အခန်း (၆၇)

ဟမ်လစ်ခ် အရေးပေါ်နည်းလမ်း၊ နှလုံးနှင့် အဆုတ်ပြန်လည်အသက်သွင်းခြင်းဆိုသည့် ဤအရေးပေါ်နည်းလမ်းနှစ်ခုကို အသုံးပြုသောအခါ မြင်ကွင်းမှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်လုနီးပါးပင်။ ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များ၊ သို့မဟုတ် ဂါရက်က သူ၏ ယခင်ဘဝမှ ဆရာဝန်များဟု ဖော်ပြသည့် ကုသပေးသူများသည် မကြာခဏဆိုသလို အသက်များ၏ ကံကြမ္မာကို သူတို့လက်ထဲတွင် ကိုင်စွဲထားရသည်။ လူနာတစ်ဦး အသက်ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို ပြန်မလည်လာဘဲ ကြည့်နေရခြင်းသည် မည်သူမဆို၏ မှတ်ဉာဏ်တွင် ထာဝရစွဲထင်နေမည်ဖြစ်ပြီး ဆယ်စုနှစ်များစွာ ခြောက်လှန့်နေမည်ပင်။

"ငါ ဒီလို ဒါမှမဟုတ် ဒီလိုသာ လုပ်ခဲ့ရင် သူ့ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့မယ်ထင်တယ်..."

ဂါရက်ကို ချက်ချင်း ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။ အန်ထော်နီ၊ ဝီလျံ၊ ဂါရက်ကို မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သော လှပသော ဂျိုအန်နာပင်။

လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများ တောက်ပနေပြီး ရှေ့သို့ တိုးချင်နေကြသည်။ အဘိုးအို အယ်လ်ဝင်သည် သူ၏ ရာထူးမြင့်မားမှုနှင့် ခိုင်မာသော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်တို့ကို အားကိုးကာ ရှေ့ဆုံးမှ နေရာယူထားသော်လည်း နောက်ကလူများက တွန်းထုတ်လုနီးပါးပင်။ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သူသည် သူ၏လှံတံကို မြှောက်လိုက်သည်။

"အာ အဘိုးအို ခင်ဗျား လိမ်ညာနေတာ"

ပန်းကန်လုံးလောက် ထူသော နွယ်ပင်များ မြေကြီးထဲမှ တွားသွားလာသည်။ ရှိရှိသမျှ ကုသပေးသူတိုင်းသည် နွယ်ပင်များဖြင့် ခါးကို ချည်နှောင်ခံရပြီး အရုပ်လေးများကဲ့သို့ လေထဲတွင် တွဲလောင်းကျနေသည်။

ထိုဟောပြောချက်ကြောင့် ကောင်စီအတွင်း ဂါရက်၏ ဂုဏ်သတင်းက အလွန်တက်ခဲ့ပြီး ချက်ချင်း အပြစ်ပေးခံရခြင်းမှ ကပ်သီးလေး လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။ ကောင်စီတွင် သတ်မှတ်ထားသော ဘုရားကျောင်းမရှိသောကြောင့်သာ သူ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီး အဘိုးအို အယ်လ်ဝင်က မှော်ဆရာမျှော်စင်သို့ ပြန်လိုက်ပို့ခဲ့သည်။ ဂါရက် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားနေပြီး ထွက်ခွာရန် ငြင်းဆန်ကာ မှော်ဆရာမျှော်စင်ထဲတွင်သာ ပုန်းအောင်းနေခဲ့ပြီး နွေလယ်ပွဲ တိုင်အောင် ခိုအောင်းနေခဲ့သည်။

မှော်ပညာ လေ့လာခြင်း၊ မြင့်မြတ်သောပညာရပ်များ လေ့လာခြင်း၊ ဂျာနယ်များ ဖတ်ရှုခြင်း၊ စာတမ်းများ ရေးသားခြင်း။ နွေလယ်ပွဲနေ့ ရောက်မှသာ သူ မှော်ဆရာမျှော်စင်မှ ထွက်လာပြီး ဦးလေး ကရင်၏ မိသားစုနှင့် ပူးပေါင်းခဲ့သည်။

ပွဲတော် ကျင်းပခြင်း…

ပျော်ရွှင်စွာ ဆင်နွှဲခြင်း….

အစ်ကိုကြီး ရေမွန် ကို နွေလယ်ပွဲအတွင်း မိန်းကလေးများ ကြူနိုင်ရန် ကူညီခြင်း….

ဂါရက်သည် မှော်ဆရာမျှော်စင်သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် သွားရောက်ခဲ့သည့်နေ့ကို အမြဲတမ်း မှတ်မိနေသည်။ အန်တီ အိုင်လင်းသည် ရေမွန်၏ အဝတ်အသစ်များကို သူ့ကိုယ်သူ ဝတ်ဆင်နိုင်ရန် ညလုံးပေါက် ပြင်ဆင်ခဲ့ပုံကို မှတ်မိနေသည်။ ထိုအဝတ်အစားများသည် မူလက ရေမွန် နွေလယ်ပွဲအတွင်း ဝတ်ဆင်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဂါရက်သည် အရွယ်အစားများကို သေချာမသိသဖြင့် အဝတ်အစားများကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မဝယ်ရဲခဲ့ပေ။ သူသည် သန့်ရှင်းသော ဝါဂွမ်းတစ်စကိုသာ ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့ပြီး အန်တီ အိုင်လင်း၏ မိသားစုထံ လျင်မြန်စွာ ပြန်ပို့ပေးခဲ့ကာ သူမ၏ ကြင်နာမှုကို သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထွင်းထုထားခဲ့သည်။

ထိုကြောင့် သူ သွားကိုသွားရမည်ပင်။

သူ ကောင်းကောင်း လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်ပြီး ရေမွန် မိန်းကလေးတစ်ဦးကို ကြူနိုင်ရန် ကူညီရမည်။

အန်တီ အိုင်လင်းနောက်မှ လျှောက်ရင်း အေဗရယ်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော ဂါရက်သည် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ နွေလယ်ပွဲတော်ကာလ လမ်းမများသည် ပုံမှန်ထက် အဆပေါင်းရာချီ ပို၍ စည်ကားနေသလို အဆပေါင်းရာချီ ပို၍လည်း အရောင်အသွေးစုံလင်နေသည်။ တောက်ပသည့် အနီရောင်၊ နူးညံ့သည့် အဝါရောင်၊ နက်ရှိုင်းသည့် အပြာရောင်တို့ဖြင့် အမျိုးမျိုးသော ရောင်စုံဝတ်စုံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အမျိုးသမီးများက တောက်ပသော ဂါဝန်ရှည်များကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ ရိုးရိုးအရောင်များ၊ အစင်းကြောင်းများ၊ ပန်းပွင့်ပုံစံများဖြင့် အမျိုးစုံလှသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ကြမ်းတမ်းသော လျှော်တောင့်အင်္ကျီများသာ ဝတ်တတ်သည့် သို့မဟုတ် လက်ဗလာဖြင့် အလုပ်လုပ်တတ်သည့် ယောက်ျားလေးများပင် ယခုဆိုလျှင် ပိတ်ချောကောင်းကောင်း သို့မဟုတ် ဝါဂွမ်းဖြင့်ချုပ်ထားသော ရှပ်အင်္ကျီများ ဝတ်ဆင်ထားကြ၏။

တစ်နှစ်ပတ်လုံး ချွေတာစုဆောင်းထားသည့် အရောင်များသည် နွေလယ်ပွဲတော်နေ့တွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာသကဲ့သို့ပင်။

ကုန်သည်များလည်း ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံကြပေ။ အထူးသဖြင့် ကုန်ပစ္စည်းများ ခင်းကျင်းပြသနေသော ဆိုင်ငယ်လေးများသည် တောက်ပသည့် အလံများ လွှင့်ထူပြီး ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးကို ပြသထားကြသည်။ ဂါရက်သည် အေဗရယ်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်၍ လမ်းတစ်လျှောက် ဝယ်စားခဲ့သည်။

ငါးကြော်တစ်ကောင်၊ ပန်းပွင့်ခေါင်းစည်းလေးတစ်ခု၊ ဖရဲသီးအချပ်လေးတစ်ခု...

အားလုံးက တစ်ကြေးနှစ်ကြေးသာ တန်သော ပစ္စည်းလေးများ ဖြစ်ကြသည်။ အေဗရယ်က သူမ၏လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ လမ်းလျှောက်ရင်း စားသွားသည်။ သူမ၏ ရယ်သံလေးများက လခြမ်းလေးများကဲ့သို့ပင်။ အန်တီ အိုင်လင်းပင် ဝင်ရောက်ပြောဆိုရသည်။

“ဒါ များလွန်းနေပြီ...”

"ကျွန်တော် ညီမလေးအတွက် ဝယ်ပေးတာပါ" ဟု ဂါရက်က ပြုံး၍ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူလှည့်၍ ငါးလုံးကြော်တစ်တန်း ဝယ်ပြီး အေဗရယ်လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်ကာ ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။

"အေဗရယ် မောနေပြီလား"

နွေလယ်ပွဲတော်သည် နိုင်ငံ၏ ရိုးရာပွဲတော်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် မေလကုန်ပြီးနောက် ဆယ်ရက်အတွင်း၊ နွေရာသီ စပါးရိတ်သိမ်းပြီးနောက် နေသာသည့်နေ့တွင် ကျင်းပလေ့ရှိသည်။ မှူးမတ်အိမ်တော်ကမူ ခမ်းနားသည့် ပွဲလမ်းသဘင်များ ကျင်းပလေ့ရှိပြီး ဒေသခံ မှူးမတ်များ၊ ဘုရားကျောင်းများနှင့် မှော်ဆရာများကို ပွဲတော်တွင် ပါဝင်ရန် ဖိတ်ကြားသည်။ မှူးမတ်အိမ်တော်ရှေ့က ရင်ပြင်တွင်ဆိုလျှင် အထူးဖိတ်ကြားထားသော ပြဇာတ်အဖွဲ့များနှင့် ဖျော်ဖြေရေးသမားများပင် ရှိနိုင်သည်။

မှူးမတ်အိမ်တော်၏ ဧည့်ခံပွဲကို တက်ရောက်ရန် ထင်ရှားကျော်ကြားသူများသာ အရည်အချင်းပြည့်မီသည်။ ဂါရက်ကဲ့သို့ တပည့်များကတော့ အခြားနေရာများတွင် ပျော်ပျော်ပါးပါး နေထိုင်ခြင်းက ပိုမိုကောင်းမွန်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ဂါရက်က ပျော်ရန် သွားခဲ့သည်။ အေဗရယ်ကို လိုက်ပို့ပြီး လမ်းတစ်လျှောက် ဝယ်စားခဲ့သည်။ ကောင်မလေး ပင်ပန်းလာသည့် လက္ခဏာပြသည့်တိုင်အောင်ပင်။ ထို့နောက် ဂါရက်က သူ့ကို သေချာ ပြန်လိုက်ပို့သည်။ သူ လှည့်လိုက်သည်နှင့် ရေမွန်က သူ့ကို ဖမ်းပြီး လူအုပ်ကြားထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားကာ ကခုန်ကြတော့သည်။

လမ်းပေါ်ရှိ လူတိုင်း ကခုန်နေကြသည်။

ဤကဲ့သို့ ကခုန်မှုမျိုးသည် သာမန်လူများအတွက် ဖြစ်ပြီး တော်တော်လေး ရိုးရှင်းသည်။ ယောက်ျားလေးများ၊ မိန်းကလေးများ၊ ယောက်ျားလေးများ၊ မိန်းကလေးများ စက်ဝိုင်းပုံစံ ရပ်ပြီး လက်ချင်းတွဲထားကြသည်။ ပျော်ရွှင်ဖွယ် တေးဂီတကြားတွင် သူတို့ ခြေလှမ်းရှေ့တိုး၊ လက်မြှောက်၊ ခြေလှမ်းနောက်ဆုတ်၊ လက်ချ၊ ကန်၊ လက်လွှတ်၊ ပြီးတော့ စက်ဝိုင်းပုံစံ လည်...

ထို့နောက် အမျိုးသမီးများသည် မရွေ့ဘဲ နေပြီး အမျိုးသားများက လက်ယာရစ် တစ်နေရာ ရွှေ့ကာ ပါတနာလဲပြီး ပြန်စကြသည်။

ဂါရက်က လည်နေသည်နှင့်ပင် ခေါင်းမူးနေသည်။ ပတ်ပတ်လည်တွင် ပန်းများကဲ့သို့ ပွင့်နေသော ဂါဝန်များ၊ ကောင်မလေးများ၏ ကျစ်ဆံမြီးများ ပျံဝဲနေသည်ကို မြင်ရပြီး တစ်ခါတစ်ရံ သူ၏မျက်နှာကို လာထိသောအခါ သူ့ပါးပြင်များ ယားကျိကျိ ဖြစ်နေသည်။

စက်ဝိုင်းတစ်ခုမှ ထွက်ပြီး နောက်တစ်ခုကို ဝင်သည်။ မကြာခင်မှာ ဂါရက်သည် ရေမွန် မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး နှစ်ယောက်သား ပတ်ချာလည် လည်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ကောင်မလေးသည် မီးနီရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ထားပြီး အရပ်ရှည်၍ သွက်လက်သည်။ သူ၏ဆံပင်နီများသည် မီးလျှံကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။ သူ၏ အသားအရေမှာ ဖြူဖွေးပြီး မြစိမ်းရောင် မျက်လုံးများက တောက်ပနေသည်။ ဂါရက်က သူတို့ လည်နေစဉ် ရေမွန်က သူမ၏လက်ကို မည်သို့ ညင်သာစွာ ညှစ်လိုက်သည်၊ ကောင်မလေး နောက်လှည့်ကြည့်သောအခါ သူ့ပါးများ နီရဲသွားသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

ကိစ္စတွေက စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းလာပြီ။

ဂါရက်၏ ဆိုးသွမ်းသောညဏ်က ပေါ်လာသည်။ ဤအကပြီး၍ နေရာလဲချိန်တွင် ရေမွန်က ကောင်မလေး၏ ဘယ်ဘက်မှ ညာဘက်သို့ ရွှေ့သွားပြီး ဂါရက်ကတော့ သူ၏ဘယ်ဘက်တွင် ရပ်မိသွားသည်။ သူ နေရာယူပြီးသည်နှင့် ရေမွန်က သူ့ကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

"သူက ဂါရက်..."

"အိုး သူက ဂါရက်လား"

မိန်းကလေးက အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ့ကို အပေါ်အောက် ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏မျက်လုံးများ တောက်ပနေပြီး ရုတ်တရက် ရယ်လိုက်သည်။

"တော်တော် ခန့်တာပဲ"

"ဟုတ်တာပေါ့။ ကောင်လေး ဂါရက်က မှော်ဆရာတောင် ဖြစ်နေပြီ"

ဂါရက်- "..."

မှော်ဆရာဖြစ်တာက ခန့်ညားတာနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ...

ဤတိုတောင်းသော စကားဝိုင်းပြီးနောက် ဂီတသံများ ပြန်လည်စတင်လာသည်။ ဂါရက်လည်း ကခုန်မှုတွင် ထပ်ပါဝင်ရသည်။

ရှေ့တိုး၊ နောက်ဆုတ်၊ လက်မြှောက်၊ ခြေကန်၊ စက်ဝိုင်းတစ်ပတ်ပြည့်အောင် လည်ပြီး ပါတနာလဲကြသည်။ ဤတစ်ခါတော့ ရေမွန်က မရွေ့ဘဲ နေလိုက်သည်။

"ဝိုး~~~"

စက်ဝိုင်းထဲတွင် ရယ်သံများ ဆူညံသွားသည်။ ရေမွန် ရှက်သွေးဖြာသွားသော်လည်း မိန်းကလေး၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမကလည်း လက်မဖြုတ်ပေ။ လေချွန်သံများ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်၊ ပတ်ပတ်လည်မှ လူများ လက်ခုပ်တီးပြီး အော်ဟစ်အားပေးကြသည်။

"နောက်တစ်ကြိမ်…..နောက်တစ်ကြိမ်"

အုပ်စုလိုက် ကခုန်နေခြင်းမှ နှစ်ယောက်တွဲ ကခုန်မှု ဖြစ်သွားပြီ။ တေးဂီတပညာရှင်များလည်း စိတ်ပါဝင်စားလာပြီး ဂီတက ပို၍ အသက်ဝင်လာသည်။ ရေမွန်က မိန်းကလေး၏ ညာလက်ကို ကိုင်ပြီး ဘယ်ဘက်လက်က သူ၏ခါးကို ဖက်ကာ သူမကို လျင်မြန်စွာ ပတ်ချာလည် ကခုန်လိုက်သည်။

အားပေးသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပလွေသံက ပို၍ အားအင်ပါလာသည်၊ ဗုံသံများက ပို၍ ပျော်ရွှင်စရာကောင်းလာသည်။ ယောက်ျားမိန်းမများအားလုံး နှစ်ယောက်တွဲ၊ ဂီတနှင့်အတူ ကခုန်နေကြသည်။

ရေမွန် အောင်မြင်သွားပြီဟု ထင်သည်။ ဂါရက်လည်း အပိုလူအဖြစ် ဆက်နေပြီး ပျော်စရာများကို ဖျက်ဆီးစရာ မလိုတော့ပေ...

ပတ်ပတ်လည်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဂါရက် တိတ်တိတ်လေး နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ ဤမျှကြာအောင် ကခုန်ပြီးသည့်နောက် သူ စောစောက စားခဲ့သည့် အစားအစာများ ဘယ်ရောက်သွားမှန်း မသိတော့ပေ။ သူ ပြန်စားရန် လိုအပ်လာပြီပင်။ လမ်းပေါ်က ဆိုင်များ၏ တစ်ဝက်သာ စူးစမ်းရသေးသည်။

တစ်ယောက်တည်း လှည့်လည်စားသောက်ရခြင်းက အေဗရယ်နှင့်အတူ စားခြင်းထက် ရွေးချယ်စရာ ပိုများသည်။ ဂါရက်က ဗိုက်နာမည်ကို မကြောက်ပေ။ သူ့လက်တစ်ဖက်က အသားကင်တစ်ချောင်း၊ နောက်တစ်ဖက်က ငှက်ကင်တစ်ချောင်း ကိုင်ပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းတစ်ဝိုက်တွင် ဆီများ ပေပွနေသည်။ သို့သော် သူ စားကောင်းနေစဉ် ရှေ့မှ ဆူညံသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရပြီး နောက်တော့ ကူညီတောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကယ်ကြပါဦး"

ဂါရက် ရှေ့သို့ ပြေးသွားလိုက်သည်။