ အနားယူကြပြီး အမဲသားနှင့် မြင်းအသားများကို စားကာ ခရီးမဆက်မီ စွမ်းအားများ ပြန်လည် ရရှိအောင် လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။

ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုတွင် ၎င်းတို့ကို အရူး ရှိုးလော် အုပ်စုတစ်စုက ဝိုင်းရံထားပြန်သည်။ ဒီတစ်ခါ ချန်ရှီ ဉာဏ်ကောင်းသွားပါပြီီ။ သူသည် ပြီးပြည့်စုံသော အကြွင်းမဲ့ဝိညာဉ်အလံဆယ်ပါး ဖွဲ့စည်းခြင်းကို အသက်မသွင်းခဲ့ဘဲ ၎င်းကို လူတစ်ဒါဇင်ကျော်ဖြင့် ရိုးရှင်းစွာ ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ပညာရှင်တစ်ဦးစီသည် အဆောင်စာလုံး ခြောက်ခု သို့မဟုတ် ခုနစ်ခုကို ကျွမ်းကျင်ပြီး အချင်းချင်း ပူးပေါင်း လုပ်ဆောင်နိုင်စေခဲ့သည်။

တိုက်ပွဲအပြီးတွင် ရှိုး​လော်တို့သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ အရိုက်ခံချရပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်​တော့ပေ။

"သူတို့ရဲ့အတောင်ပံတွေကို ဖြတ်လိုက်!.. ဒီနေ့ တောင်ပံလုံးကင် စားရအောင်!"

လူအုပ်ကြီးက ရှိုး​လော် တောင်ပံတွေကို ဖြတ်ပြီး ရယ်မောနေကြသည်။ ကင်လိုက်တဲ့အခါ အော်သံတွေ ထပ်ကြားရပြန်၏။ ချန်ရှီနဲ့ ကော်တောက်ကျစ် ပြေးလာတဲ့အခါ ယွိလင်ကျစ်ကို ကြိုးတုပ်ပြီး မီးတင်ထားတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ မီးပုံဘေးတွင် လက်ချောင်းကျိုးနေတဲ့ ကျန်းယိုးက ယွိလင်ကျစ်ကို ကင်ဖို့ လုပ်နေကြ၏။

"ကျောင်းသားကျန်း... ငါတို့မှာ အတောင်ကင်တွေရှိတယ် မင်း လိုချင်လို့လား"

ချန်ရှီသည် မီးပုံပေါ်ရှိ ယွိလင်ကျစ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။ ကျန်းယိုးကလည်း ပြုံးပြလာ၏။

"မင်းကို အနှောင့်အယှက်ပေးမိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်... ငါဗိုက်ဆာနေပြီ"

ချန်ရှီ ယွိလင်ကျစ်ကို ကြိုးဖြည်ပေးလိုက်သည်။

"အခြားလူတွေ ရှိသေးလား"

ယွိလင်ကျစ် ခေါင်းခါရင်း။

"မရှိဘူး... ငါတို့နှစ်ယောက်ကလွဲရင် ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူး နည်းပြ သူက ငါ့ကို တကယ်စားချင်နေပြီ ထင်တယ်"

ချန်ရှီ ရယ်ကာ :"မဟုတ်ပါဘူး မင်း သူ့ကို မရိုက်နိုင်ဘူးလား?"

ယွိလင်ကျစ် ဝမ်းနည်းစွာနဲ့: "ကျွန်တော် သူ့ကို မရိုက်နိုင်ပါဘူး... သူ့လက်ချောင်း တစ်ချောင်းပဲ ကျိုးသွားတယ်"

ညစာစားပြီးတာနဲ့ ရှေ့ကို ဆက်လျှောက်ပြီး အရူးထနေတဲ့ ရဟန္တာကို တွေ့လိုက်သည်။ ချန်ရှီက ဖွဲ့စည်းမှုကို တာဝန်ယူပြီး အရူးရဟန္တာ၏ မျက်လုံးများကို ကန်းသွားအောင် အကြွင်းမဲ့ဝိညာဥ်အလံ ဆယ်ပါးကို အသက်သွင်းခဲ့သည်။ ပိန်လှီသော ဂန္ဓာမိန်းမအုပ်စုကိုလည်း ကြုံခဲ့ရသည်။ သွေးထွက်သံယို တိုက်ပွဲအပြီးတွင် ၎င်းတို့သည် ဂန္ဓာမိန်းမအုပ်စုကို အကြွင်းမဲ့ဖွဲ့စည်းထဲ၌ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောင် ထည့်သွင်းကာ ခုတ်ထစ်ပစ်ခဲ့သည်။

ကျန်းယိုးပင် ထိတ်လန့်သွားသည်။

ဤရဟန္တာနှင့် ဂန္ဓာမိန်းမတို့ အားလုံးသည် အနတ္တသန့်စင်နယ်ပယ် ရောက်ထားကာ အနတ္တပြန်ခြင်းဘုံ ရောက်ရှိရန် နီးစပ်နေသော ကြီးမြတ်သော အရှင်များ ဖြစ်သည်။ နတ်ဆိုးဆီက သိမ်းပိုက်ခြင်းကို ခံရပြီးနောက် သူတို့၏ ခွန်အားသည် ပို၍ပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လာခဲ့သည်။ အခြေတည် ဝိဥာဉ်အဆင့်နှင့် နတ်အသွင်ပြောင်းခြင်း အဆင့်တွင်သာ ရှိသော ချန်ရှီတို့အုပ်စုနှင့် ကြုံတွေ့ရသောအခါတွင် ၎င်းတို့သည် ဒဏ်ရာများစွာဖြင့် သတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရသည်။

"ချန်ကျဲယွမ်က သခင်လေးထက် အများကြီးသာတယ်"

သူ့စိတ်ထဲမှာ တိတ်တိတ်လေးပဲ ပြောလိုက်ပါ၏။

သို့သော်လည်း ချန်ရှီနှင့် အခြားသူများသည် အင်အားကြီးမားသော ရန်သူများနှင့် ထပ်ခါတလဲလဲ ထိတွေ့မှုများကြောင့် အနည်းငယ် နစ်မွန်းခဲ့ရသည်။ အင်အားကြီးတဲ့ ရန်သူတွေ ထပ်တွေ့ရင် ဗုဒ္ဓတောင်မှာ သုတ်သင်ခံရမှာပါပဲ။

ထိုအချိန်တွင် ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် ကလေးတစ်ဦးသည် တောင်စောင်းပေါ်တွင် လက်ပြနှုတ်ဆက်နေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

ချန်ရှီရဲ့ နှလုံးသားလည်း အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး လူအုပ်ကို တောင်ကုန်းပေါ်သို့ ပို့ဆောင်လိုက်သည်။ ကလေးငယ်သည် လျောင်းတော်မူဘုရားကို ခေါ်ဆောင်သွားကာ ဘုံကျောင်းထဲ ပို့ဆောင်ပေးသည်။

"မိုးကြိုးသံဘုံကျောင်း"

ချန်ရှီသည် ဘုံကျောင်းရှေ့တွင် ရပ်ကာ ကောက်ကွေးနေသော ကမ္ပည်းပြားကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အထဲဝင်ပါ!"

ကောင်လေးက ချောမောပြီး ဘုံကျောင်းထဲမှာ ရပ်နေ၏။

“ငါတို့ ဒီဘုံကျောင်းကို ရောက်လာရင် အပြင်က လူဆိုးကြီးတွေ မဝင်နိုင်တော့ဘူး”

လက်ပြနှုတ်ဆက်သူက ဆိုသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သူငယ်ချင်း!"

ကိုယ်စားလှယ်လောင်းများသည် မိုးကြိုးသံဘုံကျောင်းထဲသို့ ဝင်ကြလာပြီး ကောင်လေးကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုကြသည်။

ကောင်လေးကလည်း အရမ်းယဉ်ကျေးပြီး ပညာတတ်သူပင်။ သူက နှုတ်ခွန်းဆက်စကား ပြန်ပြောပြီး မေးခွန်းထုတ်လာ၏။

"မင်းတို့ဘယ်လိုလုပ် ဝင်လာတာလဲ... အသက်ရှင်နေတဲ့လူကို ငါ မတွေ့ရတာတောင် ကြာပြီ"

ချန်ရှီ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ဘုရားကျောင်းထဲတွင် ရောင်စုံတောက်ပနေသော ကျောက်တုံးများ စုပုံနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

"ညီလေး ငါတို့တော့ မှားပြီး ဒီကို ရောက်လာတာပဲ... မင်းရော ဘယ်လို ဝင်လာတာလဲ မင်း ဒီကို ရောက်နေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ"

"ငါလည်း ရောက်တာ ကြာပြီ"

ကောင်လေးက ပြုံးပြီးပြောလေသည်။

"ငါ့အမေအတွက် သုံးဘဝကျောက်တုံး ရှာဖို့ ငါရောက်နေတာ... အဲဒီကျောက်တုံးကိုရှာဖို့ မရဏကမ္ဘာကို လာခဲ့တာ ဒါပေမယ့် မတွေ့တာကြာပြီ... နောက်တော့ အဲ့ကျောက်ဘယ်မှာလဲ ဆိုတာ သိတယ်လို့ သရဲတစ္ဆေတစ်ယောက်က ပြောပြတယ်.... သုံးဘဝကျောက်တုံးက ငါ့ကို ဒီကိုပို့လိုက်တာပဲ နေရာတိုင်းလိုလိုမှာ ဘီလူးတွေနဲ့ ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ.... ငါလည်း အချိန်အကြာကြီး ပုန်းပြီး လိုက်ရှာကြည့်တော့မှ နောက်ဆုံးမှာ ဒီကျောက်တုံးတွေကို တွေ့ခဲ့တာ..."

သူ တခြားလူတွေကို မတွေ့ရတာ ကြာပြီဆိုတော့ အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေပုံပါပဲ။

"ငါ ခက်ခက်ခဲခဲနဲ့ လွတ်မြောက်လာခဲ့တာ.... နောက်ပိုင်းမှာတော့ ဒီဘုံကျောင်းက အရမ်းလုံခြုံတာ တွေ့လိုက်ရတယ်... အဲဒီဘီလူးတွေ မဝင်လာရဲဘူး... ဘေးကင်းတဲ့အခါ ဒီကျောက်တုံးကြီးကို ရှာဖို့ အပြင်ထွက်တယ် အမေက ဒီလိုကျောက်မျိုးကို ကြိုက်တယ် ငါ သူ့အတွက် အများကြီး ရှာရမယ်!"

ချန်ရှီရဲ့ နှလုံးခုန်သံက အဆမတန် ခုန်ပေါက်သွားကာ ကောင်လေးရှိရာသို့ အမြန်ပြေးသွားခဲ့သည်။ သူ ကောင်လေးရဲ့ လက်များကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ငုတ်တုတ်ထိုင်လိုက်ပြီ မျက်နှာကို မော့ရင်း ထပ်ခါတလဲလဲ ကြည့်နေလေသည်။

"ထျန်းယွီ? မင်းက ရှန့်ထျန်းယွီ?"

ချန်ရှီအသံက အနည်းငယ်လေး တုန်လှုပ်သွားသည်။

ကောင်လေးက အံ့သြသွားပြီး :"အကိုကြီး... ငါ့နာမည်ကို ဘယ်လိုသိတာလဲ ငါ့အမေက ငါ့ကိုရှာခိုင်းလိုက်တာလား ငါ့အမေက ဘယ်မှာလဲ သုံးဘဝကျောက်တုံးတွေ အများကြီးကို ငါတွေ့ထားတယ်!"

ချန်ရှီကို မျှော်တလင့်တကြီး ကြည့်မိသည်။

ချန်ရှီ သူ့ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း သူ နောက်တစ်ကြိမ် ပျောက်သွားမှာကို စိုးရိမ်နေသည့်အလား ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။

"အစ်ကိုထျန်းယွီ မင်းအမေ မင်းကိုလိုက်ရှာနေတာ ကြာပြီ... မင်းကို သုံးဘဝကျောက်တုံးကို ရှာတွေ့ခွင့်ပေးလိုက်တာကို သူမ အရမ်း နောင်တရတယ်... အိမ်ပြန်ရအောင်... အစ်ကိုထျန်းယွီ .... ငါမင်းကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားမယ်..."