ဝိညာဉ်ကောလိပ်၏ နံပါတ်တစ် ထူးချွန်သူ—ဖိုးဉာဏ်ကျယ် (အပိုင်း ၁)

နံရံဖြူများဖြင့် အခန်းတစ်ခန်း၏ အလယ်တွင် ကော်ဖီရောင် စားပွဲတစ်လုံး ချထားသည်။ ပရော်ဖက်ဆာ ဘေကွန်သည် စားပွဲနောက်တွင် ထိုင်လျက် သူ၏လက်ထဲမှ လျှောက်လွှာပုံစံတစ်စောင်ကို ကြည့်နေ၏။

လျှောက်လွှာ၏ ထိပ်တွင် "အလုပ်မှ နုတ်ထွက်လွှာ" ဟူသော စာလုံးများ ရေးထိုးထားသည်။

ပရော်ဖက်ဆာ ဘေကွန်၏ လက်သည် လျှောက်ထားသူ၏ အမည်ကို ဖုံးအုပ်ထားသောကြောင့် အမည်ကို မမြင်ရချေ။

ပရော်ဖက်ဆာ ဘေကွန်၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသူမှာ သူ၏တပည့် ဖိုးဉာဏ်ကျယ်ပင် ဖြစ်သည်။

"ဖိုးဉာဏ်ကျယ်၊ မင်းက ကောလိပ်မှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ ထာဝရမီးလျှံဒန်ဂျင်က အလုပ်ကို စွန့်လွှတ်ခဲ့တယ်လို့ ငါမှတ်မိနေတယ် မဟုတ်လား။" ပရော်ဖက်ဆာ ဘေကွန်က နုတ်ထွက်လွှာကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်ပြီး သူ၏လက်များကို စားပွဲပေါ်တင်ကာ လက်ချောင်းများကို ချိတ်ဆက်လိုက်ပြီးမှ ဆိုသည်၊ "မင်းပြန်လာကတည်းက ကောလိပ်က မင်းရဲ့အစီအစဉ်တွေကို အမြဲတမ်း ထောက်ပံ့ပေးခဲ့တာပဲ။ အခု မင်းအလုပ်ထွက်လိုက်ရင် နှမြောစရာ မကောင်းဘူးလား။ မင်းရဲ့အလုပ်မှာ ပြဿနာတစ်ချို့ ကြုံတွေ့နေရလို့လား။ မင်းရဲ့အခက်အခဲတွေကို ငါ့ကို ပြောပြလို့ရတယ်။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ပရော်ဖက်ဆာ။ ဆရာက ကျွန်တော့်ကို အမြဲတမ်း ဂရုစိုက်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ကောလိပ်မှာ သုတေသနတွေ ဆက်လုပ်ချင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ ဖြေရှင်းစရာကိစ္စတစ်ချို့ ရှိနေလို့ပါ။"

ဖိုးဉာဏ်ကျယ် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ ဟောက်ပက်ဖြစ်နေသော မျက်လုံးခွက်များသည် အဝေးတစ်နေရာသို့ စိုက်ကြည့်နေ၏။

ဘေကွန်သည် ဖိုးဉာဏ်ကျယ်၏ မျက်လုံးခွက်များကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ပျောက်ဆုံးသွားသော လူငယ်ဘဝကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားသည်။ ထိုအချိန်က နွေးထွေးသော နွေဦးရာသီနှင့် ပုံပြင်တစ်ခု...

ပရော်ဖက်ဆာ ဘေကွန် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ကြီးကြပ်သူ၏နေရာတွင် "အတည်ပြုသည်"ဟု ရေးလိုက်ပြီး ပုံစံကွက်ပေါ်တွင် သူ၏အမည်ကို လက်မှတ်ထိုးလိုက်သည်။

"ငါနားလည်ပါတယ်။ ဒါက မင်းရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ။" ပရော်ဖက်ဆာ ဘေကွန်က စာကို ဖိုးဉာဏ်ကျယ်ထံ ပြန်ပေးလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"မင်း ဘယ်လိုရွေးချယ်မှုပဲ လုပ်လုပ်၊ ငါ မင်းကို ထောက်ခံပါ့မယ်။ စာကို သက်ရှိသယံဇာတဌာနကို ပေးလိုက်ပါ။ အတည်ပြုတံဆိပ်ရပြီးရင် မင်းထွက်သွားလို့ရပြီ။ နေရာရွှေ့ပြောင်းဝင်ပေါက်ကို သုံးလိုက်ပါ၊ ဘီးတယ်လ်မွန်နဲ့ ခရီးသွားရတာ လူကို မအီမသာ ဖြစ်စေတယ်။ ခရီးလမ်းဖြောင့်ဖြူးပါစေ၊ ပြီးတော့ ကိုယ့်လုံခြုံရေးကို ဂရုစိုက်ပါ။"

ဖိုးဉာဏ်ကျယ် စာကို ယူလိုက်ပြီး ပရော်ဖက်ဆာ ဘေကွန်ကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူလှည့်ထွက်သွား၏။

"ဖိုးဉာဏ်ကျယ်။"

သူ ပရော်ဖက်ဆာ ဘေကွန်၏ နှမြောတသဖြစ်နေသော အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူလှည့်ကြည့်ကာ "ပရော်ဖက်ဆာ"ဟု မေးလိုက်သည်။

ပရော်ဖက်ဆာ ဘေကွန်၏ အရိုးစုကိုယ်ထည်သည် အလွန်ပိန်လှီနေသည်။ သူ၏ ဖြူဖွေးသော ဦးခေါင်းခွံပေါ်တွင် အက်ကြောင်းအမျိုးမျိုး ရှိနေ၏။ ပရော်ဖက်ဆာ ဘေကွန် ဖိုးဉာဏ်ကျယ်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အားလုံး အဆင်ပြေပါစေ၊ ငါဂုဏ်ယူရတဲ့ တပည့်လေး။"

"ဟုတ်ကဲ့။ ပရော်ဖက်ဆာ။"

...

ရှေးဟောင်းအမှောင်ရဲတိုက်ကြီးသည် သစ်တောအတွင်းမှ သစ်ပင်များကြားတွင် မထင်မရှားသာ မြင်နေရသည်။

ဖိုးဉာဏ်ကျယ်သည် သူ၏ ခရီးဆောင်အိတ်ကြီးကို ယူကာ ဘီးတယ်လ်မွန်၏ ကျောပေါ်ရှိ အလျားလိုက်ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

သူသည် ရှေးဟောင်းရဲတိုက်၏ ချွန်ထက်သော မျှော်စင်ကို စိုက်ကြည့်နေ၏။ ဘီးတယ်လ်မွန်၏ ညီညာသော ခြေလှမ်းများအတိုင်း၊ သူ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြည့်ရှုခဲ့သော ချွန်ထက်သောမျှော်စင်သည် သစ်ပင်ထိပ်ဖျားများကြားတွင် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ဆိုသည်၊ "နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်၊ ငါ့ရဲ့ကောလိပ်။ နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်၊ ပရော်ဖက်ဆာ ဘေကွန်။"

...

ဝိညာဉ်ကောလိပ်၏ နေရာရွှေ့ပြောင်းဝင်ပေါက် ထွက်ပေါက်ကောင်တာတွင်။

ကျယ်ဝန်းသော ခန်းမဆောင်ထဲတွင်၊ သံမဏိပြားများဖြင့် ကာရံထားသော အခန်းငယ်တစ်ခုထဲ၌ ယူနီဖောင်းဝတ် အော့ခ်တစ်ကောင် ထိုင်နေပြီး ခေါင်းမဖော်ဘဲ မေးလိုက်သည်၊ "ဘယ်သွားမလို့လဲ။"

"ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့ပါ။"

"ခရီးသွားဗီဇာ။"

"ဒီမှာပါ။"

အော့ခ်သည် ခရီးသွားဗီဇာကို စစ်ဆေးလိုက်ရာ ဓာတ်ပုံမှာ ဦးခေါင်းခွံတစ်ခု ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ခရီးဆောင်အိတ်ကို စစ်ဆေးရေးစက်ပေါ် တင်လိုက်။"

ဖိုးဉာဏ်ကျယ် သူ၏ ခရီးဆောင်အိတ်ကို မှော်စစ်ဆေးရေးစက်ပေါ် တင်လိုက်ရာ စက်မှ ကျယ်လောင်သော ဥဩသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သတိပေးချက်။ မာနာစွမ်းအင်ယူနစ် တစ်ရာကျော်နေပါသည်။ နေရာတွင်ပင် သေဒဏ်ပေးရန် အကြံပြုပါသည်။"

ယူနီဖောင်းဝတ် အော့ခ်သည် စက်ကို ပြင်းပြင်းထုလိုက်ပြီး ဖိုးဉာဏ်ကျယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ညီလေး၊ မင်းရဲ့ ခရီးဆောင်အိတ်ထဲက မာနာစွမ်းအင်ယူနစ်က တစ်ရာကျော်နေတယ်၊ ပြီးတော့ ကန့်သတ်ပစ္စည်းတွေလည်း ပါတယ်။ မင်း နေရာရွှေ့ပြောင်းဝင်ပေါက်ကို သုံးလို့မရဘူး။ မင်းရဲ့ ခရီးဆောင်အိတ်အတွက် ချောပို့ဝန်ဆောင်မှု သုံးလို့ရတယ်၊ ပျောက်မသွားဖို့ ၁၀% အခွင့်အရေးရှိတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့ကို အသစ်ဖွင့်ထားတဲ့ အမြန်နှုန်းမြင့် သီးသန့်ဘီးတယ်လ်မွန်ဝန်ဆောင်မှုကို အသုံးပြုနိုင်တယ်။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် ဘီးတယ်လ်မွန်ပဲ စီးသွားပါ့မယ်။"

ဖိုးဉာဏ်ကျယ် သူ၏ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ဘီးတယ်လ်မွန် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးနေရာသို့ လျင်မြန်စွာ ရွေ့သွားလိုက်သည်။

"လက်မှတ် ဘယ်နှစောင်လဲ။"

"တစ်စောင်ပါ။"

"ဘီးတယ်လ်မွန်ပေါ် တက်လိုက်။ တစ်မိနစ်အတွင်း ခရီးစထွက်မယ်။ တကယ်လို့ လိမ်လည်တိုက်မိသူတွေနဲ့ ကြုံခဲ့ရင် ခရီးသည်အားလုံးက လျော်ကြေးကို ခွဲဝေကျခံရမယ်။"

"ဘာများလဲ။"

"တက်တော့—"

...

"ဖတ်ဒ၊ ဖတ်ဒ... ဘုန်း။"

"ခွေးမသားရဲ့။ မင်းရဲ့ ဘီးတယ်လ်မွန်ကို ဘယ်လိုထိန်းနေတာလဲ။ ငါဒီမှာ ရှိနေတာ မမြင်ဘူးလား။ မင်းငါ့ကို ဝင်တိုက်လို့ ငါ့ခြေထောက်အမွေးတွေ ပွကုန်ပြီ။ မင်းငါ့ကို မှော်ကျောက်တုံး ၅၀၀ မလျော်ရင် ငါထမှာမဟုတ်ဘူး။"

"ပေးကြ၊ ပေးကြ၊ ငါတို့ လိမ်လည်တိုက်မိတဲ့သူနဲ့ ကြုံနေပြီ။"

...

"ဖတ်ဒ၊ ဖတ်ဒ... ဘုန်း။"

"ဆင်းကြ၊ ဘီးတယ်လ်မွန်ပေါ်က ဆင်းကြတော့။ ငါတို့ အရှေ့ပိုင်းသစ်တောကို ရောက်ပြီ။"

"ခဏလေး၊ ကျွန်တော် ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့ကို သွားမှာပါ။"

"ဘယ် ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့လဲ။ ဘာလို့ အစကတည်းက မပြောရတာလဲ။ ဒီနေ့ခေတ် လူငယ်တွေက တော်တော် ပေါ့ဆကြတာပဲ။ ဒီမှာ တစ်ညလောက် တည်းခိုပြီး မနက်ဖြန်မနက် ငါ့ဘီးတယ်လ်မွန်နဲ့ လိုက်ခဲ့တော့။ အခုက အရမ်းနောက်ကျနေပြီ၊ ဘီးတယ်လ်မွန်တွေက အိပ်ဖို့လိုတော့ ဘယ်သူမှ မောင်းတော့မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါက ငါတို့ အကြံပြုတဲ့ ဟိုတယ်ပဲ၊ ၂၀% လျှော့ဈေးရှိတယ်။ သွားလိုက်တော့။"

...

"လစ်ချ်အစ်ကိုကြီး၊ ဟိုတယ်မှာ တည်းမှာလား။"

"လစ်ချ်အစ်ကိုကြီး၊ ခြေထောက်နှိပ်ဖို့ လိုအပ်သလား။"

"လစ်ချ်အစ်ကိုကြီး၊ အနုပညာရောင်းဝယ်ရေးမှာ စိတ်ဝင်စားပါသလား။ ကျွန်တော့်ညီမတွေက အနုပညာပွဲစားတွေပါ၊ သူတို့ ဒန်ဂျင်တစ်ခုစာလောက် ရှာထားနိုင်ကြပြီ။"

...

"ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့ကို သွားမှာလား။ ဘာလဲ။ နောက်ဆုံးမိနစ် ခရီးသည်လား။ ဒါက ဘီးတယ်လ်မွန်အသစ် မဟုတ်ဘူး၊ သာမန်အဆင့်အောက် ပစ္စည်းကိရိယာတွေပဲပါတဲ့ အစိမ်းရောင်ဘီးတယ်လ်မွန်ပဲ။ ဟိုဘက်မှာ ထိုင်လိုက်... ပစ္စည်းမကောင်းလို့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပြန်အမ်းငွေလား။ အဲလိုမျိုး မရှိဘူး။ မင်းအတွက် ထိုင်ခုံတွေ မရှိတော့ဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး မတ်တပ်ရပ်ပါ။"

"ဖတ်ဒ၊ ဖတ်ဒ။"

"ငါ့လခီး။ ခရီးသည်တွေထဲမှာ ပိုးဟပ်တစ်ကောင် ပါနေသလား။ ချီးလိုနံနေတာပဲ။ အော့၊ ဘာလို့ နံစော်နေတာလဲ။"

"အစ်ကို၊ ခင်ဗျားခြေထောက်ကို နည်းနည်းလောက် နောက်ဆုတ်ပေးလို့ ရမလား။"

"အဖျော်ယမကာ ရောင်းတယ်ဟေ့။ အဖျော်ယမကာ ရောင်းတယ်။ အရသာရှိတဲ့ သွေးဂန္ဓမာလက်ဖက်ရည်။"

...

မျက်နှာတွင် အပြုံးပန်း၊ နှလုံးသားဖြင့် ဝန်ဆောင်မှုပေးသည်—ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့ စွမ်းရည်ရှင်သယံဇာတဈေးကွက်။

ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသော ဖိုးဉာဏ်ကျယ်သည် ထိုင်ခုံတစ်လုံးတွင် ထိုင်လျက် သူ၏ရှေ့မှ စာလုံးကြီးများကို ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် သူ၏အာရုံကို ရှေ့တွင်ထိုင်နေသော ဝံပုလွေလူသားထံသို့ ပြောင်းလိုက်သည်။

ထိုဝံပုလွေလူသားသည် မျက်ကွင်းညိုနေပြီး၊ ဖဲပြားလည်စည်းပါသော တရားဝင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူသည် ခပ်ကုန်းကုန်းထိုင်နေပြီး တိတ်ဆိတ်ကာ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသည်။

"တစ်ဆိတ်လောက်ပါ၊ ထာဝရတိုင်းပြည်ကနေ အလုပ်ခေါ်စာတွေ မရှိဘူးလား။ ဒန်ဂျင်က အသစ်ဖွင့်တာမလား။ ကျွန်တော့်အသိအရတော့ အဲဒီမှာ လစ်ချ်တစ်ယောက်မှ အလုပ်မလုပ်ဘူး။ သူတို့ လစ်ချ်တွေကို မခေါ်ဘူးလား။ တကယ်လို့ အဆင့်ကိစ္စကြောင့်ဆိုရင် ကျွန်တော် ဒန်ဂျင်ရဲ့ အဆင့်ကန့်သတ်ချက်တွေနဲ့ မသက်ဆိုင်အောင် အပြင်စည်းရာထူးအတွက် လျှောက်ထားနိုင်ပါတယ်။" ဖိုးဉာဏ်ကျယ်သည် ဝံပုလွေလူသားကို စိုက်ကြည့်ကာ စိတ်မရှည်စွာ မေးလိုက်သည်။

ဝံပုလွေလူသား မျက်ခွံကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး အားနည်းစွာ ဆိုသည်၊ "ဟုတ်ကဲ့၊ ဒါပေမဲ့ လျှောက်ထားသူက စီမံခန့်ခွဲရေးကြေး မပေးဘဲ ထွက်သွားလို့ သူ့ရဲ့အလုပ်ခေါ်စာကို ကျွန်တော်တို့ ထုတ်ပြန်ပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

"ထာဝရတိုင်းပြည်ရဲ့ အလုပ်ခေါ်စာကို ကျွန်တော် ဘယ်လိုကြည့်လို့ရမလဲ။" ဖိုးဉာဏ်ကျယ် မေးလိုက်သည်။

"စီမံခန့်ခွဲရေးကြေး မပေးမချင်းတော့ ကြည့်လို့မရပါဘူး။" ဝံပုလွေလူသားက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

"ဘယ်လောက်လဲ။"

"မှော်ကျောက်တုံး အလုံး ၂၀ ပါ။"

...

ဖိုးဉာဏ်ကျယ် လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ပုံစံတွင် အောက်ပါစာသားများ ရေးထိုးထားသည်-

"အရည်အချင်းရှိသူများ ခေါ်ယူလွှာ

ခေါ်ယူသည့်ဌာန- ထာဝရတိုင်းပြည် ဒန်ဂျင်

ဆက်သွယ်ရန်အချက်အလက်- လျှောက်ထားသူသည် အခကြေးငွေပေးချေပြီးနောက် အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ကြည့်ရှုနိုင်မည်။

ခေါ်ယူသူ- အရှင်ရှားလော့ခ်

ခေါ်ယူရန်လိုအပ်ချက်- ဇီဝဗေဒကျွမ်းကျင်သော လစ်ချ်

အလုပ်လိုအပ်ချက်- သက်ရှိများကို ကုသရာတွင် ကျွမ်းကျင်ရမည်၊ ညွှန်ကြားချက်များကို နားထောင်ရမည်၊ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို ဂရုစိုက်ရမည်၊ ပညာရှင်ဆန်ရမည်၊ တာဝန်ယူမှုရှိပြီး ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ရမည်။

အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း တိုးတက်မှု- ဒန်ဂျင်သည် ပြည့်စုံပြီး ပညာရှင်ဆန်သော လေ့ကျင့်သင်ကြားမှုများကို ပေးအပ်မည်။ နောက်ဆုံးပေါ် ဗဟုသုတများကို သင်ယူခွင့်၊ ဆက်သွယ်မှုများ တည်ဆောက်ခွင့်၊ နှင့် သင်၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းနှင့် မိသားစု တိုးတက်မှုအတွက် အထောက်အကူပြုမည့် လုပ်ငန်းအတွေ့အကြုံများ ရရှိရန် အခွင့်အလမ်းရှိသည်။

လစဉ်လစာ- မျက်နှာချင်းဆိုင် ညှိနှိုင်းမည်။"

"ခဏလေး၊ ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်တော်က ဆက်သွယ်ရန်အချက်အလက်တွေအတွက် ပိုက်ဆံပေးရဦးမှာလဲ။ ကျွန်တော် ခုလေးတင် ပေးပြီးပြီ မဟုတ်ဘူးလား။" ဖိုးဉာဏ်ကျယ် မကျေမနပ်ဖြင့် ဝံပုလွေလူသားကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အတူတူပါပဲ။ မပေးရင် ထွက်သွားပါ။" ဝံပုလွေလူသား မျက်ခွံပင့်တင်ကာ ဆိုသည်။

ဖိုးဉာဏ်ကျယ် ငြင်းခုံရန် ဟန်ပြင်လိုက်စဉ် မိတ်ကပ်အဖွေးသားလိမ်းထားပြီး၊ ဆံပင်ကောက်ထားကာ၊ ဆေးမင်ကြောင်များ ထိုးထားပြီး၊ ကိုယ်ဝန်ဆောင်နေပုံရသော အော့ခ်အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူမသည် ခြေထောက်ချိတ်ထိုင်လျက်၊ ပူနီရဲနေသော သတ္တုချောင်းသွယ်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားပြီး၊ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းကာ မီးခိုးကွင်းများကို မှုတ်ထုတ်ရင်း ဆိုသည်၊ "မောင်လေး၊ နင် ဒီကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးတာလား။ ကောလိပ်ရဲ့ အလုပ်ခေါ်ပွဲတစ်ခုခုမှာ အလုပ်မရမချင်းတော့ ဒီမှာက ဒီလိုပဲ လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်ပဲ။ သူတို့ အခကြေးငွေ မကောက်ရင် ဘာနဲ့ စားမလဲ။"

ဖိုးဉာဏ်ကျယ်သည် အော့ခ်အမျိုးသမီးကို သတိကြီးစွာ ကြည့်လိုက်သော်လည်း ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။

အော့ခ်အမျိုးသမီးသည် အလေးမတုံးတစ်ခုကဲ့သို့ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ၏ လိပ်စာကတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"မောင်လေး၊ နင့်ရဲ့လျှောက်လွှာ အငြင်းခံရရင် ငါ့ကို ရှာလိုက်ပါ။ ငါ့သူငယ်ချင်းတွေက အရိုးအားဖြည့်ဆေးမှုန့် လုပ်ငန်းလုပ်ကြတယ်။ နင့်ရဲ့ ရုပ်ရည်ချောမောမှုနဲ့ဆိုရင် အရောင်းသမားကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်တယ်။"

အော့ခ်အမျိုးသမီး သူမ၏ လိပ်စာကတ်ကို ပေးလိုက်စဉ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"နင်... နင်က ဝိညာဉ်ကောလိပ်ကနေ ထာဝရမီးလျှံဒန်ဂျင်မှာ အသစ်ခန့်အပ်ခံရတဲ့ ထိပ်တန်းကျောင်းသား မဟုတ်လား။"