လမ်းလွဲနေသောသား၊ အမေ

ကလေး ရှန့်ထျန်းယွီဟာ အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်သွား​လေသည်။ ဒီလူက သူ့ထက် အသက်ပိုကြီးတာ အသိသာကြီးကို သူ့ကို ဘာလို့ အစ်ကိုလို့ ခေါ်တာလဲ။

ချန်ရှီရဲ့ နှလုံးသားကလည်း ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ အဘွားရှားဟာ သူ့သားကို ရှာရင်း ရူးသွားခဲ့သည်။

သူမသည် ပျော်ရွှင်သော မိသားစုနှင့် ပျော်ရွှင်သော ဘဝတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း လောဘကြောင့် သူမ၏သားဖြစ်သူ ရှန့်ထျန်းယွီအား သူမအတွက် သုံးဘဝကျောက်ကို ရှာဖွေရန် မြေအောက်ကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်ကူညီရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ရှန့်ထျန်းယွီဟာ ဒီခရီးစဉ်ပြီးနောက် ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ပေ။ အဖွားရှားသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ရှန့်ယွင်ဖေးနှင့် ကွာရှင်းခဲ့သည်။ သူမသည် တစ်ယောက်တည်းနေပြီး သားဖြစ်သူကို သတ်မိတဲ့အတွက် သူ့ကိုရှာရင်း နာကျင်စွာ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။

သူမသည် အသက် ၃၀ မှ ၆၀ ရောက်တဲ့အထိ တစ်သက်လုံး ရှာဖွေခဲ့ပြီး ဆံပင်ဖြူ အဘွားကြီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော ရုပ်ရည်မှ ပိန်ပိန်ပါးပါး အဘွားကြီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သူမ၏သားကို ရှာဖွေရန်အတွက် သူမသည် မရေမတွက်နိုင်သော စိတ်ဝိညာဉ်နှင့် ပတ်သက်သော စာလုံးပေါင်းများကို ဖန်တီးကာ မရေမတွက်နိုင်သော သရဲနှင့် နတ်ဘုရားများကို စော်ကားခဲ့ရာမှ မရဏကမ္ဘာ၏ အလိုရှိသော ရာဇ၀တ်ကောင်ပင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူမကို ဝိညာဥ်ရှာလော်ရှား ဟုခေါ်ပြီး ရေကန်ငါးကန် လူဆိုးခြောက်ယောက်ထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ရှန့်ထျန်းယွီရဲ့ တည်နေရာကို ရှာဖွေနေရတာအား စွဲလမ်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ချန်ရှီသည် ရှန့်ထျန်းယွီ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အခြားအထီးကျန် သရဲတစ္ဆေများကဲ့သို့ လေတိုက်ရင်း မရဏနိုင်ငံအတွင်း လွင့်စင်မသွားစေရန် သို့မဟုတ် မရဏကမ္ဘာရှိ ကျွဲ၊ နွားများနှင့် မြင်းများဆီ စားသောက် မခံရရန်၊ သို့မဟုတ် အဆိုပါ အရူးဘုန်းကြီးများလက်ထဲ သေဆုံးသွားမှာကိုလည်း စိုးရိမ်နေ၏။

ရှန့်ထျန်းယွီ ဗုဒ္ဓဘာသာငရဲထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပုံ အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို သူဂရုတစိုက် မေးမြန်းခဲ့လိုက်သည်။ သူသည် ရှန့်ထျန်းယွီကို ဤနေရာရောက်အောင် စေလွှတ်လိုက်သော သရဲတစ္ဆေအကြောင်းလည်း အထူးဂရုတစိုက် မေးသည်။

"သူက ဝတ်ရုံဖြူ ဝတ်ထားတာ အရမ်းချောမောတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ပဲ... သူ့နောက်မှာကျတော့ အဝတ်မပါဘူး... စုတ်ပြဲနေတဲ့ ဘောင်းဘီရှည်တစ်ထည်ကို ၀တ်ထားတယ်... အနီရောင် အသားအရေ၊ ဆံပင်နီ၊ ပါးစပ်ထဲမှာ အစွယ်လေးချောင်းပါတယ်... သရဲမျက်လုံးတွေက မျက်စွပ်တွေထဲကနေ ခုန်ထွက်ခါနီးနေပြီ..."

"ဆံပင်နီတစ္ဆေက လူငယ်တစ္ဆေနတ်ဘုရားငယ်ကို သခင်ငယ်လို့ ခေါ်တယ်... သခင်ငယ်က ဒီနေရာမှာ သုံးဘဝကျောက်တုံး ရှိတယ်လို့ ပြောပြီး ငါ့ကို ပို့ပေးနိုင်တယ်"

ချန်ရှီရဲ့ နှလုံးခုန်သံက အနည်းငယ် တုန်ခါသွားကာ ဘေးမှ ကျန်းယိုးဆီက အသံထွက်လာသည်။

"ဒီသခင်ငယ်က အကြံဆိုး ရှိနေတာပဲ... သာမန်ကလေးတစ်ယောက်ဆို ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဝိညာဉ်က ခုနစ်ရက်လောက်ပဲ အများဆုံး ရှင်သန်နိုင်မှာ... ခုနစ်ရက်ကြာလို့ ဝိညာဉ်ပြန်မလာနိုင်ရင် ခန္ဓာကိုယ်က သေမှာသေချာတယ်။ အဲ့သခင်ငယ်က ဗုဒ္ဓဘာသာငရဲက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ် ဆိုတာ သိထားပြီး အစ်ကိုရှန့်ကလည်း သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲမို့ သူ့ကို ဗုဒ္ဓငရဲထဲကို ပို့လိုက်တာလို့ ပြောလို့ရတယ်"

ချန်ရှီ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်​ပြလိုက်သည်။ မူလက အဖွားရှားသည် ရှန့်ထျန်းယွီရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ခုနှစ်ရက်အတွင်း ဆင့်ခေါ်ထားသရွေ့ သူ့​ခန္ဓာကိုယ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနိုင်ပြီး ကျန်းမာစွာနေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တုန်းက အဘွားရှားသည် လုံလောက်သော ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ထားခဲ့ပြီး လေပြင်းတွေ ရှန့်ထျန်းယွီ၏ ဝိညာဉ်ကို မထိခိုက်စေနိုင်ခဲ့ဘဲ သူပြန်လာပြီးနောက်တွင် အသက်ရှင်လျက် ဆက်လက် ရှိနေနိုင်သေးမည်ဟု တွေးထား၏။

သို့သော်လည်း ရှန့်ထျန်းယွီကို သခင်ငယ်က ဗုဒ္ဓဘာသာငရဲသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့ပြီး အဘွားရှားလည်း သူမသားကို ပြန်မခေါ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ခုနစ်ရက်မြောက်သောအခါ ရှန့်ထျန်းယွီ၏အလောင်းသည် သေဆုံးသွားပြီး နှလုံးခုန်သံက အသက်ရှူရပ်သွားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ရှန့်ထျန်းယွီကို သတ်ခဲ့သော သူက ဤသခင်ငယ်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

ချန်ရှီက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျန်းယိုးဘက် လှည့်မေးလေ၏။

"အစ်ကိုကျန်း သခင်ငယ်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာ​ဖြစ်မလဲ"

ကျန်းယိုး၏ မျက်လုံးများသည် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် တောက်ပနေသော ရောင်စုံကျောက်တုံးများကို ကြည့်ရင်း

"ဒါက ဒီကျောက်တုံးတွေပဲ ဖြစ်ရမယ် သုံးဘဝကျောက်ကို လိုချင်ပေမယ့် ဗုဒ္ဓဘာသာငရဲထဲကို ဝင်ပြီးရင် ဒီနေရာမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တွေလို ဘယ်တော့မှ ရုန်းမထွက်နိုင်တော့မှာကို စိုးရိမ်နေတယ် အဲဒါကြောင့် သုံးဘဝကျောက်ကို ရအောင်ယူဖို့ တစ်စုံတစ်ယောက် လိုအပ်တယ်..."

ချန်ရှီ ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဗုဒ္ဓဘာသာ ငရဲက ထွက်သွားရင် ငါတို့ သူ့ကို ပြန်တွေ့နိုင်မှာပေါ့"

သူက ရှန့်ထျန်းယွီအား သူ့ဘုံကျောင်းငယ်လေးထဲကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ပြီး သုံးဘဝကျောက်တုံးကိုလည်း ဖယ်ထုတ်ကာ ဘုံကျောင်းငယ်လေးထဲမှာ စုထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် မိုးကြိုးသံဘုံကျောင်းကို ဂရုတစိုက် ကြည့်ရှု​နေခဲ့သည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာငရဲသည် အလွန်အန္တရာယ်များသည်။ မိရိုးဖလာ သရဲတစ္ဆေများနှင့် နတ်ဆိုးများအပြင် ဗုဒ္ဓထက်ဝက်နှင့် နတ်ဆိုးတစ်ဝက်ပါသော ထူးဆန်းသတ္တဝါများလည်း ရှိသေးသည်။ ရှန့်ထျန်းယွီသည် မိုးကြိုးသံဘုံကျောင်းကြောင့် အစာမစားဘဲ ယခုအချိန်အထိ အသက်ရှင်နေနိုင်ခဲ့၏။

ဘုံကျောင်းမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အရာတစ်ခု ရှိပေမည်။ ဥပမာ အဲဒီဗုဒ္ဓဝက်၊ နတ်ဆိုးတစ်ဝက် သတ္တဝါတွေ မချဉ်းကပ်ရဲတဲ့ အရာတစ်ခု ရှိပေလိမ့်မည်။ ထိုဘုံကျောင်းတိုင်းတွင် ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ရှိသည်။ နံရံသုံးဘက်မှ အမိုးခုံးအထိ အနောက်ဖက်ဒေသအတိုင်း ထုလုပ်ထားသော ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်များ ရှိသည်။

သို့သော်လည်း ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်များကို အပိုင်းပိုင်း ဖြိုခွဲခဲ့သည်။ ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရသော်လည်း အမွှေးတိုင်မှ ထုလုပ်ထားသော ထူးကဲသော တန်ခိုးတော်သည် ဆက်လက်တည်ရှိနေမြဲ ဖြစ်သည်။

ဒီနေရာနဲ့ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်တွေကို ဘယ်လို​တန်ခိုးက ဖျက်ဆီးခဲ့တာလဲ။

ဤရဟန်းငါးပါးတို့သည် နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်ရန်ဟုဆိုကာ အဘယ်တန်ခိုးကများ တွန်းအားပေးခဲ့ကြသလဲ။ သူတို့၏ ရုပ်ခန္ဓာသည် ဗုဒ္ဓတောင်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ထူးဆန်းသော မျက်လုံးများစွာကို မွေးဖွားပေးခဲ့သည်။

ပျံ့လွင့်နေသော အသုရာ၊ ဂန္ဓာမိန်းမတို့နှင့် ရဟန္တာတို့ကို အဘယ်တန်ခိုးကများ ရူးသွပ်စေခဲ့တာလဲ။

ငရဲက အလွတ်မဟုတ်ရင် ဗုဒ္ဓဆိုတာ မရှိဘူး။ အခုက ဗုဒ္ဓဘုရားတွေလည်း နစ်မြုပ်သွားပါပြီ။

ဆယ်ရက်ကျော်ကြာ ပြန်လည် သက်သာလာပြီးနောက် ဘုန်းကြီးဝူချန်၏ ဒဏ်ရာများမှာ အလွန်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ သူ့မျက်နှာမှာ မှုန်ကုပ်ကုပ်နဲ့ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်တွေကို စစ်ဆေးဖို့ လှည့်ပတ်ကြည့်နေ၏။

နိဗ္ဗာန်ရောက်ကြောင်း ကောလဟာလသတင်းများ ထွက်ပေါ်နေသော ဤအရာများကို ဖူးမြင်ခဲ့သည်။ ယခု ၎င်းတို့က ဗုဒ္ဓဘာသာတောင်တန်းများ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ဗုဒ္ဓထက်ဝက်နောက်လိုက်သော ရဟန်းများသည် တစ္ဆေရဟန်းများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသဖြင့် ၎င်းတို့၏ ဆန္ဒများက ပြိုပျက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ကြသည်။

လမ်းခရီးတွင် ဟူကွမ်ဟန့်နဲ့ ထျန်ယွဲ့အာ ကဲ့သို့သော ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော ပညာတော်သင် ပညာရှင်များက သူနှင့် စကားလာပြောခဲ့ပြီးနောက် သူ့စိတ်ထဲ၌ များစွာ သက်သာလာခဲ့သည်။

"မင်းနှလုံးသားထဲမှာ ဘုရားရှိတယ်ဆိုရင် ဘာလို့ ဘုရားစင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေရတာလဲ"

ချန်ရှီဆီက အသံ ထွက်လာသောအခါ သူ ဝမ်းနည်းသွားသည်။ ဝူချန် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားပြီးမှ ဤစာကြောင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်လာကာ သူ့စိတ်ထဲတွင် ပို၍ သက်တောင့်သက်သာ ခံစားလာရသည်။

"လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ဓမ္မကာယဟာ အရာခပ်သိမ်းကို ပိုင်ဆိုင်တော်မူတယ်... အမှုန်အမွှားတွေက ကမ္ဘာကြီးကို ဖြိုဖျက်ကာ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီ... အရွယ်အစားမှာ ဘီလီယံချီ ကွဲပြားပေမယ့် အမြစ်က အတူတူပဲ... ပင်လယ်ထဲက အကြေးခွံနဲ့ ချပ်ဝတ်တန်ဆာပင် သမုဒ္ဒရာကြောင့် အကျိုးကျေးဇူးများစွာ ဖုံးလွှမ်းလျက်ရှိပေ၏.."

လက်အုပ်ချီကာ ဦးညွှတ်လျက်။

"မြတ်စွာဘုရားရဲ့ အလောင်းတော်အားလုံးဟာ တရားဓမ္မသာ ဖြစ်ပေ၏။ ငါ့နှလုံးသည် ဖုန်မှုန့် ကင်းနေပြီ...ဒါကြောင့် ငါသည် အဆင်းသဏ္ဌာန်တို့ကို ဘာကြောင့် စွဲကပ်နေရမှာလဲ..."

ဟူကွမ်ဟန့်က သူ့ဆီလာပြီး မေးလေသည်။

"ဘုန်းကြီး... ဒီစကားက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

ဝူချန်က သူ့ကို မျက်လုံးပြူးပြလေသည်။

"မင်းက အရမ်းဆင်းရဲလွန်းတယ်... နံ့သာပေါင်း လှူဖို့တောင် ပိုက်ဆံမရှိတာ ငါ့ရဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာလျှို့ဝှက်ချက်တွေကို အလကား နားထောင်ချင်နေတာလား..."

"အဲဒါကို ပြောပြပါဦး"

ဟူကွမ်ဟန့်က ပြုံးပြုံးလေး ပြောလေသည်။

ဝူချန်: "ဒါက ငါတို့ရဲ့ တပေါက်ကော် ဘုရားကျောင်းရဲ့ အံ့သြဖွယ် တရားဓမ္မ... မြေမှုန့်ထဲမှာ ဝှက်ထားတဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခု ရှိတယ်လို့ ဆိုတယ်... ဆိုလိုရင်းက သန်းပေါင်းများစွာသော သက်ရှိသတ္တဝါတွေရဲ့ မူလဇစ်မြစ်က အတူတူပဲ မျက်စိစုံမှိတ် မလေ့ကျင့်ပါနဲ့ လျှို့ဝှက်စွာ သင်ယူရမှာ ဖြစ်ပါတယ်တဲ့..."

ချန်ရှီသည် ခေါင်းနောက်ဘက်ရှိ ဘုံကျောင်းငယ်လေးမှ နံ့သာပေါင်းအနည်းငယ်ကို ထုတ်ကာ အလယ်ဗဟိုရှိ ဗုဒ္ဓဘုရားကြီးရှေ့တွင် ထွန်းညှိလိုက်သည်။

"တပည့်တော်တို့ ဒီအထိ ကျဆုံးသွားပါပြီ ဗုဒ္ဓနာမည်ကို မသိပါဘူး... ဘာဖြစ်လို့ ဒီနေရာက ငြိမ်သက်နေတာလဲ မသိပါဘူး၊ စိတ်အားထက်သန်တဲ့ နှလုံးသားကို ဆုပ်ကိုင်ထားရုံပါပဲ..." သူက အလေးပြုပြီး။

"အခု တပည့်တော်ဟာ ကောင်းကင်ဘုံကိုယ်စား နတ်ဘုရားဘွဲ့တော်ကို အပ်နှင်းရန် အခွင့်အာဏာကို ကျော်လွန်နေပါတယ်... သက်ရှိ, ကြိုးနက်, ပေါင်းစပ်, အော်ငေါက်, ဒိဋ္ဌိ, ဘိုဓုပန, အဝိဇိ, ယုဇလ, အလောင်းကောင်, ဓားတို​တော, ဓားရှည်တော, ခွဲခြမ်း, အနုဿု, အာပေါ, အာဇ, ဥဘရထာ, ကုမုဒူ, နံ့သာ, ပဏ္ဍိတ, ပဒမာတော, ဆိတ်ကွယ်ရာအရပ်၌ စုရုံး၍ ကုသိုလ်အစုစု အပါအဝင် ငရဲအဆင့် နှစ်ဆယ်၏ အရှင်ဖြစ်သော အရှင်သခင်ဘွဲ့ကို အပ်နှံပါ၏...."

အခမ်းအနား ပြီးသွားတော့ ချန်ရှီ နောက်ပြန်ဆုတ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။ ချန်ရှီနှလုံးသားက အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။ ခန်းမထဲက ထွက်လာတော့ အားလုံးက ဘုံကျောင်း တံခါးထဲမှတစ်ဆင့် ကြည့်နေကြတာကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူတို့ရှေ့က ဗုဒ္ဓဘာသာတောင်တန်းကြီးဟာ ရုတ်တရက် တောက်ပစွာ လင်းနေခဲ့၏။ မတိုင်ခင်က ကြီးမားသော မြတ်စွာဘုရားတောင်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ရပ်နေကာ အသွေးအသားတို့သည် ရွှံ့အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ ရွှေရောင်ကိုယ်ခန္ဓာသည် ညစ်ပတ်သွားကာ ထူးဆန်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ယခုအချိန်၌ မြတ်စွာဘုရားတောင်ပေါ်ရှိ အညစ်အကြေးများ လုံးဝ မရှိတော့ပေ။ ထူးဆန်းသော မျက်လုံးများ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ယမ်းလာကာ လျင်မြန်စွာ ညှိုးနွမ်း၍ ပြုတ်ကျသွားသည်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ မြတ်စွာဘုရားတောင်ရဲ့ အတွင်းကနေ တောက်ပတဲ့ ရွှေရောင် အလင်းတန်းတွေ လင်းလက်တောက်ပလာခဲ့သည်။

လူတိုင်း အံ့သြသွားကြသော်လည်း ဗုဒ္ဓတောင်၏ နောက်ကွယ်တွင် ကြီးမားသော ဘီးဝိုင်းကြီးတစ်ခု ထွန်းလင်းတောက်ပနေသော မြတ်စွာဘုရား၏ အလင်းရောင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ တောင်ပေါ်မှ ပြင်းထန်သော ဗုဒ္ဓဘာသာ အသံများ ဆူညံလာသည်။

ထိုနောက် အခြားသော တောင်များသည်လည်း အလားတူ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ မကြာမီ ငရဲပြည်၌ ထိုင်နေသော ရွှေဘုရားကြီးတို့ ကိုယ်ထည်ပေါ်က အညစ်အကြေးများ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ ပိုများသော ဗုဒ္ဓတောင်တန်းများသည် ၎င်းတို့၏ အညစ်အကြေးများကို ဖယ်ရှားပြီး ခမ်းနားထည်ဝါလာသည်။

မြတ်စွာဘုရား၏ ရောင်ခြည်တော် ပွင့်လန်းခြင်းနှင့်အတူ ရူးသွပ်ခြင်းသို့ ကျရောက်ခဲ့သော ကောင်းကင်ယံ သတ္တဝါများဖြစ်သည့် အသုရာဂန္ဓာဝသ ဂဠုန်မဟာရာဂ တို့သည်လည်း ယခုအခိုက်တွင် နိုးထလာကာ မြတ်စွာဘုရား၏ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်၌ ထီးဆောင်းကာ သာသနာတော်ကို ရွတ်ဆိုကြကုန်၏။

မြတ်စွာဘုရား၏ အလင်းရောင်သည် အဆုံးမရှိ ထွန်းလင်းတောက်ပကာ ပတ်ဝန်းကျင် အမှောင်ထုကို ဖြိုခွင်းပစ်ခဲ့သည်။ မြတ်စွာဘုရား၏ အလင်းကွယ်ရာအရပ်၌ သေနေသော သစ်ပင်သည် အသက်ပြန်ရှင်လာသကဲ့သို့၊ အနန္တတန်ခိုးရှင်သည် သေခြင်းမှ ဆင်းသက်လာသည်။ ဤဗုဒ္ဓဘာသာငရဲကို အနောက်ပရဒိသုဘုံကဲ့သို့ အဆုံးမရှိသန့်ရှင်းသော မြေအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်သလိုပင်။

မြတ်စွာဘုရား၏ အလင်းတော်သည် ကျယ်ဝန်းသော အပိုင်းအခြားကို ဖုံးလွှမ်းကာ ၎င်းတို့ရှိရာ ငရဲပြည်ကို တဖြည်းဖြည်း လင်းထိန်လာစေသည်။ မိုးကြိုးသံဘုံကျောင်း အပြင်ဘက်တွင် လူတိုင်း ရပ်နေကြသော်လည်း ဗုဒ္ဓ၏အလင်းရောင်ဖြင့် လင်းထိန်နေသော မရဏသတ္တဝါများ အားလုံးသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး အေးချမ်းလာကာ၊ သနားကြင်နာကာ၊ ကရုဏာသက်ကာ ရက်စက်ယုတ်မာမှု မရှိတော့တာ မြင်လိုက်ရသည်။

မြတ်စွာဘုရား၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် ဆိုးညစ်သော ဝိညာဉ်များသည် ဒေါသကို ခွဲခြမ်းစိပ်ဖြာကာ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များ မပြင်းထန်တော့ဘဲ အထီးကျန်သော ဝိညာဉ်များ ဖြစ်လာသည်။ တချို့တစ္ဆေများသည် အသားများ ပေါက်လာကာ နတ်တစ္ဆေကောင်များ ကြီးထွားလာပြီး ငရဲရှိသတ္တဝါတချို့သည် နာဂအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ အချို့မှာလည်း ယက္ခအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

သူတို့သည် အမျိုးမျိုးသော ကောင်းကင်သတ္တဝါများ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ ဗုဒ္ဓထံသို့ ကူးပြောင်းလာကြသည်။ မြတ်စွာဘုရား၏ အလင်းရောင်သည် အချိန်နှင့် အာကာသကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ ငရဲအလွှာ၊ တတိယအလွှာ၊ စတုတ္ထအလွှာနှင့် ပဉ္စမအလွှာတို့၌ တောက်ပနေ၏။

ဗုဒ္ဓ၏ အလင်းရောင် အောက်တွင် ဗုဒ္ဓဘာသာ ငရဲအလွှာများသည် တဖြည်းဖြည်း ကြည်လင်လာသည်။ ၎င်းတို့က လူတိုင်းရှေ့တွင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာ သို့မဟုတ် မယုံနိုင်လောက်အောင် ထင်ရှားလာသည်။

ထိုနေရာသည် ဗုဒ္ဓဘာသာငရဲအလွှာ နှစ်ဆယ်ထဲတွင် ပထမဆုံးအထပ်သာ ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ကျယ်ပြောမှုက အနောက်နွားရှင်းကျိုးထက် အဆများစွာ ကြီးမားပါ၏။ အလွှာနှစ်ဆယ်၏ ကျယ်ပြောလှသော ငရဲကြီးက စိတ်ကူးပင် မယဉ်နိုင်။

ချန်ရှီသည် ဘုံကျောင်းရှေ့တွင် ရပ်ကာ အချိန်အကြာကြီး ငြိမ်သက်မသွားနိုင်ဘဲ ဤအံ့မခန်းမြင်ကွင်းကို မျက်တောင်မခတ် ကြည့်ရှု​နေခဲ့သည်။ သူ့ရှေ့က ဒီမြင်ကွင်းက အကြောင်းရင်းမသိရသေးပေမယ့် စစ်မှန်တဲ့ ဘုရင်ခေတ်မှာ ဗုဒ္ဓဘာသာ ဘယ်လောက်တန်ခိုးကြီးသလဲဆိုတာကို သိမြင်စေနိုင်ပါသည်။

ယင်းမှနေ၍ စစ်မှန်သော ဘုရင်ခေတ်သည် ဘယ်လောက် တန်ခိုးကြီးပြီး ခမ်းနားသလဲ မြင်တွေ့နိုင်သည်။ ထိုအချိန်တုန်းက မတိုးတက်နိုင်စရာ မရှိသော မဟာယာနနယ်ပယ်တွင်သာ မဟုတ်ဘဲ အမတများ အမှန်တကယ် ရှိနိုင်ပေ၏။

သို့သော် ထိုခေတ်ကုန်ခါနီးတွင် ကျင့်ကြံသူများရဲ့ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်က အဘယ်ကြောင့် ပျက်ယွင်းသွားခဲ့ရသလဲ​။

သူ ပဟေဋ္ဌိဖြစ်သွားသည်။

မြတ်စွာဘုရား၏ အလင်းရောင်သည် ထိုငရဲ၏ အထပ်နှစ်ဆယ်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသကဲ့သို့ အောက်ဘက်သို့ ဆက်လက်၍ ထွန်းတောက်သွားလေသည်။ ဧရာမ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်များသည်လည်း နိဗ္ဗာန်ကို အမှန်စင်စစ် ပြီးစီး၍ အိပ်ပျော်​နေခြင်းမှ နိုးထကာ လောကသို့ တစ်ဖန်ပြန်​ရောက်လာသကဲ့သို့ မြတ်စွာဘုရား၏ အလင်းရောင်​အောက်၌ သန့်စင်ကြသည်။

ရုတ်တရက် ကောင်းကင်မှာ တဟုန်းဟုန်း မိုးခြိမ်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျမ်းဂန်ရွတ်ဆိုခြင်း သို့မဟုတ် မန္တန်ရွတ်ဆိုခြင်းကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံကြီး ထွက်လာသည်။ ဘာသာစကားက ဆန်းကြယ်ပြီး မယုံနိုင်စရာ စွမ်းအားများ ပါရှိသည်။

အသံသည် အစပိုင်းတွင် နှေးကွေးလေးလံကာ တဖြည်းဖြည်း မြန်လာသည်။

မြတ်စွာဘုရား၏ အလင်းရောင်သည် အသံ၏ ဖိအားအောက်တွင် အဆက်မပြတ် ကျုံ့သွားပြီး ပြောင်းလဲသွားသော သတ္တဝါအားလုံးသည် ၎င်းတို့၏ မူလပုံစံများကို ပြသကာ ၎င်းတို့၏ နဂိုရုပ်ဆိုး ကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာများကို ပြန်လည် ပြောင်းလဲလာ၏။

မကြာခင်မှာပဲ ဗုဒ္ဓရဲ့ အလင်းရောင်ဟာ ပြိုကွဲသွားပြီး မတည်ရှိတော့ချေ။ ကောင်းကင်မှ ဗြဟ္မာများ တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ကျဆင်းလာပြီး ဗုဒ္ဓဘုရားများသည် တောင်များ၊ မြစ်များအဖြစ်သို့ တစ်ဖန်ပြန်သွားကာ ဖုန်များမှာလည်း ယခင်အတိုင်းပင် ဖြစ်လာပြီး အရာအားလုံး ငြိမ်သက်သွားကြသည်။

မိုးကြိုးသံဘုံကျောင်း ရှေ့တွင်တော့ လူတိုင်းသည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြပြီး အချိန်အကြာကြီး ငြိမ်သက်သွားကြသည်။ အချိန်အတော် ကြာပြီးနောက် ဘုံကျောင်းထဲသို့ ​ပြန်ဝင်သွားကာ မြင်ကွင်းကို ပြန်စဥ်းစားနေမိသည်။

"အခုနက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ?"

ကော်တောက်ကျစ် ဒီမေးခွန်းကို မေးလိုက်သလိုပဲ ရုတ်တရက် ခန်းမထဲက လွတ်နေတဲ့ အရပ်ထဲမှာ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော် အကြီးကြီးတွေ ရပ်နေပုံရတာ မြင်လိုက်ရလေသည်။ ၎င်းတို့က ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်သင့်သော်လည်း အလင်း​တွေ ထုတ်လွှတ်နေပါသည်။ အနီးနားများတွင် ဗုဒ္ဓ၏အလင်းရောင်သည် ပြည့်လျှံသွားပြီး တခဏချင်းတွင် မိုးကြိုးသံဘုံကျောင်း တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းကာ လူတိုင်းကိုလည်း ဗုဒ္ဓ၏အလင်းရောင်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

တစ်ဆက်တည်း ဘုံကျောင်းထဲက ထူထပ်သော အလင်းရောင်တစ်ခုက မြေပြင်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်သို့ ပြေးတက်သွားလေ၏။

ကောင်းကင်ပြင်တွင် မိုးခြိမ်းသံများ တုန်ခါသွားကာ အလွန်ကြီးမားသော လက်ဖဝါးကြီးတစ်ခုက အနက်ရောင် ကန့်လန့်ကာကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ရာကို ဆုပ်ကိုင်မထားမိခဲ့ချေ။

ဧရာမလက်ကို ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီးနောက် အနက်ရောင် ကန့်လန့်ကာသည် တစ်ချက် တုန်လှုပ်သွားကာ ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ မြတ်စွာဘုရား၏ အလင်းရောင်အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မိုးကြိုးသံဘုံကျောင်းလည်း ငြိမ်သက်သွားလေသည်။

ချန်ရှီ အနီးတစ်ဝိုက်တွင် ဗုဒ္ဓ၏အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်နေသည်။ ကော်တောက်ကျစ်နှင့် အခြားသူများ ကွယ်ပျောက်သွားပြီးနောက် ဗုဒ္ဓဘာသာငရဲမှ ထွက်ခွာပြီး မရဏကမ္ဘာထဲ ပြန်ရောက်သွားတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ အဝေးက စိမ်းစိုနေတဲ့ သရဲတစ္ဆေ အမြောက်အမြားဟာ ဒီနေရာကို ခြေဖျားထောက်ပြီး လှမ်းကြည့်နေကြ၏။

သူတို့ လှမ်းကြည့်လိုက်တဲ့အခါ စိမ်းစိုနေသော သရဲတစ္ဆေအုပ်စုသည် အနက်ရောင် မီးခိုးများအဖြစ်သို့ ကမန်းကတန်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ သူတို့ဘယ်ကို ပြေးသွားသလဲတော့ ဘယ်သူမှ မသိလောက်ပေ။

သူတို့ရှိခဲ့ရာ အရပ်သည် ပျက်စီးယိုယွင်းနေတဲ့ တံခါးပေါက်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ တောင်နှစ်လုံးနှင့် အလယ်ခေါင်တွင် အလင်းတန်းတစ်ခု ရှိ​နေသည်။

တောင်တံခါးနောက်တွင် သမိုင်းမတင်မီက အကြွင်းအကျန်များ ဖြစ်နိုင်သည့် ရှေးဟောင်းနှင့် ထူးဆန်းသော လေထုကို ဖြန့်ကျက်ထားသည့် ရှေးဟောင်းမြို့တစ်မြို့၏ အကြွင်းအကျန်များလည်း ရှိနေသယောင်ပင်။

ချန်ရှီက လူတိုင်းကို အကြွင်းမဲ့ဝိညာဉ်အလံဆယ်ပါး ဖွဲ့စည်းပုံကို ထူထောင်ရန် အချက်ပြပြီး သခင်ငယ်နှင့် ဆံပင်နီတစ္ဆေကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ဆိုင်းခဲ့သော်လည်း အချိန်အကြာကြီး စောင့်ပြီးတဲ့အထိ ဘယ်သူမှ ရောက်မလာခဲ့ချေ။

"ထျန်းယွီက လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်သုံးဆယ်လောက်က ဗုဒ္ဓဘာသာငရဲထဲကို ဝင်ခဲ့တာပဲ..."

ချန်ရှီ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားပြီး လူတိုင်းကို လက်ပြကာ "သခင်ငယ် ဒီနေရာက ထွက်သွားတာ ကြာ​လောက်ပြီ" လို့ စိတ်ထဲကနေ တိတ်တိတ်လေး ပြောလိုက်ပါ၏။

ရက်အနည်းငယ် အကြာတွင် အဘွားရှားနဲ့ ချန်ထန်သည် ဗုဒ္ဓဘာသာငရဲထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ မိုးကြိုးသံဘုံကျောင်းကို တွေ့ခဲ့သည်။ ထိုနေရာ၌ ချန်ရှီတို့ ကျန်ခဲ့သော ခြေရာများကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အဘွားရှားသည် ချန်ရှီနဲ့ တခြားသူများ၏ ဝိညာဉ်များကို အာရုံခံစားကြည့်လိုက်သည်။

"သူတို့ မရဏကမ္ဘာကနေ ထွက်သွားပြီး သက်ရှိလောကကို ပြန်ရောက်သွားပြီ"

ချန်ထန်လည်း သက်ပြင်းချကာ အဘွားရှားကို ထပ်ခါတလဲလဲ ကျေးဇူးတင်စကား ဆို​နေလိုက်သည်။

ဒါပေမယ့် အဘွားရှားကတော့ အနည်းငယ် စိတ်မချမ်းသာ ဖြစ်ပြီး အပြန်လမ်းမှာ စိတ်ဓာတ်ကျနေခဲ့ပါသည်။ သုံးဘဝကျောက်တုံးကို သူမ မြင်ခဲ့ရသဖြင့် သူမနှလုံးသားကို ထိမှန်သွားခဲ့သည်။

ဆယ်ရက်ကျော် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် တောင်မြင့်ခရိုင်က တောင်နီခန်းမသို့ ပြန်​ရောက်ခဲ့ကြသည်။ သူမ ဖျားပြီး အဖျားကြီးကာ အိပ်ရာထဲတွင် လဲလျောင်းနေကာ မိုက်မဲစွာနဲ့ စကားတွေလည်း ပြောနေသည်။ ဒါကိုမြင်တော့ ချန်ထန် သမားတော်ကို အမြန်ပင့်လိုက်ရ၏။

သမားတော်က သူမကို စစ်ဆေးမေးမြန်းသည်။

"နတ်ဆိုးတွေရဲ့ ရန်လိုမှုဒဏ်ကို ခံနေရတာ... စိတ်ကို တည်ငြိမ်သွားအောင် ဝိညာဥ်ကိုလည်း ထောက်ပံ့ပေးဖို့ ဆေးနည်းနည်း သောက်လိုက်ရင် သက်သာသွားမှာပါ"

သမားတော် ဆေးပေးပြီးနောက် ချန်ထန် ဆေးဆိုင်သို့ အမြန်သွားခဲ့သည်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အပြင်မှာ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်လာခဲ့ပြီး လူတွေရဲ့အသံတွေကလည်း ဆူညံနေ၏။ ချန်ထန် အပြင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အပြင်ဘက်တွင် လူပင်လယ်ကြီးကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။ အရမ်းစည်ကားပြီး ဘာတွေဖြစ်​နေလဲတော့ သူ မသိ။

သူသည် ဆေးကို ကောက်ယူ၍ ပေးချေပြီး ဆေးစာရေးအား မေးလိုက်သည်။ စာရေးက ပြုံးပြီးပြောလေ၏။

"အပြင်မှာ စာသင်သားတွေလေ... သုံး လေးရာလောက် ရှိတယ်။ သူတို့က လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လလောက်က စာမေးပွဲမှာ ကျဆုံးသွားတဲ့ ပညာရှင်တွေပဲလို့ ငါကြားတယ်... သူတို့အားလုံး အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး... လူတော်တော်များများက သူတို့ကို သွားတွေ့သွားကြတာ!"

ချန်ထန် အံ့ဩသွားပြီး သူ့ရဲ့စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်တော့ဘဲ ဆေးဆိုင်ထဲက အမြန်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ထိုအခါ တောင်နီခန်းမဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားနေသော အရှေ့ဘက်မှ လူအုပ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

တောင်နီခန်းမတွင်တော့ အဘွားရှားသည် ဆေးခန်းကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး အဖျားကြီးနေသဖြင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးကာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့စွာ လျှောက်ပြောနေသေးသည်။

"ထျန်းယွီ မေမေ တောင်းပန်ပါတယ်..."

"ထျန်းယွီ... အမေက သုံးဘဝကျောက်တုံးကို မလိုချင်တော့ဘူး ကျေးဇူးပြုပြီး ပြန်လာပါတော့...."

"ကျောက်တုံးကို မြင်ပြီး မင်းအကြောင်းပဲ တွေးနေတော့တယ်... မေမေက ဘာမှ မလိုချင်တော့ဘူး ဒီတစ်ခါ အမေ မင်းကို လိုက်ပို့ပေးမယ်"

　　...

တံခါးပွင့်လာပြီးနောက် အဘွားရှားသည် တစ်ယောက်ယောက် ကြောင်တက်တက်ဖြင့် လျှောက်လာနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

"အဘွား အဘွား ထတော့"

ချန်ရှီအသံနှင့် တူသယောင်ပင်။

"ကြည့် ကျွန်တော်ဘယ်သူ့ကို ခေါ်လာတာလဲလို့"

အဖွားရှား မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်တော့ ယောင်ဝါးဝါးနဲ့ ရင်းနှီးနေတဲ့ ပုံဘေးမှာ ကလေးတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ပြတ်ပြတ်သားသား မြင်ရဖို့ ကြိုးစားသော်လည်း မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များက စီးကျလာသဖြင့် အမြင်အာရုံကို မှုန်ဝါးသွားစေပါသည်။

မျက်လုံးကို ပြူးကျယ်ကျယ် ဖွင့်ကြည့်တာတောင် မျက်ရည်တွေက ပိုစီးကျလာရာ သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရသေးပါဘူး။

ဒီမျက်ရည်တွေက သူမကိုယ်တိုင် ထိန်းမရဘဲ အမြဲစီးကျနေခဲ့သည်။

"မေမေ...."

သရဲခြောက်တဲ့ အသံကို သူမ ကြားလိုက်ရပြီး မေ့ပစ်ဖို့ အသည်းအသန် ကြိုးစားခဲ့တဲ့ အမှတ်ရစရာတွေက ဒီရေတက်သလိုမျိုး လွှမ်းလာကာ သူမနှလုံးသားကို နစ်မြုပ်သွားစေခဲ့သည်။

"မေမေ... သားပြန်လာပြီ"

ရှန့်ထျန်းယွီ သူမရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ပစ်လိုက်သည်။