ဖိုးဉာဏ်ကျယ်၏ သုတေသနမှတ်တမ်း

အမှောင်ထုဖုံးလွှမ်းနေသော ဒန်ဂျင်အတွင်း၊ ဖိုးဉာဏ်ကျယ်သည် ပန်းပဲဆိုင်၏ ဘေးကပ်လျက်ရှိသော အခန်းလွတ်တစ်ခုဖြစ်သည့် သူ၏အလုပ်နေရာတွင် ရပ်နေသည်။

အခန်း၏နံရံများကို ကျောက်အုတ်များဖြင့် ဖာထေးထားသည်။ ကြမ်းခင်းကြွေပြားများနှင့်အတူ အခန်းတစ်ခုလုံး မီးခိုးရောင်သန်းနေ၏။

ဖိုးဉာဏ်ကျယ်၏ စိတ်ခံစားချက်ကဲ့သို့ပင်။

သူ၏ဘေးတွင် ဂိုဘလင်အချို့ရှိနေပြီး သူ၏အခန်းအပြင်ဘက်တွင် ပို၍များပြားသော ဂိုဘလင်များ ရှိနေသည်။

သူတို့အားလုံး စူးစမ်းချင်စိတ်ပြင်းပြနေကြသည်၊ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသည်မှာ သူတို့ လစ်ချ်တစ်ဦးနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံတွေ့ဖူးခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် အမ်ပီစီအသစ်တစ်ဦးအပေါ် ထားရှိသော သူတို့၏စူးစမ်းချင်စိတ်ကို ထိန်းသိမ်းထားကြသည်။

ဗားရှင်း ၀.၀၄ အပ်ဒိတ်မှတ်တမ်းတွင် ဖိုးဉာဏ်ကျယ်နှင့်ပတ်သက်သော အချက်အလက်များ ပါဝင်သောကြောင့် ဂိမ်းမာများသည် ဖိုးဉာဏ်ကျယ်၏ သုတေသနနှင့် မအောင်မြင်သော သုတေသနမစ်ရှင်များကို စမ်းသပ်ကြည့်ချင်နေကြသည်။

အကဲခတ်ကောင်းသော ဂိမ်းမာများသည် ၎င်းသည် ဇာတ်လမ်းတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း မြင်တွေ့နိုင်ကြသည်။ မဟုတ်ပါက ဂိမ်းထုတ်လုပ်သူများ အဆင့်မြှင့်တင်မှု ပြုလုပ်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ အဘယ်နည်း။ ဂိမ်းမာများကို ကျီစယ်ရန်လား။ သူတို့ကို ဓာတ်ခွဲခန်းကြွက်များကဲ့သို့ သဘောထားရန်လား။

မဖြစ်နိုင်ပါ။

"ဒန်ဂျင်-ထာဝရတိုင်းပြည်" ဂိမ်းတွင် အမ်ပီစီများသည် နည်းပါးရှားပါးလှသည်။

ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့နှင့် ဒန်ဂျင်အရှင်များ အတွေ့အကြုံမျှဝေပွဲမှလွဲ၍ ဂိမ်းမာများ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အမ်ပီစီများသည် နည်းပါးလှသည်။ သူတို့ စကားပြောခဲ့ဖူးသူများမှာ ဆင်းဘ၊ မုဖာဆာ၊ မိုရိုးစ်၊ ဖယ်ရီမလေးနှင့် ရှားလော့ခ်တို့သာ ဖြစ်ကြသည်။

ဖိုးဉာဏ်ကျယ် ရောက်ရှိလာခြင်းသည် အမျိုးသမီးချည်းသာရှိသော ကျွန်းတစ်ကျွန်းသို့ အမျိုးသားတစ်ဦး ရောက်ရှိလာသကဲ့သို့ပင်။

ရှားလော့ခ် သေဆုံးသွားသော ဂိမ်းမာများကို ဖိုးဉာဏ်ကျယ်၏ရှေ့တွင် ပြန်လည်ရှင်သန်စေပြီး အံ့အားသင့်နေသော ဖိုးဉာဏ်ကျယ်ကို ဒန်ဂျင်အတွင်း လှည့်လည်ပြသခဲ့သည်။ အဆောက်အအုံများနှင့် အနာဂတ်ဆောက်လုပ်ရေးများကို မိတ်ဆက်ပေးပြီးနောက် ရှားလော့ခ် ဖိုးဉာဏ်ကျယ်ကို သူ၏ကိုယ်ပိုင်အခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ သူဖိုးဉာဏ်ကျယ်အား သူ၏အလုပ်ကို ကောင်းမွန်စွာလုပ်ဆောင်ရန် သတိပေးခဲ့သည်။

ထို့နောက် ရှားလော့ခ် ထွက်ခွာသွားသည်။

ရှားလော့ခ်၏ လွှမ်းမိုးနိုင်သောသြဇာအရှိန်အဝါမှ လွတ်မြောက်သွားပြီးနောက် ချုပ်တည်းမှုမရှိသော ဂိမ်းမာများသည် သူ၏အခန်းတွင်းသို့ အစိမ်းရောင်ဆူနာမီကဲ့သို့ တိုးဝင်လာကြသည်။

သူတို့၏ နေ့စဉ်ပုံမှန် ရူးသွပ်သော စကားပြောဆိုမှုများကို စတင်ကြတော့သည်။

"အံ့ဩစရာပဲ၊ လစ်ချ်တစ်ယောက်တဲ့။ လစ်ချ်ဘုရင်တစ်ပါး ရှိ၊မရှိ ငါသိချင်လိုက်တာ။"

"ငါ့ရဲ့အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို ဖုတ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလို့ရမလား။"

"ဘာဖြစ်လို့ ဇာတ်လမ်းပိုင်း အန်နီမေးရှင်းတွေ မရှိရတာလဲ။"

"အဲဒီ ဖိုးဉာဏ်ကျယ်ရဲ့ သုတေသနက ဘာလဲ။ ပါဝင်ဖို့ ပိုက်ဆံကုန်ကျရမှာလား။ မစ်ရှင်ကို ဘယ်လိုလက်ခံရမလဲ။"

"သူစကားမပြောဘူး။ မစ်ရှင် စတင်တော့မှာလား။"

"သူ့အရိုးတွေကို ငါတို့ထိကြည့်လို့ရမလား။"

"မလုပ်တာ ပိုကောင်းတယ်၊ အရိုးစုကိုယ်ထည်က ကြောက်စရာကောင်းပုံပဲ။ စကားမပြောတဲ့အခါ ပိုပြီးကြောက်စရာကောင်းတယ်။"

"ငါသူ့ကို ခုတ်လို့ရမလား။"

"ရွှံ့စေးနည်းနည်း စားချင်ပါသလား။"

"ခင်ဗျားဆီမှာ မှော်သားရဲကောင်ရဲ့ မစင်ရှိလား။"

"ဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှိလား။ ခင်ဗျား ပစ္စည်းတွေ ရောင်းနေတာလား။ ခရီးဆောင်အိတ်ထဲမှာ ပစ္စည်းတွေ ရှိလား။ ဘာလဲ၊ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ငါတို့ထိလို့ မရဘူးလား။"

"စကားမပြောဘူး၊ သူခုထိ စကားမပြောသေးဘူး..."

"ဂိမ်းမာစတာက ငါတို့ကို သူ့ကိုမခုတ်ဖို့ သတိပေးထားတယ်..."

...

ဂိုဘလင်များသည် အုံမှထွက်လာသော ပျားများကဲ့သို့ ဝီခေါင်ခေါင်မြည်နေသော်လည်း ဖိုးဉာဏ်ကျယ် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောခဲ့ပေ။

သူမဖြေချင်၍ သို့မဟုတ် ဂိမ်းမာများအပေါ် စူးစမ်းချင်စိတ်မရှိ၍ မဟုတ်ဘဲ၊ ရှားလော့ခ်နှင့် ချုပ်ဆိုထားသော စာချုပ်ပါ စည်းကမ်းချက်တစ်ခုကြောင့် ဖြစ်သည်။

"၁၁။ ပထမပါတီထံမှ ခွင့်ပြုချက်မရရှိပါက၊ ဒုတိယပါတီသည် ဒန်ဂျင်ပြည်သူများနှင့် သီးသန့်စကားပြောဆိုခြင်း မပြုရ။"

ဖိုးဉာဏ်ကျယ် တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဂိုဘလင်များ စိတ်မရှည်တော့ပေ။ သူတို့အချင်းချင်း စကားပြောဆိုကြပြီး တဖြည်းဖြည်း လူစုခွဲသွားကြသည်။

ရံဖန်ရံခါတွင် ပစ္စည်းကိရိယာများ တင်ဆောင်ထားသော ဒဏ်ရာရ ဂိုဘလင်အချို့ ဖိုးဉာဏ်ကျယ်ထံ အကူအညီ တောင်းခံကြသည်။

ဖိုးဉာဏ်ကျယ် သူတို့၏ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးပြီး အလောင်းများကို ပြန်လည်ရှင်သန်စေခဲ့သည်။

ဝိညာဉ်ကောလိပ်၏ ထိပ်တန်းကျောင်းသား ဖိုးဉာဏ်ကျယ်သည် ထိုအလုပ်ကို လွယ်ကူစွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

ဒဏ်ရာရသော ဂိုဘလင်များစွာ ကုသမှုခံယူပြီးနောက် ပြေးလွှားသွားလာနိုင်ကြသည်။ ဖိုးဉာဏ်ကျယ်သည် ၎င်းကို သူတို့၏စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုကြောင့်ဟုသာ မှတ်ယူခဲ့သည်။

ဂိုဘလင်အလောင်းများကို ကုသပေးပြီးနောက် သူတို့ထရပ်ကာ ပြေးလွှားသွားလာကြသည်။ ၎င်းသည် ဖိုးဉာဏ်ကျယ်အား သူ၏နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေသောကြောင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးစေခဲ့သည်။

ဂိုဘလင်များသည် သူတို့၏မသေနိုင်သော အရည်အချင်းကို မည်သို့ထိန်းသိမ်းထားကြသနည်း။

တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုသော် သူတို့၏ဝိညာဉ်များကို ဝိညာဉ်လောကမှ အဘယ့်ကြောင့် ပြန်လည်သိမ်းယူခြင်း မပြုသနည်း။

ဖိုးဉာဏ်ကျယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဂိုဘလင်များအပေါ် သူ၏သုတေသနမှာ အစပျိုးရုံသာ ရှိသေးသည်။

သူဘောပင်နှင့် စက္ကူအချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူရေးသားလိုက်သည်-

"ထာဝရတိုင်းပြည် သုတေသန၊ ပထမနေ့-

၁- ထာဝရတိုင်းပြည်ရှိ ဂိုဘလင်များတွင် အထူးမသေနိုင်သော အရည်အချင်းရှိသည်။ သူတို့သေဆုံးပြီးနောက်၊ သူတို့၏အလောင်းများကို ကုသပေးသရွေ့ ပြန်လည်ရှင်သန်လာမည် ဖြစ်သည်။ ဤမသေနိုင်သောအခြေအနေတွင် ကန့်သတ်ချက်ရှိ၊မရှိ မသိရသေးပေ။ ၎င်းသည် အရေးကြီးသော သုတေသနနယ်ပယ်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။

၂- ဂိုဘလင်များတွင် ထူးကဲသော လူမှုဆက်ဆံရေးရှိသည်။ ဤသို့သော ဖြစ်စဉ်မျိုးကို ယခင် ဂိုဘလင်အုပ်စုများ လေ့လာမှုများတွင် မတွေ့ရှိခဲ့ဖူးပေ။ သူတို့၏လုပ်ဆောင်ချက်များတွင် ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေး၊ အဖွဲ့ဖွဲ့စည်းခြင်း၊ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းများ သိုလှောင်ရာတွင် အပြန်အလှန်ကူညီခြင်း၊ ဒဏ်ရာရ ရဲဘော်ရဲဘက်များကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ခြင်း၊ နှင့် ဆောက်လုပ်ရေးတွင် အဆင့်မြင့် အလုပ်ခွဲဝေမှုတို့ ပါဝင်သည်။ ဉာဏ်ရည်နိမ့်သော ဂိုဘလင်များကို ဤသို့သော ရှုပ်ထွေးသော လူမှုဆက်ဆံရေးကျွမ်းကျင်မှုများ ရှိလာအောင် ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်းသည် အနာဂတ် သုတေသနခေါင်းစဉ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

၃- ထာဝရတိုင်းပြည်သည် ငွေကြေးလည်ပတ်မှုအတွက် မြေပေါ်ကမ္ဘာ၏ ဒင်္ဂါးများကို အသုံးပြုနေသည်။ ဒန်ဂျင်အရှင်သည် ဒင်္ဂါးများကို ဂိုဘလင်များအား လှုံ့ဆော်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုနေပုံရသည်။ ၎င်းသည် ဂိုဘလင်များတွင် သာမန်အသိပညာ နည်းပါးကြောင်း ပြသနေသည်။

၄- ထာဝရတိုင်းပြည်သည် အလွန်ဆင်းရဲပုံရသော်လည်း ၎င်းသည် ယုတ္တိမတန်ပေ။

၅- ဂိုဘလင်အချို့သည် စိတ်ရောဂါဝေဒနာ ခံစားနေရသည့်အလား ပရမ်းပတာနိုင်ပြီး စည်းကမ်းမရှိသော အပြုအမူများ ပြသကြသည်။ သူတို့သည် ကျွန်ုပ်၏ရှေ့တွင် ကျွန်ုပ်၏ခရီးဆောင်အိတ်ကို လုယက်ရန် ကြိုးစားကြသည်၊ ကျွန်ုပ်ကို ထိတွေ့ရန် ကြိုးစားကြသည်၊ ကျွန်ုပ်ကို ခုတ်ရန်ပင် ကြိုးစားကြသည်။ သို့သော် သူတို့ကို တားဆီးနေသော အင်အားတစ်ခု ရှိနေသည်။ ဤအချက်သည် အရှင်ရှားလော့ခ် သူတို့ကို တစ်စုံတစ်ရာ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်ဟူသော ကျွန်ုပ်၏သံသယကို အတည်ပြုပေးသည်။

၆- လှည့်စားခံနေရသည်ဟူသော ခံစားချက် ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်..."

...

ထာဝရတိုင်းပြည်တွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်သော လစ်ချ်တစ်ဦး ရှိနေသည်။

ဂိမ်းမာများကို စိတ်လှုပ်ရှားစေသည့်အပြင်၊ ထာဝရတိုင်းပြည်ရှိ အမ်ပီစီများသည် ဖိုးဉာဏ်ကျယ်ထံ လာရောက်လည်ပတ်ပြီး သူ့ကို ကြိုဆိုခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် အခြေအနေအတူတူပင် ဖြစ်ကြသည်။

ဒန်ဂျင်၏ နေထိုင်သူအများစုမှာ ရူးသွပ်နေသော ဂိုဘလင်များ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့ကဲ့သို့ ပုံမှန်သတ္တဝါများသည် လူနည်းစုသာ ဖြစ်ကြသည်။ ဖယ်ရီမလေးတော့ မပါဝင်ပေ။

ရှားလော့ခ် သူ၏ဝန်ထမ်းများအကြား အပြန်အလှန်ဆက်ဆံရေးကို ကြိုဆိုခဲ့သည်။ သို့သော် ဖိုးဉာဏ်ကျယ် သူတို့နှင့် အဆင်မပြေခဲ့ပေ။

ညအချိန်တွင် ဂိမ်းမာများ အော့ဖ်လိုင်းဆင်းသွားသည့်အခါ၊ မုဖာဆာ၊ ဆင်းဘ၊ နှင့် မိုရိုးစ်တို့သည် ရွှံ့စေးအိတ်များနှင့် ဂန္ဓမာဖျော်ရည်ပုလင်းများ ယူဆောင်ကာ ဖိုးဉာဏ်ကျယ်ထံ လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့ကြသည်။ မကြာမီ သူတို့၏ရွှံ့စေးအိတ်များနှင့်အတူ ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားကြပြီး၊ ဆင်းဘသည် ကျိုးပဲ့နေပြီး တစ်ဝက်သာကျန်သော ဂန္ဓမာလက်ဖက်ရည်ပုလင်းတစ်လုံးနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ရှားလော့ခ် ဒန်ဂျင်အမြုတေတွင် ရှိနေစဉ် ဆင်းဘ၏ ဒေါသတကြီးအသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"သူမသောက်ချင်ရင် ထားလိုက်ပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ သူ ငါ့ရဲ့ဂန္ဓမာလက်ဖက်ရည်ကို မြေကြီးပေါ်မှာ ပက်ဖျန်းပစ်လိုက်တယ်။ သူငါ့ကို အထင်သေးနေတာပဲ။ ဒီလို ပညာတတ်လစ်ချ်မျိုးကို ငါမုန်းတယ်။ ငါသူ့ကို ဂန္ဓမာလက်ဖက်ရည်တိုက်ဖို့ စေတနာကောင်းနဲ့ လုပ်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ သူငါ့ကို အထင်သေးနေတယ်"

မုဖာဆာ ဆင်းဘကို နှစ်သိမ့်နေသော်လည်း ရှားလော့ခ် သူဘာပြောနေသည်ကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

မုဖာဆာနှင့် မိုရိုးစ်တို့ ဆင်းဘကို ဆွဲခေါ်သွားကြပြီး ဆဲဆိုသံများ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသည်။

ဖိုးဉာဏ်ကျယ် သူ၏အခန်းဝင်ပေါက်တွင် တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေပြီး ဆင်းဘနှင့် အဖွဲ့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။ အတန်ကြာပြီးနောက် သူတိတ်ဆိတ်စွာ လှည့်ပြန်ကာ သူ၏အလုပ်နေရာသို့ ပြန်သွားသည်။

"လစ်ချ်က ထာဝရတိုင်းပြည်မှာ သဟဇာတဖြစ်အောင် အချိန်ယူရဦးမယ်နဲ့တူတယ်။ သူ့ရဲ့အရည်အချင်းတွေကတော့ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ကောင်းမွန်တယ်။ သူ့ရဲ့ကုသရေးစွမ်းရည်တွေက အရှင်ရှားလော့ခ်ထက် နည်းနည်းလေးပဲ နိမ့်ကျတာ။"

ရှားလော့ခ်တွင် တုံ့ပြန်မှုတစ်စုံတစ်ရာမရှိသည်ကို ဘရု သတိပြုမိပြီး ဆက်လက်ပြောဆိုသည်၊ "အရှင်ရှားလော့ခ်၊ ဖိုးဉာဏ်ကျယ်ကို မခန့်အပ်ခင် အရှင် သူ့ကို တမင်တကာ အထီးကျန်ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တယ်။ အဲဒါကို ကျွန်တော်နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူစာချုပ်,ချုပ်ဆိုပြီးပြီးဆိုတော့ နတ်ဆိုးအရှင်က စိုးရိမ်ပူပန်မှု နည်းနည်းတော့ ပြသင့်တယ် မဟုတ်လား။"

"လစ်ချ်က တစ်နှစ်သက်တမ်းရှိတဲ့ စာချုပ်ပဲ ချုပ်ဆိုထားတာပါ။ တစ်နှစ်ကြာပြီးတဲ့နောက် တကယ်လို့ သူ အရှင့်ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှု မခံရသေးဘူးဆိုရင် သူ့ကို ထာဝရတိုင်းပြည်ကနေ ထွက်ခွာသွားခွင့် ပြုနိုင်ပါ့မလား။ နတ်ဆိုးတွေက နှလုံးသားကို ခြယ်လှယ်တတ်တဲ့သူတွေလို့ အရှင်ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ သူ့နှလုံးသားကို ခြယ်လှယ်ဖို့ အချိန်တန်ပြီလို့ ကျွန်တော်ထင်ပါတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ လစ်ချ်တွေမှာ နှလုံးသားမရှိဘူး။" ရှားလော့ခ် သူ၏လက်များကို ဖြန့်ကားကာ ဆိုသည်။

"မင်းက ငါ့ကို နှလုံးသားမရှိတဲ့ သတ္တဝါတစ်ကောင်ကို ခြယ်လှယ်စေချင်နေတာပဲ။ အဲဒါက ငါ့အတွက် အခက်အခဲဖြစ်စေနေတယ်။"

"အရှင်ရှားလော့ခ်၊ တကယ်လို့ ကျွန်တော် အရှင့်ကို တစ်ရက်ပဲ သိကျွမ်းခဲ့ဖူးတယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် အရှင့်ကို ယုံကြည်ကောင်း ယုံကြည်မိမှာပါ။" ဘရုက အကူအညီမဲ့စွာ သက်ပြင်းချကာ ဆိုသည်။

"အရှင်မှာ အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိနေပုံပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို မျှဝေပေးဖို့ ဆန္ဒမရှိဘူးနဲ့တူတယ်။ အရှင်က သစ္စာရှိတဲ့ အစေခံတစ်ယောက်ရဲ့ ခံစားချက်တွေကို နာကျင်စေခဲ့ပြီ။"

"မင်းငါ့ကို အံ့ဩစေပါရဲ့။ ဒန်ဂျင်အမြုတေတစ်ခုက ဝမ်းနည်းတတ်လို့လား။" ရှားလော့ခ် ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။

နီရဲသောမီးတောက်များ လျှပ်တပြက်ဖြတ်သန်းသွားပြီး စာတစ်စောင် ထွေးထုတ်လိုက်သည်။ ရှားလော့ခ် စာကို စစ်ဆေးပြီးနောက် စာကို ပြာဖြစ်အောင် မီးရှို့လိုက်သည်။

သူသေတ္တာထဲမှ သူ၏အပေါ်အင်္ကျီကို ဆွဲယူကာ ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူဒန်ဂျင်အမြုတေအပြင်ဘက်သို့ လျှောက်ထွက်သွားသည်။

"ဖိုးဉာဏ်ကျယ်ရဲ့ကိစ္စတွေကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပါ။ သူထာဝရတိုင်းပြည်မှာ ရှိနေပြီဆိုတော့ စိုးရိမ်စရာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ သူ့ရဲ့ရည်မှန်းချက်က သုတေသနလုပ်ဖို့ပဲ၊ ပြီးတော့ ဂိမ်းမာတွေက ဒီသုတေသနအခွင့်အလမ်းကို အတန်ကြာအောင် ပံ့ပိုးပေးနေမှာပဲ။ တကယ်လို့ ငါဘာမှမလုပ်ရင်တောင်မှ တစ်နှစ်ကြာပြီးတဲ့နောက် သူငါနဲ့ စာချုပ်သက်တမ်းတိုးလာမှာပါ။" ရှားလော့ခ် ပြုံးလိုက်ပြီး နေရာရွှေ့ပြောင်းဝင်ပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

"အရှင်ရှားလော့ခ်။ အဲဒီစာက စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာပဲ။" ရှားလော့ခ် ဒန်ဂျင်မှ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ဘရု ကြည့်ရင်း ဆိုသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ တကယ်ပဲ။ ငါအပြင်မှာ လမ်းလျှောက်ထွက်မလို့။" ရှားလော့ခ် နေရာရွှေ့ပြောင်းဝင်ပေါက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ဒန်ဂျင်ကို ဂရုစိုက်ပါ၊ ဘရု။"