အခန်း (၆၅)

မှော်ဆရာမျှော်စင်၌ သုံးရက်တာ ပြင်းထန်စွာ လေ့လာပြီးနောက် အဘိုးအိုသည် ဂါရက်ပေးထားသော ပစ္စည်းများကို ကိုင်ဆောင်၍ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ တစ်လခွဲနီးပါး ကြာပြီးမှ သူ ပြန်လည်ပေါ်လာပြီး ဂါရက်ကို တစ်ကြိမ်စစ်ဆေးကာ သူ၏တိုးတက်မှုကို အတည်ပြုပြီးနောက် သူ့ကို အလျင်အမြန် ဆွဲထုတ်ခေါ်သွားသည်။

"ဟေး ကျွန်တော်တို့ ဘယ်သွားနေတာလဲ"

ဂါရက်က လမ်းလျှောက်ရင်း ရုန်းကန်နေသည်။

"မှောင်နေပြီဗျ"

"ဂိုဏ်းရဲ့ အစည်းအဝေးကို"

အဘိုးအိုက သူ၏လက်ကို ဖြေလျှော့ပြီး ဂါရက်၏ လက်မောင်းအောက်မှ ထောက်ကူကိုင်လိုက်သည်။ သူ့အား မြေပြင်မှ မချီလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လက်သွားကြသည်။

"ဂိုဏ်းက လစဉ်စုဝေးတယ် လဆန်းညတိုင်းပဲ။ ငါ မင်းကို ပေးထားတဲ့ စာအုပ်ကို ဖတ်ပြီးပြီလား။ ဒီနေ့က လဆန်းည ဖြစ်နေတာနဲ့ မင်းကို သူတို့နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်။ နောင်ကျရင် အချင်းချင်း ကူညီဖို့ အားလုံးအတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

သဘာဝနတ်ဘုရားကိုးကွယ်သူများအသင်း၏ အစည်းအဝေးများကို အများအားဖြင့် အလယ်အလတ်အမြင့် တောင်ကုန်းများပေါ်တွင် ကျင်းပလေ့ရှိသည်။ အဘိုးအို အယ်လ်ဝင်၏ လမ်းညွှန်မှုနှင့်အတူ ဂါရက်သည် နေဝင်ချိန်ရောက်၍ လဆန်းပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရောက်ရှိလာသည်။ အယ်လ်ဝင်က နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။

"ရောက်ပြီ"

သူ၏လက်ကို လွှတ်လိုက်သောအခါ ဂါရက်က ယိုင်တိုင်တိုင်နှင့် မြေပြင်ပေါ် ခြေချလိုက်သည်။ သူသည် တောင်ကုန်း၏ တစ်ဝက်ခန့်တွင် ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သစ်ချပင်များ ထူထပ်စွာ ဝိုင်းရံထားသည်။ ငှက်များသည် သူတို့၏ အသိုက်များဆီသို့ ပြန်လာကြပြီး ကြားတဝါးဝါး ကျိုးတိုးကျဲတဲ မြည်နေကြသည်။ သူတို့သည် မည်သည့်မျိုးစိတ်မှန်း မသိရပေ။ မြေပြင်မှာမူ ကြွေကျနေသော သစ်ရွက်များနှင့် နူးညံ့သည့် မြက်ပင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ မည်သူမျှ မရောက်ဖူးသကဲ့သို့ပင်။

"ဟေး"

ဂါရက် စိတ်ပူနေမိသည်။

"ဒါ ဘယ်နေရာလဲ။ လမ်းတောင် မရှိဘူး"

"တောင်ထိပ်ကိုတက်ရမှာ။ မင်း ကိုယ့်ဘာသာ လျှောက်တက်"

အဘိုးအို အယ်လ်ဝင်က စတက်နေပြီဖြစ်ပြီး ဖျတ်လတ်၍ တည်ငြိမ်လှသည်။ သူ၏ ဝက်သစ်ချသားလှံတံပင် မလိုအပ်ပေ။ ဂါရက်က နောက်ကလိုက်ရန်သာ ရွေးချယ်စရာရှိပြီး ယိုင်တိုင်တိုင်နှင့် ရုန်းကန်တက်နေရသည်။ ကြိုးစားရင်း လမ်းကို လင်းအောင် မှော်မီးလုံးလေးများ ဖန်တီးလိုက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် တောင်ထိပ်သို့ ရောက်သွားသည်။

တောင်ကုန်းထိပ်ရှိ ရှင်းလင်းသည့် နေရာတစ်ခုမှာ ခါးလောက်မြင့်သော ကျောက်တုံးများဖြင့် အချင်း ဆယ်မီတာခန့်ရှိသော စက်ဝိုင်းကြီးတစ်ခု ပုံစံ ဝန်းရံထားသည်။ စက်ဝိုင်းအထဲ၌ စခန်းမီးပုံတစ်ပုံ လောင်ကျွမ်းနေပြီး ဝတ်ရုံရှည်များ ဝတ်ဆင်ထားသော ယောက်ျားမိန်းမ အတော်များများက ဝက်သစ်ချသားလှံတံများကို မှီ၍ အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေကြသည်။ ဂါရက် မောဟိုက်စွာဖြင့် အဘိုးအို၏နောက်မှ လိုက်လာသောအခါ လူတိုင်း၏ စိတ်ဝင်စားမှု မြင့်တက်လာပြီး မျက်လုံးအားလုံးက သူ့ကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေကြသည်။

သို့သော် အဘိုးအို အယ်လ်ဝင်က ဂါရက်ကို မိတ်မဆက်ပေးပေ။ သူ့အား စက်ဝိုင်း၏ တစ်ဖက်တွင် ထားပြီး သူကိုယ်တိုင် အထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ မီးရောင်အောက်တွင် ဆံပင်ဖြူမုတ်ဆိတ်ဖြူနှင့် အဘိုးအိုက သူ၏လှံတံကို မြေကြီးတွင် ခိုင်မြဲစွာ စိုက်ထားပြီး လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာ စုဝေးကြတာက ကြီးမြတ်တဲ့ သဘာဝနတ်ဘုရားကို ကိုးကွယ်ဖို့ပဲ..."

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နတ်ဘုရားကို ချီးမွမ်းကြပါစို့..."

အားလုံး ခေါင်းငုံ့ပြီး လေးလေးစားစားနှင့် အဘိုးအို၏ စကားများကို ထပ်ကျော့ပြီး အတူတကွ ဆုတောင်းကြသည်။

"အရှင်သည် သဘာဝတရား၏ အစောင့်အရှောက်၊ သစ်တောများနှင့် တိရစ္ဆာန်များ၏ အုပ်ထိန်းသူ... အရှင်သည် အရာခပ်သိမ်းအား အသက်ကို ပေးသနားတော်မူ၍ လောကကို ကြွယ်ဝစေတော်မူ၏..."

ဂါရက်သည် ဤဆုတောင်းများကို မှတ်မိအောင် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူ့တွင် ဝက်သစ်ချသားလှံတံ မရှိသော်လည်း သူသည် ထပ်တူလိုက်နာကာ ဆုတောင်းများကို ရေရွတ်နေခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ တိုက်မိခိုက်မိသည်များ ရှိသော်လည်း နစ်မြုပ်မှုမပျက်ပြားစေရန် သူ ကောင်းစွာ ရွတ်ဆိုနိုင်ခဲ့သည်။

ဆုတောင်းနေစဉ် သူ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့အနီးရှိ ပုဂ္ဂိုလ်များသည် ပိုမိုငယ်ရွယ်ပြီး သူတို့၏ ဝတ်ရုံများတွင် ထိုးထားသော အစိမ်းရောင်အရွက်များ နည်းပါးသည်ကို သတိပြုမိသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ပိုမိုဝေးကွာသော ပုဂ္ဂိုလ်များသည် အသက်ကြီးသူများဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ဝတ်ရုံများတွင် အရွက်သုံးရွက်၊ လေးရွက်နှင့် ငါးရွက်ပင် ပါရှိသည်။

"ဪ ဒါဆို ငါက ဒီမှာ အငယ်ဆုံးပဲ..."

ဂါရက် ခေါင်းငုံ့ကာ ဆုတောင်းများကို စက်လို ရွတ်ဆိုရင်း သူ့ကိုယ်ပိုင် ဝတ်ရုံကို ကြည့်လိုက်သည်။

"...ဒီနေ့ ငါ အဝတ်မလဲဘဲ အမြန်ပြေးထွက်လာတာ မှော်ဆရာဝတ်ရုံနဲ့ပဲ ရှိနေသေးတာပဲ။"

ပြီးပြည့်စုံတယ်။

အငယ်ဆုံးသာမက ဝံပုလွေအုပ်ထဲကို ရောက်သွားတဲ့ Husky ခွေးလေးတစ်ကောင် ဖြစ်နေမလား...

ထိုအတွေးများဖြင့် ဆုတောင်းများ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ လူအုပ်ကြီးက တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အဘိုးအို အယ်လ်ဝင်သည် သူ၏ ဝက်သစ်ချသားလှံတံကို မြှောက်လိုက်ပြီး ပြတ်သားစွာ ညွှန်ပြလိုက်ရာ ဂါရက်အပေါ်သို့ အစိမ်းရောင်အလင်းတစ်ခု ကျရောက်လာသည်။

"ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အသင်းတော်က ညီအစ်ကိုတစ်ဦး ထပ်တိုးလာပြီ။ သူက ဖရက်ဒရစ်ရဲ့ သား ဂါရက် နော့ဒ်မတ်ခ်၊ မှော်ဆရာတပည့်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဆန်းသစ်တဲ့ ကုသနည်းပညာတွေရဲ့ ဖန်တီးရှင်ပဲ။ ကျွန်ုပ် ခင်ဗျားတို့ကို တစ်လခွဲလောက်က ပေးခဲ့တဲ့ ပုံကြမ်းတွေက သူ့လက်ရာပဲ"

"ဘာ"

"သူ့ကိုး…"

"ဒီကောင်လေး…"

လူအုပ်ကြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆူညံသွားသည်။ ကြံ့ခိုင်သော အမျိုးသားတစ်ဦး ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ဂါရက်၏ မျက်နှာကို တံတွေးနှင့် ထွေးတော့မတတ်နီးပါး ရောက်လာသည်။

"ဟေး၊ ငါ အဲလ်ဗင်… သွေးလွှတ်ကြောက သွေးတွေ ထွက်သွားပြီးရင် သွေးပြန်ကြောတွေကနေ ဘယ်လို ပြန်လာသလဲ"

သူ၏ ခွန်အားက အံ့မခန်းပင်။ ဂါရက် ဘယ်ဘက်ကို ရှောင်လိုက်ရာ ဆံပင်နီသော အလှပဂေးတစ်ဦးနှင့် တိုက်မိမလို ဖြစ်သွားသည်။ အရပ်ရှည်ပြီး ကိုယ်ခန္ဓာသွယ်လျကာ မျက်နှာပေါ်တွင် မိတ်ကပ် သို့မဟုတ် တက်တူးနှင့်တူသော အမှတ်အသားသုံးခု ရှိနေသည်။ နက်နဲဆန်းကြယ်သော်လည်း ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသည်။ ဂါရက် ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြစ်သွားသောအခါ သူမက လှပစွာ ဖမ်းထိန်းလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြုံးပြသည်။ ဂါရက် သင်းပျံ့သော ရနံ့တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"မင်္ဂလာပါ ကျွန်မ ဂျိုအန်နာပါ။ ခန့်ညားသော လူငယ်လေး စောစောက အတွေးတွေက နှလုံးသားပေါ် မူတည်တာမဟုတ်ဘဲ ဦးနှောက်ပေါ် မူတည်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာလား။ ဒါပေမဲ့... ကျွန်မ စိတ်ဆိုးတဲ့အခါ... ကျွန်မ နှလုံးသား တကယ် နာကျင်ရပါတယ်..."

အလေးအနက်ထား ပြောချင်ဟန်ဖြင့် သူမက လက်မြှောက်ကာ ရင်ဘတ်ကို ဖိလိုက်သည်။ သူမ၏ ကြွယ်ဝသော ရင်သားများ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်မှာ အမျိုးသားငါးခြောက်ဦးခန့်၏ မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်စေပြီး သူတို့ပါးစပ်များပင် အနည်းငယ် ဟနေကြသည်။ တစ်ဦးဆိုလျှင် တံတွေးပင် မျိုချလိုက်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် စစ်ပွဲပေါင်းများစွာ ကြုံတွေ့ဖူးသော အရေးပေါ်ဌာန ဆရာဝန်မှာ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိပေ။ ဂါရက် တစ်ချက်သာ ကြည့်ပြီးနောက် စိတ်မပါ့တပါဖြင့် မျက်လုံးများကို လွှဲလိုက်ကာ လျင်မြန်စွာ တွေးလိုက်သည်။

စိတ်ဆိုးတာလား။ နှလုံးနာတာလား။ မင်းက ဒီလောက် အသက်ဝင်တက်ကြွနေတာ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားလည်း ပြီးပြည့်စုံတယ်။ ကိုလက်စထရော မြင့်တာ ဒါမှမဟုတ် နှလုံးရောဂါ လက္ခဏာတွေလည်း မရှိဘူး။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်မှု ဒါမှမဟုတ် အသည်းကွဲရောဂါ မရှိသရွေ့တော့ နည်းနည်းလေး မသက်မသာ ဖြစ်တာက သိပ်ကြီးတဲ့ ပြဿနာတော့ မဖြစ်လောက်ဘူး...

ဒါ့အပြင် လှပတဲ့ အမျိုးသမီးထက် ပိုအရေးကြီးတဲ့ ပြဿနာတွေ ရှိသေးတယ်...

"မင်္ဂလာပါ ကျွန်တော် အန်ထော်နီ… ဟေး ဘာလို့ အတွေးတွေက အာရုံကြောတွေကနေ ရောက်တာလို့ ပြောတာလဲ။ ကျွန်တော် အိပ်ပျော်နေပေမဲ့ ဘာလို့ ကျွန်တော့်နှလုံးခုန်နေတုန်းလဲ"

"ကျွန်တော် ဝီလျံ… ဂါရက် ကျွန်တော်တို့ အရိုးဆက်တာကို ဘယ်လို လေ့ကျင့်ရမလဲ"

တစ်လခွဲခန့် စုဆောင်းထားသည့် မေးခွန်းများဖြင့် ကုသပေးသူ တစ်ဒါဇင်ခန့်သည် ရေကြီးသကဲ့သို့ တိုးဝင်လာကြသည်။ ဂါရက်သည် သူ၏ခေါင်းကို ကာရင်း အဘိုးအို အယ်လ်ဝင်၏ နောက် သုံးလှမ်းခန့် ခုန်ဆုတ်လိုက်သည်။ ထိုလူများသည် သူ့ကို ကြည့်မဝ ဖြစ်နေကြပြီး တချို့က ဂါရက်အား ဝါးစားတော့မလို ရှေ့သို့ တိုးလာကြသည်။

အဘိုးအိုသည် ရှေ့မှလူများကို ရပ်တန့်နိုင်သော်လည်း နောက်မှလူများကိုမူ မတားနိုင်ပေ။ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သူသည် သူ၏ဝက်သစ်ချသားလှံတံကို တစ်ဖန် ပြန်ပုတ်လိုက်ပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"တိတ် တစ်ယောက်ချင်းစီပဲ ဂါရက် မင်း အရင်"

ခဏမျှ ရပ်တန့်ပြီးနောက် ဂါရက် အခွင့်ကောင်းယူကာ လူအုပ်ကြားထဲကို တိုးဝင်သွားပြီး ကျောက်တုံးတစ်လုံးပေါ် တက်ကာ အော်ပြောလိုက်သည်။

"အရိုးဆက်တာကို လေ့ကျင့်ဖို့လား... တိရစ္ဆာန်တွေပေါ်မှာ လေ့ကျင့်ပါ။ သိုးတွေ ခွေးတွေယုန်တွေ ဘာဖြစ်ဖြစ် ရတယ်"

"ဒါပေမဲ့ ဒဏ်ရာရထားတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေ အများကြီးမှ မရှိတာ"

"သူတို့အရိုးတွေကို မချိုးဘူးမလား"

ဂါရက်က ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သဘာဝနတ်ဘုရားကိုးကွယ်သူများ အားလုံး တပြိုင်နက်တည်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အဘိုးအို၏ ဝက်သစ်ချသားလှံတံက မြေကြီးထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်သွားသည်။

ကျောက်စက်ဝိုင်းအတွင်းအပြင်မှာ ပြင်းထန်သော အသက်ရှူသံများနှင့် သစ်ချပင်တွေကြားက လေတိုးသံများသာ ရှိတော့သည်။ ခဏအကြာတွင် အစောပိုင်းက စပ်စုတတ်သည့် အလှပဂေးက စကားစပြောလာသည်။

"အပြစ်မဲ့တဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေကို ထိခိုက်အောင် လုပ်တာလား... ဒါပေမဲ့ ဒါက ကျွန်မတို့ရဲ့ ယုံကြည်ချက်တွေနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်ပဲ"

ဘာ…

ယုံကြည်ချက်…

မင်းတို့ရဲ့ ယုံကြည်ချက်တွေက အတိအကျ ဘာတွေလဲ။

မင်းတို့က သဘာဝနတ်ဘုရားကို ကိုးကွယ်တာ၊ ဗုဒ္ဓဘာသာလို သတ်ဖြတ်ခြင်းကို တားမြစ်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါဆို ဘာလို့ တိရစ္ဆာန်စမ်းသပ်မှုတောင် မလုပ်နိုင်ရတာလဲ။

ဒါဆို ခန္ဓာကိုယ်ခွဲစိတ်မှုလည်း မလုပ်ရဘူးလား။

မလုပ်ရဘူးတွေ ဒီလောက်များနေရင် မင်းတို့ ခွဲစိတ်မှုကျွမ်းကျင်မှုကို ဘယ်လိုရမှာလဲ။

ငါ မှားတဲ့အဖွဲ့အစည်းကို ရွေးမိတာလား။ စစ်နတ်ဘုရားကျောင်းတော်မှာ ပါဝင်ခဲ့ရင် ပိုကောင်းမလား မသိဘူး...

ရွတ်ဆိုမှုသက်သက်ဖြင့် ဝင်ရောက်လာသော သဘာဝပညာရှင် ဘုန်းတော်ကြီးတပည့် ဂါရက် နော့ဒ်မတ်ခ်က လုံးဝကို စိတ်ရှုပ်